Psyche
alle pijlers
Van toeschouwer naar deelnemer :-)
zaterdag 17 september 2016 om 18:24
Hallo
Het lukt me niet om mijn leven op de rit te krijgen. Ik zou graag meer contact met mensen willen, maar weet niet goed hoe ik me dan moet opstellen. Het voelt vaak ontwenning, daardoor mijd ik situaties.
Als er iets leuks is vraag ik het in me omgeving maar die hebben niet altijd tijd. Ik ga dan wel alleen, maar weet dan niet hoe je met andere contact leg.
Ik ben nu 2 jaar alleen en durf ook geen relatie meer aan te gaan. De laatste 2 relaties hebben er zo ingehakt, dat ik zo aan mijn eigen inzicht ben gaan twijfelen. Ik wil die ellende niet meer.
Aan de andere kant van ik nog jong en wil ik wel verder met mijn leven. Maar alles voelt tegenstrijdig. Ik wacht al enige tijd op een therapie en ik hoop dat dat me dan helpt. Maar ik wacht nu al zolang en trek dat alleen zijn maar niet.
Ik doe op dit moment dagelijks aan sport en ben vrijwilligerswerk aan het opbouwen. Misschien dat ik me dan ook nog wil laten omscholen richting zorg en welzijn, maar dat is voor later.
Graag zou ik tips willen, hoe kan ik meer gezelligheid in mijn leven krijgen. Ik weet gewoon ook niet meer wie er bij me passen.
Hebben andere dit ook wel eens gehad, ook zolang?
Het voelt gewoon alsof ik alleen toeschouwer van het leven ben ipv dat ik leef. Ik kan daar niet meer zo goed tegen. Altijd maar voor andere blij zijn als ze wat leuks doen en zelf mis ik dat en voelt het alsof ik niet goed genoeg ben om ook dat plezier te hebben.
Bedankt voor je tijd
Het lukt me niet om mijn leven op de rit te krijgen. Ik zou graag meer contact met mensen willen, maar weet niet goed hoe ik me dan moet opstellen. Het voelt vaak ontwenning, daardoor mijd ik situaties.
Als er iets leuks is vraag ik het in me omgeving maar die hebben niet altijd tijd. Ik ga dan wel alleen, maar weet dan niet hoe je met andere contact leg.
Ik ben nu 2 jaar alleen en durf ook geen relatie meer aan te gaan. De laatste 2 relaties hebben er zo ingehakt, dat ik zo aan mijn eigen inzicht ben gaan twijfelen. Ik wil die ellende niet meer.
Aan de andere kant van ik nog jong en wil ik wel verder met mijn leven. Maar alles voelt tegenstrijdig. Ik wacht al enige tijd op een therapie en ik hoop dat dat me dan helpt. Maar ik wacht nu al zolang en trek dat alleen zijn maar niet.
Ik doe op dit moment dagelijks aan sport en ben vrijwilligerswerk aan het opbouwen. Misschien dat ik me dan ook nog wil laten omscholen richting zorg en welzijn, maar dat is voor later.
Graag zou ik tips willen, hoe kan ik meer gezelligheid in mijn leven krijgen. Ik weet gewoon ook niet meer wie er bij me passen.
Hebben andere dit ook wel eens gehad, ook zolang?
Het voelt gewoon alsof ik alleen toeschouwer van het leven ben ipv dat ik leef. Ik kan daar niet meer zo goed tegen. Altijd maar voor andere blij zijn als ze wat leuks doen en zelf mis ik dat en voelt het alsof ik niet goed genoeg ben om ook dat plezier te hebben.
Bedankt voor je tijd
zaterdag 17 september 2016 om 18:35
zaterdag 17 september 2016 om 18:51
Wat naar dat je je zo voelt.
Ik herken mezelf goed in je verhaal. Mijn zelfvertrouwen heeft in het verleden ook een enorme deuk opgelopen. Heb een lange periode gehad waarin ik alles in twijfel trok, het allemaal niet wist... met ook precies dat probleem op sociaal gebied wat je beschreef. Bij mij had dat vooral te maken met trauma's en een hoop onverwerkt verdriet... Dat jij nu niet open staat voor een lief kan ik heel goed begrijpen, na die twee relaties. Misschien alleen maar goed dat je de deur even hebt dichtgegooid, want het zou niet gezond zijn om je nu in een relatie te storten. Maar zou dat je onwennig/voorzichtig bent in contact met nieuwe mensen ook met deze eerdere ervaringen te maken kunnen hebben? Of speelt dit allemaal al sinds voor die relaties?
Goed dat je in therapie gaat, ik denk dat dat je heel goed kan helpen hiermee om te gaan. Mij heeft het in ieder geval ontzettend geholpen. Het is alleen rot nu dat die wachtlijsten lang duren, maar je onderneemt in ieder geval goede stappen ook met dat vrijwilligerswerk enzo. Knap hoe je dat allemaal doet!
Begrijpelijk, maar zo jammer dat je zo twijfelt aan jezelf, of je wel goed genoeg bent... natuurlijk ben je dat! Tijd om aan je zelfvertrouwen te werken en voor jezelf te leven! Niemand anders gaat dat voor jou doen
Ik herken mezelf goed in je verhaal. Mijn zelfvertrouwen heeft in het verleden ook een enorme deuk opgelopen. Heb een lange periode gehad waarin ik alles in twijfel trok, het allemaal niet wist... met ook precies dat probleem op sociaal gebied wat je beschreef. Bij mij had dat vooral te maken met trauma's en een hoop onverwerkt verdriet... Dat jij nu niet open staat voor een lief kan ik heel goed begrijpen, na die twee relaties. Misschien alleen maar goed dat je de deur even hebt dichtgegooid, want het zou niet gezond zijn om je nu in een relatie te storten. Maar zou dat je onwennig/voorzichtig bent in contact met nieuwe mensen ook met deze eerdere ervaringen te maken kunnen hebben? Of speelt dit allemaal al sinds voor die relaties?
Goed dat je in therapie gaat, ik denk dat dat je heel goed kan helpen hiermee om te gaan. Mij heeft het in ieder geval ontzettend geholpen. Het is alleen rot nu dat die wachtlijsten lang duren, maar je onderneemt in ieder geval goede stappen ook met dat vrijwilligerswerk enzo. Knap hoe je dat allemaal doet!
Begrijpelijk, maar zo jammer dat je zo twijfelt aan jezelf, of je wel goed genoeg bent... natuurlijk ben je dat! Tijd om aan je zelfvertrouwen te werken en voor jezelf te leven! Niemand anders gaat dat voor jou doen
zaterdag 17 september 2016 om 19:26
@jippie55
Ja dat klopt eigenlijk wel, ik ga ook automatisch over compenseren en ik weet niet hoe ik dat moet stoppen. achteraf kan ik pas rustig denken maar op dat moment niet.
@vivaamber
Ik ga eens kijken, bedankt voor de tip.
@onbevangen
Dank je wel! Mooie naam trouwens...onbevangen.
Ja bij mij heeft het ook met trauma te maken. Maar het is wel wat erger geworden door die relaties. Een soort van bevestiging van zie je nou wel...eigenlijk durf ik niet meer zo goed onbevangen te zijn. Ik ben veel te veel bezig met wat een ander zou vinden en denken en bang voor de afkeuring.
Mijn vader kan ook afkeurend praten en zeggen dat ik hem en me broer dan kwijt raak. Dit terwijl ik me moeder al verloren toen ik 20 was. Ook familie van destijds ben ik verloren. Denk dat het een opeenstapeling is van momenten.
Op dit moment zit ik in de zw en dat keurt mijn vader ook af. Hij kan dat niet goed begrijpen en vind dat ik wel kan werken. Mijn broer vindt dit ook. Niet echt steunend.
Dat is ook het pijnlijke, vandaag had ik daar ook weer last van. De tranen liepen weer over me wangen en stampvoetend boos. Dan denk ik van ja als ik daar was opgegroeid had ik dit nu niet gehad. Soms kan ik me daar niet overheen zetten.
@amelia
Hoe bedoel je dat precies. Ik heb best lef en ben ook spontaan maar hoe kan me dat verder helpen?
Ja dat klopt eigenlijk wel, ik ga ook automatisch over compenseren en ik weet niet hoe ik dat moet stoppen. achteraf kan ik pas rustig denken maar op dat moment niet.
@vivaamber
Ik ga eens kijken, bedankt voor de tip.
@onbevangen
Dank je wel! Mooie naam trouwens...onbevangen.
Ja bij mij heeft het ook met trauma te maken. Maar het is wel wat erger geworden door die relaties. Een soort van bevestiging van zie je nou wel...eigenlijk durf ik niet meer zo goed onbevangen te zijn. Ik ben veel te veel bezig met wat een ander zou vinden en denken en bang voor de afkeuring.
Mijn vader kan ook afkeurend praten en zeggen dat ik hem en me broer dan kwijt raak. Dit terwijl ik me moeder al verloren toen ik 20 was. Ook familie van destijds ben ik verloren. Denk dat het een opeenstapeling is van momenten.
Op dit moment zit ik in de zw en dat keurt mijn vader ook af. Hij kan dat niet goed begrijpen en vind dat ik wel kan werken. Mijn broer vindt dit ook. Niet echt steunend.
Dat is ook het pijnlijke, vandaag had ik daar ook weer last van. De tranen liepen weer over me wangen en stampvoetend boos. Dan denk ik van ja als ik daar was opgegroeid had ik dit nu niet gehad. Soms kan ik me daar niet overheen zetten.
@amelia
Hoe bedoel je dat precies. Ik heb best lef en ben ook spontaan maar hoe kan me dat verder helpen?
zaterdag 17 september 2016 om 19:45
zondag 18 september 2016 om 16:02
In mijn jeugd heb ik geen goede ouders gehad. Mijn moeder keurde iedereen af simpel gezegd. Ze heeft me ook niet de liefde en aandacht gegeven wat gebruikelijk is.
Ik voel me daardoor nu niet weerbaar in contact.
Daarnaast gebeurde er dingen wat niet hoort, daar heb ik nu op sommige momenten last van. Op het punt van relaties moet ik nu echt niet aan intimiteit denken, maar een keer een schouder of een knuffel zou ik graag willen.
In de basis voel ik me niet goed genoeg en ik durf mensen niet zo gauw meer toe te laten.
Gelukkig wel een paar mensen die me wel begrijpen, maar ik durf er niet goed mee om te gaan, bang om dat contact dan te verliezen vanwege het gevoel dat ik niet goed genoeg ben...
Met mijn vader en broer heb ik pas op latere leeftijd contact mee gekregen. Ik probeer ze te begrijpen, maar dat lukt me niet altijd. Als ik op bezoek kom, word er gewoon gezegd dat ik niet mag praten bijvoorbeeld.
Het is een opeenstapeling van situaties en ik word en zo ongemakkelijk van.
In mijn laatste relatie zou ik bijna gaan trouwen, trouwjurk al gepast e.d. vervolgens kom ik er achter dat diegene niet te vertrouwen is. Verder leuke tijd gehad hoor, maar voor mij was het toen klaar. Mijn vader zegt nu nog wel eens van ja bij die was het toch best goed. Mijn hart breekt dan. Is dat wat mijn vader me gunt...
Ik word nu al boos als ik er aan denk.
Maak ik het te moeilijk, heb ik gewoon pech? Hoe kan ik ervoor zorgen dat ik mezelf meer ga waarderen, volgens mij ligt daar wel de kern. Dit ga ik bij die therapie leren, maar ik wil nu ook stappen zetten. Ik word zo moe van dat wachten....
Ik voel me daardoor nu niet weerbaar in contact.
Daarnaast gebeurde er dingen wat niet hoort, daar heb ik nu op sommige momenten last van. Op het punt van relaties moet ik nu echt niet aan intimiteit denken, maar een keer een schouder of een knuffel zou ik graag willen.
In de basis voel ik me niet goed genoeg en ik durf mensen niet zo gauw meer toe te laten.
Gelukkig wel een paar mensen die me wel begrijpen, maar ik durf er niet goed mee om te gaan, bang om dat contact dan te verliezen vanwege het gevoel dat ik niet goed genoeg ben...
Met mijn vader en broer heb ik pas op latere leeftijd contact mee gekregen. Ik probeer ze te begrijpen, maar dat lukt me niet altijd. Als ik op bezoek kom, word er gewoon gezegd dat ik niet mag praten bijvoorbeeld.
Het is een opeenstapeling van situaties en ik word en zo ongemakkelijk van.
In mijn laatste relatie zou ik bijna gaan trouwen, trouwjurk al gepast e.d. vervolgens kom ik er achter dat diegene niet te vertrouwen is. Verder leuke tijd gehad hoor, maar voor mij was het toen klaar. Mijn vader zegt nu nog wel eens van ja bij die was het toch best goed. Mijn hart breekt dan. Is dat wat mijn vader me gunt...
Ik word nu al boos als ik er aan denk.
Maak ik het te moeilijk, heb ik gewoon pech? Hoe kan ik ervoor zorgen dat ik mezelf meer ga waarderen, volgens mij ligt daar wel de kern. Dit ga ik bij die therapie leren, maar ik wil nu ook stappen zetten. Ik word zo moe van dat wachten....
zondag 18 september 2016 om 17:45
Kan je in de tussentijd niet op zoek gaan naar een andere vorm van hulp of coaching als dit zo lang duurt?
Het is zo jammer als je klaar bent om stappen te zetten met hulp maar je tot stilstand wordt gedwongen.
Ik vind het verdrietig om te lezen dat je het gevoel hebt dat je niet goed genoeg bent en dat je basisveiligheid ontbreekt.
Het is zo jammer als je klaar bent om stappen te zetten met hulp maar je tot stilstand wordt gedwongen.
Ik vind het verdrietig om te lezen dat je het gevoel hebt dat je niet goed genoeg bent en dat je basisveiligheid ontbreekt.
zondag 18 september 2016 om 18:47
Hallo jippie55
Afgelopen week heb ik een datum gevraagd en ze gaat het uitzoeken. Ze gaat me bellen maar ze zei niet wanneer.
Het zou niet zolang meer moeten duren. Ik blijf er maar boven op zitten.
Heb net ook bij en ander onderwerp hier op het Viva Forum een app gevonden die over die training gaat.
Ik heb net gekeken. Erg interessant maar ook confronterend. De tranen liepen weer even over me wangen. Ik heb altijd best veel over gehad voor me ouders, ik hielp ze ook mee en dacht dat ze het beste met me voor hadden.
Nu zie ik me broer, hij ontplooit zich en mijn vader is super trots op hem. Terwijl ik in de zw zit te wachten vanwege psychische problemen.
Ik ga door en hoop dat ik op een dag kan zeggen dat ik "echt" gelukkig ben.
In de basis zit het gewoon niet lekker, ik denk dat het me daarom misschien ook niet lukt.
Bedankt voor je reactie. Het doet me goed om te zien dat er mensen zijn die me begrijpen. Daardoor zie ik ook beter wat er met me speelt. Soms kan ik mijn eigen gevoel niet goed verwoorden.
Afgelopen week heb ik een datum gevraagd en ze gaat het uitzoeken. Ze gaat me bellen maar ze zei niet wanneer.
Het zou niet zolang meer moeten duren. Ik blijf er maar boven op zitten.
Heb net ook bij en ander onderwerp hier op het Viva Forum een app gevonden die over die training gaat.
Ik heb net gekeken. Erg interessant maar ook confronterend. De tranen liepen weer even over me wangen. Ik heb altijd best veel over gehad voor me ouders, ik hielp ze ook mee en dacht dat ze het beste met me voor hadden.
Nu zie ik me broer, hij ontplooit zich en mijn vader is super trots op hem. Terwijl ik in de zw zit te wachten vanwege psychische problemen.
Ik ga door en hoop dat ik op een dag kan zeggen dat ik "echt" gelukkig ben.
In de basis zit het gewoon niet lekker, ik denk dat het me daarom misschien ook niet lukt.
Bedankt voor je reactie. Het doet me goed om te zien dat er mensen zijn die me begrijpen. Daardoor zie ik ook beter wat er met me speelt. Soms kan ik mijn eigen gevoel niet goed verwoorden.
zondag 18 september 2016 om 19:53
Het gaat je zeker lukken als je je zelf toe gaat staan om van jezelf te houden. Dat zal een lange weg zijn maar als je goede begeleiding krijgt gaat dat zeker lukken.
Wat ik nog kwijt wilde over die opmerking van je vader: doordat jij niet zoveel eigen liefde hebt, komt de opmerking bij jou binnen alsof hij jou het slechtste gunt. Maar misschien is zijn referentiekader wel dat hij blij zou zijn dat er iemand is die voor je zorgt en dat je niet alleen hoeft te zijn bijvoorbeeld.
Dat zijn ook kleine stapjes om anders en meer liefdevol naar dingen te kijken.
Heel veel sterkte in ieder Geval!
Wat ik nog kwijt wilde over die opmerking van je vader: doordat jij niet zoveel eigen liefde hebt, komt de opmerking bij jou binnen alsof hij jou het slechtste gunt. Maar misschien is zijn referentiekader wel dat hij blij zou zijn dat er iemand is die voor je zorgt en dat je niet alleen hoeft te zijn bijvoorbeeld.
Dat zijn ook kleine stapjes om anders en meer liefdevol naar dingen te kijken.
Heel veel sterkte in ieder Geval!