Gezondheid
alle pijlers
Vader met longkanker
vrijdag 6 mei 2016 om 21:54
Slechts nieuws vandaag gehad, tumor is weer aan het terug groeien.
We weten de diagnose al 3 jaar, sinds dat ik 19 ben. Sindsdien al een jaar lang om de drie weken chemo meegemaakt, toen hebben we nog een operatie gehad, bestralingen. Steeds gaat het weer een maand of 4-5 goed, dan begint het weer op te spelen en zijn er weer nieuwe onderzoeken/behandelingen. Chemo's kunnen op dit moment niet meer, daarvoor zijn zijn nieren al te erg aangetast, bestralingen hebben we al gehad, het enige wat overblijft op dit moment is immunotherapie. Maandag krijgt hij een bronchoscopie (gaan ze kijken in zijn longen) en volgende week vrijdag horen we weer wat precies het behandelplan wordt.
Mijn vader is echt mijn alles en ik ben heel blij dat ik hem, tegen alle verwachtingen in, nog steeds heb. Toen we de diagnose kregen had hij stadium 3, en door middel van chemo/bestraling, ging het terug naar stadium 1 maar ik merk dat de onzekerheid rondom alles me begint op te breken. Het is ongeneeslijk, hij gaat er hoe dan ook dood aan, de vraag is alleen wanneer.
Ik heb afgelopen week een verwijsbrief voor de psycholoog opgehaald, daar ga ik komende week voor bellen. Verder weet ik ook niet echt wat ik met dit topic wil bereiken, misschien gewoon steun, of verhalen van lotgenoten.
Ik voel me zo verdrietig en verslagen
We weten de diagnose al 3 jaar, sinds dat ik 19 ben. Sindsdien al een jaar lang om de drie weken chemo meegemaakt, toen hebben we nog een operatie gehad, bestralingen. Steeds gaat het weer een maand of 4-5 goed, dan begint het weer op te spelen en zijn er weer nieuwe onderzoeken/behandelingen. Chemo's kunnen op dit moment niet meer, daarvoor zijn zijn nieren al te erg aangetast, bestralingen hebben we al gehad, het enige wat overblijft op dit moment is immunotherapie. Maandag krijgt hij een bronchoscopie (gaan ze kijken in zijn longen) en volgende week vrijdag horen we weer wat precies het behandelplan wordt.
Mijn vader is echt mijn alles en ik ben heel blij dat ik hem, tegen alle verwachtingen in, nog steeds heb. Toen we de diagnose kregen had hij stadium 3, en door middel van chemo/bestraling, ging het terug naar stadium 1 maar ik merk dat de onzekerheid rondom alles me begint op te breken. Het is ongeneeslijk, hij gaat er hoe dan ook dood aan, de vraag is alleen wanneer.
Ik heb afgelopen week een verwijsbrief voor de psycholoog opgehaald, daar ga ik komende week voor bellen. Verder weet ik ook niet echt wat ik met dit topic wil bereiken, misschien gewoon steun, of verhalen van lotgenoten.
Ik voel me zo verdrietig en verslagen
zaterdag 7 mei 2016 om 20:33
woensdag 11 mei 2016 om 08:16
Ja het gaat wel oke! Hij gaat vandaag weer op zakenreis (want ja hier thuis afwachten heeft toch geen zin). Afgelopen maandag die bronchoscopie gehad, en daar hebben ze in zijn rechterlong wel wat rood weefsel gezien en nu hebben ze een biopt genomen. Vrijdag horen we plan van aanpak.
Ergste schrik is wel weer weg, maar het blijft lastig helaas
Hoe gaat het bij jou crepedefromage?
Ergste schrik is wel weer weg, maar het blijft lastig helaas
Hoe gaat het bij jou crepedefromage?
woensdag 11 mei 2016 om 10:42
Ik zou toch proberen om met je vader te praten als je daar tenminste behoefte aan hebt. Dit is helaas zo'n situatie waar het straks echt te laat is als je nog dingen wilde zeggen of weten. Een goede afsluiting is ook zo enorm belangrijk voor een goede verwerking. Mijn tante die is overleden aan een andere kanker en mijn moeder die werkten nog runde een gezin op het moment van diagnose en 2 en 3 maanden later waren ze dood. Er is natuurlijk een kans dat het bij jouw vader nog veel langer gaat duren allemaal. Het is sowieso al een andere situatie. Maar goed als je er behoefte aan heb, zou ik niet te lang wachten met praten.
woensdag 11 mei 2016 om 11:44
We praten er thuis ook wel over, maar ik ben niet zo goed in het tonen van emoties op dit vlak. Normaal ben ik heel open, en praat ik altijd over dingen die me dwars zitten, maar op de een of andere manier lukt me dat bij dit niet.
Misschien heeft het ook te maken met het feit dat ik weet dat mijn vader een ontzettende realist is. Hij weet dat hij gewoon een tikkende tijdbom is, en elke maand die we langer hebben zonder al te veel gezeur is er eentje. Dan denk ik van, maak ik het hem dan ook niet nog veel moeilijker als ik nu opeens ga zeggen dat ik het er dus heel erg lastig mee heb? Ik weet het echt niet..
Misschien heeft het ook te maken met het feit dat ik weet dat mijn vader een ontzettende realist is. Hij weet dat hij gewoon een tikkende tijdbom is, en elke maand die we langer hebben zonder al te veel gezeur is er eentje. Dan denk ik van, maak ik het hem dan ook niet nog veel moeilijker als ik nu opeens ga zeggen dat ik het er dus heel erg lastig mee heb? Ik weet het echt niet..
woensdag 11 mei 2016 om 17:57
Hier zitten we weer in de wacht, chirurg zal eerdaags bellen om aan afspraak te maken voor een dagopname. Dan gaan ze de lymfeklieren tussen zijn longen in "plukken" om te zien of daar eventueel kwaadaardige cellen zitten.
Afhankelijk van de uitkomst wordt de behandeling bekend. Bestralen en chemo of bestralen en opereren
Afhankelijk van de uitkomst wordt de behandeling bekend. Bestralen en chemo of bestralen en opereren
donderdag 12 mei 2016 om 11:49
@ Crepedefromage
Wat vreselijk die onzekerheid Het is echt heel spannend, ik hoop voor je dat het allemaal mee gaat vallen. Zo'n biopt is ook altijd vervelend. Is je vader een beetje in goede conditie? Ik weet dat dat echt de helft scheelt met hoe je de behandelingen ondergaat, mijn vader was bijvoorbeeld heel goed qua conditie en dan gaat alles toch makkelijker.
@ Iedereen
Gisteravond een soort van doorbraak gehad. Mijn vader zit nu dus in het buitenland voor werk, maar op de een of andere manier viel het me gisteravond allemaal even heel zwaar. Ik heb dus van half 8 tot half 10 boven zitten huilen. Aangezien ik het niet kon om naar beneden te lopen en naar mijn moeder te gaan, dacht ik van, als ik de deur openlaat en ze komt zo naar boven dan ziet ze dat ik het moeilijk heb en dan kunnen we praten. (Dan ben je notabene 22, maargoed). En inderdaad ze kwam dus naar boven, en ze zag meteen dat ik gehuild had en zei: het is ook niet makkelijk meisje, en toen hebben we samen even gehuild. Zij is ook heel erg bang voor morgen en heeft een naar voorgevoel, maar ze vond het heeeeeel fijn dat ik eens een keer mijn tranen liet lopen in haar bijzijn.
Schijnbaar heeft ze het laatst gehad met papa over dat ze vinden dat ik wat meer mijn emoties moet tonen, omdat opkroppen niet goed is. We hebben dus gepraat gisteravond en we gaan waarschijnlijk een afspraak voor me maken bij het Helen Downing instituut. Die zijn gespecialiseerd in psychologische hulp voor nabestaanden/mensen met kanker/kinderen van ouders met kanker etc.
Ik ben nu ook van plan om het er met mijn vader over te hebben. Hij heeft zijn moeder volgens mij op zijn 22e/23e verloren, dus als iemand weet hoe het is om met een zieke ouder te leven (de zijne had ALS) dan is hij het wel. Misschien kan ik hem ook eens vragen hoe hij daar mee is omgegaan, want als ik hem nu zie dan is hij zo'n sterke man. Hij heeft zijn vader daarnaast ook vroeg verloren, dus als ik naar hem kijk dan heb ik hoop voor de toekomst: met mij komt het, ondanks alles, ook wel goed! Ben een kind van mijn vader
Liefs voor iedereen, en sterkte voor de mensen die met hetzelfde kampen!
Wat vreselijk die onzekerheid
Het is echt heel spannend, ik hoop voor je dat het allemaal mee gaat vallen. Zo'n biopt is ook altijd vervelend. Is je vader een beetje in goede conditie? Ik weet dat dat echt de helft scheelt met hoe je de behandelingen ondergaat, mijn vader was bijvoorbeeld heel goed qua conditie en dan gaat alles toch makkelijker. @ Iedereen
Gisteravond een soort van doorbraak gehad. Mijn vader zit nu dus in het buitenland voor werk, maar op de een of andere manier viel het me gisteravond allemaal even heel zwaar. Ik heb dus van half 8 tot half 10 boven zitten huilen. Aangezien ik het niet kon om naar beneden te lopen en naar mijn moeder te gaan, dacht ik van, als ik de deur openlaat en ze komt zo naar boven dan ziet ze dat ik het moeilijk heb en dan kunnen we praten. (Dan ben je notabene 22, maargoed). En inderdaad ze kwam dus naar boven, en ze zag meteen dat ik gehuild had en zei: het is ook niet makkelijk meisje, en toen hebben we samen even gehuild. Zij is ook heel erg bang voor morgen en heeft een naar voorgevoel, maar ze vond het heeeeeel fijn dat ik eens een keer mijn tranen liet lopen in haar bijzijn.
Schijnbaar heeft ze het laatst gehad met papa over dat ze vinden dat ik wat meer mijn emoties moet tonen, omdat opkroppen niet goed is. We hebben dus gepraat gisteravond en we gaan waarschijnlijk een afspraak voor me maken bij het Helen Downing instituut. Die zijn gespecialiseerd in psychologische hulp voor nabestaanden/mensen met kanker/kinderen van ouders met kanker etc.
Ik ben nu ook van plan om het er met mijn vader over te hebben. Hij heeft zijn moeder volgens mij op zijn 22e/23e verloren, dus als iemand weet hoe het is om met een zieke ouder te leven (de zijne had ALS) dan is hij het wel. Misschien kan ik hem ook eens vragen hoe hij daar mee is omgegaan, want als ik hem nu zie dan is hij zo'n sterke man. Hij heeft zijn vader daarnaast ook vroeg verloren, dus als ik naar hem kijk dan heb ik hoop voor de toekomst: met mij komt het, ondanks alles, ook wel goed! Ben een kind van mijn vader
Liefs voor iedereen, en sterkte voor de mensen die met hetzelfde kampen!
donderdag 12 mei 2016 om 12:22
donderdag 12 mei 2016 om 13:23
Wat fijn dat je even met je moeder hebt kunnen huilen en praten! En een goed idee om hulp te zoeken. Ik heb het verlies van mijn moeder onbewust jarenlang ontkent, wat alleen maar heel veel problemen heeft veroorzaakt bij mij. Met iemand praten die ervaring heeft op dit gebied is dus geen overbodige luxe naar mijn ervaring. En jeetje dat lijkt me voor jouw vader ook heftig en confronterend dat hij nu in hetzelfde schuitje zit als zijn moeder zoveel jaar geleden. Hij klinkt inderdaad als een sterke man.
En natuurlijk komt het goed met je! Het is enorm klote en dat zal het altijd blijven. Het is gewoon niet eerlijk dat je zo jong een ouder moet verliezen. Maar je vader zal altijd een plek in je leven hebben. Ik ben heel erg dankbaar voor alle 16 jaar die ik met mijn moeder heb mogen doorbrengen. Dat had ik voor geen goud willen missen.
Heel veel sterkte toegewenst voor morgen. En hopelijk kun je snel een fijn gesprek met je vader hebben!
En natuurlijk komt het goed met je! Het is enorm klote en dat zal het altijd blijven. Het is gewoon niet eerlijk dat je zo jong een ouder moet verliezen. Maar je vader zal altijd een plek in je leven hebben. Ik ben heel erg dankbaar voor alle 16 jaar die ik met mijn moeder heb mogen doorbrengen. Dat had ik voor geen goud willen missen.
Heel veel sterkte toegewenst voor morgen. En hopelijk kun je snel een fijn gesprek met je vader hebben!
donderdag 12 mei 2016 om 19:26
Sheets, wat goed dat je je emoties hebt laten zien en met je moeder er goed over hebt kunnen praten. Dat is echt heel belangrijk, zeker als je nog zo jong bent en met zulke zorgen rond loopt. Onthou alsjeblieft, je kan en hoeft dit niet alleen te doen lieverd
De conditie van mijn vader is niet heel goed de laatste tijd. Was altijd prima maar hij heeft "oude mannen" klachten gehad. Het begon met etalagebenen en daarna kwam er jicht overheen. Mijn moeder zei laatst al "als we nog langzamer gaan fietsen val ik om"
Dat komt dan niet zo zeer door zijn conditie vermoed ik alswel doordat hij de kracht in zijn benen kwijt is.
Maar daardoor holt zijn conditie wel achteruit.
Er is contact geweest met de chirurg. Maandag over een week zal de ingreep zijn. Ze doen dat altijd op maandag en komende maandag is het pinkster dus gebeurd het een week later. Baal ik wel van want het duurt weer 5 dagen voor we meer weten erna. Dus weer 2 weken extra wachten
De conditie van mijn vader is niet heel goed de laatste tijd. Was altijd prima maar hij heeft "oude mannen" klachten gehad. Het begon met etalagebenen en daarna kwam er jicht overheen. Mijn moeder zei laatst al "als we nog langzamer gaan fietsen val ik om"
Dat komt dan niet zo zeer door zijn conditie vermoed ik alswel doordat hij de kracht in zijn benen kwijt is.
Maar daardoor holt zijn conditie wel achteruit.
Er is contact geweest met de chirurg. Maandag over een week zal de ingreep zijn. Ze doen dat altijd op maandag en komende maandag is het pinkster dus gebeurd het een week later. Baal ik wel van want het duurt weer 5 dagen voor we meer weten erna. Dus weer 2 weken extra wachten
vrijdag 13 mei 2016 om 12:15
Wat ontzettend vervelend dat je nu nog langer moet wachten! Ik begrijp precies hoe je je voelt, ik wil ook altijd het liefst zo snel mogelijk beginnen. Kanket groeit natuurlijk gewoon lekker door..
Vervelend van die oude mannen klachtjes, maar als zijn conditie verder goed is moet hij het prima aankunnen denk ik. Vooral van je af schrijven, dat helpt bij mij ook het beste
Nou wij hebben vandaag gehoord hoe of wat. De tumor is inderdaad aan het teruggroeien en aangezien chemo de vorige keer zo goed werkte gaan ze daarmee starten. Deze keer houden ze zijn nieren extra goed in de gaten en als die het niet meer trekken willen ze immunotherapie proberen.
Ik merk dat ik weer een stuk rustiger ben nu ik weet hoe of wat. Mijn vader mag volgende week al meteen naar nieuwegein voor het behandelplan en ik denk dat ze binnen nu en twee weken alweer starten. Helaas krijgt hij eerst een paar zware kuren en gaan ze dan over op de lichtere onderhoudskuur. Hopelijk trekt ie het net zo goed als de vorige keer.
Afwachten dus! Vanavond gaan we in ieder geval heerlijk groots bbqen en morgenavond een buurtetentje (grootste liefde van mijn pa, eten en koken) dus in ieder geval leuke dingen in het verschiet!
Vervelend van die oude mannen klachtjes, maar als zijn conditie verder goed is moet hij het prima aankunnen denk ik. Vooral van je af schrijven, dat helpt bij mij ook het beste
Nou wij hebben vandaag gehoord hoe of wat. De tumor is inderdaad aan het teruggroeien en aangezien chemo de vorige keer zo goed werkte gaan ze daarmee starten. Deze keer houden ze zijn nieren extra goed in de gaten en als die het niet meer trekken willen ze immunotherapie proberen.
Ik merk dat ik weer een stuk rustiger ben nu ik weet hoe of wat. Mijn vader mag volgende week al meteen naar nieuwegein voor het behandelplan en ik denk dat ze binnen nu en twee weken alweer starten. Helaas krijgt hij eerst een paar zware kuren en gaan ze dan over op de lichtere onderhoudskuur. Hopelijk trekt ie het net zo goed als de vorige keer.
Afwachten dus! Vanavond gaan we in ieder geval heerlijk groots bbqen en morgenavond een buurtetentje (grootste liefde van mijn pa, eten en koken) dus in ieder geval leuke dingen in het verschiet!
vrijdag 13 mei 2016 om 19:15
Dat geeft vast rust, als je eindelijk een plan de campagne hebt. Ik duim enorm mee dat je vader het goed aan kan
Geniet vooral van het weekend en de etentjes, mooie herinneringen maken. Dat is altijd belangrijk
Wij wachten nog even af (en genieten ondertussen ook hoor)
Het zet me wel aan het denken. Hoe weinig je kan merken terwijl je wel serieus ziek kan zijn.
Ik heb bij de huisarts mijn bloeddruk laten meten (die was te hoog) en bloed laten prikken. Volgende week is de ha weer terug van vakantie en kan ik bellen voor de uitslag.
Geniet vooral van het weekend en de etentjes, mooie herinneringen maken. Dat is altijd belangrijk
Wij wachten nog even af (en genieten ondertussen ook hoor)
Het zet me wel aan het denken. Hoe weinig je kan merken terwijl je wel serieus ziek kan zijn.
Ik heb bij de huisarts mijn bloeddruk laten meten (die was te hoog) en bloed laten prikken. Volgende week is de ha weer terug van vakantie en kan ik bellen voor de uitslag.
donderdag 19 mei 2016 om 10:12
Ja, meestal merk je er niets van als je kanker hebt (totdat het al te laat is eigenlijk..) Mijn vader had al een tijdje zo'n raar kuchje, toen bleek dat hij longembolieën had, vervolgens hebben ze een tijd lang geprobeerd om hem in te stellen toen ze er uiteindelijk achter kwamen dat hij longkanker had..
Mijn vader begint morgen al met de chemo's! Het gaat op zich nog wel -redelijk- met hem. Hij had gister een afspraak in het antionius-ziekenhuis. Daar hebben ze hem uitgelegd wat de mogelijkheden allemaal zijn. Ze wilde echter gister wel meteen dat hij een CT-scan met contrastvloeistof liet maken om ieder geval zeker te weten dat hij geen longembolieën had. De arts vond zijn conditieverlies niet echt stroken met de kanker (in ieder geval niet dat het zo erg achteruit is gegaan), maar op de foto's zagen ze geen verdere afwijkingen. De klachten komen dus echt door de agressiviteit van de kanker..
Toch heeft ze er heel veel vertrouwen in, de eerste keer reageerde mijn vader uitzonderlijk (als in: dat gebeurt eigenlijk nooit) goed op de chemo, het is daarna (ondanks de agressiviteit) gewoon 1,5 jaar rustig gebleven. Daar houden we ons maar aan vast nu
Het is heel zwaar thuis, mijn pa komt de trap namelijk amper meer op, en hij heeft van die hoest/braakneigingen. Mijn moeder gaat er ook aan onderdoor merk ik
Ik ben zelf gewoon bezig met mijn studie, bijna afstuderen. Ik heb het er allemaal wel moeilijk mee, ik kan me slecht concentreren en ik heb gewoon nergens zin in. Ik probeer mijn moeder wel te ontzien door boodschappen te doen en te koken.
Dit weekend gelukkig weekendje weg met vriendinnen, dus dan heb ik een beetje afleiding! Aan de andere kant voel ik me super schuldig dat mijn ma nu alleen voor mijn vader moet zorgen dit weekend, mijn zus kon namelijk ook niet komen. Twijfels twijfels
Mijn vader begint morgen al met de chemo's! Het gaat op zich nog wel -redelijk- met hem. Hij had gister een afspraak in het antionius-ziekenhuis. Daar hebben ze hem uitgelegd wat de mogelijkheden allemaal zijn. Ze wilde echter gister wel meteen dat hij een CT-scan met contrastvloeistof liet maken om ieder geval zeker te weten dat hij geen longembolieën had. De arts vond zijn conditieverlies niet echt stroken met de kanker (in ieder geval niet dat het zo erg achteruit is gegaan), maar op de foto's zagen ze geen verdere afwijkingen. De klachten komen dus echt door de agressiviteit van de kanker..
Toch heeft ze er heel veel vertrouwen in, de eerste keer reageerde mijn vader uitzonderlijk (als in: dat gebeurt eigenlijk nooit) goed op de chemo, het is daarna (ondanks de agressiviteit) gewoon 1,5 jaar rustig gebleven. Daar houden we ons maar aan vast nu
Het is heel zwaar thuis, mijn pa komt de trap namelijk amper meer op, en hij heeft van die hoest/braakneigingen. Mijn moeder gaat er ook aan onderdoor merk ik
Ik ben zelf gewoon bezig met mijn studie, bijna afstuderen. Ik heb het er allemaal wel moeilijk mee, ik kan me slecht concentreren en ik heb gewoon nergens zin in. Ik probeer mijn moeder wel te ontzien door boodschappen te doen en te koken.
Dit weekend gelukkig weekendje weg met vriendinnen, dus dan heb ik een beetje afleiding! Aan de andere kant voel ik me super schuldig dat mijn ma nu alleen voor mijn vader moet zorgen dit weekend, mijn zus kon namelijk ook niet komen. Twijfels twijfels
donderdag 9 juni 2016 om 13:39
Het ging na de eerste chemo weer de goede kant op, mijn pa heeft meer lucht en hij kan al weer wat meer. Nu kregen we net de uitslag van de pet-scan en die was niet goed. De kanker is uitgezaaid in de botten
Hoezeer ik ook positief probeer te blijven, het vreet me zo langzamerhand echt op. Ik heb net mijn scriptie ingeleverd dus de grootste druk wat betreft school is weg, maar ik merk dat een mens maar zoveel aankan voordat het echt teveel wordt. Ik heb het idee dat ik daar bijna tegenaan zit
Hoezeer ik ook positief probeer te blijven, het vreet me zo langzamerhand echt op. Ik heb net mijn scriptie ingeleverd dus de grootste druk wat betreft school is weg, maar ik merk dat een mens maar zoveel aankan voordat het echt teveel wordt. Ik heb het idee dat ik daar bijna tegenaan zit
donderdag 9 juni 2016 om 14:17
quote:Sheetsforthepiano schreef op 09 juni 2016 @ 13:39:
Het ging na de eerste chemo weer de goede kant op, mijn pa heeft meer lucht en hij kan al weer wat meer. Nu kregen we net de uitslag van de pet-scan en die was niet goed. De kanker is uitgezaaid in de botten
Hoezeer ik ook positief probeer te blijven, het vreet me zo langzamerhand echt op. Ik heb net mijn scriptie ingeleverd dus de grootste druk wat betreft school is weg, maar ik merk dat een mens maar zoveel aankan voordat het echt teveel wordt. Ik heb het idee dat ik daar bijna tegenaan zit
Ach, dit herken ik zo! Mijn stiefmoeder had borstkanker. Dit is toen succesvol behandeld, maar na 2 jaar kwam het terug in haar lever. Er is toen ook chemo gedaan, en het leek toen ook de goede kant op te gaan. Helaas ook bij mijn stiefmoeder uitgezaaid naar haar botten, en haar hoofd.
Het vreet je echt op. Je moet ook door blijven gaan met het 'gewone leven' maar je hebt daar helemaal geen zin in... Als je zin hebt om te praten staat mijn pb altijd voor je open! Ik geef je alvast een dikke en ik wens je heel veel sterkte!
Het ging na de eerste chemo weer de goede kant op, mijn pa heeft meer lucht en hij kan al weer wat meer. Nu kregen we net de uitslag van de pet-scan en die was niet goed. De kanker is uitgezaaid in de botten
Hoezeer ik ook positief probeer te blijven, het vreet me zo langzamerhand echt op. Ik heb net mijn scriptie ingeleverd dus de grootste druk wat betreft school is weg, maar ik merk dat een mens maar zoveel aankan voordat het echt teveel wordt. Ik heb het idee dat ik daar bijna tegenaan zit
Ach, dit herken ik zo! Mijn stiefmoeder had borstkanker. Dit is toen succesvol behandeld, maar na 2 jaar kwam het terug in haar lever. Er is toen ook chemo gedaan, en het leek toen ook de goede kant op te gaan. Helaas ook bij mijn stiefmoeder uitgezaaid naar haar botten, en haar hoofd.
Het vreet je echt op. Je moet ook door blijven gaan met het 'gewone leven' maar je hebt daar helemaal geen zin in... Als je zin hebt om te praten staat mijn pb altijd voor je open! Ik geef je alvast een dikke en ik wens je heel veel sterkte!
woensdag 5 oktober 2016 om 16:17
Heel veel sterkte! Mijn moeder is ook aan longkanker overleden. Helaas is longkanker bijna altijd ongeneeslijk. Praten met iemand kan helpen, maar afleiding zoeken soms ook, door even uit je situatie proberen te stappen. Doe vooral waar jij je prettig bij voelt. En het duurt heel lang, maar het slijt echt na een lange tijd. Dikke knuffel.
woensdag 5 oktober 2016 om 16:34
Mijn vader is helaas ook bijna twee jaar geleden overleden aan longkanker.
Hij was al een paar maanden aan het hoesten en raakte zijn stem kwijt. Toen erachter gekomen dat het kanker was. Inmiddels had hij ook al verschillende uitzaaiingen en de artsen zagen weinig kans.
Toen uitgeweken naar Duitsland waar goede resultaten werden geboekt. Helaas sloeg behandeling bij mijn vader niet aan en is hij slechts vier maanden na de diagnose al overleden.
Ik hoop dat het bij jouw vader beter uitpakt en wil je heel veel sterkte wensen. Geniet van ieder moment samen.
Hij was al een paar maanden aan het hoesten en raakte zijn stem kwijt. Toen erachter gekomen dat het kanker was. Inmiddels had hij ook al verschillende uitzaaiingen en de artsen zagen weinig kans.
Toen uitgeweken naar Duitsland waar goede resultaten werden geboekt. Helaas sloeg behandeling bij mijn vader niet aan en is hij slechts vier maanden na de diagnose al overleden.
Ik hoop dat het bij jouw vader beter uitpakt en wil je heel veel sterkte wensen. Geniet van ieder moment samen.
