Psyche
alle pijlers
Na de therapie (voor eetverslaving)
dinsdag 6 september 2016 om 08:15
In het voorjaar en begin van de zomer heb ik een intensieve groepstherapie gevolgd vanwege mijn eetprobleem/eetverslaving. Dit was een therapie samen met mensen die verslaafd zijn aan bijv. alcohol of wiet of coke.
De therapie was heftig maar heeft wel goed geholpen, want sinds 17 april ben ik gestopt met mijn oude eetgedrag. En tot de dag van vandaag ben ik niet meer teruggevallen. Voor het eerst in 30 jaar heb ik een goed eetpatroon, dat wilde ik al zo lang en ik ben er blij mee. Wel was ik voor de zomervakantie ziekgemeld op mijn werk, omdat de combi werk (3 dagen) en therapie (2 dagen) teveel was. Maar goed, de therapie slaat aan en dan is het dat wel waard. Goed eten was mijn grote wens en dat lukt tot op de dag van vandaag prima.
Maar......
Een belangrijke motivatie om goed te willen eten is dat ik me fitter, energieker wilde voelen en een helderder hoofd wilde hebben. Zodat ik mijn werk beter aan zou kunnen en daarnaast nog energie en mentale ruimte zou hebben om andere dingen te doen.
En dat is niet gebeurd. Toen de therapie af was gelopen was ik zo ontzettend moe en dat ben ik tijdens mijn vakantie gebleven. Ook kan ik me heel slecht concentreren, voelt mijn hoofd constant een beetje wazig en vergeet ik veel.
Nu moet ik weer (deels) werken/reintegreren en ik kan het helemaal niet aan. Ben zo moe, alle prikkels zijn me veel te veel. Thuis kan ik ook erg slecht tegen geluid, het lijkt wel alsof de volumeknop van de wereld vol open staat.
En in plaats van dat ik me veel beter voel merk ik dat ik een hele dikke laag verdovende bescherming kwijt ben. Daarover had ik nooit nagedacht, maar emotioneel en qua prikkels ben ik nu veel gevoeliger. Alles raakt me veel meer, ik kan die dingen niet meer verstoppen in die dikke laag verdoving die ik tientallen jaren heb gehad.
Ik snap dat ik nu meer mezelf ben, zonder dat eetprobleem en zonder die verdovende laag. Maar ik weet niet hoe ik hiermee moet omgaan en hoe ik mezelf nu kan beschermen tegen alle herrie, hectiek etc. Tegen mensen die te dichtbij komen fysiek.
In mijn werk heb ik lang een beetje een rol gespeeld: joviaal, altijd gericht op anderen, altijd klaarstaan, grapjes maken.
Maar eigenlijk ben ik zo niet en ik merk dat ik die rol ook niet meer kan of wil spelen.
Maar hoe kan ik in godsnaam wel, echt vanuit wie ik werkelijk ben, mijn werk doen, me begeven in de wereld, als ik me zo fragiel voel en zo moe, moe, moe ben.
Ik moet leren hoe de pure Nimue, die zonder verslaving, zonder die dikke verdoofde laag, in deze drukke, hectische wereld overeind kan blijven en goed kan functioneren. Maar hemeltje, dat valt me tegen.
Nu begrijp ik ook pas waarom het zo moeilijk is voor verslaafden om niet terug te vallen. Het is verdomdes lastig, zonder verdoving. Soms denk ik ook "wat is de zin van goed eten, van niet toegeven aan de drang om alles weg te eten, als ik me er niet beter door voel en het leven niet minder moeilijk is". En ik snap waar die gedachte vandaag komt en ga er niet aan toegeven.
Heb wel hulptroepen ingeschakeld en ik ga moeten accepteren dat deze dingen zijn zoals ze zijn en vandaar stappen maken. Dat betekent dat mijn reintegratie langer en langzamer gaat dan ik wilde. Lastig om te accepteren.
Ik moest dit even kwijt, even van me afschrijven.
P.s. vanmiddag heb ik een gesprek met de bedrijfsarts en van de week ga ik ook naar mijn huisarts.
De therapie was heftig maar heeft wel goed geholpen, want sinds 17 april ben ik gestopt met mijn oude eetgedrag. En tot de dag van vandaag ben ik niet meer teruggevallen. Voor het eerst in 30 jaar heb ik een goed eetpatroon, dat wilde ik al zo lang en ik ben er blij mee. Wel was ik voor de zomervakantie ziekgemeld op mijn werk, omdat de combi werk (3 dagen) en therapie (2 dagen) teveel was. Maar goed, de therapie slaat aan en dan is het dat wel waard. Goed eten was mijn grote wens en dat lukt tot op de dag van vandaag prima.
Maar......
Een belangrijke motivatie om goed te willen eten is dat ik me fitter, energieker wilde voelen en een helderder hoofd wilde hebben. Zodat ik mijn werk beter aan zou kunnen en daarnaast nog energie en mentale ruimte zou hebben om andere dingen te doen.
En dat is niet gebeurd. Toen de therapie af was gelopen was ik zo ontzettend moe en dat ben ik tijdens mijn vakantie gebleven. Ook kan ik me heel slecht concentreren, voelt mijn hoofd constant een beetje wazig en vergeet ik veel.
Nu moet ik weer (deels) werken/reintegreren en ik kan het helemaal niet aan. Ben zo moe, alle prikkels zijn me veel te veel. Thuis kan ik ook erg slecht tegen geluid, het lijkt wel alsof de volumeknop van de wereld vol open staat.
En in plaats van dat ik me veel beter voel merk ik dat ik een hele dikke laag verdovende bescherming kwijt ben. Daarover had ik nooit nagedacht, maar emotioneel en qua prikkels ben ik nu veel gevoeliger. Alles raakt me veel meer, ik kan die dingen niet meer verstoppen in die dikke laag verdoving die ik tientallen jaren heb gehad.
Ik snap dat ik nu meer mezelf ben, zonder dat eetprobleem en zonder die verdovende laag. Maar ik weet niet hoe ik hiermee moet omgaan en hoe ik mezelf nu kan beschermen tegen alle herrie, hectiek etc. Tegen mensen die te dichtbij komen fysiek.
In mijn werk heb ik lang een beetje een rol gespeeld: joviaal, altijd gericht op anderen, altijd klaarstaan, grapjes maken.
Maar eigenlijk ben ik zo niet en ik merk dat ik die rol ook niet meer kan of wil spelen.
Maar hoe kan ik in godsnaam wel, echt vanuit wie ik werkelijk ben, mijn werk doen, me begeven in de wereld, als ik me zo fragiel voel en zo moe, moe, moe ben.
Ik moet leren hoe de pure Nimue, die zonder verslaving, zonder die dikke verdoofde laag, in deze drukke, hectische wereld overeind kan blijven en goed kan functioneren. Maar hemeltje, dat valt me tegen.
Nu begrijp ik ook pas waarom het zo moeilijk is voor verslaafden om niet terug te vallen. Het is verdomdes lastig, zonder verdoving. Soms denk ik ook "wat is de zin van goed eten, van niet toegeven aan de drang om alles weg te eten, als ik me er niet beter door voel en het leven niet minder moeilijk is". En ik snap waar die gedachte vandaag komt en ga er niet aan toegeven.
Heb wel hulptroepen ingeschakeld en ik ga moeten accepteren dat deze dingen zijn zoals ze zijn en vandaar stappen maken. Dat betekent dat mijn reintegratie langer en langzamer gaat dan ik wilde. Lastig om te accepteren.
Ik moest dit even kwijt, even van me afschrijven.
P.s. vanmiddag heb ik een gesprek met de bedrijfsarts en van de week ga ik ook naar mijn huisarts.
dinsdag 6 september 2016 om 08:20
Ten eerste: goed van je dat je er mee aan de slag bent gegaan! Ook al heeft het je nog niet gebracht waar je op hoopte.
Zou bij de huisarts een keer bloed laten prikken om te kijken of je voldoende vitamines en mineralen e.d. binnen krijgt. Als dat niet het geval is, kun je je ook zo beroerd gaan voelen, terwijl een tekort vaak wel weer op te lossen is.
Zou bij de huisarts een keer bloed laten prikken om te kijken of je voldoende vitamines en mineralen e.d. binnen krijgt. Als dat niet het geval is, kun je je ook zo beroerd gaan voelen, terwijl een tekort vaak wel weer op te lossen is.
dinsdag 6 september 2016 om 08:26
Mijn eetgedrag is goed, ik eet voldoende, gevarieerd etc. Heb dit met een dietiste besproken en met wat hele kleine aanpassing is het gewoon een goed, gezond eetpatroon.
Ik wil vrijdag met mijn huisarts bekijken wat ik kan laten testen om een lichamelijke oorzaak voor mijn vermoeidheid uit te sluiten. Of als die er wel is, deze aan te pakken.
Ik wil vrijdag met mijn huisarts bekijken wat ik kan laten testen om een lichamelijke oorzaak voor mijn vermoeidheid uit te sluiten. Of als die er wel is, deze aan te pakken.
dinsdag 6 september 2016 om 08:33
Ik denk dat ik wel zo ongeveer begrijp wat je bedoelt. Ikzelf heb altijd de neiging gehad om me monomaan op iets te richten en als ik het doel bereikt heb val ik in een zwart gat. Depressie ligt dan op de loer. Dan ga ik gauw op zoek naar een nieuw doel.
Dat verloopt niet altijd zo. Soms stop ik halverwege, als ik denk dat ik er toch niet zoveel aan heb. Of als ik iets nog spannenders vind.
Dat verloopt niet altijd zo. Soms stop ik halverwege, als ik denk dat ik er toch niet zoveel aan heb. Of als ik iets nog spannenders vind.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
dinsdag 6 september 2016 om 08:39
dinsdag 6 september 2016 om 08:46
dinsdag 6 september 2016 om 08:49
Ja, ik ben best perfectionistisch. Tenminste, ik wilde eigenlijk snel weer normaal kunnen functioneren en vind mezelf best een watje dat dat niet lukt. Dus ik kan erg moeilijk accepteren dat het nu niet lekker loopt.
Toch is dat denk ik wel nodig, want proberen te forceren wat niet lukt leidt toch niet tot een beter resultaat.
Toch is dat denk ik wel nodig, want proberen te forceren wat niet lukt leidt toch niet tot een beter resultaat.
dinsdag 6 september 2016 om 08:51
Heb je nu nog hulp/nazorg?
Zo nee dan zou ik teruggaan naar je huisarts en bezien of je nog individuele therapie nodig hebt. Misschien een combi van (korte) cognitieve therapie en lichte sportactiviteiten onder medische begeleiding.
Ik zou je sowieso aanraden om mild te bewegen elke dag, 30 min wandelen door een mooi park/bos, een half uurtje in eigen tempo zwemmen, een stukje fietsen. Van frisse lucht en milde beweging kom je ook in een betere stemming.
Zo nee dan zou ik teruggaan naar je huisarts en bezien of je nog individuele therapie nodig hebt. Misschien een combi van (korte) cognitieve therapie en lichte sportactiviteiten onder medische begeleiding.
Ik zou je sowieso aanraden om mild te bewegen elke dag, 30 min wandelen door een mooi park/bos, een half uurtje in eigen tempo zwemmen, een stukje fietsen. Van frisse lucht en milde beweging kom je ook in een betere stemming.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
dinsdag 6 september 2016 om 08:54
Dank je Viva-amber.
Op dit moment ben ik op mijn werk net begonnen met gesprekken met een coach, dus daar heb ik wel wat steun aan. Ga vandaag ook met de bedrijfsarts overleggen of er een iets intensievere coaching mogelijk is. Dat is er geloof ik wel vanuit mijn werk, bij een externe partij.
Dat elke dag bewegen had ik ook bedacht, wil eigenlijk elke dag even naar een natuurgebied hier in de buurt, want buiten in de natuur is wel waar ik me nog het beste voel op dit moment. Helaas heb ik wat lichamelijke klachten die lopen soms lastig maken, maar daarvoor ben ik al bij de fysio en dat lijkt vruchten af te werpen. Dus inderdaad, het toverwoord milde beweging.
Op dit moment ben ik op mijn werk net begonnen met gesprekken met een coach, dus daar heb ik wel wat steun aan. Ga vandaag ook met de bedrijfsarts overleggen of er een iets intensievere coaching mogelijk is. Dat is er geloof ik wel vanuit mijn werk, bij een externe partij.
Dat elke dag bewegen had ik ook bedacht, wil eigenlijk elke dag even naar een natuurgebied hier in de buurt, want buiten in de natuur is wel waar ik me nog het beste voel op dit moment. Helaas heb ik wat lichamelijke klachten die lopen soms lastig maken, maar daarvoor ben ik al bij de fysio en dat lijkt vruchten af te werpen. Dus inderdaad, het toverwoord milde beweging.
dinsdag 6 september 2016 om 09:00
Wat me opvalt is dat je je heel goed bewust bent van de processen die je doormaakt! Dat is volgens mij een belangrijke bescherming tegen terugvallen. Volgens mij spelen er iig twee belangrijke dingen die impact op je hebben: het beloningssysteem dat je had met je eetstoornis is uit balans en dit kan depressieve gevoelens geven. Verder nam de eetstoornis veel aandacht in beslag, waardoor andere prikkels langs je heen konden gaan. Zoals je zelf al zegt. Het is even slikken dat dit is hoe je nieuwe leven eruit ziet, maar dit is waarschijnlijk niet zoals het altijd voor je gaat aanvoelen! Neem rustig de tijd om jezelf opnieuw te laten wennen aan het verwerken van de prikkels en zoek een bezigheid die je plezier geeft.
Uiteraard doe je dit het beste onder begeleiding van een therapeut.
Uiteraard doe je dit het beste onder begeleiding van een therapeut.
dinsdag 6 september 2016 om 09:00
dinsdag 6 september 2016 om 09:01
Fietsen is ook erg leuk. Toen ik overspannen was ging ook vaak zwemmen of een hele slome les aqua joggen volgen. Niet een power les maar zo les waarbij iedereen (vooral oudjes) met plankjes en bandjes in het diepe bad drijft. Het ging nergens over maar ik werd heel ontspannen van.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
dinsdag 6 september 2016 om 09:03
quote:Roosjediedeldoosje schreef op 06 september 2016 @ 09:00:
Wat me opvalt is dat je je heel goed bewust bent van de processen die je doormaakt! Dat is volgens mij een belangrijke bescherming tegen terugvallen. Volgens mij spelen er iig twee belangrijke dingen die impact op je hebben: het beloningssysteem dat je had met je eetstoornis is uit balans en dit kan depressieve gevoelens geven. Verder nam de eetstoornis veel aandacht in beslag, waardoor andere prikkels langs je heen konden gaan. Zoals je zelf al zegt. Het is even slikken dat dit is hoe je nieuwe leven eruit ziet, maar dit is waarschijnlijk niet zoals het altijd voor je gaat aanvoelen! Neem rustig de tijd om jezelf opnieuw te laten wennen aan het verwerken van de prikkels en zoek een bezigheid die je plezier geeft.
Uiteraard doe je dit het beste onder begeleiding van een therapeut.
Dit beschrijft inderdaad heel goed hoe het is. Soms kan ik ook echt zucht hebben naar zoetigheid. Gelukkig blijf ik heel goed zien dat dat komt omdat ik op zo'n moment weg wil uit een vervelend gevoel / situatie (of soms als ik bijv. chocola zie liggen)
Er is wel aangeboden dat ik nog wat langer individuele begeleiding zou kunnen krijgen, maar omdat het met eten goed gaat heb ik dat afgeslagen. Ik overweeg wel om weer contact op te nemen met de kliniek om te kijken of ik toch nog individuele gesprekken kan krijgen.
Wat me opvalt is dat je je heel goed bewust bent van de processen die je doormaakt! Dat is volgens mij een belangrijke bescherming tegen terugvallen. Volgens mij spelen er iig twee belangrijke dingen die impact op je hebben: het beloningssysteem dat je had met je eetstoornis is uit balans en dit kan depressieve gevoelens geven. Verder nam de eetstoornis veel aandacht in beslag, waardoor andere prikkels langs je heen konden gaan. Zoals je zelf al zegt. Het is even slikken dat dit is hoe je nieuwe leven eruit ziet, maar dit is waarschijnlijk niet zoals het altijd voor je gaat aanvoelen! Neem rustig de tijd om jezelf opnieuw te laten wennen aan het verwerken van de prikkels en zoek een bezigheid die je plezier geeft.
Uiteraard doe je dit het beste onder begeleiding van een therapeut.
Dit beschrijft inderdaad heel goed hoe het is. Soms kan ik ook echt zucht hebben naar zoetigheid. Gelukkig blijf ik heel goed zien dat dat komt omdat ik op zo'n moment weg wil uit een vervelend gevoel / situatie (of soms als ik bijv. chocola zie liggen)
Er is wel aangeboden dat ik nog wat langer individuele begeleiding zou kunnen krijgen, maar omdat het met eten goed gaat heb ik dat afgeslagen. Ik overweeg wel om weer contact op te nemen met de kliniek om te kijken of ik toch nog individuele gesprekken kan krijgen.
dinsdag 6 september 2016 om 09:06
quote:Versnellingsbak schreef op 06 september 2016 @ 09:00:
Dat wat je brschrijft komt veel voor. Je verslaving heeft zaken afgrdekt. En daar moet je nu mee leren omgaan. T "echte" werk begint pas weer in de wereld.
Toverwoord is nazorg.
Gespecialiseerde hulp. Ga naar meetings en zoek evt een sponsor.
Biedt je kliniek/behandelcentra dat niet ?
Zie mijn antwoord bij een andere post.
Ja, naar meetings gaan heb ik uitgesteld. Dacht dat het wel gaat en dat het niet nodig is. Maar pas nu ik weer moet werken merk ik hoeveel er eigenlijk veranderd is. En dat dat echt nog veel 'werk' is, zoals je heel terecht opmerkt.
Ik weet waar en wanneer in mijn stad de meetings zijn, ben er ook 1 x geweest. Dus: deze week ga ik naar een meeting! Fijn dat je me daar even aan herinnert.
Dat wat je brschrijft komt veel voor. Je verslaving heeft zaken afgrdekt. En daar moet je nu mee leren omgaan. T "echte" werk begint pas weer in de wereld.
Toverwoord is nazorg.
Gespecialiseerde hulp. Ga naar meetings en zoek evt een sponsor.
Biedt je kliniek/behandelcentra dat niet ?
Zie mijn antwoord bij een andere post.
Ja, naar meetings gaan heb ik uitgesteld. Dacht dat het wel gaat en dat het niet nodig is. Maar pas nu ik weer moet werken merk ik hoeveel er eigenlijk veranderd is. En dat dat echt nog veel 'werk' is, zoals je heel terecht opmerkt.
Ik weet waar en wanneer in mijn stad de meetings zijn, ben er ook 1 x geweest. Dus: deze week ga ik naar een meeting! Fijn dat je me daar even aan herinnert.
dinsdag 6 september 2016 om 09:06
quote:viva-amber schreef op 06 september 2016 @ 09:01:
Fietsen is ook erg leuk. Toen ik overspannen was ging ook vaak zwemmen of een hele slome les aqua joggen volgen. Niet een power les maar zo les waarbij iedereen (vooral oudjes) met plankjes en bandjes in het diepe bad drijft. Het ging nergens over maar ik werd heel ontspannen van.
[img]http://caribabad.nl/wp-content/uploads/ ... ibabad.jpg[/img]
Leuk! Dat is voor mij misschien ook een goed idee.
Fietsen is ook erg leuk. Toen ik overspannen was ging ook vaak zwemmen of een hele slome les aqua joggen volgen. Niet een power les maar zo les waarbij iedereen (vooral oudjes) met plankjes en bandjes in het diepe bad drijft. Het ging nergens over maar ik werd heel ontspannen van.
[img]http://caribabad.nl/wp-content/uploads/ ... ibabad.jpg[/img]
Leuk! Dat is voor mij misschien ook een goed idee.
dinsdag 6 september 2016 om 09:09
quote:Nimueladyofthelake schreef op 06 september 2016 @ 09:03:
[...]
Dit beschrijft inderdaad heel goed hoe het is. Soms kan ik ook echt zucht hebben naar zoetigheid. Gelukkig blijf ik heel goed zien dat dat komt omdat ik op zo'n moment weg wil uit een vervelend gevoel / situatie (of soms als ik bijv. chocola zie liggen)
Er is wel aangeboden dat ik nog wat langer individuele begeleiding zou kunnen krijgen, maar omdat het met eten goed gaat heb ik dat afgeslagen. Ik overweeg wel om weer contact op te nemen met de kliniek om te kijken of ik toch nog individuele gesprekken kan krijgen.Bij twijfel doen hoor! Wat je nu ervaart is echt nog onderdeel van het aanpakken van je verslaving. Maar dat het met eten zo goed gaat is wel al fantastisch natuurlijk.
[...]
Dit beschrijft inderdaad heel goed hoe het is. Soms kan ik ook echt zucht hebben naar zoetigheid. Gelukkig blijf ik heel goed zien dat dat komt omdat ik op zo'n moment weg wil uit een vervelend gevoel / situatie (of soms als ik bijv. chocola zie liggen)
Er is wel aangeboden dat ik nog wat langer individuele begeleiding zou kunnen krijgen, maar omdat het met eten goed gaat heb ik dat afgeslagen. Ik overweeg wel om weer contact op te nemen met de kliniek om te kijken of ik toch nog individuele gesprekken kan krijgen.Bij twijfel doen hoor! Wat je nu ervaart is echt nog onderdeel van het aanpakken van je verslaving. Maar dat het met eten zo goed gaat is wel al fantastisch natuurlijk.
dinsdag 6 september 2016 om 09:11
quote:Roosjediedeldoosje schreef op 06 september 2016 @ 09:09:
[...]
Bij twijfel doen hoor! Wat je nu ervaart is echt nog onderdeel van het aanpakken van je verslaving. Maar dat het met eten zo goed gaat is wel al fantastisch natuurlijk. Ja, dat is ook fantastisch, en voor mij eigenlijk ook wel onbegrijpelijk want ik heb er echt tientallen jaren mee geworsteld. Daar mag ik misschien ook wat meer bij stilstaan, dat het gewoonweg te gek is dat het me is gelukt om die verslaving te doorbreken.
[...]
Bij twijfel doen hoor! Wat je nu ervaart is echt nog onderdeel van het aanpakken van je verslaving. Maar dat het met eten zo goed gaat is wel al fantastisch natuurlijk. Ja, dat is ook fantastisch, en voor mij eigenlijk ook wel onbegrijpelijk want ik heb er echt tientallen jaren mee geworsteld. Daar mag ik misschien ook wat meer bij stilstaan, dat het gewoonweg te gek is dat het me is gelukt om die verslaving te doorbreken.
dinsdag 6 september 2016 om 09:12
dinsdag 6 september 2016 om 09:20
quote:Nimueladyofthelake schreef op 06 september 2016 @ 09:11:
[...]
Ja, dat is ook fantastisch, en voor mij eigenlijk ook wel onbegrijpelijk want ik heb er echt tientallen jaren mee geworsteld. Daar mag ik misschien ook wat meer bij stilstaan, dat het gewoonweg te gek is dat het me is gelukt om die verslaving te doorbreken.
[...]
Ja, dat is ook fantastisch, en voor mij eigenlijk ook wel onbegrijpelijk want ik heb er echt tientallen jaren mee geworsteld. Daar mag ik misschien ook wat meer bij stilstaan, dat het gewoonweg te gek is dat het me is gelukt om die verslaving te doorbreken.
dinsdag 6 september 2016 om 09:48
Ik herken heel veel van wat je schrijft. Ik heb ook een eetstoornis en het is inmiddels veel beter te hanteren maar inderdaad ook precies dezelfde ervaring met prikkels die veel harder binnenkomen, ik reaktiever ben.
De verslaving is een copingmechanisme om jezelf in de wereld te handhaven omdat het zonder niet lukte.
Nu je dat hebt weggehaald (fantastisch van je overigens!!) blijft je naakte zelf over.
Het 'zelf' wat puur is en geen muur heeft opgebouwd. Maar wat ook nog ongevormd is.
En dat kost tijd om je 'nieuwe' zelf op te bouwen en die nieuwe weg in te slaan.
Geef jezelf absoluut die tijd! Je hebt al bergen verzet en die volgende fase is er waaschijnlijk meer eentje van acceptatie en zachtheid leren naar jezelf.
Accepteer dat je moe bent en nog moeier en nog moeier. Ik ben ook zoveel moe geweest.
Als je door je moeheid thuis iets niet kunt doen wat je gepland had te doen accepteer het en ga bijvoorbeeld op bed liggen.
Op je werk zul je een andere persoon worden dan wie je eerst was. Dat invullen van je nieuwe persoon heeft tijd, lef en zachtheid nodig naar jezelf toe. Je zult tenslotte niet meer die vrolijke persoon zijn die je wilde spelen. Je zult waarschijnlijk minder praten en sociaal zijn. Wees niet hard naar jezelf.
Het zal dus meer stilte geven, collega's zullen anders naar je reageren.
Ik vermelde ook lef want lef heb je nodig om juist niet te reageren in de situaties waar je vroeger wel zou reageren. Door bijv een geintje te maken of te lachen etc.
En om die momenten in goede banen te leiden kost ook weer veel want je bent jezelf aan het reorganiseren. Dus moeheid is er eentje die veel om de hoek kan komen kijken.
Veel succes!
De verslaving is een copingmechanisme om jezelf in de wereld te handhaven omdat het zonder niet lukte.
Nu je dat hebt weggehaald (fantastisch van je overigens!!) blijft je naakte zelf over.
Het 'zelf' wat puur is en geen muur heeft opgebouwd. Maar wat ook nog ongevormd is.
En dat kost tijd om je 'nieuwe' zelf op te bouwen en die nieuwe weg in te slaan.
Geef jezelf absoluut die tijd! Je hebt al bergen verzet en die volgende fase is er waaschijnlijk meer eentje van acceptatie en zachtheid leren naar jezelf.
Accepteer dat je moe bent en nog moeier en nog moeier. Ik ben ook zoveel moe geweest.
Als je door je moeheid thuis iets niet kunt doen wat je gepland had te doen accepteer het en ga bijvoorbeeld op bed liggen.
Op je werk zul je een andere persoon worden dan wie je eerst was. Dat invullen van je nieuwe persoon heeft tijd, lef en zachtheid nodig naar jezelf toe. Je zult tenslotte niet meer die vrolijke persoon zijn die je wilde spelen. Je zult waarschijnlijk minder praten en sociaal zijn. Wees niet hard naar jezelf.
Het zal dus meer stilte geven, collega's zullen anders naar je reageren.
Ik vermelde ook lef want lef heb je nodig om juist niet te reageren in de situaties waar je vroeger wel zou reageren. Door bijv een geintje te maken of te lachen etc.
En om die momenten in goede banen te leiden kost ook weer veel want je bent jezelf aan het reorganiseren. Dus moeheid is er eentje die veel om de hoek kan komen kijken.
Veel succes!
dinsdag 6 september 2016 om 10:36
Wat een mooie post Verbinder, ik heb er tranen van in mijn ogen.
Accepteren vind ik moeilijk, net als zacht zijn naar mezelf. Ik weet waar dat vandaan komt en besef steeds beter, door gesprekken met anderen en posts zoals die van jou, dat hard zijn me eigenlijk niets oplevert. Dus ja, mezelf de tijd geven, zacht zijn naar mezelf, dat zijn dingen die ik nu prioriteit wil geven.
Gisteren had ik nog een moment waarop dat 'anders reageren' heel duidelijk naar voren kwam. Tijdens een gesprek met mijn coach, we zaten buiten in de tuin bij ons werk, zag ik op een afstandje iemand iets asociaals doen. Op dat moment voelde ik me gefrusteerd en boos omdat mijn herstel nog zoveel vergt. En ik merkte dat ik heel erg de neiging had om op die aso af te lopen en hem aan te spreken, op een boze manier. Dus wilde ik mijn boosheid / frustratie over mijn proces afreageren op iemand anders. Een mechanisme dat ik heel lang heb gehad, standje boos.
Op dat moment gisteren zag ik nog een keer heel duidelijk hoe dat werkt bij mij. Dat was fijn, want door die helderheid kon ik ook bij mijn eigen sores blijven ipv het naar buiten af te reageren. Toen ik snapte dat het mijn eigen frustratie was kreeg ik ook heel veel zin in chocola.
Wat ik heb geleerd en hier ook merk, is dat delen veel verschil maakt.
Accepteren vind ik moeilijk, net als zacht zijn naar mezelf. Ik weet waar dat vandaan komt en besef steeds beter, door gesprekken met anderen en posts zoals die van jou, dat hard zijn me eigenlijk niets oplevert. Dus ja, mezelf de tijd geven, zacht zijn naar mezelf, dat zijn dingen die ik nu prioriteit wil geven.
Gisteren had ik nog een moment waarop dat 'anders reageren' heel duidelijk naar voren kwam. Tijdens een gesprek met mijn coach, we zaten buiten in de tuin bij ons werk, zag ik op een afstandje iemand iets asociaals doen. Op dat moment voelde ik me gefrusteerd en boos omdat mijn herstel nog zoveel vergt. En ik merkte dat ik heel erg de neiging had om op die aso af te lopen en hem aan te spreken, op een boze manier. Dus wilde ik mijn boosheid / frustratie over mijn proces afreageren op iemand anders. Een mechanisme dat ik heel lang heb gehad, standje boos.
Op dat moment gisteren zag ik nog een keer heel duidelijk hoe dat werkt bij mij. Dat was fijn, want door die helderheid kon ik ook bij mijn eigen sores blijven ipv het naar buiten af te reageren. Toen ik snapte dat het mijn eigen frustratie was kreeg ik ook heel veel zin in chocola.
Wat ik heb geleerd en hier ook merk, is dat delen veel verschil maakt.