Psyche
alle pijlers
Ik wens mijn moeder de dood toe
dinsdag 30 augustus 2016 om 20:00
En ik voel mij er echt vreselijk onder maar het is echt waar. Ik wens mijn moeder de dood toe.
Ze lijdt al jaren aan vasculaire dementie, daar is alzheimer bijgekomen en sinds een aantal maanden woont ze in een tehuis.
En nu weet ze letterlijk niets meer, verhalen over vroeger kan ze niet meer vertellen. Ze praat je eigenlijk een beetje na al kan ze nu ook niet meer goed praten. Lopen kan ze nog maar valt constant met als resultaat gebroken botten en blauwe plekken. Heeft door alle hersenschade van beroertes etc epileptische aanvallen gekregen en er is niets meer over van de vrouw die ze ooit was.
En als ze dit 10 jaar geleden had geweten dan had ze zichzelf van kant gemaakt, dat weet ik zeker. Nooit als een oud besje in een tehuis voor zich uit zitten staren en helaas is dat nu wel zo. Ik heb geprobeerd om voor haar te zorgen thuis maar dat ging niet meer omdat ze altijd wegliep of in paniek was. Nu kan ze nauwelijks meer lopen en zit er weer over te denken om haar in huis te nemen, maarja ze heeft geen idee wie ik ben, wie mijn man is, wie de kinderen zijn.
En dus wens ik haar dood, hoop zo dat ze in haar slaap overlijdt en dat verder leed haar bespaart blijft, want nu lijdt ze echt. Ze heeft pijn door de gebroken botten waarvan ze vergeet dat ze gebroken zijn. Van de pijn die ze tig keer op een dag opnieuw voelt als ze hoort dat oma en opa niet meer leven, als ze huilt om haar ouders....
En ik kan dit tegen niemand zeggen dus dan maar hier...
Ze lijdt al jaren aan vasculaire dementie, daar is alzheimer bijgekomen en sinds een aantal maanden woont ze in een tehuis.
En nu weet ze letterlijk niets meer, verhalen over vroeger kan ze niet meer vertellen. Ze praat je eigenlijk een beetje na al kan ze nu ook niet meer goed praten. Lopen kan ze nog maar valt constant met als resultaat gebroken botten en blauwe plekken. Heeft door alle hersenschade van beroertes etc epileptische aanvallen gekregen en er is niets meer over van de vrouw die ze ooit was.
En als ze dit 10 jaar geleden had geweten dan had ze zichzelf van kant gemaakt, dat weet ik zeker. Nooit als een oud besje in een tehuis voor zich uit zitten staren en helaas is dat nu wel zo. Ik heb geprobeerd om voor haar te zorgen thuis maar dat ging niet meer omdat ze altijd wegliep of in paniek was. Nu kan ze nauwelijks meer lopen en zit er weer over te denken om haar in huis te nemen, maarja ze heeft geen idee wie ik ben, wie mijn man is, wie de kinderen zijn.
En dus wens ik haar dood, hoop zo dat ze in haar slaap overlijdt en dat verder leed haar bespaart blijft, want nu lijdt ze echt. Ze heeft pijn door de gebroken botten waarvan ze vergeet dat ze gebroken zijn. Van de pijn die ze tig keer op een dag opnieuw voelt als ze hoort dat oma en opa niet meer leven, als ze huilt om haar ouders....
En ik kan dit tegen niemand zeggen dus dan maar hier...
dinsdag 30 augustus 2016 om 20:37
dinsdag 30 augustus 2016 om 20:38
Ik snap je helemaal.
Zo verschrikkelijk om je moeder zo te zien weg teren. Ook ik zou willen dat m'n moeder in zo'n situatie zou sterven want dit gun je echt helemaal niemand en al helemaal niet degene van wie je ontzettend veel houdt.
Sterkte Loverly en schaam je niet voor je gevoelens. Je hebt al zoveel gedaan voor jouw moeder en meer dan je best kan je niet. Jij en jouw broers zijn een voorbeeld voor velen.
Zo verschrikkelijk om je moeder zo te zien weg teren. Ook ik zou willen dat m'n moeder in zo'n situatie zou sterven want dit gun je echt helemaal niemand en al helemaal niet degene van wie je ontzettend veel houdt.
Sterkte Loverly en schaam je niet voor je gevoelens. Je hebt al zoveel gedaan voor jouw moeder en meer dan je best kan je niet. Jij en jouw broers zijn een voorbeeld voor velen.
dinsdag 30 augustus 2016 om 20:40
Jemig, dit verhaal had ik kunnen schrijven alleen gaat het bij mij om mijn schoonvader. Precies hetzelfde overkomen en hij zit nu in wat ze de laatste fase noemen. Hoelang die gaat duren weet niemand maar hij gaat hard achteruit. Eten gaat slecht en hij zit sinds een half jaar permanent in een rolstoel en kan helemaal niets meer. Hij slaapt steeds meer en ons herkennen doet hij al een tijd niet meer.
Neem je moeder alsjeblieft niet in huis, of je moet 24 uurs zorg regelen. Wij hebben het tot het einde vol proberen te houden om hem zolang mogelijk thuis te houden maar we gingen er bijna aan onderdoor.
Ik hoop ook dat hij op een morgen niet meer wakker wordt want als je zo moet wegteren, echt verschrikkelijk.
Ik leef met je mee
Neem je moeder alsjeblieft niet in huis, of je moet 24 uurs zorg regelen. Wij hebben het tot het einde vol proberen te houden om hem zolang mogelijk thuis te houden maar we gingen er bijna aan onderdoor.
Ik hoop ook dat hij op een morgen niet meer wakker wordt want als je zo moet wegteren, echt verschrikkelijk.
Ik leef met je mee
dinsdag 30 augustus 2016 om 20:42
Poeh! Je titel is heel controversieel, hard confronterend.
Je openingspost vind ik ontroerend.
Ik geloof daar ook in: je houd zoveel van haar, je kent de realiteit, je kent haar: uit liefde voel en denk je dit.
Hoe machteloos is het om dit te moeten aanzien van iemand waar je zo van houdt.
Kan me voorstellen dat je wellicht nog een taboe ervaart. Alhoewel heel veel mensen, zeker in en rondom de ouderenzorg dit ook zullen herkennen.
Je gevoel mag er zijn!!!
Je openingspost vind ik ontroerend.
Ik geloof daar ook in: je houd zoveel van haar, je kent de realiteit, je kent haar: uit liefde voel en denk je dit.
Hoe machteloos is het om dit te moeten aanzien van iemand waar je zo van houdt.
Kan me voorstellen dat je wellicht nog een taboe ervaart. Alhoewel heel veel mensen, zeker in en rondom de ouderenzorg dit ook zullen herkennen.
Je gevoel mag er zijn!!!
dinsdag 30 augustus 2016 om 20:46
dinsdag 30 augustus 2016 om 20:46
dinsdag 30 augustus 2016 om 20:48
dinsdag 30 augustus 2016 om 20:51
dinsdag 30 augustus 2016 om 20:58
quote:paper-clip schreef op 30 augustus 2016 @ 20:40:
Jemig, dit verhaal had ik kunnen schrijven alleen gaat het bij mij om mijn schoonvader. Precies hetzelfde overkomen en hij zit nu in wat ze de laatste fase noemen. Hoelang die gaat duren weet niemand maar hij gaat hard achteruit. Eten gaat slecht en hij zit sinds een half jaar permanent in een rolstoel en kan helemaal niets meer. Hij slaapt steeds meer en ons herkennen doet hij al een tijd niet meer.
Neem je moeder alsjeblieft niet in huis, of je moet 24 uurs zorg regelen. Wij hebben het tot het einde vol proberen te houden om hem zolang mogelijk thuis te houden maar we gingen er bijna aan onderdoor.
Ik hoop ook dat hij op een morgen niet meer wakker wordt want als je zo moet wegteren, echt verschrikkelijk.
Ik leef met je mee ik denk dat mijn moeder nu ook in de laatste fase is beland. Ook zij zit nu vaak in een rolstoel gewoon zodat ze niet meer valt. En ik heb haar al een aantal jaar 24 uurs zorg gegeven en idd was dat niet uit te houden en gingen we er zelf aan onderdoor. Omdat je dan echt letterlijk elke seconde op moet letten. Je kan niet naar de wc, je kan niet douchen. En jij ook echt heel veel sterkte. Het is een vreselijke ziekte.
Jemig, dit verhaal had ik kunnen schrijven alleen gaat het bij mij om mijn schoonvader. Precies hetzelfde overkomen en hij zit nu in wat ze de laatste fase noemen. Hoelang die gaat duren weet niemand maar hij gaat hard achteruit. Eten gaat slecht en hij zit sinds een half jaar permanent in een rolstoel en kan helemaal niets meer. Hij slaapt steeds meer en ons herkennen doet hij al een tijd niet meer.
Neem je moeder alsjeblieft niet in huis, of je moet 24 uurs zorg regelen. Wij hebben het tot het einde vol proberen te houden om hem zolang mogelijk thuis te houden maar we gingen er bijna aan onderdoor.
Ik hoop ook dat hij op een morgen niet meer wakker wordt want als je zo moet wegteren, echt verschrikkelijk.
Ik leef met je mee ik denk dat mijn moeder nu ook in de laatste fase is beland. Ook zij zit nu vaak in een rolstoel gewoon zodat ze niet meer valt. En ik heb haar al een aantal jaar 24 uurs zorg gegeven en idd was dat niet uit te houden en gingen we er zelf aan onderdoor. Omdat je dan echt letterlijk elke seconde op moet letten. Je kan niet naar de wc, je kan niet douchen. En jij ook echt heel veel sterkte. Het is een vreselijke ziekte.
dinsdag 30 augustus 2016 om 21:01
dinsdag 30 augustus 2016 om 21:01
quote:Kaila schreef op 30 augustus 2016 @ 20:46:
O wat verschrikkelijk om dit lezen vooral omdat dit mijn voorland is. Mijn moeder heeft ook Alzheimer en zal ook niet zo heel lang meer zelfstandig kunnen wonen. Ik gun mijn moeder ook een mooi einde zonder de lange slopende aftakeling. Veel sterkte Ik hoop voor je dat het voorland van mijn situatie nog heel erg lang voor je zal duren. En echt geniet nog van je moeder zolang het kan. Maak veel foto's , hou een dagboek bij want soms kan het ineens zo snel gaan...1,5 jaar geleden is mijn oudste zoon geboren. Daar heeft ze zelfs nog op gepast toen hij een kleine baby was ( onder toezicht van mijn stiefvader) en ze wist dat ik zwanger was, kocht spulletjes voor hem, speelde met hem en deed alles wat een oma zou doen. 2 maanden geleden is mijn jongste geboren en ze weet niks meer..
O wat verschrikkelijk om dit lezen vooral omdat dit mijn voorland is. Mijn moeder heeft ook Alzheimer en zal ook niet zo heel lang meer zelfstandig kunnen wonen. Ik gun mijn moeder ook een mooi einde zonder de lange slopende aftakeling. Veel sterkte Ik hoop voor je dat het voorland van mijn situatie nog heel erg lang voor je zal duren. En echt geniet nog van je moeder zolang het kan. Maak veel foto's , hou een dagboek bij want soms kan het ineens zo snel gaan...1,5 jaar geleden is mijn oudste zoon geboren. Daar heeft ze zelfs nog op gepast toen hij een kleine baby was ( onder toezicht van mijn stiefvader) en ze wist dat ik zwanger was, kocht spulletjes voor hem, speelde met hem en deed alles wat een oma zou doen. 2 maanden geleden is mijn jongste geboren en ze weet niks meer..
dinsdag 30 augustus 2016 om 21:02
quote:Lelietje-van-Dalen schreef op 30 augustus 2016 @ 20:46:
Moest meteen aan mijn moeder denken toen ik de titel zag.
Ik had graag zo voor mijn moeder gezorgd als jij nu voor jouw moeder gezorgd hebt. Maar de reisafstand laat dat niet toe.
Wat een rotziekte hè.
Ik snap je gevoel helemaal.als het een troost voor je is, ik heb het gevoel dat ik helemaal niets voor haar heb gedaan. Alleen machteloos toegekeken hoe ze gesloopt werd door de alzheimer.
Moest meteen aan mijn moeder denken toen ik de titel zag.
Ik had graag zo voor mijn moeder gezorgd als jij nu voor jouw moeder gezorgd hebt. Maar de reisafstand laat dat niet toe.
Wat een rotziekte hè.
Ik snap je gevoel helemaal.als het een troost voor je is, ik heb het gevoel dat ik helemaal niets voor haar heb gedaan. Alleen machteloos toegekeken hoe ze gesloopt werd door de alzheimer.
dinsdag 30 augustus 2016 om 21:08
Dank je, het klinkt zo tegenstrijdig maar ik hoop echt dat hij zijn volgende verjaardag niet meer haalt.
Hij is ook een paar keer heel lelijk ten val gekomen en daarom hebben we toen ook besloten om voor een rolstoel te kiezen.
Verslikken met eten is nu bijna iedere dag, kauwen lukt ookt niet meer dus ze pureren alles voor hem. Ondanks dat hij nog aardig eet valt hij alleen maar af. Van een grote vent is nu alleen nog maar een iel klein mannetje met spillebenen over.
Gelukkig wonen we op 5 minuten fietsen van het huis dus we proberen iedere dag even met hem naar buiten te gaan want daar geniet hij van, even de wind in zijn gezicht.
Hij is ook een paar keer heel lelijk ten val gekomen en daarom hebben we toen ook besloten om voor een rolstoel te kiezen.
Verslikken met eten is nu bijna iedere dag, kauwen lukt ookt niet meer dus ze pureren alles voor hem. Ondanks dat hij nog aardig eet valt hij alleen maar af. Van een grote vent is nu alleen nog maar een iel klein mannetje met spillebenen over.
Gelukkig wonen we op 5 minuten fietsen van het huis dus we proberen iedere dag even met hem naar buiten te gaan want daar geniet hij van, even de wind in zijn gezicht.
dinsdag 30 augustus 2016 om 21:09
dinsdag 30 augustus 2016 om 21:10
dinsdag 30 augustus 2016 om 21:18
Het is nooit genoeg hè Lovely. Maar je hebt gedaan wat je kon, lieve Lovely. Het is niet jouw schuld dat het enige wat echt zoden aan de dijk zet (die k-ziekte wegnemen) niet lukte.
Ik heb na het overlijden van mijn vader, ondanks werk en gezin een tijd lang 2-3 keer in de week de lange weg naar haar afgelegd. Dat was slopend. Wat had ik haar graag opgepakt en mee naar huis genomen, maar dat kon niet. Wilde mijn zus ook niet, die op 10 minuten rijden woont en ook vond dat ze niet genoeg deed. Want wat je ook doet, het is nooit genoeg....
En nu woont ze ocherm in een tehuis. En twijfel ik nog steeds.
Ik heb na het overlijden van mijn vader, ondanks werk en gezin een tijd lang 2-3 keer in de week de lange weg naar haar afgelegd. Dat was slopend. Wat had ik haar graag opgepakt en mee naar huis genomen, maar dat kon niet. Wilde mijn zus ook niet, die op 10 minuten rijden woont en ook vond dat ze niet genoeg deed. Want wat je ook doet, het is nooit genoeg....
En nu woont ze ocherm in een tehuis. En twijfel ik nog steeds.
Reik niet naar de hemel - maar haal hem naar je toe, Karin Bloemen.
dinsdag 30 augustus 2016 om 21:18
Wat een naar verhaal, maar helaas ook herkenbaar. Mijn moeder en tante hebben een gesprek gehad met de arts over een humaan einde toen mijn oma zo was, ondanks dat mijn oma voordat ze alzheimer kreeg vaak gezegd heeft niet zo te willen eindigen, konden ze niks doen omdat mijn oma op dat moment wilsbekwaam had moeten zijn.
To: heel veel sterkte
To: heel veel sterkte
een dag niet gelachen is een dag niet geleefd
dinsdag 30 augustus 2016 om 21:24
Ik ken het gevoel van toen mijn moeder in de laatste fase van terminale kanker zat. Dat was geen jaren natuurlijk, maar ik weet nog dat ik zelfs liep te bidden dat het alsjeblieft maar afgelopen mocht zijn. En ik ben niet eens gelovig.
Ik heb me lang schuldig gevoeld maar niemand die ik het sindsdien heb verteld heeft me erom veroordeeld. Het is toch ook heel logisch dat je je eigen moeder niet wil zien lijden. En het kan niet meer beter worden dus dan wil je gewoon rust. Voor haar en voor jou.
dinsdag 30 augustus 2016 om 21:42
Je wilt haar dood uit liefde, ik vind dat eigenlijk wel heel mooi je hoort ook weleens anders van mensen die langdurig voor een ziek persoon zorgen of hebben gezorgd. Ook dat je weer overweegt om haar in huis te halen ik heb daar echt respect voor de meeste mensen hadden hun ouders voor minder ergens weg gestopt en er niet meer naar omgekeken. God bless you