WIA stopt

quote:gioia82 schreef op 24 augustus 2016 @ 22:51:

[...]





Ik zou de persoonlijke gegevens even weghalen, dat mag hier niet!

De betreffende post is weg, maar dan moet je die natuurlijk ook niet quoten!



**edit**

Mosterd!

quote:missfitz schreef op 24 augustus 2016 @ 23:00:

[...]



Ja dat is waar. Maar dan nog, kijk eens naar mogelijkheden ipv onmogelijkheden.



Echt oprecht klinkt goed! Maar dat maakt de acute druk niet minder. Over 2 maanden heeft TO geen inkomsten meer en dat is schrikken, zeker als de arts het anders heeft voor laten komen.



TO, is er gesproken over een re-integratietraject of moet je daarop wachten op de officiële brief?

quote:Merida_ schreef op 24 augustus 2016 @ 22:37:

Ik zou mezelf niet moeten verdedigen maar doe het toch.



Ik roei met de riemen die ik heb. Ik dwing mezelf om toch boodschappen te doen, en naar therapie te gaan. En dat is op dit moment het hoogst haalbare. De wil is er wel, maar ik trek het niet. Dat iemand anders met dezelfde problematiek het wel red om van alles te doen: heel goed! Echt. Maar Ik kan het op dit moment niet.



Iedereen bedankt voor de tips, ik ga morgen even bellen met het UWV en de gemeente!Maar dat niet kunnen zit grotendeels in je hoofd. Als je bij wijze van spreken een pistool op je hoofd gezet zou krijgen en je zou MOETen werken, dan weet ik zeker dat je, met heel veel weerstand, zou gaan werken. Als je morgen alleen zou kunnen eten als je er voor zou moeten werken, dan zou je gaan werken. Die mindset moet je hebben.

Maar wat ik me dan weer afvraag, wáárom slaat de therapie niet aan? Na 3 jaar nog wel! Dan is het je behandelaren ook wel duidelijk dat het niet werkt en tijd is voor een andere aanpak. Ik las ergens anders dat je wel dagbesteding zou willen doen maar nu nog niet, want...

Ik heb zelf ook dagbesteding, momenteel 2x p/w. Na trouwen ga ik beginnen met verschillende therapieën om me van mijn klachten af te kunnen helpen (voor zover mogelijk) Ik heb Cptss en word op dit moment zwaar belemmerd. Ook paniekaanvallen en herbelevingen horen erbij. Het horen van stemmen ook. Ik probeer altijd te gaan werken. Soms zijn er dagen en dan gaat het écht niet, na een herbeleving bijvoorbeeld. Het lijkt me vreselijk vermoeiend om de hele dag alleen maar thuis te zijn en je handje op te houden. Ik word al gek als ik één dag thuis ben.

Probeer bezig te zijn, probeer naar buiten te gaan. Wij hebben nu net een nieuwe tuin en sinds kort durf ik daar ook daadwerkelijk te gaan zitten. En hey, aanspraak van mensen! Heel langzaam verleg ik grenzen en ik wil je echt aanraden om dit ook te gaan proberen. En ja, het is moeilijk en zwaar klote, maar een ander gaat het niet voor je doen.

Desalniettemin zou ik bezwaar maken bij het UWV, inclusief verklaringen. Dit heb ik ook gedaan. Ik heb mijn gelijk gekregen en dat was voornamelijk omdat ik vanuit de WMO een dagbesteding heb. (zoiets, ik weet het niet meer precies)

Lang verhaal kort, kijk naar wat er wél mogelijk is.

Moeilijk hoor. De WIA zit propvol mensen die ooit 100% zijn afgekeurd voor ADHD/Autisme, handicaps enz. Het is niet meer te betalen en je staat vanaf jonge leeftijd al aan de kant met uitzicht op niets anders meer dan een uitkering en bijbehorend inkomen. Door dat je niet de druk hebt dat je wel moet kan je zonder dat e het in de gaten hebt iets in stand houden en het kan zelfs erger worden. Daar heb je nu niks aan want je moet een inkomen hebben dus inderdaad bij het UWV informeren wat de volgende stappen zijn. Dat het UWV mensen uit de WIA haalt die niet onherstelbaar dusdanig ziek zijn dat ze wel met een passende baan aan het werkproces weer kunnen meedoen vind ik eigenlijk wel goed want je schrijft jezelf ook af.

quote:funkyme schreef op 24 augustus 2016 @ 23:29:

[...]



Maar dat niet kunnen zit grotendeels in je hoofd. Als je bij wijze van spreken een pistool op je hoofd gezet zou krijgen en je zou MOETen werken, dan weet ik zeker dat je, met heel veel weerstand, zou gaan werken. Als je morgen alleen zou kunnen eten als je er voor zou moeten werken, dan zou je gaan werken. Die mindset moet je hebben.



Vertel je dat ook tegen mensen die schizofreen zijn?

Of ALS hebben?

https://www.sprengersadvo ... ia-but-was-afraid-to-ask/



Na WIA heb je geen recht meer op WW. Het recht op WW wordt verrekend met de maanden ontvangen WIA. Alleen als je lang gewerkt hebt en kort in de WIA hebt gezeten, heb je nog beperkt recht op WW.

Mij hadden ze ook goed gekeurd via een brief. Ik heb bezwaar aangetekend en na 2 weken hadden ze alles terug gedraaid.



Kan dit bij jou misschien ook zo zijn?

quote:tvandattum schreef op 25 augustus 2016 @ 01:05:

[...]





Vertel je dat ook tegen mensen die schizofreen zijn?

Of ALS hebben?Nee, dat zijn aandoeningen van hele andere orde. ALS en schizofrenie worden niet veroorzaakt door werken of problemen in je leven (schizofrenie kan er wel door getriggerd worden, maar dat is iets heel anders) en zijn bovendien allebei meetbare aandoeningen die niets te maken hebben met een mindset. Iemand met ALS kan echt bepaalde dingen niet meer en is ongeneeslijk ziek. Schizofrenie is een psychische ziekte die bij mijn weten ook ongeneeslijk is. Van totaal andere orde dan de problemen die TO noemt.

quote:tvandattum schreef op 25 augustus 2016 @ 01:05:

[...]





Vertel je dat ook tegen mensen die schizofreen zijn?

Of ALS hebben?Zo!! Jij hebt lef om schizofreen en ALS in een adem te noemen!!!

quote:ivattje schreef op 25 augustus 2016 @ 10:07:

[...]





Zo!! Jij hebt lef om schizofreen en ALS in een adem te noemen!!!



Ik geef gewoon 2 voorbeelden van ernstige ziektes. Wat is daar mis mee?

Had ook MS of weetikhetwat kunnen zijn.

Zoveel lef heb ik trouwens niet, dus je slaat de plank volledig mis.

Ik begrijp de scepsis wel hoor. TO is begonnen met "lichte" problematiek, is gestopt met werken en sindsdien is het alleen maar erger geworden. Ondanks drie (!) jaar therapie en thuiszitten. Kan me zo voorstellen dat dé oplossing dus niet in het doorgaan op deze voet zit.

Wat zal er gebeuren als je een tijdje stopt met intensieve therapie en in plaats daarvan een (halve)dag gaat werken of dagbesteding doen? Ik geloof absoluut dat therapie iets heel goeds kan doen voor mensen, zelf ook therapie gehad en ben er enorm van opgeknapt maar ik geloof ook dat constant alleen maar therapie niet goed is. Je bent dan alleen maar bezig met wat er in je hoofd zit. 100% werken vanuit 100% afgekeurd vind ik ook idioot maar al die therapiën afwisselen met iets doen hoeft niet verkeerd te zijn. 3 jaar alleen maar therapie en verder niet in 'de dagelijkse wereld' is best lang en hoe langer je er uit bent hoe meer je ook angst gaat ontwikkelen om weer te beginnen met werken.

Werken hoeft natuurlijk ook niet meteen fulltime te zijn he, zijn zo veel verschillende soorten van werk, werk op therapeutische basis, vrijwilligerswerk, allemaal prima te overleggen met het werkbedrijf.

Ja schrijft dat je smiddags op bed moet gaan liggen, ooit geprobeerd in de ochtend een paar uur iets te gaan doen, al is het maar voor 1 of 2 uurtjes? En thuiswerken? Is dat misschien iets? Of werk waarbij je je eigen tijden in kan delen?

Jammer dat je het ziet als aanvallen. Als mensen nou dingen zeggen waarvan je denkt goh daar had ik zelf nog niet aan gedacht en die mensen hebben de ervaring dat het hun heeft geholpen dan is er toch niets mis mee om je die dingen te opperen.

Het is ook zo dat mensen vaak denken dat gaat niet lukken want..........en niet verder de mogelijkheden onderzoeken. Je hebt het nu over bezwaar tegen de beslissing, waarom dat niet combineren met gewoon eens een open gesprek met het werkbedrijf waarin je zegt oke dit kan ik niet omdat *vul reden in* hoe zouden jullie mij daarmee kunnen helpen?

Zelf heb ik een spierziekte en ook voor verschillende psychische dingen in therapie geweest en wat ik een beetje jammer vind is dat veel mensen met een beperking werk/UWV/reintegratie als de grote vijand zien en zich meteen aangevallen voelen als anderen de kant op willen van 'maar misschien is iets, wat dan ook, doen wel juist goed voor je.' Er is gewoon vaak met die mensen te overleggen over wat de mogelijkheden zijn en wat niet

wanneer heb je voor het laatst gewerkt dan?

Tot wanneer had je recht op een loongerelateerde wia uitkering? Je kunt dat terug vinden in de beschikking die je kreeg na de eerste wia beoordeling. Als die termijn nog niet is afgelopen heb je mogelijk recht op ww. Loopt die termijn wel af over twee maanden dan zul je bijstand moeten aanvragen. Krijg je begeleiding vanuit het uwv of de eigen werkgever? Zolang die wia nog loopt kun je misschien nog wel wat ondersteuning krijgen met zoeken naar werk/ reintegratie/ vrijwilligerswerk.

quote:Merida_ schreef op 25 augustus 2016 @ 06:25:

[...]





In die 3 jaar zijn er ook verschillende dingen geprobeerd. Verschillende behandelingen, verschillende therapeuten. En vorige maand ben ik in een nieuwe instelling begonnen. Om te kijken wat zij kunnen doen. Ben dus zelf wel hard bezig om beter te worden.Wat jij kunt doen, met hulp erbij. Andere mindset. Verder kan ik je situatie niet beoordelen. Maar vaak helpt dagbesteding/deels werken wel om patronen te doorbreken, en helpt het je een drempel over. Dat er faciliteiten zijn om mensen op te vangen is iets moois in Nederland, maar kan het proces van beter worden bij psychische ziektes ook sterk vertragen.

quote:nessemeisje schreef op 25 augustus 2016 @ 10:38:

Ik begrijp de scepsis wel hoor. TO is begonnen met "lichte" problematiek, is gestopt met werken en sindsdien is het alleen maar erger geworden. Ondanks drie (!) jaar therapie en thuiszitten. Kan me zo voorstellen dat dé oplossing dus niet in het doorgaan op deze voet zit.

Mwah. Met 'lichte problematiek' word je niet 100% afgekeurd. Ik kan het weten, want zelfs toen ik mede doordat ik niet meer zonder hulp naar het toilet kon niet meer zelfstandig kon wonen, keurde het UWV me gewoon 100% goed. (Grapjurken ) Wat trouwens ook maar weer aantoont dat er soms gewoon (grote) fouten worden gemaakt met beoordelen, want later is dat teruggedraaid naar 100% ongeschikt.



Ik begrijp de vragen wel. Ik heb ze ook met regelmaat. En het is ook absoluut waar dat je vaak meer kunt dan je denkt. Een paar jaar geleden heb ik een tijdje twee halve dagen in de week mogen werken. In het begin lag ik de rest van de week op bed, maar je energie blijkt rekbaar en je groeit in zoiets. Ik mis het nog elke dag. En ik ben er mede door mijn eigen ervaring van overtuigd dat er heel veel mensen zijn die (al dan niet volledig) zijn afgekeurd terwijl ze met de juiste begeleiding en 'gewoon proberen' best wat zouden kunnen.



Maar daar heeft TO nu niets aan. Die wordt ineens geconfronteerd met het wegvallen van haar inkomen, terwijl ze niet is hersteld. Ze gaat van 100% ongeschikt naar 100% geschikt, wat sowieso al niet kan tenzij ze hersteld zou zijn, aangezien de criteria niet zijn gewijzigd in de tussentijd. En ze is niet hersteld, zegt ze.



En weet je wat absoluut niet helpt bij het opnieuw vinden van je draai in de maatschappij, ongeacht of betaald werk daar nu bij hoort of niet? Als je je constant moet verdedigen en je steeds moet aantonen hoe ziek je wel niet bent. Daar word je namelijk doodmoe van, en in de tussentijd dat je je bezighoudt met zo'n procedure tegen het UWV, of het weerleggen van de argumenten van mensen uit je omgeving (of het VIVA-forum..) word je gefrustreerd in je pogingen om weer gezond(er) te worden. Je moet je dan namelijk tegelijk focussen op het aantonen van je ziek-zijn en de mate van je beperkingen, terwijl dat totaal tegengesteld is aan datgene wat je nodig hebt om verder te gaan. Zieke mensen worden niet ineens vanzelf gezond als je hun uitkering afneemt. Sterker nog, ze zullen zich genoodzaakt zien - men moet immers toch eten - om zich te focussen op hun ziek-zijn terwijl ze vechten voor hernieuwde uitkeringsrechten. Zo'n gevecht tegen het UWV is noodzakelijk in dit geval, maar tegen al die particuliere burgers met een mening? Daar schiet je niks mee op.



Ja, bij sommige mensen zal het helpen, zo'n shock-therapie waarbij ineens je uitkering wegvalt of een hele hoop mensen je bevragen op "maar kun je dan echt niet dit?", maar in de meeste gevallen doet het enkel een appèl op het zoeken van argumenten waarom dat inderdaad niet kan. Omdat je er nog helemaal niet aan toe bent om je te gaan richten op werk. Niet in de laatste plaats omdat op dit moment het omgekeerde nodig is om je inkomen - en dus je bestaanszekerheid - niet kwijt te raken.



Dus - op zich terecht - kritische vivadames: TO komt niet verder met dit soort vragen. Natuurlijk hopen we dat ze uiteindelijk weer een beetje kan gaan opbouwen. Maar dat gaat hoe dan ook niet van 100% thuis naar 100% werk, en hoe dan ook niet voordat deze crisis is bezworen. En laten we daarbij ook niet vergeten dat het hier gaat om iemand met een psychische stoornis, waarbij wij helemaal niet kunnen beoordelen of de kritische vragen misschien niet meer kwaad dan goed doen. Er zijn mensen waarbij twijfel aan hun ziek-zijn of de mate van hun beperkingen kan leiden tot veel meer dan twijfel aan alleen dat.





Sorry TO, dat moest ik even kwijt. Ik heb verder eigenlijk niet zo heel veel voor je. Ja: UWV vragen waar de beslissing op is gebaseerd - een héél enkele, zeer zeldzame keer kun je geluk hebben en wordt er iets gewijzigd zonder dat daar bezwaar voor nodig is - vervolgens de officiële brief afwachten en in bezwaar gaan. Liefst met juridische hulp, tenzij je genoeg ervaring hebt met het schrijven van bezwaren. En bespreek dit met je behandelaars. Die kunnen misschien gegevens aanleveren die je kunt gebruiken bij het UWV, en anders kunnen ze jou ondersteunen in deze periode. En ja: als je inderdaad geen WW-rechten meer hebt, dan is het zeker verstandig om alvast Bijstand aan te vragen (er vanuit gaande dat je daar recht op zou hebben). Sterkte, het is soms echt een kwestie van een lange adem hebben, vrees ik.

quote:Sent schreef op 25 augustus 2016 @ 14:57:

[...]



En weet je wat absoluut niet helpt bij het opnieuw vinden van je draai in de maatschappij, ongeacht of betaald werk daar nu bij hoort of niet? Als je je constant moet verdedigen en je steeds moet aantonen hoe ziek je wel niet bent. Daar word je namelijk doodmoe van, en in de tussentijd dat je je bezighoudt met zo'n procedure tegen het UWV, of het weerleggen van de argumenten van mensen uit je omgeving (of het VIVA-forum..) word je gefrustreerd in je pogingen om weer gezond(er) te worden. Je moet je dan namelijk tegelijk focussen op het aantonen van je ziek-zijn en de mate van je beperkingen, terwijl dat totaal tegengesteld is aan datgene wat je nodig hebt om verder te gaan. Zieke mensen worden niet ineens vanzelf gezond als je hun uitkering afneemt. Sterker nog, ze zullen zich genoodzaakt zien - men moet immers toch eten - om zich te focussen op hun ziek-zijn terwijl ze vechten voor hernieuwde uitkeringsrechten. Zo'n gevecht tegen het UWV is noodzakelijk in dit geval, maar tegen al die particuliere burgers met een mening? Daar schiet je niks mee op.





Ik heb hier weinig aanvallends gelezen en TO hoeft zich ook niet te verdedigen. Het enige wat hier, mijns inziens terecht, wordt opgemerkt is dat TO vooral bezig lijkt te zijn met wat ze allemaal niet kan en de onmogelijkheden terwijl het met haar problematiek juist ook goed kan zijn om juist wel iets te gaan doen. Dat is geen aanval. Niemand zegt dat TO geen bezwaar moet aantekenen, of dat TO 100% aan het werk moet gaan.



TO merkt noemt het zelf al "om te kijken wat zij kunnen doen". Blijkbaar verwacht ze een oplossing van anderen. Daardoor wekt ze de indruk dat ze zich niet bewust is dat zij als enige haar problemen kan oplossen, en dat al die instanties haar slechts daarmee kunnen helpen. Je moet echt zelf aan de slag, ook als er geen hulp is. Het gaat niet vanzelf over. Daarvoor moet je je grenzen gaan verleggen, stapje voor stapje.

quote:Merida_ schreef op 25 augustus 2016 @ 15:16:

[...]





Ik verwacht geen oplossing van anderen. Ik verwacht wel andere handvatten te krijgen, andere tips, andere soort therapie. In de hoop dat dat wel effect heeft. Want de afgelopen therapieen hebben dat niet gehad.

Blijkbaar komt wat ik schrijf heel anders over dan wat ik bedoel en dan hoe het daadwerkelijk is.Dat is ook het lastige aan schrift/forum. Je kunt niet alles uitleggen, hierdoor krijg je allerlei adviezen en meningen die soms wellicht goed aansluiten en soms wat minder omdat er context ontbreekt. Zie dat van beide kanten niet als aanval, maar haal eruit waar je iets mee kan. Ik hoop dat je je op je herstel kunt richten, van de staatssteun af kunt in de toekomst, en daarnaast het 'ik ben ziek focus' zo langzaam los kunt gaan laten/beter wordt.