Psyche
alle pijlers
Ik wens mijn moeder de dood toe
dinsdag 30 augustus 2016 om 20:00
En ik voel mij er echt vreselijk onder maar het is echt waar. Ik wens mijn moeder de dood toe.
Ze lijdt al jaren aan vasculaire dementie, daar is alzheimer bijgekomen en sinds een aantal maanden woont ze in een tehuis.
En nu weet ze letterlijk niets meer, verhalen over vroeger kan ze niet meer vertellen. Ze praat je eigenlijk een beetje na al kan ze nu ook niet meer goed praten. Lopen kan ze nog maar valt constant met als resultaat gebroken botten en blauwe plekken. Heeft door alle hersenschade van beroertes etc epileptische aanvallen gekregen en er is niets meer over van de vrouw die ze ooit was.
En als ze dit 10 jaar geleden had geweten dan had ze zichzelf van kant gemaakt, dat weet ik zeker. Nooit als een oud besje in een tehuis voor zich uit zitten staren en helaas is dat nu wel zo. Ik heb geprobeerd om voor haar te zorgen thuis maar dat ging niet meer omdat ze altijd wegliep of in paniek was. Nu kan ze nauwelijks meer lopen en zit er weer over te denken om haar in huis te nemen, maarja ze heeft geen idee wie ik ben, wie mijn man is, wie de kinderen zijn.
En dus wens ik haar dood, hoop zo dat ze in haar slaap overlijdt en dat verder leed haar bespaart blijft, want nu lijdt ze echt. Ze heeft pijn door de gebroken botten waarvan ze vergeet dat ze gebroken zijn. Van de pijn die ze tig keer op een dag opnieuw voelt als ze hoort dat oma en opa niet meer leven, als ze huilt om haar ouders....
En ik kan dit tegen niemand zeggen dus dan maar hier...
Ze lijdt al jaren aan vasculaire dementie, daar is alzheimer bijgekomen en sinds een aantal maanden woont ze in een tehuis.
En nu weet ze letterlijk niets meer, verhalen over vroeger kan ze niet meer vertellen. Ze praat je eigenlijk een beetje na al kan ze nu ook niet meer goed praten. Lopen kan ze nog maar valt constant met als resultaat gebroken botten en blauwe plekken. Heeft door alle hersenschade van beroertes etc epileptische aanvallen gekregen en er is niets meer over van de vrouw die ze ooit was.
En als ze dit 10 jaar geleden had geweten dan had ze zichzelf van kant gemaakt, dat weet ik zeker. Nooit als een oud besje in een tehuis voor zich uit zitten staren en helaas is dat nu wel zo. Ik heb geprobeerd om voor haar te zorgen thuis maar dat ging niet meer omdat ze altijd wegliep of in paniek was. Nu kan ze nauwelijks meer lopen en zit er weer over te denken om haar in huis te nemen, maarja ze heeft geen idee wie ik ben, wie mijn man is, wie de kinderen zijn.
En dus wens ik haar dood, hoop zo dat ze in haar slaap overlijdt en dat verder leed haar bespaart blijft, want nu lijdt ze echt. Ze heeft pijn door de gebroken botten waarvan ze vergeet dat ze gebroken zijn. Van de pijn die ze tig keer op een dag opnieuw voelt als ze hoort dat oma en opa niet meer leven, als ze huilt om haar ouders....
En ik kan dit tegen niemand zeggen dus dan maar hier...
woensdag 31 augustus 2016 om 12:49
woensdag 31 augustus 2016 om 14:28
Je kan er, in overleg met haar arts uiteraard, voor kiezen om bij een volgende breuk of ziekte, niet meer te behandelen, maar alleen de symptomen te bestrijden. Dus hoge doseringen pijnstilling, als het nodig is iets tegen angst of benauwdheid. Daardoor zal je moeder suffer worden, minder eten en drinken en langzaam wegzakken. Dit is een zeer humane manier van overlijden.
Ik werk zelf als verpleegkundige in een verpleeghuis, het is heel normaal dat je je moeder niet op deze manier wil laten lijden. Ik denk namelijk niet dat je haar dood wil hebben, maar je wil dit leven niet voor haar.
Ik werk zelf als verpleegkundige in een verpleeghuis, het is heel normaal dat je je moeder niet op deze manier wil laten lijden. Ik denk namelijk niet dat je haar dood wil hebben, maar je wil dit leven niet voor haar.
woensdag 31 augustus 2016 om 17:23
Snowy ze wordt voor haar breuken al niet behandeld ( behalve haar vingers want die gebruikt ze nog wel gewoon) omdat de breuken niet echt te behandelen waren. Bij gebroken ribben kun je weinig en een gebroken bovenarm alleen een sling en die doet ze al steeds af. Pijnstilling krijgt ze niet, hard misschien maar daar wordt ze erg angstig van en kan dan ook volkomen in paniek raken. Het is wel geprobeerd.
En idd was ze gezond geweest dan had ik haar echt niet dood gewenst maar dit is echt geen leven meer. 2 maanden geleden ging het nog zo " goed". Ze was vrolijk en oprecht gelukkig en daar waren we zo blij mee. Maar sinds de epileptische aanvallen en haar moeilijkheden met lopen en steeds vallen is echt de levenslust gewoon verdwenen.
Morgen gesprek met de arts en we moesten echt allemaal komen...dat wordt dus slecht nieuws want anders was het genoeg geweest dat 1 van ons kwam...
En idd was ze gezond geweest dan had ik haar echt niet dood gewenst maar dit is echt geen leven meer. 2 maanden geleden ging het nog zo " goed". Ze was vrolijk en oprecht gelukkig en daar waren we zo blij mee. Maar sinds de epileptische aanvallen en haar moeilijkheden met lopen en steeds vallen is echt de levenslust gewoon verdwenen.
Morgen gesprek met de arts en we moesten echt allemaal komen...dat wordt dus slecht nieuws want anders was het genoeg geweest dat 1 van ons kwam...
woensdag 31 augustus 2016 om 20:50
Ik neem aan dat ze opiaten heeft gekregen tegen de pijn? Angst is daar een bekende bijwerking van, maar dat is goed te couperen met bijvoorbeeld haloperidol of midazolam. Deze hebben wel allebei als bijwerking dat je er suf van wordt. Maar als ik jou zo hoor, is dat voor jou geen bezwaar. Ze lijdt dan zeker niet meer.
woensdag 31 augustus 2016 om 23:14
quote:snowy2 schreef op 31 augustus 2016 @ 20:50:
Ik neem aan dat ze opiaten heeft gekregen tegen de pijn? Angst is daar een bekende bijwerking van, maar dat is goed te couperen met bijvoorbeeld haloperidol of midazolam. Deze hebben wel allebei als bijwerking dat je er suf van wordt. Maar als ik jou zo hoor, is dat voor jou geen bezwaar. Ze lijdt dan zeker niet meer.deze medicatie krijgt ze echt nooit meer, nooit zo'n zielig hoopje mens gezien als wanneer ze dat op had. Zag dode mensen, zag haar dode kindje maar dan in ontbonden staat en was non stop doodsbang. Dat doe ik haar echt nooit meer aan.
Ik neem aan dat ze opiaten heeft gekregen tegen de pijn? Angst is daar een bekende bijwerking van, maar dat is goed te couperen met bijvoorbeeld haloperidol of midazolam. Deze hebben wel allebei als bijwerking dat je er suf van wordt. Maar als ik jou zo hoor, is dat voor jou geen bezwaar. Ze lijdt dan zeker niet meer.deze medicatie krijgt ze echt nooit meer, nooit zo'n zielig hoopje mens gezien als wanneer ze dat op had. Zag dode mensen, zag haar dode kindje maar dan in ontbonden staat en was non stop doodsbang. Dat doe ik haar echt nooit meer aan.
woensdag 31 augustus 2016 om 23:33
quote:Lovely1987 schreef op 31 augustus 2016 @ 10:29:
Zo heftig jullie verhalen ook, ook ik wil eigenlijk helemaal niet meer naar mijn moeder toe. Ze weet toch niet wie ik ben en is de seconde dat ik wegga alweer vergeten dat ik überhaupt ben geweest of dat ze bezoek had. Maar ik ga wel al is het met tegenzin. Soms maar 10 minuten omdat ik er niet tegen kan en soms ben ik er de hele dag. Soms vind ze bezoek leuk en soms is ze zo verward dat ze alleen maar kwaad wordt. Heel begrijpelijk dat je niet naar je oma toe wilde gaan.
En wanneer ik dement wordt wil ik echt geen contact meer met iemand. In 6 jaar zijn mijn gedachten daarover nooit veranderd. Bij de eerste tekenen wil ik al direct weg. Ik heb mij in het begin wel eens voor mijn moeder geschaamd als ze raar deed of tig keer hetzelfde verhaal vertelde. Ben ook wel eens kwaad geworden dat ze weer was vergeten wat ze bij de winkels moest halen, achteraf heb ik daar echt spijt van en wil dat mijn kinderen nooit zich zo gaan voelen zoals ik doe.
Ergste vind ik ook dat ik van de verpleging soms hoor dat ze om mij heeft gevraagd uren en urenlang. Ze kan om mij vragen terwijl ik voor haar sta..dan denk ik dat ik ergens toch nog een beetje in haar hoofd zit.
Je moeder weet niet wie je bent, maar jij kent je moeder wel. Net zoals je kinderen later jou nog kennen. Bezoek haar omdat jij haar kent, weet wie ze is en was.
Vlgs mij weet je van jezelf ook wel, dat je je niet fijn voelt als je vanaf nu nooit meer zou gaan.
Ik heb eerder al je geschiedenis met je moeder gelezen; je weet dat je gedaan hebt wat je kon.
Dat je haar het beste wenst: de dood, is volkomen begrijpelijk.
Dat de verpleging je wil laten weten dat je moeder om je vraagt, kan ik begrijpen. zoals je zegt, je zit toch nog in haar hoofd, ook al merk je dat meestal niet als je bij haar bent.
Maar het kan ook een schuldgevoel bij je oproepen, omdat je het idee hebt dat je dan op die momenten dat ze naar je vraagt bij haar moet zijn.
Zo heftig jullie verhalen ook, ook ik wil eigenlijk helemaal niet meer naar mijn moeder toe. Ze weet toch niet wie ik ben en is de seconde dat ik wegga alweer vergeten dat ik überhaupt ben geweest of dat ze bezoek had. Maar ik ga wel al is het met tegenzin. Soms maar 10 minuten omdat ik er niet tegen kan en soms ben ik er de hele dag. Soms vind ze bezoek leuk en soms is ze zo verward dat ze alleen maar kwaad wordt. Heel begrijpelijk dat je niet naar je oma toe wilde gaan.
En wanneer ik dement wordt wil ik echt geen contact meer met iemand. In 6 jaar zijn mijn gedachten daarover nooit veranderd. Bij de eerste tekenen wil ik al direct weg. Ik heb mij in het begin wel eens voor mijn moeder geschaamd als ze raar deed of tig keer hetzelfde verhaal vertelde. Ben ook wel eens kwaad geworden dat ze weer was vergeten wat ze bij de winkels moest halen, achteraf heb ik daar echt spijt van en wil dat mijn kinderen nooit zich zo gaan voelen zoals ik doe.
Ergste vind ik ook dat ik van de verpleging soms hoor dat ze om mij heeft gevraagd uren en urenlang. Ze kan om mij vragen terwijl ik voor haar sta..dan denk ik dat ik ergens toch nog een beetje in haar hoofd zit.
Je moeder weet niet wie je bent, maar jij kent je moeder wel. Net zoals je kinderen later jou nog kennen. Bezoek haar omdat jij haar kent, weet wie ze is en was.
Vlgs mij weet je van jezelf ook wel, dat je je niet fijn voelt als je vanaf nu nooit meer zou gaan.
Ik heb eerder al je geschiedenis met je moeder gelezen; je weet dat je gedaan hebt wat je kon.
Dat je haar het beste wenst: de dood, is volkomen begrijpelijk.
Dat de verpleging je wil laten weten dat je moeder om je vraagt, kan ik begrijpen. zoals je zegt, je zit toch nog in haar hoofd, ook al merk je dat meestal niet als je bij haar bent.
Maar het kan ook een schuldgevoel bij je oproepen, omdat je het idee hebt dat je dan op die momenten dat ze naar je vraagt bij haar moet zijn.
“Intelligentie zonder vriendelijkheid is een zeer gevaarlijk wapen”. (Francoise Sagan)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
donderdag 1 september 2016 om 04:25
Zover ik weet denken mensen die dement zijn, of dat bijna zijn, niet meer als volwassen mensen.
Veel gaat langs hun heen, tenzij ze een goede dag hebben, dan gaan ze Bassie en Adriaan kijken.
En nog iets: neem nooit een demente moeder/vader in huis, ook al zijn het je ouders, zelfs mijn ergste vijand wens ik dit niet toe.
Veel gaat langs hun heen, tenzij ze een goede dag hebben, dan gaan ze Bassie en Adriaan kijken.
En nog iets: neem nooit een demente moeder/vader in huis, ook al zijn het je ouders, zelfs mijn ergste vijand wens ik dit niet toe.
donderdag 1 september 2016 om 21:14
Stik zenuwachtig op de arts zitten wachten maar helaas kwam er een spoedgeval tussen dus het gesprek is naar morgen verzet. Fijner ook wel want dan heb ik een oppas.
Over haar in huis nemen zit ik nog te twijfelen, op de begane grond hebben we nog een kamer over. We kunnen extra sloten overal op plaatsen en een inductie kookplaat kopen. Het grote probleem was eerst haar weglopen en paniek. Nu is ze zo ver heen dat ze dat niet meer doet en zou heel graag dat ze haar laatste tijd bij ons is. Maar aan de andere kant in het tehuis heeft ze altijd meerdere mensen om zich heen en is nooit alleen. Elke dag neemt ze deel aan een activiteit en er is 24/7 een arts aanwezig, er zit daar een tandarts , een kapster en ga zo maar door. Ze hoeft niet verplaatst te worden om ergens heen te gaan en dat geeft haar volgens mij ook rust. En ze kan daar door het hele tehuis rondlopen zonder gevaar te lopen of de straat op te kunnen, ze kan daar zelfs naar buiten lopen naar een kinderboerderij die inpandig zit...ik heb al die faciliteiten niet..
Sowieso neem ik haar dit weekend een dagje mee naar huis toe, al kent ze ons niet meer herkend ze nog wel mijn hond haha. En het vreemde is ook, in het tehuis loopt ze met een luier rond omdat ze niet weet waar de wc is en er niet om vraagt. Hier in huis vraagt ze altijd waar de wc is en is ze niet meer incontinent.
Over haar in huis nemen zit ik nog te twijfelen, op de begane grond hebben we nog een kamer over. We kunnen extra sloten overal op plaatsen en een inductie kookplaat kopen. Het grote probleem was eerst haar weglopen en paniek. Nu is ze zo ver heen dat ze dat niet meer doet en zou heel graag dat ze haar laatste tijd bij ons is. Maar aan de andere kant in het tehuis heeft ze altijd meerdere mensen om zich heen en is nooit alleen. Elke dag neemt ze deel aan een activiteit en er is 24/7 een arts aanwezig, er zit daar een tandarts , een kapster en ga zo maar door. Ze hoeft niet verplaatst te worden om ergens heen te gaan en dat geeft haar volgens mij ook rust. En ze kan daar door het hele tehuis rondlopen zonder gevaar te lopen of de straat op te kunnen, ze kan daar zelfs naar buiten lopen naar een kinderboerderij die inpandig zit...ik heb al die faciliteiten niet..
Sowieso neem ik haar dit weekend een dagje mee naar huis toe, al kent ze ons niet meer herkend ze nog wel mijn hond haha. En het vreemde is ook, in het tehuis loopt ze met een luier rond omdat ze niet weet waar de wc is en er niet om vraagt. Hier in huis vraagt ze altijd waar de wc is en is ze niet meer incontinent.
vrijdag 2 september 2016 om 08:46
Lovely, wat een schrijnende situatie. Ik kan me je gevoel zo goed voorstellen.
En ik kan me ook voorstellen dat je ernaar neigt om haar in huis te nemen en praktische oplossingen te bedenken. Maar haar in huis nemen is niet zwaar vanwege de praktische dingen, vooral vanwege de psychische belasting. Die is er dan continu en zal ook bepalend worden in je gezin. Het is niet te zeggen hoelang ze nog heeft, en hoelang jullie dan sterk moeten zijn. Ik denk heus dat jij meer voor haar kunt betekenen door op bezoek te gaan, door samen te zijn in dat moment. Dan kun jij je opladen voor die momenten, en daarna bijkomen. Als ze bij je in huis woont, kan dat niet.
Maar uiteraard, ik sta niet in jouw schoenen, ik kan me je gevoel goed voorstellen.
Ik ben benieuwd naar het gesprek van morgen, succes.
En ik kan me ook voorstellen dat je ernaar neigt om haar in huis te nemen en praktische oplossingen te bedenken. Maar haar in huis nemen is niet zwaar vanwege de praktische dingen, vooral vanwege de psychische belasting. Die is er dan continu en zal ook bepalend worden in je gezin. Het is niet te zeggen hoelang ze nog heeft, en hoelang jullie dan sterk moeten zijn. Ik denk heus dat jij meer voor haar kunt betekenen door op bezoek te gaan, door samen te zijn in dat moment. Dan kun jij je opladen voor die momenten, en daarna bijkomen. Als ze bij je in huis woont, kan dat niet.
Maar uiteraard, ik sta niet in jouw schoenen, ik kan me je gevoel goed voorstellen.
Ik ben benieuwd naar het gesprek van morgen, succes.
vrijdag 2 september 2016 om 19:27
vrijdag 2 september 2016 om 19:57
Lovely, ik kan je sterk afraden haar in huis te nemen, hoe lief ik het ook vind! Een dementerende heeft veel zorg nodig 24/7. Of je moet een verpleegkundige in huis nemen die voor haar kan zorgen. Daarbij zal ze toch veel alleen zijn, neem ik aan, en dat zorgt voor nog meer achteruitgang en eenzaamheid. Je moet zorgen dat de kapper aan huis komt, enz. Haar steeds verplaatsen zal haar alleen maar onrustig en paniekerig maken. Je moet zorgen voor een bed met stangen, zodat ze er niet uit kan vallen en stappen. En dan heb ik het nog niet over de psychische belasting voor jou. Het is echt heel zwaar en je kunt er aan onderdoor gaan. Deze tehuizen zijn er niet voor niets. Ze nemen de zorg over van de familie zodat ook zij rust hebben en zij hebben alle middelen om voor dementerenden te zorgen, ook de psychische belasting, omdat ze met meerdere zijn. Maar het is en blijft heel verdrietig voor de familie en de betrokkene, ook omdat de zorg altijd beter kan (en soms ook echt moet).
vrijdag 2 september 2016 om 19:57
quote:Lovely1987 schreef op 02 september 2016 @ 19:27:
Gesprek was heel erg heftig en confronterend. Mijn broers blijken hetzelfde gevoel als mij te hebben maar durfden daar net als mij niet voor uit te komen. Zal later een wat uitgebreidere update plaatsen maar nu eerst naar de spoed tandarts want heb ineens enorme pijn.
Gesprek was heel erg heftig en confronterend. Mijn broers blijken hetzelfde gevoel als mij te hebben maar durfden daar net als mij niet voor uit te komen. Zal later een wat uitgebreidere update plaatsen maar nu eerst naar de spoed tandarts want heb ineens enorme pijn.
vrijdag 2 september 2016 om 20:07
quote:Lovely1987 schreef op 02 september 2016 @ 19:27:
Gesprek was heel erg heftig en confronterend. Mijn broers blijken hetzelfde gevoel als mij te hebben maar durfden daar net als mij niet voor uit te komen. Zal later een wat uitgebreidere update plaatsen maar nu eerst naar de spoed tandarts want heb ineens enorme pijn.
Het is ook heel moeilijk om daar voor uit te komen. Toen mijn moeder dementerend was zeiden kennissen:"Ja maar je hebt ze nog, wees blij", Nee dus we "hadden" haar niet meer, ja we hadden haar lijf, maar niet haarzelf. En ik denk dat veel mensen het pas echt snappen als ze het zelf meemaken. Ik kijk nu ook anders tegen familie van dementerenden aan dan ik daarvoor deed. Hoop dat jij en je broers wel op een lijn komen of blijven, dat is heel belangrijk in dit geval.
Houden van is soms loslaten
Gesprek was heel erg heftig en confronterend. Mijn broers blijken hetzelfde gevoel als mij te hebben maar durfden daar net als mij niet voor uit te komen. Zal later een wat uitgebreidere update plaatsen maar nu eerst naar de spoed tandarts want heb ineens enorme pijn.
Het is ook heel moeilijk om daar voor uit te komen. Toen mijn moeder dementerend was zeiden kennissen:"Ja maar je hebt ze nog, wees blij", Nee dus we "hadden" haar niet meer, ja we hadden haar lijf, maar niet haarzelf. En ik denk dat veel mensen het pas echt snappen als ze het zelf meemaken. Ik kijk nu ook anders tegen familie van dementerenden aan dan ik daarvoor deed. Hoop dat jij en je broers wel op een lijn komen of blijven, dat is heel belangrijk in dit geval.
Houden van is soms loslaten
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
vrijdag 2 september 2016 om 20:08
quote:nlies schreef op 02 september 2016 @ 20:07:
[...]
Het is ook heel moeilijk om daar voor uit te komen. Toen mijn moeder dementerend was zeiden kennissen:"Ja maar je hebt ze nog, wees blij", Nee dus we "hadden" haar niet meer, ja we hadden haar lijf, maar niet haarzelf. En ik denk dat veel mensen het pas echt snappen als ze het zelf meemaken. Ik kijk nu ook anders tegen familie van dementerenden aan dan ik daarvoor deed. Hoop dat jij en je broers wel op een lijn komen of blijven, dat is heel belangrijk in dit geval.
Houden van is soms loslatenEens!
[...]
Het is ook heel moeilijk om daar voor uit te komen. Toen mijn moeder dementerend was zeiden kennissen:"Ja maar je hebt ze nog, wees blij", Nee dus we "hadden" haar niet meer, ja we hadden haar lijf, maar niet haarzelf. En ik denk dat veel mensen het pas echt snappen als ze het zelf meemaken. Ik kijk nu ook anders tegen familie van dementerenden aan dan ik daarvoor deed. Hoop dat jij en je broers wel op een lijn komen of blijven, dat is heel belangrijk in dit geval.
Houden van is soms loslatenEens!
vrijdag 2 september 2016 om 21:27
Hopelijk ben je goed geholpen door de tandarts en ben je van de pijn af.
Lovely, hoe realistisch is t dat jouw moeder bij jou in huis komt terwijl je ook nog 2 kinderen onder de 2 jaar hebt.
Jij bent mens en ook jij kunt niet alle ballen in de lucht houden als jouw moeder deel gaat uitmaken van jullie gezin
Het klinkt ontzettend hard maar vraag je eens af of dat eerlijk voor de kinderen en jouw moeder is als jij, 24/7, paraat moet staan.
Gaat jouw huwelijk dit doorstaan? Ga jij dat psy en lichamelijk redden als je zoveel moet zorgen?
Waarom jouw moeder niet daar laten met alle voordelen die je zelf al bedacht hebt en eens per week haar ophalen of iets leuks met haar doen buiten de instelling.
Je moet wel realistisch zijn.
sterkte.
Lovely, hoe realistisch is t dat jouw moeder bij jou in huis komt terwijl je ook nog 2 kinderen onder de 2 jaar hebt.
Jij bent mens en ook jij kunt niet alle ballen in de lucht houden als jouw moeder deel gaat uitmaken van jullie gezin
Het klinkt ontzettend hard maar vraag je eens af of dat eerlijk voor de kinderen en jouw moeder is als jij, 24/7, paraat moet staan.
Gaat jouw huwelijk dit doorstaan? Ga jij dat psy en lichamelijk redden als je zoveel moet zorgen?
Waarom jouw moeder niet daar laten met alle voordelen die je zelf al bedacht hebt en eens per week haar ophalen of iets leuks met haar doen buiten de instelling.
Je moet wel realistisch zijn.
sterkte.