Geld & Recht
alle pijlers
Bij ouders terug...
vrijdag 9 september 2016 om 20:14
Beste leden,
Ik ben samen met mijn zoontje( peuter )uit huwelijk gestapt en ben vertrokken. Situatie was niet meer goed en ik heb voornamelijk voor mijn zoontje de beste keuze gegaan om zsm te vertrekken.
Scheiding is nu in gang.
Mijn ouders hebben ons opgevangen en sindsdien 'woon' ik bij hen totdat ik een eigen plek kan krijgen voor mij en mijn kindje. Wanneer dit is weet ik nog niet , kan nog wel even duren. Mijn ouders hebben een ruime woning en geen inwonende kinderen meer. Dus ruimte is het probleem niet.
Ik voel me op de een of andere manier gewoon toch bezwaard. Was mijn eigen plek gewend. Voor mijn zoontje is het een hele vertrouwde omgeving omdat zij ook altijd oppasoma en oppasopa waren als ik ging werken. Ik weet niet hoe ik het moet beschrijven maar overdag voelt het wel oke maar savonds heb ik een benauwd en verdrietig gevoel. Alsof ik ze tot last ben om weer met kind bij ze terug te keren. Alsof ik ontzettend heb gefaald. Pffff echt een heel naar gevoel. Dit gevoel ligt echt volledig bij mij want zij doen hun verder hun best.
Voorbeeld: als mijn zoontje moet huilen of krijsen probeer ik hem zsm stil te krijgen.
Ik help heel goed in het huishouden en geef mijn ouders ook een bedrag per maand.
Heeft er iemand dezelfde ervaring nu of gehad? Of iets wat mij in deze heftige tijd wat meer kracht bij kan brengen?
Ik ben samen met mijn zoontje( peuter )uit huwelijk gestapt en ben vertrokken. Situatie was niet meer goed en ik heb voornamelijk voor mijn zoontje de beste keuze gegaan om zsm te vertrekken.
Scheiding is nu in gang.
Mijn ouders hebben ons opgevangen en sindsdien 'woon' ik bij hen totdat ik een eigen plek kan krijgen voor mij en mijn kindje. Wanneer dit is weet ik nog niet , kan nog wel even duren. Mijn ouders hebben een ruime woning en geen inwonende kinderen meer. Dus ruimte is het probleem niet.
Ik voel me op de een of andere manier gewoon toch bezwaard. Was mijn eigen plek gewend. Voor mijn zoontje is het een hele vertrouwde omgeving omdat zij ook altijd oppasoma en oppasopa waren als ik ging werken. Ik weet niet hoe ik het moet beschrijven maar overdag voelt het wel oke maar savonds heb ik een benauwd en verdrietig gevoel. Alsof ik ze tot last ben om weer met kind bij ze terug te keren. Alsof ik ontzettend heb gefaald. Pffff echt een heel naar gevoel. Dit gevoel ligt echt volledig bij mij want zij doen hun verder hun best.
Voorbeeld: als mijn zoontje moet huilen of krijsen probeer ik hem zsm stil te krijgen.
Ik help heel goed in het huishouden en geef mijn ouders ook een bedrag per maand.
Heeft er iemand dezelfde ervaring nu of gehad? Of iets wat mij in deze heftige tijd wat meer kracht bij kan brengen?
zaterdag 10 september 2016 om 02:02
Nog even een toevoeging over je zoontje.
Jij bent ook klein geweest met peuter puberteit dus ze zullen heus wel weten hoe het is en dat het niet is omdat hij een onopgevoed kind is oid.
Het hoort erbij al snap ik dat het extra belastend is voor jou in jouw schuldgevoel.
Voor hem is er ook in 1x wat veranderd en vergt van hem ook aanpassen.
Jij bent ook klein geweest met peuter puberteit dus ze zullen heus wel weten hoe het is en dat het niet is omdat hij een onopgevoed kind is oid.
Het hoort erbij al snap ik dat het extra belastend is voor jou in jouw schuldgevoel.
Voor hem is er ook in 1x wat veranderd en vergt van hem ook aanpassen.