Gezondheid
alle pijlers
Vader met longkanker
vrijdag 6 mei 2016 om 21:54
Slechts nieuws vandaag gehad, tumor is weer aan het terug groeien.
We weten de diagnose al 3 jaar, sinds dat ik 19 ben. Sindsdien al een jaar lang om de drie weken chemo meegemaakt, toen hebben we nog een operatie gehad, bestralingen. Steeds gaat het weer een maand of 4-5 goed, dan begint het weer op te spelen en zijn er weer nieuwe onderzoeken/behandelingen. Chemo's kunnen op dit moment niet meer, daarvoor zijn zijn nieren al te erg aangetast, bestralingen hebben we al gehad, het enige wat overblijft op dit moment is immunotherapie. Maandag krijgt hij een bronchoscopie (gaan ze kijken in zijn longen) en volgende week vrijdag horen we weer wat precies het behandelplan wordt.
Mijn vader is echt mijn alles en ik ben heel blij dat ik hem, tegen alle verwachtingen in, nog steeds heb. Toen we de diagnose kregen had hij stadium 3, en door middel van chemo/bestraling, ging het terug naar stadium 1 maar ik merk dat de onzekerheid rondom alles me begint op te breken. Het is ongeneeslijk, hij gaat er hoe dan ook dood aan, de vraag is alleen wanneer.
Ik heb afgelopen week een verwijsbrief voor de psycholoog opgehaald, daar ga ik komende week voor bellen. Verder weet ik ook niet echt wat ik met dit topic wil bereiken, misschien gewoon steun, of verhalen van lotgenoten.
Ik voel me zo verdrietig en verslagen
We weten de diagnose al 3 jaar, sinds dat ik 19 ben. Sindsdien al een jaar lang om de drie weken chemo meegemaakt, toen hebben we nog een operatie gehad, bestralingen. Steeds gaat het weer een maand of 4-5 goed, dan begint het weer op te spelen en zijn er weer nieuwe onderzoeken/behandelingen. Chemo's kunnen op dit moment niet meer, daarvoor zijn zijn nieren al te erg aangetast, bestralingen hebben we al gehad, het enige wat overblijft op dit moment is immunotherapie. Maandag krijgt hij een bronchoscopie (gaan ze kijken in zijn longen) en volgende week vrijdag horen we weer wat precies het behandelplan wordt.
Mijn vader is echt mijn alles en ik ben heel blij dat ik hem, tegen alle verwachtingen in, nog steeds heb. Toen we de diagnose kregen had hij stadium 3, en door middel van chemo/bestraling, ging het terug naar stadium 1 maar ik merk dat de onzekerheid rondom alles me begint op te breken. Het is ongeneeslijk, hij gaat er hoe dan ook dood aan, de vraag is alleen wanneer.
Ik heb afgelopen week een verwijsbrief voor de psycholoog opgehaald, daar ga ik komende week voor bellen. Verder weet ik ook niet echt wat ik met dit topic wil bereiken, misschien gewoon steun, of verhalen van lotgenoten.
Ik voel me zo verdrietig en verslagen
woensdag 5 oktober 2016 om 17:57
Crepe wat verschrikkelijk! :( Hopelijk gaan jullie nog een beetje een mooie tijd tegemoet.
Mijn vader gaat redelijk oke nu, het is weer stabiel zeg maar. Wel minder qua conditie dan de vorige keer, maar het is iig te doen zo!
Ik voel me zelf alleen heel slecht, ik ben de laatste tijd vaker verdrietig. Ook voel ik me verschrikkelijk eenzaam, bijna altijd. Ik merk dat ik gedurende 3,5 jaar veel vrienden ben kwijtgeraakt omdat ze mijn 'sorus' van thuis niet aan kunnen, of wellicht omdat mijn karakter/doen en laten hierdoor veranderd is. Daarnaast voel ik me zo vaak niet begrepen, beetje me vs. the world. Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook wel heel veel van mezelf moet. Ik werk twee dagen in de week, ik volg een volledige universitaire master, ik moet sporten want dat is gezond, ik moet leuk zijn tegen anderen. Tegelijkertijd heb ik een constante stressfactor thuis en wil ik soms echt de haren uit mijn kop trekken.
Tsja, wellicht is een psycholoog niet een heel gek idee
:( Hopelijk gaan jullie nog een beetje een mooie tijd tegemoet. Mijn vader gaat redelijk oke nu, het is weer stabiel zeg maar. Wel minder qua conditie dan de vorige keer, maar het is iig te doen zo!
Ik voel me zelf alleen heel slecht, ik ben de laatste tijd vaker verdrietig. Ook voel ik me verschrikkelijk eenzaam, bijna altijd. Ik merk dat ik gedurende 3,5 jaar veel vrienden ben kwijtgeraakt omdat ze mijn 'sorus' van thuis niet aan kunnen, of wellicht omdat mijn karakter/doen en laten hierdoor veranderd is. Daarnaast voel ik me zo vaak niet begrepen, beetje me vs. the world. Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook wel heel veel van mezelf moet. Ik werk twee dagen in de week, ik volg een volledige universitaire master, ik moet sporten want dat is gezond, ik moet leuk zijn tegen anderen. Tegelijkertijd heb ik een constante stressfactor thuis en wil ik soms echt de haren uit mijn kop trekken.
Tsja, wellicht is een psycholoog niet een heel gek idee
woensdag 5 oktober 2016 om 20:20
Vandaag met mijn ouders naar het zh geweest voor een longpunctie.
Op zich niets schokkends maar het begint in mijn hoofd wel vol te lopen. 's middags ging ik de kinderen uit school halen en liep met zoon en vriendje het schoolplein af.... Toen bedacht ik me opeens "oh ja, dochter moet ook mee"
Snel terug naar het schoolplein, gelukkig komt dochter meestal als laatste uit school dus die had me nog niet gemist
Op zich niets schokkends maar het begint in mijn hoofd wel vol te lopen. 's middags ging ik de kinderen uit school halen en liep met zoon en vriendje het schoolplein af.... Toen bedacht ik me opeens "oh ja, dochter moet ook mee"
Snel terug naar het schoolplein, gelukkig komt dochter meestal als laatste uit school dus die had me nog niet gemist
woensdag 5 oktober 2016 om 23:56
Pff ja soms kan je echt even helemaal vol zitten van angst, verdriet etc. Niet vreemd dat dat soort dingetjes je dan even ontglippen! Gelukkig dat je er op tijd achterkwam
Komt je vader toevallig niet in aanmerking voor experimentele behandelingen nu hij uitbehandeld is? En hoe is hij verder zelf qua conditie?
Reden dat ik zo veel van mezelf vraag, is omdat ik Rechten studeer. Daarbinnen is het heel belangrijk dat je nominaal loopt en een mooi cv opbouwt.. Ze hebben gelukkig op werk en school wel alle begrip en dat is fijn
Komt je vader toevallig niet in aanmerking voor experimentele behandelingen nu hij uitbehandeld is? En hoe is hij verder zelf qua conditie?
Reden dat ik zo veel van mezelf vraag, is omdat ik Rechten studeer. Daarbinnen is het heel belangrijk dat je nominaal loopt en een mooi cv opbouwt.. Ze hebben gelukkig op werk en school wel alle begrip en dat is fijn
