Ik kan niet communiceren

Herkenbaar. Je heel snel aangevallen voelen of zelfs gekwetst, en dan die blokkade in je hoofd. Of juist zóveel gedachten krijgen waardoor je er helemaal mee vastloopt.

Heb je wel eens aan AD(H)D gedacht en HSP?

quote:StrandenZon68 schreef op 23 juli 2016 @ 14:22:

Herkenbaar. Je heel snel aangevallen voelen of zelfs gekwetst, en dan die blokkade in je hoofd. Of juist zóveel gedachten krijgen waardoor je er helemaal mee vastloopt.

Heb je wel eens aan AD(H)D gedacht en HSP?Misschien moet je dat overlaten aan haar therapeute

quote:Garona_Halforcen schreef op 23 juli 2016 @ 14:04:

[...]





Het klinkt stom, maar zelfs daarover kan ik heel moeilijk communiceren... Het stomme is dat ik dus weet dat hij hier enorm mee zit maar nik weet niet hoe hij over de toekomst denkt...



Dat klinkt niet stom maar heel logisch hoor. Als je al niet over kleine dingen kan communiceren dan is het niet te verwachten dat je dat wel kan over zoiets groots als de toekomst van je relatie. Ik denk dat relatietherapie een goede stap zou zijn. Niet alleen voor jou maar ook voor hem, misschien ook wel fijn voor hem om een stukje erkenning te krijgen dat hij het ook zwaar heeft want met alle therapie voor jou staat hij er naast en slikt het allemaal maar als ik het zo lees. Als ik het zo lees schat ik in dat hij eigenlijk ook weinig loslaat over zijn gevoel omdat jullie daar geen gesprek over kunnen hebben. Dat lijkt me voor hem ook pittig. Als er iemand bij is om het voor beide in goede banen te leiden geeft dat misschien ruimte om wel met elkaar te praten en samen te zoeken naar een oplossing. Communiceren doe je samen, als het niet lukt is het vaak niet zo dat dat allemaal bij een persoon ligt. Het probleem van de een kan wel in de basis het probleem zijn maar op den duur kom je in een patroon met elkaar waar je samen moeilijk uitkomt. Dat patroon doorbreek je niet door alleen therapie voor jou denk ik.



Lukt het je wel een briefje te schrijven? Misschien kun je daarin aangeven dat je er mee zit en graag samen iets mee wil doen. Of je kunt je topic laten lezen. Als ik jou was zou ik dit met je therapeut bespreken en je relatie nu wel een prioriteit gaan maken.

quote:Frizz schreef op 23 juli 2016 @ 14:24:

[...]



Misschien moet je dat overlaten aan haar therapeute

(Toevoeging: Ze geeft hier haar problemen aan en vraagt om feedback.

Omdat haar therapeut 4 wkn weg is.)

Ik noemde het goed bedoeld op vanwege de herkenning, en ervaring. Wellicht helpt het haar om informatie daarover op te zoeken. Ze kan het bijv. bij haar therapeut eens opnoemen als ze zich er in herkent.



Ik heb de ervaring dat het best een grote zoektocht kan zijn en dat professionals niet alwetend zijn. Dat is geen verwijt hoor. Als je zelf aangeeft wat je zelf hebt bedacht / gevonden / gehoord kunnen zij daar mee verder

Ik weet niet of het al genoemd is, maar heb je ook al assertiviteitstraining gevolgd?

Zowel jij als je man leggen nu de schuld van alle communicatieproblemen tussen jullie bij jou.



Dat is absoluut niet terecht.



Hij is boos weggelopen uit het gesprek schrijf je. Nou dat is echt een schoolvoirbeeld van slecht communicere, gewoon weglopen als het je niiet aanstaat.



Geen wonder dat jij geen woorden kan vi den of je mening niet durft te geven als je zo beoirdeeld wordt op wat en hoe je iets zegt of niet zegt.

quote:Garona_Halforcen schreef op 23 juli 2016 @ 14:04:

[...]





Het klinkt stom, maar zelfs daarover kan ik heel moeilijk communiceren... Het stomme is dat ik dus weet dat hij hier enorm mee zit maar nik weet niet hoe hij over de toekomst denkt...





Ik denk dat je teveel in je hoofd hebt.

Je denkt voor jezelf en ook voor je man.

Als dat zo is is dat herkenbaar.

Als je als kind op eieren moet lopen leer je erg op je omgeving te letten voor je eigen veiligheid.

Maar dat is magisch denken, je kunt niet weten wat de ander voelt en denkt.

Jouw man nodigt jou uit (zo lees ik het) om jezelf te laten zien.

Zonder dat je hoeft na te denken wat hij ervan vindt.

Gewoon, het gaat om jou dus al zeg je (wat je niet wil) ik zou het prettig vinden als je eens een week op zou zouten met je gevraag en gezeur aan mijn kop, dan kan ik me zomaar voorstellen dat hij daar meer mee kan dan 'weet ik niet'.



Mijn partner weet dat ik een deel van mezelf altijd voor mezelf hou. Gewoon, dan functioneer ik beter.

Jij mag ook zijn wie je bent. Als je de ander maar niet in het duister laat tasten.

Hoe lastig ook, laat hem weten dat het probleem alleen maar groter wordt als hij ergens over wil praten, en jij blokkeert, en hij daarna boos wegloopt.



Je noemt ook op "op sexueel gebied en wat ik daarin wil"

Bedoel je daar mee dat hij wil experimenteren?

Dat is voor heel veel stellen een lastig onderwerp vlgs mij.

Een idee is dat je bv allebei op n briefje schrijft wat je nog eens zou willen proberen, 1, 2 of 3 dingen, en elkaar beloofd dat je elkaar hierover niet afwijst of 'veroordeeld'.



Het kan zijn dat je jullie seksleven prima vindt, of zo niet iets kan bedenken.

Vraag hem dan wat hij zou willen. Dan kun jij er over nadenken.



Truth or Dare is misschien ook n idee



Ik probeer n beetje met jullie mee te denken, misschien heb je er iets aan.

quote:Garona_Halforcen schreef op 23 juli 2016 @ 15:06:

[...]

Je post is zo herkenbaar. Hier word ik erg emotioneel van. Maar ik weet niet hoe ik dit kan en moet veranderen.

Ik denk dat we serieus de relatie therapie moeten gaan doorzetten. Anders zullen we uit elkaar groeien en steeds meer frustratie en irritatie zal zich opbouwen.



Soms is gewoon ergens beginnen door aan elkaar te laten zien dat je elkaars gevoelens serieus neemt al een hele goede stap. Met of zonder therapie, je zal ergens moeten beginnen. Wat dacht je van een brief aan hem, waarin je aangeeft dat je begrijpt dat jij jezelf meer open stelt door meer te delen. Dat je het moeilijk vindt om je gevoel te delen, omdat je vaak zelf niet goed weet wat je voelt. Maar dat je daar aan wil werken, en dat dit briefje een eerste stap is?



En wat kan hij doen om jou te helpen? Zou het bijv helpen als hij vragen stelt en jij alleen ja, nee of weet ik niet hoeft te zeggen?

Hoe kan het dat het na 12 jaar pas een issue wordt? En heb je concrete voorbeelden?

Ik herken het (denk ik).



Ik weet ook niet hoe je bepaalde dingen nou precies bespreekt met partner. Dit heeft erin geresulteerd dat er hier nu een paar cavia's in huis zitten die mijn vriend eigenlijk liever niet had gewild (in verband met vakanties en dan de zorg voor ze).



Ik heb het geprobeerd om het gesprek aan te gaan van tevoren(!) en dacht dus werkelijk dat het "wel goed" was. Maar hij heeft dus laatst bovenstaande aangegeven.



Ik heb dus geen idee hoe je nou zoiets goed bespreekt met elkaar. Met standpunten voor en tegen en hoe je eventueel tot een compromis komt. Hoe een goed gesprek eruit ziet.



We doen beide eigenlijk dingen die de ander (liever) niet wil. Dan zeggen we: "(...) gaat gebeuren", en doen we het ook al weten we dus dat de ander er niet geheel mee eens is.

quote:Woldertje schreef op 23 juli 2016 @ 16:28:

Ik heb het geprobeerd om het gesprek aan te gaan van tevoren(!) en dacht dus werkelijk dat het "wel goed" was.Ik kan me jouw verhaal nog wel herinneren. Je vriend wilde geen cavia's en jij wel. Je hebt dus blijkbaar je zin doorgedrukt. Ik kan mij in de verste verte niet voorstellen dat je werkelijk dacht dat het wel goed was. Je moet dan wel zwaar van het padje af zijn dat je denkt dat het wel goed is als de ander zegt "Komt niks van in". Je hebt gewoon gedaan wat je wilde, dus nou niet verbaasd gaan zitten doen over zijn reactie.

quote:Medina schreef op 23 juli 2016 @ 17:02:

[...]





Ik kan me jouw verhaal nog wel herinneren. Je vriend wilde geen cavia's en jij wel. Je hebt dus blijkbaar je zin doorgedrukt. Ik kan mij in de verste verte niet voorstellen dat je werkelijk dacht dat het wel goed was. Je moet dan wel zwaar van het padje af zijn dat je denkt dat het wel goed is als de ander zegt "Komt niks van in". Je hebt gewoon gedaan wat je wilde, dus nou niet verbaasd gaan zitten doen over zijn reactie.Zo is het dus niet gegaan. Anders zou ik niet denken: "Het is wel goed." Hij heeft zelfs nog letterlijk gezegd: "Ik vind alles best." toen ik met hem erbij in de winkel iets wou kopen voor de caafjes die er toen nog niet waren.



Hij heeft nooit letterlijk en nooit duidelijk gezegd: "Ik wil het echt absoluut NIET hebben/en als je het toch doet is daar de deur!"



Hij vindt het zelfs oké dat er een caviaflat komt.

Je kan je probleem hier wel goed verwoorden



Hoe kan dat?

quote:Woldertje schreef op 23 juli 2016 @ 16:28:

Ik herken het (denk ik).



Ik weet ook niet hoe je bepaalde dingen nou precies bespreekt met partner. Dit heeft erin geresulteerd dat er hier nu een paar cavia's in huis zitten die mijn vriend eigenlijk liever niet had gewild (in verband met vakanties en dan de zorg voor ze).



Ik heb het geprobeerd om het gesprek aan te gaan van tevoren(!) en dacht dus werkelijk dat het "wel goed" was. Maar hij heeft dus laatst bovenstaande aangegeven.



Ik heb dus geen idee hoe je nou zoiets goed bespreekt met elkaar. Met standpunten voor en tegen en hoe je eventueel tot een compromis komt. Hoe een goed gesprek eruit ziet.



We doen beide eigenlijk dingen die de ander (liever) niet wil. Dan zeggen we: "(...) gaat gebeuren", en doen we het ook al weten we dus dat de ander er niet geheel mee eens is.

'Het gaat gebeuren' is een mededeling, geen gesprek.

Het meest logisch lijkt mij dat degene met het idee zegt: 'hee, geliefde, mij lijkt X leuk om Y reden. Wat vind jij ervan?' En als het iets belangrijks is, dan laat je het bij twijfel/maakt niet uit bezinken of vraag je door.



Tenzij het je eigenlijk niet uitmaakt wat de ander wil, natuurlijk. Dan kan je dat irritante vragen en luisteren achterwege laten.

Hoe ziet een goed gesprek er uit... Ik zou denken ongeveer zo:



Het opstellen van het boodschappenlijstje.



Stap 1, je weet vaak wat standaarddingen zijn die jullie alletwee altijd in huis halen op een gegeven moment. Hij houdt van pindakaas op zijn casinobrood, jij houdt van een gebakken eitje op je bruine boterham.



Dus kopen jullie zowel pindakaas als dat bijna op is (van het juiste merk en zonder stukjes), casino wit brood, bruin brood, eieren en boter.



Weinig problemen over te maken. Vaak wordt het lastiger bij het avond eten. Je eet samen. De één houdt echt niet spaghetti, de ander vooral van spaghetti met nog maar 4 ander gerechten.



Je kijkt wie er kookt, je zorgt dat je alletwee iets eet wat echt niet afschuwelijk vies is en dat je samen genoeg keren echt lekker kan eten in de 7 dagen van de 7 dagen die een week heeft. Je probeert af en toe iets nieuws uit en vindt uiteindelijk een balans die je soms al dan niet doorbreekt of juist vaak houdt van variatie.



Dus spaghetti koop je voor de dagen dat de ander er echt niet is, je weet niet altijd wat de ander nog meer lekker vindt of waarom. Daar kom je na verloop van tijd achter.



Je hebt gesprekken over wat je echt wel of echt niet lekker vindt of wel oké vindt. Hoe je een niet zo lekker gerecht alsnog voor de ander aantrekkelijk kan maken en hoe vaak de ander iets wel of niet wil eten per week, zodat je uiteindelijk alletwee voldoende naar elkaar toekomt maar wel nog allebei voldoende lekkere dingen in een week eet.



Hé schat, wat zullen we vanavond eens eten? Ik dacht zelf aan boontjes, stukje vlees en aardappelen en dan deze keer een kippenboutje, *want ik heb echt ontzettende honger, wat vind jij?



Nou zegt de ander, het is best warm weer en ik dacht meer aan een koude salade met zalm *zo'n volle hap krijg ik echt niet weg.



En dan komt er naar voren of jij wel of niet van vis houdt of specifiek niet van zalm, of al 5 keer vorige week al zalm hebt gegeten voor die ander en dat je dat wel erg veel vindt en dat jij daarna nog een honger gevoel over houdt omdat de aardappelen en het kippenboutje beter vullen.



Dan kijk je hoe vaak de één zijn zin krijgt, hoe sterk de afkeur van de ander is voor vlees en aardappelen of boontjes, of kijk je of er een compromis mogelijk is, zoals compromis optie 1 vandaag weer zalm en koude salade en morgen aardappelen en boontjes en een kippenboutje of optie 2 wel de aardappelen en iets van kip maar dan met sla, tomaat en feta met een lekkere frisse dressing. Allemaal argumenten zoals hoe vaak de één, hoe vaak de ander, hoe vervelend of vies vindt de één het of hoe lekker de ander, welke motieven spelen mee, zoals grote honger of problematische eter, de één houdt meer van uitgebreid koken, de ander van op de bank zitten en een snelle magnetronhap. Niets is verkeerd, elk mens is anders, maar daar moet je samen uit komen zodat het voor beiden leuk is, blijft of wordt.



In een goede relatie is het een beetje om en om. De één vindt iets minder erg, de ander vindt iets juist heel erg, je zoekt compromissen, je kijkt in welke mate dan de één en dan de ander zich wat aanpast of dat je samen gerechten zoekt die je alletwee lekker vindt, zoals stamppot in plaats van de andere 2 gerechten.



En daar kun je vanalles over voelen. Het is geen aanval als de één liever zalm heeft en boontjes niets vindt, je respecteert daarin elkaars mening en kijkt hoe je rekening kan houden met elkaar, dus met jouzelf én met die ander.



Je leert je voorkeuren kennen, zoals zout, zoet, hartig, gevuld, houden van uitgebreid tafelen of gewoon liever een snelle hap. En hoe je je daarbij voelt, de één eet liever op de bank voor de tv, de ander liever buiten met een glas wijn en lang natafelen en praten.



Dit is een erg simplistisch voorbeeld maar het geeft weer dat aan zoiets simpels ook een scala aan gevoelens kunnen kleven. Je werd vroeger bijvoorbeeld gedwongen toch vis te eten, of bij de ouders aan tafel mocht niet gepraat worden of moeders kookte altijd en vader zeurde dat het eten nog niet op tafel stond terwijl moeders al de benen onder haar lijf vandaan liep.



Je bekijkt alle aspecten en kijkt dan hoe je een nieuwe vorm vindt, een vorm die beter bij jou én je huidige partner past en je je alletwee voldoende in kan vinden en uiteindelijk steeds leuker probeert te maken voor elkaar én jezelf.



En daar hoef je geen uitgebreide gesprekken over te voeren in 1 keer. Maar het is een ontwikkelend proces, 1. eerst weet je wat de ander écht niet lust, 2. je leert wat de ander erg lekker vindt of als je dat er bij doet alles lekker is, zoals jus of mayonaise/ketchup en 3. praat je op een dag een keer over hoe jouw moeder altijd alles klaarmaakte en je vader haar verrot schold, meestal komt zoiets er ofwel ooit een keer uit ofwel nooit maar weet je wel een beetje hoe het er daar aan toe ging.



Je zult echte voorbeelden moeten neerzetten en gebruiken om per voorbeeld iets te ontleden in een goed lopend gesprek waarbij beide partijen uiteindelijk moeten leren respect te hebben voor elkaars en hun eigen mening en deze niet aanvallend te brengen maar ook niet aanvallend op te vatten.



Het zijn twee meningen, twee voorkeuren, die soms op 1 lijn liggen en vaker nog best op 1 lijn genoeg kunnen komen te liggen of al liggen maar soms een keer een paar woorden nodig hebben. Zoals dít is echt lekker of fijn, dat lust ik vaker. Of die manier is voor mij echt te langzaam qua uren in de keuken staan.



Net zoals bij seks bijvoorbeeld.



En dat moet je op een prettige manier voor die ander leren brengen en soms zal het niet zo prettig overkomen en dat is lastig jezelf verduidelijken, maar nooit geprobeerd is altijd mis en begrip van die ander voor hoe bot je het brengt is dan ook wel handig.



Ik weet niet echt vanalles van gesprekstechnieken en hoe je dat het beste brengt, soms is echter de boodschap sowieso lastig maar zul je hem toch moeten uiten.



Dus vragende vorm, samen kijken wat wil jij, wat wil ik wat willen we uiteindelijk samen.

En als de ander het niet aangeeft, dan wordt het erg lastig, zit je uiteindelijk met cavia's die ééntje eigenlijk niet wilde maar dat nooit heeft gezegd. Wellicht werkt het de ander ruim de tijd te geven bij dit soort beslissingen en zowel de voordelen áls de nadelen van iets bespreken waarbij elk zoveel mogelijk voordelen en nadelen opnoemt.



En daar punten aan geeft.



Bij cavia's kan je bijvoorbeeld wel verzinnen dat een nadeel kan zijn dat er in vakanties ook voor die beesten gezorgd moeten worden, dat ze veel geld kosten, dat ze stof en geur afgeven en verantwoordelijkheid met zich meebrengen. Voordelen zijn gezelligheid, iets om voor te zorgen etc.



En dan geef je punten aan alle voordelen en nadelen die je kan verzinnen. Of kijk je naar dingen die geen bezwaar zijn. Zoals we hebben in principe echt heel veel geld, geld is echt geen probleem. We hebben ouders die zelf al cavia's hebben en al zeker weten hebben aangegeven ook voor de cavia's te zorgen van ons als we op vakantie willen. Etc.



En dan kom je in andere gevallen op 10 punten als ik vind het echt heel erg dat je nooit zomaar ineens even weg kan gaan zonder dat je voor die beesten eerst iets geregeld hebt. En dat is dan een zwaarwegend nee. En daar kan wellicht ergens nog een voordeel tegenover staan of een gunst die de ander jou wil geven. Maar bij een 10 weet je dat het wel een erg zwaarwegend punt is en dat je het dus waarschijnlijk niet moet doen.



En dan 10 is heel erg gezellig, dat is vaak wat overdreven, een gelukkige vriend is bijvoorbeeld meestal gezelliger, dus dan wordt gezelligheid een 7. En een 1 voor geld, want dat is geen enkel probleem.

Een goed gesprek gaat dus denk ik vaak over voordelen én nadelen en hoe zwaar deze voor de ander wegen alsmede dat gekeken wordt naar de punten en het belang voor de ander. Beide meningen zijn belangrijk van beide partijen en beide partijen kunnen zowel voor- als nadelen vaak voor iets verzinnen. Vaak probeer je een beetje in het midden uit te komen, de één zal vaker nergens mee zitten dan de ander, of juist op andere onderwerpen.

Woldertje wilde een cavia dus er is geen enkele reden waarom ze zelf alle nadelen zou moeten benoemen. Daar krijg je echt geen goed gesprek van. Op die manier zou ze zich in de kindrol plaatsen die toestemming gaatvragen aan een ouder waarvan ze van te voren al weet dat die nee zegt en die ze probeert te overtuigen door vooraf voor alle nadelen tegen argumenten proberen te bedenken.



Evenmin is meedelen ik wil een cavia dus die ga ik vanmiddag kopen een goed idee. In dat geval kapt ze alle communicatie daarover bij voorbaat af en gedraagt zij zich als de baas.



Ze had gewoon kunnen zeggen ik wil graag een cavia wat vindt jij daarvan?

Dan kan de ander zeggen ja leuk of nee geen goed plan.



Wil die ander niet dan is het a as n de ander omdat aan tegeven en waarom niet.

Doet diegene dat niet dan moet hij achteraf niet miepen.

Weet jouw partner trouwens een beetje hoe het er vroeger qua (niet) communicatie aan toe ging? Hoe de interacties gingen? En is hij wel eens betrokken geweest met hoe hij wellicht zelf daarbij ook tips kreeg hoe hij kan communiceren?



Als 1 partner langdurig therapie krijgt, krijgt de partner thuis vaak een scala aan bedachte plannen tegenover zich waar hij niets vanaf weet en bij bijvoorbeeld verschillende strategieen, elke keer ook niet weet waar hij aan toe is of nu weer kan verwachten hoe er op de ander is ingepraat. Wist hij elke keer een beetje doelen alsmede strategieen die aangepakt werden qua jouw gevoelswereld?

quote:sugarmiss schreef op 23 juli 2016 @ 22:56:

Woldertje wilde een cavia dus er is geen enkele reden waarom ze zelf alle nadelen zou moeten benoemen. Daar krijg je echt geen goed gesprek van. Op die manier zou ze zich in de kindrol plaatsen die toestemming gaatvragen aan een ouder waarvan ze van te voren al weet dat die nee zegt en die ze probeert te overtuigen door vooraf voor alle nadelen tegen argumenten proberen te bedenken.



Evenmin is meedelen ik wil een cavia dus die ga ik vanmiddag kopen een goed idee. In dat geval kapt ze alle communicatie daarover bij voorbaat af en gedraagt zij zich als de baas.



Ze had gewoon kunnen zeggen ik wil graag een cavia wat vindt jij daarvan?

Dan kan de ander zeggen ja leuk of nee geen goed plan.



Wil die ander niet dan is het a as n de ander omdat aan tegeven en waarom niet.

Doet diegene dat niet dan moet hij achteraf niet miepen.





Ik ben een groot voorstander van eerst zelf ook alle voor- maar ook zeker de nadelen op een rijtje te zetten. Die kun je gewoon benoemen hoor, van wat zou er gebeuren als... en wat zullen we dan doen. *Dat vind ik juist volwassen, eerst de gevolgen overzien en alles op een rijtje zetten, zeker bij belangrijke gebeurtenissen, niet dat je stel op sprong maar een idee krijgt en dat wild in de groep gooit om de volgende dag al een cavia te gaan halen.



Zeker als het gaat om een levend wezen zoals een cavia lijken me de nadelen zoals geld, verzorging/*verantwoordelijkheid en vakanties wel belangrijk om vantevoren over na te denken.

Diegene die wel wil moet dan de argumenten van de ander sefieus nemen. Dus als de ander zegt ik ben bang voor cavia's niet reageren met wat ben jij een schijterd zegt een cavia doet toch niets. Het is geen leeuw.



Als je de ander serieus neemt kom je mischien tot de ontdekking dat de cavia van de buurjongen altijd ontsnapte en in zijn schoen ging zitten zodat hij zich altijd halfdood schrok bij het aantrekken van zijn schoenen en nachtmerrieds over cavia's kreeg .



Dan kun je besluiten goh ik wist niet dat je zo bang was dan doen we het maar niet. Of we kopen een extra stevig hok.