Psyche
alle pijlers
Hoe maak je echt verbinding met mensen?
woensdag 17 augustus 2016 om 01:37
Ik weet het niet, maar probeer te brainstormen: als je hun gedachten deelt, hetzelfde doel nastreeft, als je de ander waardeert en bewondert om wie hij is en wat hij doet en zegt.
De zwakke plekken in jezelf en de ander accepteert en laat zijn, omdat je weet dat de persoon meer is dan dat, maar de som van vele delen, de basis is acceptatie.
Als je de juiste positieve "strokes" kunt uitdelen en ontvangen, elkaar het gevoel geeft belangrijk te zijn, er toe te doen.
Als je jezelf durft te zijn, zonder je beter voor te hoeven doen dan je bent en dat het dan ook gewoon oke is.
De zwakke plekken in jezelf en de ander accepteert en laat zijn, omdat je weet dat de persoon meer is dan dat, maar de som van vele delen, de basis is acceptatie.
Als je de juiste positieve "strokes" kunt uitdelen en ontvangen, elkaar het gevoel geeft belangrijk te zijn, er toe te doen.
Als je jezelf durft te zijn, zonder je beter voor te hoeven doen dan je bent en dat het dan ook gewoon oke is.
woensdag 17 augustus 2016 om 01:42
Ik vraag me dit ook heel vaak af. Weet het ook niet zo. Ik denk dat het helpt als je iets gemeen hebt met de ander en tegelijk heel open durft te zijn en je kwetsbaar durft op te stellen. Heel wat makkelijker gezegd dan gedaan.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
woensdag 17 augustus 2016 om 01:45
Als je elkaars gezelschap zeer waardeert en dus een klik maakt precies zoals Shisha schrijft. Maar al die zaken hoeven nog geen klik te veroorzaken, het moet uiteindelijk ook iets zijn wat bij beide dat gevoel oproept dat het de ander is waar je echt een band mee voelt en dat je dan samen die band wil behouden en dat ook stuurt.
Vaak is het ook een openstellen van jezelf en dan afwachten of de ander dit aanvaardt en accepteert, de persoon die jij bent op een dieper vlak dan de meeste andere mensen jou kennen.
De kans dat je een ander treft die jou voor een groot deel accepteert of herkend is denk ik niet zo heel groot.
Je hebt tegenwoordig wel honderden facebookvrienden, mensen die elkaar bij elke gelegenheid weer kussen van oh heppie de peppie, maar in mijn idee gaat een diepere band om meer dan alleen dat en lijken mensen wel een voor hen echte en diepere verbinding aan te gaan met anderen maar is dat soms ook gebaseerd op bijvoorbeeld partners in crime, mensen waar ik zelf ook echt niet altijd een klik bij zal vinden.
Het is de kunst die mensen te vinden die bij jou passen, waar jij jezelf bij kan zijn en zij bij jou.
Vaak is het ook een openstellen van jezelf en dan afwachten of de ander dit aanvaardt en accepteert, de persoon die jij bent op een dieper vlak dan de meeste andere mensen jou kennen.
De kans dat je een ander treft die jou voor een groot deel accepteert of herkend is denk ik niet zo heel groot.
Je hebt tegenwoordig wel honderden facebookvrienden, mensen die elkaar bij elke gelegenheid weer kussen van oh heppie de peppie, maar in mijn idee gaat een diepere band om meer dan alleen dat en lijken mensen wel een voor hen echte en diepere verbinding aan te gaan met anderen maar is dat soms ook gebaseerd op bijvoorbeeld partners in crime, mensen waar ik zelf ook echt niet altijd een klik bij zal vinden.
Het is de kunst die mensen te vinden die bij jou passen, waar jij jezelf bij kan zijn en zij bij jou.
woensdag 17 augustus 2016 om 01:50
Ja ms zit t toch in kwetsbaar op durven stellen, zodat de ander dat ook doet. Ms dat dit door bv pestverleden toch moeilijker is. Dan ben je toch bang om gekwetst te worden ofzo..
Toch mis ik af en toe echte verbinding, maar kan het er soms ook ineens wel. Zijn..
Jezelf laten zien, met alle goede en slechte kanten..openheid tonen en dan de weg vrij geven voor de ander om dit ook te doen?
Toch mis ik af en toe echte verbinding, maar kan het er soms ook ineens wel. Zijn..
Jezelf laten zien, met alle goede en slechte kanten..openheid tonen en dan de weg vrij geven voor de ander om dit ook te doen?
woensdag 17 augustus 2016 om 01:50
Je zult denk ik wel een beetje toe moeten geven aan de ander, een klein beetje je grenzen moeten verleggen, je horizon verbreden, je referentiekader aanpassen...als de ander dat allemaal ook doet, dan kom je dichter bij elkaar denk ik.
Zoals in dat liedje van Michael Jackson: Give in to me...je moet je een klein beetje overgeven aan de grillen van de ander.
Je met elkaars sores bemoeien in zekere mate, elkaar helpen en steunen en samen lol maken...zoiets?
Zoals in dat liedje van Michael Jackson: Give in to me...je moet je een klein beetje overgeven aan de grillen van de ander.
Je met elkaars sores bemoeien in zekere mate, elkaar helpen en steunen en samen lol maken...zoiets?
woensdag 17 augustus 2016 om 02:14
Je weet nooit hoe de ander zal reageren als je je openstelt. De ene keer krijg je verbinding, de andere keer word je afgemaakt. Daarom blijft dat openstellen eigen verantwoordelijkheid, maar zonder openstellen ook geen liefde denk ik zo.
Dus het is het nemen van het risico waard. Je leert er van en ook weer op te krabbelen. En je hoeft ook niet altijd alles in 1 keer op tafel te gooien. Soms moet een band ook groeien, soms is hij er ineens en soms blijkt de band broos en uiteindelijk niets voor te stellen.
Maar zonder lef, zonder open stellen, wordt een band met de ander in ieder geval een stuk moeilijker. Die verbinding daadwerkelijk vinden bij de juiste persoon, dat vind ik wel een kunst.
Dus het is het nemen van het risico waard. Je leert er van en ook weer op te krabbelen. En je hoeft ook niet altijd alles in 1 keer op tafel te gooien. Soms moet een band ook groeien, soms is hij er ineens en soms blijkt de band broos en uiteindelijk niets voor te stellen.
Maar zonder lef, zonder open stellen, wordt een band met de ander in ieder geval een stuk moeilijker. Die verbinding daadwerkelijk vinden bij de juiste persoon, dat vind ik wel een kunst.
woensdag 17 augustus 2016 om 05:36
Van de mensen met wie ik echt verbinding heb is dat vanzelf gegaan. Daar had ik dan wel een klik mee.
1 vriendin (vriendin van vriend van mijn man) was behoorlijk introvert toen ik haar leerde kennen. Daar heb ik nooit bij aangedrongen. Pas na 2 jaar of zo vertelde ze wat persoonlijks. Nu zijn we de beste vrienden. Die had gewoon rust, tijd en ruimte nodig.
Een andere vriendin heb ik in het buitenland leren kennen. Ik sprak haar taal nauwelijks, zij geen buitenlandse talen. Daar had ik gelijk een klik mee. Terwijl we op veel punten verschillen. Zo ongeveer de zus die ik nooit had.
1 vriendin (vriendin van vriend van mijn man) was behoorlijk introvert toen ik haar leerde kennen. Daar heb ik nooit bij aangedrongen. Pas na 2 jaar of zo vertelde ze wat persoonlijks. Nu zijn we de beste vrienden. Die had gewoon rust, tijd en ruimte nodig.
Een andere vriendin heb ik in het buitenland leren kennen. Ik sprak haar taal nauwelijks, zij geen buitenlandse talen. Daar had ik gelijk een klik mee. Terwijl we op veel punten verschillen. Zo ongeveer de zus die ik nooit had.
woensdag 17 augustus 2016 om 06:46
Ik denk dat het in de kern draait om elkaar waarderen en oprechte interesse in elkaar tonen. Als ik kijk naar de mensen in mijn leven, dan begon het vaak met een bepaalde manier van hartelijkheid, waarmee je de ander al laat blijken dat je hem/haar aardig vindt en het leuk vindt om elkaar (weer) te zien. Vervolgens praat je wat met elkaar, waarbij je echt interesse toont in de ander, vragen stelt en zo nodig doorvraagt, en echt luistert naar de ander. Als de interesse wederzijds is, zal de ander ook oprechte interesse in joun hebben en vragen aan jou stellen, waarmee je dan steeds meer met elkaar gaat bespreken. Dus, als je het lastig vindt om zelf het initiatief te nemen en meteen alles open te gooien, stel dan vragen. En dan niet om maar wat te zeggen te hebben, maar omdat je daadwerkelijk interesse hebt in het wel en wee van de ander.
woensdag 17 augustus 2016 om 09:45
woensdag 17 augustus 2016 om 09:58
Ik denk dat je het makkelijkste een verbinding kan maken met mensen die wat persoonlijkheid betreft op jou lijken (het soulmate-model), want die kan je het beste begrijpen. Maar of dat voor beiden zo gunstig is? Ik zou eerder gaan voor het symbiose-model, dus mensen die voor het grootste deel eigenschappen hebben die jij niet hebt en waarin jullie elkaar aanvullen. Dan is er nog iets om je over te verwonderen en te verbazen en blijven jullie beiden in je comfortzone. Een klein deel soulmate-model kan dan best mits jullie niet voortdurend in elkaars vaarwater zitten.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
woensdag 17 augustus 2016 om 13:01
Oh, ik begreep de vraag verkeerd. Ging het niet over het verdiepen van oppervlakkige relaties?
Mijn aandacht wordt meestal getrokken door mensen die juist compleet anders dan ik zijn, die mij inspireren en verrassen. Mensen zoals ik ben ik nog niet tegengekomen, denk ook dat ik me aan zo iemand al snel zal gaan ergeren.
Of mensen die je nadoen Vreeslijk. Dat zie je vaak genoeg he, dat vrienden of vriendinnen elkaars stijl kopiëren.
Zou dat ook een manier zijn om echte verbinding met de ander te krijgen? Twinsouls?
Op internet zie je dat ook, dat ze elkaar typstijl nadoen.
Zodat er een homogene massa ontstaat, waar niemand zich van elkaar durft te onderscheiden uit angst hierop te worden afgerekend. Schept ogenschijnlijk ook een soort band.
Mijn aandacht wordt meestal getrokken door mensen die juist compleet anders dan ik zijn, die mij inspireren en verrassen. Mensen zoals ik ben ik nog niet tegengekomen, denk ook dat ik me aan zo iemand al snel zal gaan ergeren.
Of mensen die je nadoen Vreeslijk. Dat zie je vaak genoeg he, dat vrienden of vriendinnen elkaars stijl kopiëren.
Zou dat ook een manier zijn om echte verbinding met de ander te krijgen? Twinsouls?
Op internet zie je dat ook, dat ze elkaar typstijl nadoen.
Zodat er een homogene massa ontstaat, waar niemand zich van elkaar durft te onderscheiden uit angst hierop te worden afgerekend. Schept ogenschijnlijk ook een soort band.
woensdag 17 augustus 2016 om 13:12
Sommige mensen zijn auditief ingesteld tijdens de communicatie en anderen visueel of tactiel, heb ik begrepen.
Als je beiden op verschillende manieren communiceert dan voel je meer afstand.
Sommige mensen zijn heel direct, anderen spreken in metaforen.
Als je je inleeft in de belevingswereld van de ander, dan voel je meer verbinding denk ik.
Laatst ging dat tussen mij en een vriendin een beetje mis, want zij sprak in zweverige metaforen en ik leefde me niet in, maar zei dat ik niet veel kon met zweverige verhalen, dan verbreek ik de verbinding,
Van de andere kant: zij ging op in haar verhaal en het lukte mij niet om daar serieus in mee te gaan, dus voor mijn gevoel was de verbinding al verbroken.
Als je beiden op verschillende manieren communiceert dan voel je meer afstand.
Sommige mensen zijn heel direct, anderen spreken in metaforen.
Als je je inleeft in de belevingswereld van de ander, dan voel je meer verbinding denk ik.
Laatst ging dat tussen mij en een vriendin een beetje mis, want zij sprak in zweverige metaforen en ik leefde me niet in, maar zei dat ik niet veel kon met zweverige verhalen, dan verbreek ik de verbinding,
Van de andere kant: zij ging op in haar verhaal en het lukte mij niet om daar serieus in mee te gaan, dus voor mijn gevoel was de verbinding al verbroken.
woensdag 17 augustus 2016 om 15:06
woensdag 17 augustus 2016 om 16:28
Vertrouwen ja, ik mis de laatste tijd zelfvertrouwen en val heel makkelijk uit de verbinding merk ik.
Vanuit onzekerheid lukt het niet goed om natuurlijk in mijn vel te zitten en en dat is deprimerend en geeft stress.
Door stress verlies ik de verbinding met mezelf en daardoor met anderen.
Het lukt me niet goed om dingen die gebeuren in het contact te relativeren en te overzien als ik langdurig onder spanning sta.
Ik vind het ook lastig om de confrontatie aan te gaan als er iets uitgepraat dient te worden. Dat is omdat ik het overzicht op dat moment niet heb zodat ik niet weet wat ik moet zeggen, ik klap eigenlijk dicht. Maar soms zeg ik dan wel nog een paar stomme dingen, omdat ik toch wel graag wil reageren, alleen...pas een paar dagen later weet ik wat ik had moeten zeggen...dan durf ik vaak niet meer. Want dan heb ik al een paar stomme dingen gezegd en eigenlijk was ik al onzeker.
Ik wil graag geruststelling, maar vind het de laatste tijd erg moeilijk om te geven.
Het is mij in mijn leven vele malen beter afgegaan om anderen gerust te stellen en op te beuren dan de laatste anderhalf jaar.
Positieve strokes geven, dat is waarvan anderen een goed gevoel krijgen.
Dat geeft verbinding.
Dat heb ik moeten leren, dat ging bij mij niet helemaal vanzelf.
Maar de laatste anderhalf jaar ben ik depressief en nu voelt het zo gekunsteld, om positieve dingen te zeggen tegen anderen, ook al gun ik het hen allemaal om allerlei fijne dingen te horen en om zich bijzonder te voelen.
Sinds ik een soort van burn-out heb gekregen lukt het ineens niet meer om mij verbonden te voelen met de anderen.
Het lukt mij niet om dingen los te laten, een mislukt rouwproces, sindsdien voel ik de verbinding niet meer, nauwelijks, want er is geen acceptatie, er is boosheid en verdriet en schaamte en spijt.
Boosheid en verdriet staan in de weg van verbinding.
Vanuit onzekerheid lukt het niet goed om natuurlijk in mijn vel te zitten en en dat is deprimerend en geeft stress.
Door stress verlies ik de verbinding met mezelf en daardoor met anderen.
Het lukt me niet goed om dingen die gebeuren in het contact te relativeren en te overzien als ik langdurig onder spanning sta.
Ik vind het ook lastig om de confrontatie aan te gaan als er iets uitgepraat dient te worden. Dat is omdat ik het overzicht op dat moment niet heb zodat ik niet weet wat ik moet zeggen, ik klap eigenlijk dicht. Maar soms zeg ik dan wel nog een paar stomme dingen, omdat ik toch wel graag wil reageren, alleen...pas een paar dagen later weet ik wat ik had moeten zeggen...dan durf ik vaak niet meer. Want dan heb ik al een paar stomme dingen gezegd en eigenlijk was ik al onzeker.
Ik wil graag geruststelling, maar vind het de laatste tijd erg moeilijk om te geven.
Het is mij in mijn leven vele malen beter afgegaan om anderen gerust te stellen en op te beuren dan de laatste anderhalf jaar.
Positieve strokes geven, dat is waarvan anderen een goed gevoel krijgen.
Dat geeft verbinding.
Dat heb ik moeten leren, dat ging bij mij niet helemaal vanzelf.
Maar de laatste anderhalf jaar ben ik depressief en nu voelt het zo gekunsteld, om positieve dingen te zeggen tegen anderen, ook al gun ik het hen allemaal om allerlei fijne dingen te horen en om zich bijzonder te voelen.
Sinds ik een soort van burn-out heb gekregen lukt het ineens niet meer om mij verbonden te voelen met de anderen.
Het lukt mij niet om dingen los te laten, een mislukt rouwproces, sindsdien voel ik de verbinding niet meer, nauwelijks, want er is geen acceptatie, er is boosheid en verdriet en schaamte en spijt.
Boosheid en verdriet staan in de weg van verbinding.