Geld & Recht
alle pijlers
Bij ouders terug...
vrijdag 9 september 2016 om 20:14
Beste leden,
Ik ben samen met mijn zoontje( peuter )uit huwelijk gestapt en ben vertrokken. Situatie was niet meer goed en ik heb voornamelijk voor mijn zoontje de beste keuze gegaan om zsm te vertrekken.
Scheiding is nu in gang.
Mijn ouders hebben ons opgevangen en sindsdien 'woon' ik bij hen totdat ik een eigen plek kan krijgen voor mij en mijn kindje. Wanneer dit is weet ik nog niet , kan nog wel even duren. Mijn ouders hebben een ruime woning en geen inwonende kinderen meer. Dus ruimte is het probleem niet.
Ik voel me op de een of andere manier gewoon toch bezwaard. Was mijn eigen plek gewend. Voor mijn zoontje is het een hele vertrouwde omgeving omdat zij ook altijd oppasoma en oppasopa waren als ik ging werken. Ik weet niet hoe ik het moet beschrijven maar overdag voelt het wel oke maar savonds heb ik een benauwd en verdrietig gevoel. Alsof ik ze tot last ben om weer met kind bij ze terug te keren. Alsof ik ontzettend heb gefaald. Pffff echt een heel naar gevoel. Dit gevoel ligt echt volledig bij mij want zij doen hun verder hun best.
Voorbeeld: als mijn zoontje moet huilen of krijsen probeer ik hem zsm stil te krijgen.
Ik help heel goed in het huishouden en geef mijn ouders ook een bedrag per maand.
Heeft er iemand dezelfde ervaring nu of gehad? Of iets wat mij in deze heftige tijd wat meer kracht bij kan brengen?
Ik ben samen met mijn zoontje( peuter )uit huwelijk gestapt en ben vertrokken. Situatie was niet meer goed en ik heb voornamelijk voor mijn zoontje de beste keuze gegaan om zsm te vertrekken.
Scheiding is nu in gang.
Mijn ouders hebben ons opgevangen en sindsdien 'woon' ik bij hen totdat ik een eigen plek kan krijgen voor mij en mijn kindje. Wanneer dit is weet ik nog niet , kan nog wel even duren. Mijn ouders hebben een ruime woning en geen inwonende kinderen meer. Dus ruimte is het probleem niet.
Ik voel me op de een of andere manier gewoon toch bezwaard. Was mijn eigen plek gewend. Voor mijn zoontje is het een hele vertrouwde omgeving omdat zij ook altijd oppasoma en oppasopa waren als ik ging werken. Ik weet niet hoe ik het moet beschrijven maar overdag voelt het wel oke maar savonds heb ik een benauwd en verdrietig gevoel. Alsof ik ze tot last ben om weer met kind bij ze terug te keren. Alsof ik ontzettend heb gefaald. Pffff echt een heel naar gevoel. Dit gevoel ligt echt volledig bij mij want zij doen hun verder hun best.
Voorbeeld: als mijn zoontje moet huilen of krijsen probeer ik hem zsm stil te krijgen.
Ik help heel goed in het huishouden en geef mijn ouders ook een bedrag per maand.
Heeft er iemand dezelfde ervaring nu of gehad? Of iets wat mij in deze heftige tijd wat meer kracht bij kan brengen?
vrijdag 9 september 2016 om 20:17
Ik kan me heel goed voorstellen dat je je zo rot voelt. Als je maar weet dat je niet gefaald hebt! Je kiest ervoor om een nieuw leven op te bouwen met je kindje en dat is heel sterk van je. Je bent niet de eerste of laatste vrouw die zo iets mee zal maken dus voel je zeker niet beschaamd!
Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd! Alles komt goed
Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd! Alles komt goed
vrijdag 9 september 2016 om 20:18
vrijdag 9 september 2016 om 20:20
Ik ben ook eens twee weken terug geweest bij mijn ouders bij een relatiebreuk. Maar ik voelde me niet zo schuldig. Ik ben niet zo fijngevoelig.
Mijn ouders waren (net als die van jou denk ik) heel duidelijk erin dat ze blij waren dat ze me met die tijdelijke oplossing konden helpen.
Maak jezelf niet zo druk. Het is tijdelijk, ze houden van jou en je zoontje, jullie zijn geen last. Over een tijdje kunnen jullie naar je eigen woning en dan heb je met hun hulp een moeilijke tijd overbrugt.
Waarom ben je zo gestrest hierover?
Mijn ouders waren (net als die van jou denk ik) heel duidelijk erin dat ze blij waren dat ze me met die tijdelijke oplossing konden helpen.
Maak jezelf niet zo druk. Het is tijdelijk, ze houden van jou en je zoontje, jullie zijn geen last. Over een tijdje kunnen jullie naar je eigen woning en dan heb je met hun hulp een moeilijke tijd overbrugt.
Waarom ben je zo gestrest hierover?
vrijdag 9 september 2016 om 20:30
Hoi,
Als eerste super goed dat je deze stap hebt gezet! Ik snap hoe je je voelt, zelf ben ik ook weggegaan met mijn 2 kinderen en uiteindelijk een jaar bij mijn ouders gebleven. Ik voelde me ook zo rot en bezwaard. Ik probeerde na school zo veel mogelijk in speeltuinen te verblijven om hun maar niet tot last te zijn.
Echt een soort vlucht gedrag. Ik was ook eens op 'vakantie' naar een gratis camping op de fiets. Ik had namelijk weinig geld en op de terug weg voelde ik me zo rot! Ik had echt het gevoel van ja nu ga ik weer ergens heen maar nergens ben ik thuis. Ik schaamde me ook zo erg, kon al huilen als iemand vroeg waar ik woonde.
Maar uiteraard was ik heel blij en dankbaar dat ik daar mocht wonen met mijn kinderen.
Nu jaren later ik het allemaal goed gekomen hoor!ik werk fulltime en verdien genoeg om ruim rond te komen. Heb een mooi huisje en echt alles goed voor elkaar!
Elke keer als ik thuis kom ben ik nog steeds zo gelukkig, dat ik gewoon mijn eigen huisje heb! Met mijn eigen bank zo'n heerlijk gevoel!
Ik weet zeker dat het met jou ook wel goed zal komen!maar nu is het echt gewoon even door bijten! Sterkte komende tijd met alles regelen! Xx
Als eerste super goed dat je deze stap hebt gezet! Ik snap hoe je je voelt, zelf ben ik ook weggegaan met mijn 2 kinderen en uiteindelijk een jaar bij mijn ouders gebleven. Ik voelde me ook zo rot en bezwaard. Ik probeerde na school zo veel mogelijk in speeltuinen te verblijven om hun maar niet tot last te zijn.
Echt een soort vlucht gedrag. Ik was ook eens op 'vakantie' naar een gratis camping op de fiets. Ik had namelijk weinig geld en op de terug weg voelde ik me zo rot! Ik had echt het gevoel van ja nu ga ik weer ergens heen maar nergens ben ik thuis. Ik schaamde me ook zo erg, kon al huilen als iemand vroeg waar ik woonde.
Maar uiteraard was ik heel blij en dankbaar dat ik daar mocht wonen met mijn kinderen.
Nu jaren later ik het allemaal goed gekomen hoor!ik werk fulltime en verdien genoeg om ruim rond te komen. Heb een mooi huisje en echt alles goed voor elkaar!
Elke keer als ik thuis kom ben ik nog steeds zo gelukkig, dat ik gewoon mijn eigen huisje heb! Met mijn eigen bank zo'n heerlijk gevoel!
Ik weet zeker dat het met jou ook wel goed zal komen!maar nu is het echt gewoon even door bijten! Sterkte komende tijd met alles regelen! Xx
vrijdag 9 september 2016 om 20:42
Heel lief van je ouders dat ze je opvangen en ja ik snap dat het geen ideale situatie is, maar je zit nu toch in een omgeving waar je welkom bent en waar je kind zich thuis voelt. Dat is al veel gewonnen.
Maak je kind wel duidelijk dat het om een tijdelijke situatie gaat. Je kind voelt zich nu fijn bij opa en oma en kan nog niet overzien dat hij straks wéér moet verhuizen.
Overigens, waarom spreek je steeds over "mijn kind"? Het kind is toch niet alleen van jou, maar ook van je (ex-)partner?
Maak je kind wel duidelijk dat het om een tijdelijke situatie gaat. Je kind voelt zich nu fijn bij opa en oma en kan nog niet overzien dat hij straks wéér moet verhuizen.
Overigens, waarom spreek je steeds over "mijn kind"? Het kind is toch niet alleen van jou, maar ook van je (ex-)partner?
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
vrijdag 9 september 2016 om 21:00
vrijdag 9 september 2016 om 21:23
Zeg het gewoon eerlijk tegen je ouders. Dat je heel blij bent daar te mogen zijn, maar je bezwaard voelt en druk op zoek gaat naar een huis. Waarschijnlijk zeggen je ouders dat het prima is en dat ze blij zijn je te kunnen helpen. En zo is het ook. Je blijft altijd de dochter van je ouders en het is geweldig dat je daar terecht kunt. Voel je niet te schuldig, je ouders weten ook dat het tijdelijk is. Richt je vizier op de toekomst, ga je zaakjes op orde maken en relax.
vrijdag 9 september 2016 om 21:34
quote:blackberry1980 schreef op 09 september 2016 @ 21:00:
[...]
Ja, en ik noem mijn moeder ook altijd mijn moeder, ondanks het feit dat ze ook de moeder van mijn broertjes is.Maar je hebt het hopelijk wel over je ouderS en niet over je ouder. En ik mag hopen dat je ouders jou betitelen als kind van hen beiden, en niet als een product van één van hen.
[...]
Ja, en ik noem mijn moeder ook altijd mijn moeder, ondanks het feit dat ze ook de moeder van mijn broertjes is.Maar je hebt het hopelijk wel over je ouderS en niet over je ouder. En ik mag hopen dat je ouders jou betitelen als kind van hen beiden, en niet als een product van één van hen.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
vrijdag 9 september 2016 om 22:00
quote:raccoon schreef op 09 september 2016 @ 21:57:
[...]
+1
Hoe zou je het anders moeten benoemen: ons kind?Valt me alleen op dat als het om scheidingsissues gaat, veel vrouwen opeens spreken over "mijn" kind, terwijl het in dat geval natuurlijk gewoon zowel het kind van vader als van moeder is.
[...]
+1
Hoe zou je het anders moeten benoemen: ons kind?Valt me alleen op dat als het om scheidingsissues gaat, veel vrouwen opeens spreken over "mijn" kind, terwijl het in dat geval natuurlijk gewoon zowel het kind van vader als van moeder is.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
vrijdag 9 september 2016 om 22:04
quote:pejeka schreef op 09 september 2016 @ 22:00:
[...]
Valt me alleen op dat als het om scheidingsissues gaat, veel vrouwen opeens spreken over "mijn" kind, terwijl het in dat geval natuurlijk gewoon zowel het kind van vader als van moeder is.Je let daar nu waarschijnlijk extra op, normaal gesproken zou het jouw niet opgevallen zijn. Ik zeg ook van mijn zoon, ook als mijn man naast mij staat.
[...]
Valt me alleen op dat als het om scheidingsissues gaat, veel vrouwen opeens spreken over "mijn" kind, terwijl het in dat geval natuurlijk gewoon zowel het kind van vader als van moeder is.Je let daar nu waarschijnlijk extra op, normaal gesproken zou het jouw niet opgevallen zijn. Ik zeg ook van mijn zoon, ook als mijn man naast mij staat.
vrijdag 9 september 2016 om 22:05
quote:pejeka schreef op 09 september 2016 @ 22:00:
[...]
Valt me alleen op dat als het om scheidingsissues gaat, veel vrouwen opeens spreken over "mijn" kind, terwijl het in dat geval natuurlijk gewoon zowel het kind van vader als van moeder is.
'Ik logeer bij mijn ouders met ons kind' klinkt ook raar.
Snap je punt, maar in deze post lees ik dat helemaal niet terug.
[...]
Valt me alleen op dat als het om scheidingsissues gaat, veel vrouwen opeens spreken over "mijn" kind, terwijl het in dat geval natuurlijk gewoon zowel het kind van vader als van moeder is.
'Ik logeer bij mijn ouders met ons kind' klinkt ook raar.
Snap je punt, maar in deze post lees ik dat helemaal niet terug.
vrijdag 9 september 2016 om 22:05
quote:pejeka schreef op 09 september 2016 @ 22:00:
[...]
Valt me alleen op dat als het om scheidingsissues gaat, veel vrouwen opeens spreken over "mijn" kind, terwijl het in dat geval natuurlijk gewoon zowel het kind van vader als van moeder is.Het 'ons' is na een scheiding natuurlijk niet meer intact. De relatie is verbroken. En natuurlijk ben je samen ouder, maar ik kan me voorstellen dat je je niet meer onderdeel van een team, een ons voelt.
[...]
Valt me alleen op dat als het om scheidingsissues gaat, veel vrouwen opeens spreken over "mijn" kind, terwijl het in dat geval natuurlijk gewoon zowel het kind van vader als van moeder is.Het 'ons' is na een scheiding natuurlijk niet meer intact. De relatie is verbroken. En natuurlijk ben je samen ouder, maar ik kan me voorstellen dat je je niet meer onderdeel van een team, een ons voelt.
vrijdag 9 september 2016 om 22:07
quote:prinses30 schreef op 09 september 2016 @ 22:05:
[...]
'Ik logeer bij mijn ouders met ons kind' klinkt ook raar.
Snap je punt, maar in deze post lees ik dat helemaal niet terug.Vandaar dat ik dat ook als zijdelingse opmerking plaatste, en in de eerste plaats TO goede raad en steun gaf. Waaraan iedereen voorbij gaat blijkbaar, want het is leuker Pejeka weer te vangen op een vermeende "faux pas"...
[...]
'Ik logeer bij mijn ouders met ons kind' klinkt ook raar.
Snap je punt, maar in deze post lees ik dat helemaal niet terug.Vandaar dat ik dat ook als zijdelingse opmerking plaatste, en in de eerste plaats TO goede raad en steun gaf. Waaraan iedereen voorbij gaat blijkbaar, want het is leuker Pejeka weer te vangen op een vermeende "faux pas"...
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
vrijdag 9 september 2016 om 22:12
Stel dat je zoon over een x aantal jaar in dezelfde situatie zou zitten dan vang je hem toch ook met alle liefde op?
Het is een flinke aanpassing voor allemaal maar je blijft hun kind dus ze zullen het met alle liefde doen.
Blijf met elkaar in gesprek zodat mogelijke irritaties geen problemen worden en bespreek ook je gevoel met je ouders. Straks maak je er voor jezelf een heel groot issue van die je ouders misschien helemaal niet zien.
Het is een flinke aanpassing voor allemaal maar je blijft hun kind dus ze zullen het met alle liefde doen.
Blijf met elkaar in gesprek zodat mogelijke irritaties geen problemen worden en bespreek ook je gevoel met je ouders. Straks maak je er voor jezelf een heel groot issue van die je ouders misschien helemaal niet zien.
vrijdag 9 september 2016 om 22:15
quote:pejeka schreef op 09 september 2016 @ 22:07:
[...]
Vandaar dat ik dat ook als zijdelingse opmerking plaatste, en in de eerste plaats TO goede raad en steun gaf. Waaraan iedereen voorbij gaat blijkbaar, want het is leuker Pejeka weer te vangen op een vermeende "faux pas"...Inderdaad, zo gaat dat. Mijn excuses..
[...]
Vandaar dat ik dat ook als zijdelingse opmerking plaatste, en in de eerste plaats TO goede raad en steun gaf. Waaraan iedereen voorbij gaat blijkbaar, want het is leuker Pejeka weer te vangen op een vermeende "faux pas"...Inderdaad, zo gaat dat. Mijn excuses..
vrijdag 9 september 2016 om 22:24
quote:nieuwsbrief schreef op 09 september 2016 @ 22:04:
Mijn man en ik zijn gewoon getrouwd maar ik noem ons zoontje ook in gesprek 'mijn' kind. Pas als man erbij is, is hij ons kind
Als die van ons braaf en lief is, is ze mijn dochter. Als ze wat uitgevreten heeft, is het zijn dochter.
Afijn, terug on-topic;
TO, je betaalt je ouders toch? En ze hebben ruimte genoeg. Dan zie ik het probleem eigenlijk niet zo eerlijk gezegd. Als ze nou op een twee-kamerflatje of in een bejaardenwoning hadden gewoond, ja dan..
Houd er alleen rekening mee dat je ouders, mochten ze bijvoorbeeld zorgtoeslag ofzo krijgen, nu door jou in principe extra inkomsten hebben. Dus laat ze de boel eventueel stopzetten voordat ze volgend jaar in de problemen komen.
En als moeder sprekende; als mijn dochter het ooit nodig heeft zal ik haar met alle liefde opvangen. Ik zou van haar verwachten dat ze af en toe kookt, niet op haar kont blijft zitten als er gepoetst moet worden en dat ze haar eigen rommel opruimt, maar ze is voor de rest van haar leven van harte welkom.
Mijn man en ik zijn gewoon getrouwd maar ik noem ons zoontje ook in gesprek 'mijn' kind. Pas als man erbij is, is hij ons kind
Als die van ons braaf en lief is, is ze mijn dochter. Als ze wat uitgevreten heeft, is het zijn dochter.
Afijn, terug on-topic;
TO, je betaalt je ouders toch? En ze hebben ruimte genoeg. Dan zie ik het probleem eigenlijk niet zo eerlijk gezegd. Als ze nou op een twee-kamerflatje of in een bejaardenwoning hadden gewoond, ja dan..
Houd er alleen rekening mee dat je ouders, mochten ze bijvoorbeeld zorgtoeslag ofzo krijgen, nu door jou in principe extra inkomsten hebben. Dus laat ze de boel eventueel stopzetten voordat ze volgend jaar in de problemen komen.
En als moeder sprekende; als mijn dochter het ooit nodig heeft zal ik haar met alle liefde opvangen. Ik zou van haar verwachten dat ze af en toe kookt, niet op haar kont blijft zitten als er gepoetst moet worden en dat ze haar eigen rommel opruimt, maar ze is voor de rest van haar leven van harte welkom.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
vrijdag 9 september 2016 om 22:37
vrijdag 9 september 2016 om 22:54
Wat fijn de reacties! Doen me echt goed!
Had even een dip paar uur geleden. Stress en verdriet door de scheiding aan de ene kant en Eem soort van schaamte en tot last zijn gevoel aan de andere kant. Teveel emoties door elkaar waardoor ik het even echt benauwd kreeg.
Ik ben nu met mooi weer ook vaak met zoontje lekker buiten zodat hij ook heerlijk kan spelen en daardoor thuis moe is en dus wat rustiger. Heb een lief kindje hoor, alleen zit in de peuterpubertijd en kan af en toe als ie zijn zin niet krijgt hard gaan krijsen enzo.
Het is ook mijn karakter. Heb er nooit van gehouden anderen te belasten met mijn problemen en neem alle prikkels op. Ga in mijn hoofd vaak ook alles groter maken dan het is. Terwijl ik juist god dankbaar moet zijn dat ik nu een dak boven mijn hoofd heb en tegelijkertijd ook hulp en liefde.
Hoop echt dat dit allemaal gauw voorbij zal zijn , geen fijne tijd voor mij
Ps. Ik werk gewoon en heb dus mijn eigen inkomen
Had even een dip paar uur geleden. Stress en verdriet door de scheiding aan de ene kant en Eem soort van schaamte en tot last zijn gevoel aan de andere kant. Teveel emoties door elkaar waardoor ik het even echt benauwd kreeg.
Ik ben nu met mooi weer ook vaak met zoontje lekker buiten zodat hij ook heerlijk kan spelen en daardoor thuis moe is en dus wat rustiger. Heb een lief kindje hoor, alleen zit in de peuterpubertijd en kan af en toe als ie zijn zin niet krijgt hard gaan krijsen enzo.
Het is ook mijn karakter. Heb er nooit van gehouden anderen te belasten met mijn problemen en neem alle prikkels op. Ga in mijn hoofd vaak ook alles groter maken dan het is. Terwijl ik juist god dankbaar moet zijn dat ik nu een dak boven mijn hoofd heb en tegelijkertijd ook hulp en liefde.
Hoop echt dat dit allemaal gauw voorbij zal zijn , geen fijne tijd voor mij
Ps. Ik werk gewoon en heb dus mijn eigen inkomen
vrijdag 9 september 2016 om 22:58
quote:pejeka schreef op 09 september 2016 @ 22:07:
[...]
Vandaar dat ik dat ook als zijdelingse opmerking plaatste, en in de eerste plaats TO goede raad en steun gaf. Waaraan iedereen voorbij gaat blijkbaar, want het is leuker Pejeka weer te vangen op een vermeende "faux pas"...Jezus mens, wat kun jij zeiken zeg.... Slachtofferrol siert je niet.
[...]
Vandaar dat ik dat ook als zijdelingse opmerking plaatste, en in de eerste plaats TO goede raad en steun gaf. Waaraan iedereen voorbij gaat blijkbaar, want het is leuker Pejeka weer te vangen op een vermeende "faux pas"...Jezus mens, wat kun jij zeiken zeg.... Slachtofferrol siert je niet.
vrijdag 9 september 2016 om 23:05
Hoi TO,
Ik snap ook wat je bedoelt, maar probeer dat schuldgevoel los te laten. Zo te lezen doe je je uiterste best om ze niet tot 'last' te zijn en draag je je steentje in het huishouden bij. Zoals door anderen ook gezegd zullen je ouders jouw aanwezigheid daar allerminst bezwaarlijk vinden, anders hadden ze het echt niet aangeboden.
Als moeder zijnde kan ik zeker beamen dat als mijn kinderen in zo'n situatie zouden zitten, ze van harte welkom zijn en ik ze met alle liefde zal opvangen. Denk wel dat het belangrijk is om hier met je ouders over te praten. Zij kunnen dit gevoel bij je weghalen. Je hebt tenslotte al genoeg om je zorgen over te maken.
Het komt allemaal goed. Je bent volgens mij een aanpakker, dus je redt het best. Probeer nu tot rust te komen want je leven staat nu helemaal op zijn kop. Geef jezelf een paar weken op zijn minst om op adem te komen.
Veel sterkte x
Ik snap ook wat je bedoelt, maar probeer dat schuldgevoel los te laten. Zo te lezen doe je je uiterste best om ze niet tot 'last' te zijn en draag je je steentje in het huishouden bij. Zoals door anderen ook gezegd zullen je ouders jouw aanwezigheid daar allerminst bezwaarlijk vinden, anders hadden ze het echt niet aangeboden.
Als moeder zijnde kan ik zeker beamen dat als mijn kinderen in zo'n situatie zouden zitten, ze van harte welkom zijn en ik ze met alle liefde zal opvangen. Denk wel dat het belangrijk is om hier met je ouders over te praten. Zij kunnen dit gevoel bij je weghalen. Je hebt tenslotte al genoeg om je zorgen over te maken.
Het komt allemaal goed. Je bent volgens mij een aanpakker, dus je redt het best. Probeer nu tot rust te komen want je leven staat nu helemaal op zijn kop. Geef jezelf een paar weken op zijn minst om op adem te komen.
Veel sterkte x