Psyche
alle pijlers
Angst vliegt me aan
woensdag 5 oktober 2016 om 11:05
Ik voel me zo verschrikkelijk slecht. Ik heb al lange tijd zoveel op mijn bord en daar ook hulp bij. Dacht dat ik redelijk kon dealen met alle stress. Maar nu zijn er nog een paar dingen gebeurd en pats ineens lijkt het helemaal op. De angst vliegt me sinds het weekend naar de keel en voel me enorm benauwdheid, hartkloppingen.. Het gaat maar door en vandaag op zijn ergst.
Ik heb het gevoel dat ik in een donkere draaikolk aan het zakken ben, voel me zo angstig en down. Alsof het nooit meer goed komt.
Heeft er iemand tips om de rust een beetje terug te vinden, wat bemoedigends? Ik moet zo de deur uit en durf gewoon niet.
Bedankt
Ik heb het gevoel dat ik in een donkere draaikolk aan het zakken ben, voel me zo angstig en down. Alsof het nooit meer goed komt.
Heeft er iemand tips om de rust een beetje terug te vinden, wat bemoedigends? Ik moet zo de deur uit en durf gewoon niet.
Bedankt
woensdag 5 oktober 2016 om 11:14
Lastig Juna. Sterkte
Ik heb ook een tijdje angstklachten gehad. Kwam alleen m'n bed uit voor m'n werk of voor therapie, de rest kon ik niet meer aan. Ik ben toen tijdelijk bij mijn ouders ingetrokken dus ik hoefde verder gelukkig ook niks. Ik wilde wel graag dat het beter werd maar toch ging dat eigenlijk pas toen ik m'n baan verloor en er niks van mij werd verwacht. Ik ben toen langs de plaatselijke hobbywinkel gegaan. Kocht een hobbyboekje en wat benodigdheden en ging ermee aan de slag. Dit heeft mij enorm geholpen om me meer ontspannen te voelen en na een paar maanden durfde ik het weer aan om door te gaan en terug op mezelf. Het is een lastige en lange weg maar het is het zeker waard om door te gaan. Hopelijk vind jij ook een manier in sport, hobby, de natuur waardoor je weer kunt genieten en alles minder angstig voelt.
Ik heb ook een tijdje angstklachten gehad. Kwam alleen m'n bed uit voor m'n werk of voor therapie, de rest kon ik niet meer aan. Ik ben toen tijdelijk bij mijn ouders ingetrokken dus ik hoefde verder gelukkig ook niks. Ik wilde wel graag dat het beter werd maar toch ging dat eigenlijk pas toen ik m'n baan verloor en er niks van mij werd verwacht. Ik ben toen langs de plaatselijke hobbywinkel gegaan. Kocht een hobbyboekje en wat benodigdheden en ging ermee aan de slag. Dit heeft mij enorm geholpen om me meer ontspannen te voelen en na een paar maanden durfde ik het weer aan om door te gaan en terug op mezelf. Het is een lastige en lange weg maar het is het zeker waard om door te gaan. Hopelijk vind jij ook een manier in sport, hobby, de natuur waardoor je weer kunt genieten en alles minder angstig voelt.
woensdag 5 oktober 2016 om 11:21
quote:Rosalie87 schreef op 05 oktober 2016 @ 11:14:
Lastig Juna. Sterkte
Ik heb ook een tijdje angstklachten gehad. Kwam alleen m'n bed uit voor m'n werk of voor therapie, de rest kon ik niet meer aan. Ik ben toen tijdelijk bij mijn ouders ingetrokken dus ik hoefde verder gelukkig ook niks. Ik wilde wel graag dat het beter werd maar toch ging dat eigenlijk pas toen ik m'n baan verloor en er niks van mij werd verwacht. Ik ben toen langs de plaatselijke hobbywinkel gegaan. Kocht een hobbyboekje en wat benodigdheden en ging ermee aan de slag. Dit heeft mij enorm geholpen om me meer ontspannen te voelen en na een paar maanden durfde ik het weer aan om door te gaan en terug op mezelf. Het is een lastige en lange weg maar het is het zeker waard om door te gaan. Hopelijk vind jij ook een manier in sport, hobby, de natuur waardoor je weer kunt genieten en alles minder angstig voelt.
Dankjewel. Ik ben momenteel juist weer een beetje dingen aan het oppakken in mijn leven. Maar misschien te snel, teveel.. Ik krijg zo'n stress en angst van alle verwachtingen (vooral die van mezelf denk ik). Net begonnen met vrijwilligerswerk, en nu durf ik niet door de paniek.
Me richten op een ontspannende bezigheid is wel een goed idee..
Lastig Juna. Sterkte
Ik heb ook een tijdje angstklachten gehad. Kwam alleen m'n bed uit voor m'n werk of voor therapie, de rest kon ik niet meer aan. Ik ben toen tijdelijk bij mijn ouders ingetrokken dus ik hoefde verder gelukkig ook niks. Ik wilde wel graag dat het beter werd maar toch ging dat eigenlijk pas toen ik m'n baan verloor en er niks van mij werd verwacht. Ik ben toen langs de plaatselijke hobbywinkel gegaan. Kocht een hobbyboekje en wat benodigdheden en ging ermee aan de slag. Dit heeft mij enorm geholpen om me meer ontspannen te voelen en na een paar maanden durfde ik het weer aan om door te gaan en terug op mezelf. Het is een lastige en lange weg maar het is het zeker waard om door te gaan. Hopelijk vind jij ook een manier in sport, hobby, de natuur waardoor je weer kunt genieten en alles minder angstig voelt.
Dankjewel. Ik ben momenteel juist weer een beetje dingen aan het oppakken in mijn leven. Maar misschien te snel, teveel.. Ik krijg zo'n stress en angst van alle verwachtingen (vooral die van mezelf denk ik). Net begonnen met vrijwilligerswerk, en nu durf ik niet door de paniek.
Me richten op een ontspannende bezigheid is wel een goed idee..
woensdag 5 oktober 2016 om 11:23
Paracetamol voor de rust nog nooit van gehoord...... kopje thee kan wel werken. En je hebt natuurlijk zwaardere middelen maar mijn ervaring is dat je daar alleen maar meer down van wordt. Lees wel goede ervaringen over middelen tegen angst. Zelf heb ik deze niet gebruikt en was rust en praattherapie voldoende. Maar iedere angst is anders en iedere therapie is anders.
Ik kan me nog herinneren dat ik ergens heenmoest en elke stap erheen werd zwaarder. Heb het vaak opgegeven maar als ik dan toch was gegaan voelde ik me erg trots. Ben wel altijd naar m'n werk gegaan. Aan de ene kant spijt van want ze waren daar niet echt meelevend en het heeft me heel veel energie gekost maar aan de andere kant was het ook een houvast en heb ik toen ik daar werkte al veel overwonnen.
Ik kan me nog herinneren dat ik ergens heenmoest en elke stap erheen werd zwaarder. Heb het vaak opgegeven maar als ik dan toch was gegaan voelde ik me erg trots. Ben wel altijd naar m'n werk gegaan. Aan de ene kant spijt van want ze waren daar niet echt meelevend en het heeft me heel veel energie gekost maar aan de andere kant was het ook een houvast en heb ik toen ik daar werkte al veel overwonnen.
woensdag 5 oktober 2016 om 11:26
quote:juna1 schreef op 05 oktober 2016 @ 11:13:
Helpt een paracetamol echt voor de rust?
ja, paracetamol verdooft vanuit je hersenen pijn, ook emotionele pijn
(http://www.volkskrant.nl/ ... -pijn-en-emotie~a3965029/)
let alleen op in combi met AD
Helpt een paracetamol echt voor de rust?
ja, paracetamol verdooft vanuit je hersenen pijn, ook emotionele pijn
(http://www.volkskrant.nl/ ... -pijn-en-emotie~a3965029/)
let alleen op in combi met AD
woensdag 5 oktober 2016 om 11:37
quote:juna1 schreef op 05 oktober 2016 @ 11:21:
[...]
Dankjewel. Ik ben momenteel juist weer een beetje dingen aan het oppakken in mijn leven. Maar misschien te snel, teveel.. Ik krijg zo'n stress en angst van alle verwachtingen (vooral die van mezelf denk ik). Net begonnen met vrijwilligerswerk, en nu durf ik niet door de paniek.
Me richten op een ontspannende bezigheid is wel een goed idee..Goed dat je de dingen weer oppakt. Misschien is even rustig zitten en kopje thee drinken wel het best en hier je hart luchten. Niet teveel doelen stellen. Als je gaat dan is dat al een doel opzich en mag je al heel trots zijn op jezelf. Gaat het echt niet dan houd het gewoon op en laat je het los en ga je wat anders doen. Mij werd toen verteld dat als ik dingen ging vermijden dat het erger werd. Ik heb een keer m'n werk opgebeld omdat ik een dag had van smorgens tot laat in de avond aan de andere kant van het land en dat kon ik echt niet aan. Nu nog denk ik dat had ik gewoon echt niet gekund. De paniek van toen voel ik nu nog als ik eraan terug denk. Te hoog gegrepen dus. Dus als je denk dit gaat echt niet dan moet je het niet doen. Maar als het een paar uur is en je kunt het overzien is het contact met mensen en het bezig zijn erg waardevol. Hopelijk kun je na je eerste therapie al weer een beetje relativeren en denken dat het werk niet het ergst is wat je in je leven is overkomen maar juist erg waardevol om weer een beetje meer jezelf te worden
[...]
Dankjewel. Ik ben momenteel juist weer een beetje dingen aan het oppakken in mijn leven. Maar misschien te snel, teveel.. Ik krijg zo'n stress en angst van alle verwachtingen (vooral die van mezelf denk ik). Net begonnen met vrijwilligerswerk, en nu durf ik niet door de paniek.
Me richten op een ontspannende bezigheid is wel een goed idee..Goed dat je de dingen weer oppakt. Misschien is even rustig zitten en kopje thee drinken wel het best en hier je hart luchten. Niet teveel doelen stellen. Als je gaat dan is dat al een doel opzich en mag je al heel trots zijn op jezelf. Gaat het echt niet dan houd het gewoon op en laat je het los en ga je wat anders doen. Mij werd toen verteld dat als ik dingen ging vermijden dat het erger werd. Ik heb een keer m'n werk opgebeld omdat ik een dag had van smorgens tot laat in de avond aan de andere kant van het land en dat kon ik echt niet aan. Nu nog denk ik dat had ik gewoon echt niet gekund. De paniek van toen voel ik nu nog als ik eraan terug denk. Te hoog gegrepen dus. Dus als je denk dit gaat echt niet dan moet je het niet doen. Maar als het een paar uur is en je kunt het overzien is het contact met mensen en het bezig zijn erg waardevol. Hopelijk kun je na je eerste therapie al weer een beetje relativeren en denken dat het werk niet het ergst is wat je in je leven is overkomen maar juist erg waardevol om weer een beetje meer jezelf te worden
woensdag 5 oktober 2016 om 11:38
quote:lilalinda schreef op 05 oktober 2016 @ 11:26:
[...]
ja, paracetamol verdoofd vanuit je hersenen pijn, ook emotionele pijn
(http://www.volkskrant.nl/ ... -pijn-en-emotie~a3965029/)
let alleen op in combi met ADNooit geweten maar ik slaap wel altijd lekker op een paracetamol......
[...]
ja, paracetamol verdoofd vanuit je hersenen pijn, ook emotionele pijn
(http://www.volkskrant.nl/ ... -pijn-en-emotie~a3965029/)
let alleen op in combi met ADNooit geweten maar ik slaap wel altijd lekker op een paracetamol......
woensdag 5 oktober 2016 om 11:47
quote:Rosalie87 schreef op 05 oktober 2016 @ 11:38:
[...]
Nooit geweten maar ik slaap wel altijd lekker op een paracetamol......
Bestaat er geen gevaar voor verslaving?
Ik ben sowieso anti medicatie vind dat je herstel vanuit jezelf moet komen, maar wat ik al eerder zei sommige hebben er zeker een positief effect van maar zal niet zelf gaan dokteren met huis tuin en keukenmiddeltjes. Zeker niet als je je al zo angstig en paniekerig voelt, dan eerder de huisarts bellen
[...]
Nooit geweten maar ik slaap wel altijd lekker op een paracetamol......
Bestaat er geen gevaar voor verslaving?
Ik ben sowieso anti medicatie vind dat je herstel vanuit jezelf moet komen, maar wat ik al eerder zei sommige hebben er zeker een positief effect van maar zal niet zelf gaan dokteren met huis tuin en keukenmiddeltjes. Zeker niet als je je al zo angstig en paniekerig voelt, dan eerder de huisarts bellen
woensdag 5 oktober 2016 om 12:06
quote:Rosalie87 schreef op 05 oktober 2016 @ 11:37:
[...]
Goed dat je de dingen weer oppakt. Misschien is even rustig zitten en kopje thee drinken wel het best en hier je hart luchten. Niet teveel doelen stellen. Als je gaat dan is dat al een doel opzich en mag je al heel trots zijn op jezelf. Gaat het echt niet dan houd het gewoon op en laat je het los en ga je wat anders doen. Mij werd toen verteld dat als ik dingen ging vermijden dat het erger werd. Ik heb een keer m'n werk opgebeld omdat ik een dag had van smorgens tot laat in de avond aan de andere kant van het land en dat kon ik echt niet aan. Nu nog denk ik dat had ik gewoon echt niet gekund. De paniek van toen voel ik nu nog als ik eraan terug denk. Te hoog gegrepen dus. Dus als je denk dit gaat echt niet dan moet je het niet doen. Maar als het een paar uur is en je kunt het overzien is het contact met mensen en het bezig zijn erg waardevol. Hopelijk kun je na je eerste therapie al weer een beetje relativeren en denken dat het werk niet het ergst is wat je in je leven is overkomen maar juist erg waardevol om weer een beetje meer jezelf te worden
Dankjewel, hier heb ik echt veel aan.. Ik vind het heel herkenbaar ook, en bemoedigend. Geen dingen doen die écht te hoog gegrepen zijn maar wel contact met mensen houden en bezig zijn. Die tussenweg.
Zit nu aan een kopje thee en voel me al wat rustiger. Ik ga het zo proberen.
Dankjewel nogmaals.
[...]
Goed dat je de dingen weer oppakt. Misschien is even rustig zitten en kopje thee drinken wel het best en hier je hart luchten. Niet teveel doelen stellen. Als je gaat dan is dat al een doel opzich en mag je al heel trots zijn op jezelf. Gaat het echt niet dan houd het gewoon op en laat je het los en ga je wat anders doen. Mij werd toen verteld dat als ik dingen ging vermijden dat het erger werd. Ik heb een keer m'n werk opgebeld omdat ik een dag had van smorgens tot laat in de avond aan de andere kant van het land en dat kon ik echt niet aan. Nu nog denk ik dat had ik gewoon echt niet gekund. De paniek van toen voel ik nu nog als ik eraan terug denk. Te hoog gegrepen dus. Dus als je denk dit gaat echt niet dan moet je het niet doen. Maar als het een paar uur is en je kunt het overzien is het contact met mensen en het bezig zijn erg waardevol. Hopelijk kun je na je eerste therapie al weer een beetje relativeren en denken dat het werk niet het ergst is wat je in je leven is overkomen maar juist erg waardevol om weer een beetje meer jezelf te worden
Dankjewel, hier heb ik echt veel aan.. Ik vind het heel herkenbaar ook, en bemoedigend. Geen dingen doen die écht te hoog gegrepen zijn maar wel contact met mensen houden en bezig zijn. Die tussenweg.
Zit nu aan een kopje thee en voel me al wat rustiger. Ik ga het zo proberen.
Dankjewel nogmaals.
woensdag 5 oktober 2016 om 12:55
woensdag 5 oktober 2016 om 16:06
Headspace ken ik niet maar ik ga eens kijken, dankjewel.
Rustig ademhalen is voor nu een goeie.. Ik ben net in paniek weer naar huis gegaan maar hier weet ik ook niet waar ik het moet zoeken. Ik ben eigenlijk zo bang voor het alleen zijn en voor mijn gedachten pfff.
Ik voel me ZO intens verdrietig ook. Dat je je zo kan voelen zeg..
Het even hier posten helpt iig ietsje, bedankt voor de reacties, voel me daardoor iets minder alleen.
Rustig ademhalen is voor nu een goeie.. Ik ben net in paniek weer naar huis gegaan maar hier weet ik ook niet waar ik het moet zoeken. Ik ben eigenlijk zo bang voor het alleen zijn en voor mijn gedachten pfff.
Ik voel me ZO intens verdrietig ook. Dat je je zo kan voelen zeg..
Het even hier posten helpt iig ietsje, bedankt voor de reacties, voel me daardoor iets minder alleen.
woensdag 5 oktober 2016 om 18:30
Jammer dat vandaag op het werk tegenviel. Weet je de oorzaak waarom je in paniek raakte? Ik deed ook weleens een oefening om beurten de spieren aanspannen. Ik werd daar wel wat rustiger van. Ken wel het gevoel dat de angst en verdriet zoveel pijn doen. Zulke diepe pijn heb ik verder nooit gevoeld.
Heb je in je therapie emdr gehad? Dat heeft mij erg geholpen om de dingen waar ik angstig door was geworden te verwerken.
Hoop echt dat je de kracht vind om door te gaan.
Heb je in je therapie emdr gehad? Dat heeft mij erg geholpen om de dingen waar ik angstig door was geworden te verwerken.
Hoop echt dat je de kracht vind om door te gaan.
woensdag 5 oktober 2016 om 19:36
Wil je vertellen wat voor therapie je gaat volgen?
Het kan ook zijn dat het vooruitzicht hierop de angsten tijdelijk verergerd.
Goed dat je het hier even gedeeld hebt.
Mij helpt de natuur altijd, even een stukje wandelen. Niet teveel over nadenken want dan durf je op een gegeven moment niet meer naar buiten, dus hup; schoenen aan, jas aan, angst negeren en gaan. Meestal word ik na een kwartiertje wandelen wat rustiger. Het helpt me om uit mijn hoofd te komen.
Veel sterkte meis
Het kan ook zijn dat het vooruitzicht hierop de angsten tijdelijk verergerd.
Goed dat je het hier even gedeeld hebt.
Mij helpt de natuur altijd, even een stukje wandelen. Niet teveel over nadenken want dan durf je op een gegeven moment niet meer naar buiten, dus hup; schoenen aan, jas aan, angst negeren en gaan. Meestal word ik na een kwartiertje wandelen wat rustiger. Het helpt me om uit mijn hoofd te komen.
Veel sterkte meis
Confidence is not; "I know they'll like me". Confidence is; "I'll be fine if they don't".
woensdag 5 oktober 2016 om 19:54
quote:Rosalie87 schreef op 05 oktober 2016 @ 18:30:
Jammer dat vandaag op het werk tegenviel. Weet je de oorzaak waarom je in paniek raakte? Ik deed ook weleens een oefening om beurten de spieren aanspannen. Ik werd daar wel wat rustiger van. Ken wel het gevoel dat de angst en verdriet zoveel pijn doen. Zulke diepe pijn heb ik verder nooit gevoeld.
Heb je in je therapie emdr gehad? Dat heeft mij erg geholpen om de dingen waar ik angstig door was geworden te verwerken.
Hoop echt dat je de kracht vind om door te gaan.
Dankjewel.. Ik voel me al wat rustiger. De oorzaak van de paniek van de laatste tijd (en van vanmiddag) is de gedachte dat het nooit meer beter wordt, alleen maar slechter. Daar krijg ik zo'n plotseling wanhopig gevoel van dat ik in paniek raak. En vandaag een totaal dieptepunt, idd het gevoel van zulke diepe pijn, dat had ik ook nog niet eerder zó erg gevoeld..
Ik heb emdr gehad, het heeft wel een beetje geholpen. Fijn dat jij er zoveel baat bij hebt gehad! Het klinkt sowieso alsof je er veel in bereikt hebt. Fijn om te lezen.
Jammer dat vandaag op het werk tegenviel. Weet je de oorzaak waarom je in paniek raakte? Ik deed ook weleens een oefening om beurten de spieren aanspannen. Ik werd daar wel wat rustiger van. Ken wel het gevoel dat de angst en verdriet zoveel pijn doen. Zulke diepe pijn heb ik verder nooit gevoeld.
Heb je in je therapie emdr gehad? Dat heeft mij erg geholpen om de dingen waar ik angstig door was geworden te verwerken.
Hoop echt dat je de kracht vind om door te gaan.
Dankjewel.. Ik voel me al wat rustiger. De oorzaak van de paniek van de laatste tijd (en van vanmiddag) is de gedachte dat het nooit meer beter wordt, alleen maar slechter. Daar krijg ik zo'n plotseling wanhopig gevoel van dat ik in paniek raak. En vandaag een totaal dieptepunt, idd het gevoel van zulke diepe pijn, dat had ik ook nog niet eerder zó erg gevoeld..
Ik heb emdr gehad, het heeft wel een beetje geholpen. Fijn dat jij er zoveel baat bij hebt gehad! Het klinkt sowieso alsof je er veel in bereikt hebt. Fijn om te lezen.
woensdag 5 oktober 2016 om 20:00
quote:jackie_o schreef op 05 oktober 2016 @ 19:36:
Wil je vertellen wat voor therapie je gaat volgen?
Het kan ook zijn dat het vooruitzicht hierop de angsten tijdelijk verergerd.
Goed dat je het hier even gedeeld hebt.
Mij helpt de natuur altijd, even een stukje wandelen. Niet teveel over nadenken want dan durf je op een gegeven moment niet meer naar buiten, dus hup; schoenen aan, jas aan, angst negeren en gaan. Meestal word ik na een kwartiertje wandelen wat rustiger. Het helpt me om uit mijn hoofd te komen.
Veel sterkte meis
Ik heb intensief schematherapie gehad, nu inmiddels afgerond. En ga straks exposuretherapie volgen voor angststoornis. Het vooruitzicht daarop en de onzekerheid verergert het denk ik wel ja..
Wandelen helpt idd met het uit je hoofd komen! Ik vind de natuur ook fijn. Jammer genoeg leek vanmiddag weinig meer te helpen..
Wil je vertellen wat voor therapie je gaat volgen?
Het kan ook zijn dat het vooruitzicht hierop de angsten tijdelijk verergerd.
Goed dat je het hier even gedeeld hebt.
Mij helpt de natuur altijd, even een stukje wandelen. Niet teveel over nadenken want dan durf je op een gegeven moment niet meer naar buiten, dus hup; schoenen aan, jas aan, angst negeren en gaan. Meestal word ik na een kwartiertje wandelen wat rustiger. Het helpt me om uit mijn hoofd te komen.
Veel sterkte meis
Ik heb intensief schematherapie gehad, nu inmiddels afgerond. En ga straks exposuretherapie volgen voor angststoornis. Het vooruitzicht daarop en de onzekerheid verergert het denk ik wel ja..
Wandelen helpt idd met het uit je hoofd komen! Ik vind de natuur ook fijn. Jammer genoeg leek vanmiddag weinig meer te helpen..
woensdag 5 oktober 2016 om 21:20
Hier ook herkenning. Vooral die gedachte "het wordt nooit meer beter" is een hele vervelende! Ik denk dat vaak 's ochtends, als ik wakker wordt. Het gevoel wat erbij komt lijkt op vallen. Alsof ik in een diep gat val. Heel eng.
Zullen we gewoon een afspraak maken, dat we dat met z'n allen nóóit meer denken?
Zullen we gewoon een afspraak maken, dat we dat met z'n allen nóóit meer denken?
Confidence is not; "I know they'll like me". Confidence is; "I'll be fine if they don't".