Psyche
alle pijlers
Moet ik naar een psycholoog?
maandag 10 oktober 2016 om 10:29
Hoi allemaal,
Ik zit al een tijdje niet lekker in mijn vel. Ik kan de knoop niet doorhakken om naar een psycholoog te stappen, ik weet niet of dit de oplossing is.
Ik heb allereerst veel moeite met het zoeken naar een baan! Ik doe er alles aan.. Ik volg scholingen, solliciteer op alle vacatures die enigszins in de buurt zijn.. Het lukt me maar niet.. Heb momenteel wel in iets anders werk, maar dat sluit niet aan bij mijn interesses. Daarnaast heb ik veel lichamelijke klachten, zoals veel moe, spierklachten, keelpijn en hoofdpijn. Daarnaast heb ik het veel benauwd (ik denk zelf een soort hyperventilatie) en ervaar ik een soort onrust. Ik kan om het minste of geringste in huilen uitbarsten, waarom weet ik niet..
Verder ben ik wel heel gelukkig getrouwd en hebben we geen financiële zorgen. Mijn man is wel erg nuchter, heb soms niet het idee dat hij me helemaal begrijpt. Hij is er wel altijd voor me en probeert me overal in te helpen. Hij is echt enorm lief en zorgzaam.
Wat er aan de hand is met me, ik weet het niet.. Ik kan niet precies de vinger erop leggen waar het aan ligt. Ik ben wel erg onzeker over mezelf en voel tegenover iedereen schaamte en een schuldgevoel.
Kunnen jullie me aub helpen? Wat moet ik doen? Ik weet het allemaal niet meer..
Ik zit al een tijdje niet lekker in mijn vel. Ik kan de knoop niet doorhakken om naar een psycholoog te stappen, ik weet niet of dit de oplossing is.
Ik heb allereerst veel moeite met het zoeken naar een baan! Ik doe er alles aan.. Ik volg scholingen, solliciteer op alle vacatures die enigszins in de buurt zijn.. Het lukt me maar niet.. Heb momenteel wel in iets anders werk, maar dat sluit niet aan bij mijn interesses. Daarnaast heb ik veel lichamelijke klachten, zoals veel moe, spierklachten, keelpijn en hoofdpijn. Daarnaast heb ik het veel benauwd (ik denk zelf een soort hyperventilatie) en ervaar ik een soort onrust. Ik kan om het minste of geringste in huilen uitbarsten, waarom weet ik niet..
Verder ben ik wel heel gelukkig getrouwd en hebben we geen financiële zorgen. Mijn man is wel erg nuchter, heb soms niet het idee dat hij me helemaal begrijpt. Hij is er wel altijd voor me en probeert me overal in te helpen. Hij is echt enorm lief en zorgzaam.
Wat er aan de hand is met me, ik weet het niet.. Ik kan niet precies de vinger erop leggen waar het aan ligt. Ik ben wel erg onzeker over mezelf en voel tegenover iedereen schaamte en een schuldgevoel.
Kunnen jullie me aub helpen? Wat moet ik doen? Ik weet het allemaal niet meer..
maandag 10 oktober 2016 om 10:39
Ik herken een hoop van je gevoelens. Ik heb alle ingrediënten voor een gelukkig leven, maar waarom ben ik dat dan niet.
Ik heb mezelf afgevraagd of ik nog een half jaar met dit gevoel rond wil lopen, of dat ik met hulp over een half jaar mogelijk weer gelukkig ben. Voor mezelf heb ik besloten dat ik weer gelukkiger wil zijn, zonder stemmingswisselingen, gelukkig in mn baan. Heb me via mijn huisarts aangemeld voor een psychologe en morgen de eerste afspraak. Ik vind het doodeng, maar wat is het ergste dat kan gebeuren.. Een heel uur huilen, naja dat kan ik zonder afspraak ook
Kortom, als jij vind dat je het waard bent om aan te werken, kun je altijd een eerste stapje doen. Het balletje hoeft alleen maar te gaan rollen.
Ik heb mezelf afgevraagd of ik nog een half jaar met dit gevoel rond wil lopen, of dat ik met hulp over een half jaar mogelijk weer gelukkig ben. Voor mezelf heb ik besloten dat ik weer gelukkiger wil zijn, zonder stemmingswisselingen, gelukkig in mn baan. Heb me via mijn huisarts aangemeld voor een psychologe en morgen de eerste afspraak. Ik vind het doodeng, maar wat is het ergste dat kan gebeuren.. Een heel uur huilen, naja dat kan ik zonder afspraak ook
Kortom, als jij vind dat je het waard bent om aan te werken, kun je altijd een eerste stapje doen. Het balletje hoeft alleen maar te gaan rollen.
maandag 10 oktober 2016 om 10:46
maandag 10 oktober 2016 om 10:46
maandag 10 oktober 2016 om 10:47
Heb je dit al eens bij je huisarts besproken?
Tegenwoordig heeft elke huisarts een praktijkondersteuner in dienst (POH, zoals iemand hierboven al zei). Dat is een hulpverlener (kan psycholoog zijn, maar hoeft niet), die samen met je kan kijken of hij/zij je met een paar gesprekken weer op weg kan helpen.
Als dat niet zo is, omdat een behandeling bij een psycholoog toch een goed idee blijkt, dan kun je alsnog doorverwezen worden.
Misschien maakt dat de drempel voor jou iets minder hoog?
Tegenwoordig heeft elke huisarts een praktijkondersteuner in dienst (POH, zoals iemand hierboven al zei). Dat is een hulpverlener (kan psycholoog zijn, maar hoeft niet), die samen met je kan kijken of hij/zij je met een paar gesprekken weer op weg kan helpen.
Als dat niet zo is, omdat een behandeling bij een psycholoog toch een goed idee blijkt, dan kun je alsnog doorverwezen worden.
Misschien maakt dat de drempel voor jou iets minder hoog?
maandag 10 oktober 2016 om 10:48
quote:Springtouw schreef op 10 oktober 2016 @ 10:39:
Ik herken een hoop van je gevoelens. Ik heb alle ingrediënten voor een gelukkig leven, maar waarom ben ik dat dan niet.
Ik heb mezelf afgevraagd of ik nog een half jaar met dit gevoel rond wil lopen, of dat ik met hulp over een half jaar mogelijk weer gelukkig ben. Voor mezelf heb ik besloten dat ik weer gelukkiger wil zijn, zonder stemmingswisselingen, gelukkig in mn baan. Heb me via mijn huisarts aangemeld voor een psychologe en morgen de eerste afspraak. Ik vind het doodeng, maar wat is het ergste dat kan gebeuren.. Een heel uur huilen, naja dat kan ik zonder afspraak ook
Kortom, als jij vind dat je het waard bent om aan te werken, kun je altijd een eerste stapje doen. Het balletje hoeft alleen maar te gaan rollen.Wat goed dat je deze stap genomen hebt, ik zit ermee dat ik de knoop niet door kan hakken.. Vooral om wat buitenstaanders hiervan gaan vinden.. Ik voel mezelf ook schuldig tegenover mezelf, er zijn zoveel mensen die ongelukkig zijn om heel veel redenen. Ik heb er weinig, dus vind dat ik mezelf niet moet aanstellen.. Maar helaas loop ik inmiddels al weer ongeveer een half jaartje met dit gevoel.
Ik herken een hoop van je gevoelens. Ik heb alle ingrediënten voor een gelukkig leven, maar waarom ben ik dat dan niet.
Ik heb mezelf afgevraagd of ik nog een half jaar met dit gevoel rond wil lopen, of dat ik met hulp over een half jaar mogelijk weer gelukkig ben. Voor mezelf heb ik besloten dat ik weer gelukkiger wil zijn, zonder stemmingswisselingen, gelukkig in mn baan. Heb me via mijn huisarts aangemeld voor een psychologe en morgen de eerste afspraak. Ik vind het doodeng, maar wat is het ergste dat kan gebeuren.. Een heel uur huilen, naja dat kan ik zonder afspraak ook
Kortom, als jij vind dat je het waard bent om aan te werken, kun je altijd een eerste stapje doen. Het balletje hoeft alleen maar te gaan rollen.Wat goed dat je deze stap genomen hebt, ik zit ermee dat ik de knoop niet door kan hakken.. Vooral om wat buitenstaanders hiervan gaan vinden.. Ik voel mezelf ook schuldig tegenover mezelf, er zijn zoveel mensen die ongelukkig zijn om heel veel redenen. Ik heb er weinig, dus vind dat ik mezelf niet moet aanstellen.. Maar helaas loop ik inmiddels al weer ongeveer een half jaartje met dit gevoel.
maandag 10 oktober 2016 om 10:51
Ach, half Nederland is intussen wel eens naar een psycholoog geweest, daar hoef je je echt niey druk om te maken. Als jij je beter wilt voelen en denkt dat een psycholoog daarbij kan helpen (en dat kun je best eerst eentje vragen), dan stap je naar een psycholoog.
Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat
maandag 10 oktober 2016 om 10:53
Mmm, als ik je aanvullingen lees, dan lijkt het me toch goed idee om er met iemand over te gaan praten. Want je voelt je rot, vindt dat je dat niet mag en voelt je dan schuldig. Dat zijn hele goede redenen om je gedachten eens uit te pluizen en ook wat je van huis uit hebt meegekregen (bijv. Je mag niet klagen. Of de buren mogen niet weten dat...) of weet ik het.
Alleen al jezelf beter snappen kan helpend zijn.
Alleen al jezelf beter snappen kan helpend zijn.
maandag 10 oktober 2016 om 10:57
quote:helena2 schreef op 10 oktober 2016 @ 10:53:
Mmm, als ik je aanvullingen lees, dan lijkt het me toch goed idee om er met iemand over te gaan praten. Want je voelt je rot, vindt dat je dat niet mag en voelt je dan schuldig. Dat zijn hele goede redenen om je gedachten eens uit te pluizen en ook wat je van huis uit hebt meegekregen (bijv. Je mag niet klagen. Of de buren mogen niet weten dat...) of weet ik het.
Alleen al jezelf beter snappen kan helpend zijn.Ik herken de situatie die je omschrijft Helena.. Ik voel mezelf constant schuldig. Heb constant een brok in mijn keel.
Mmm, als ik je aanvullingen lees, dan lijkt het me toch goed idee om er met iemand over te gaan praten. Want je voelt je rot, vindt dat je dat niet mag en voelt je dan schuldig. Dat zijn hele goede redenen om je gedachten eens uit te pluizen en ook wat je van huis uit hebt meegekregen (bijv. Je mag niet klagen. Of de buren mogen niet weten dat...) of weet ik het.
Alleen al jezelf beter snappen kan helpend zijn.Ik herken de situatie die je omschrijft Helena.. Ik voel mezelf constant schuldig. Heb constant een brok in mijn keel.
maandag 10 oktober 2016 om 11:01
quote:sweetxsylviax schreef op 10 oktober 2016 @ 10:46:
[...]
Ik heb geen idee waarom ik schaamte of mezelf schuld voel tegenover anderen.. Dat is nou juist mijn probleem, ik voel alles wat ik hierboven beschreven heb, maar waarom weet ik niet..heb je hier wel eens wat boeken over gelezen? daar kun je veel aan hebben hoor.
[...]
Ik heb geen idee waarom ik schaamte of mezelf schuld voel tegenover anderen.. Dat is nou juist mijn probleem, ik voel alles wat ik hierboven beschreven heb, maar waarom weet ik niet..heb je hier wel eens wat boeken over gelezen? daar kun je veel aan hebben hoor.
very metal
maandag 10 oktober 2016 om 11:04
quote:sweetxsylviax schreef op 10 oktober 2016 @ 10:57:
[...]
Ik herken de situatie die je omschrijft Helena.. Ik voel mezelf constant schuldig. Heb constant een brok in mijn keel.
Rot zeg...
Het zou ook een hele goede eerste stap kunnen zijn om te leren je minder aan te trekken van wat anderen vinden: een overleg met je huisarts over een psycholoog.
Kun je alleen al trots zijn dat je die stap hebt gezet. Ben je nog niet eens geweest
[...]
Ik herken de situatie die je omschrijft Helena.. Ik voel mezelf constant schuldig. Heb constant een brok in mijn keel.
Rot zeg...
Het zou ook een hele goede eerste stap kunnen zijn om te leren je minder aan te trekken van wat anderen vinden: een overleg met je huisarts over een psycholoog.
Kun je alleen al trots zijn dat je die stap hebt gezet. Ben je nog niet eens geweest
maandag 10 oktober 2016 om 11:08
quote:sweetxsylviax schreef op 10 oktober 2016 @ 10:48:
[...]
Wat goed dat je deze stap genomen hebt, ik zit ermee dat ik de knoop niet door kan hakken.. Vooral om wat buitenstaanders hiervan gaan vinden.. Ik voel mezelf ook schuldig tegenover mezelf, er zijn zoveel mensen die ongelukkig zijn om heel veel redenen. Ik heb er weinig, dus vind dat ik mezelf niet moet aanstellen.. Maar helaas loop ik inmiddels al weer ongeveer een half jaartje met dit gevoel.
Maar buitenstaanders hoef je het toch niet te vertellen als je dat niet wil. Pas als het echt een langdurig iets word waarvoor je van alles en nog wat moet doen of laten. Ik heb het ook alleen mijn vriend en een vriendin verteld. Niet iedereen hoeft het te weten en ze hoeven er zeker niet iets van te vinden. Mijn leidinggevende weet dat ik een gesprek ga hebben met iemand over mijn persoonlijke omstandigheden (als het buiten mijn werk zou kunnen had ik dat gedaan). Maar de keerzijde is dat wanneer ik dit nu niet doe, ik mogelijk langdurig dingen niet kan doen.
Maar ook ik heb weinig redenen om 'ongelukkig' te zijn. Ik heb een lieve vriend, werk 40 uur in een vrij leuke baan, geen financiële zorgen, een leuk huisje, lieve vrienden. En toch, ben ik niet gelukkig. Waarom? Geen idee, om 11u smorgens ben ik opgebrand, savonds val ik snel in slaap maar vanaf 3u snachts lig ik wakker. Misschien kan zij me helpen. Dingen op een rijtje krijgen, ik weet allemaal niet hoe het werkt. De eerste stap is de grootste, ik zou hem zetten als ik jou was. Als je besluit na 1x dat je niet meer erheen wilt, dan is er in ieder geval al iets in beweging gebracht.
[...]
Wat goed dat je deze stap genomen hebt, ik zit ermee dat ik de knoop niet door kan hakken.. Vooral om wat buitenstaanders hiervan gaan vinden.. Ik voel mezelf ook schuldig tegenover mezelf, er zijn zoveel mensen die ongelukkig zijn om heel veel redenen. Ik heb er weinig, dus vind dat ik mezelf niet moet aanstellen.. Maar helaas loop ik inmiddels al weer ongeveer een half jaartje met dit gevoel.
Maar buitenstaanders hoef je het toch niet te vertellen als je dat niet wil. Pas als het echt een langdurig iets word waarvoor je van alles en nog wat moet doen of laten. Ik heb het ook alleen mijn vriend en een vriendin verteld. Niet iedereen hoeft het te weten en ze hoeven er zeker niet iets van te vinden. Mijn leidinggevende weet dat ik een gesprek ga hebben met iemand over mijn persoonlijke omstandigheden (als het buiten mijn werk zou kunnen had ik dat gedaan). Maar de keerzijde is dat wanneer ik dit nu niet doe, ik mogelijk langdurig dingen niet kan doen.
Maar ook ik heb weinig redenen om 'ongelukkig' te zijn. Ik heb een lieve vriend, werk 40 uur in een vrij leuke baan, geen financiële zorgen, een leuk huisje, lieve vrienden. En toch, ben ik niet gelukkig. Waarom? Geen idee, om 11u smorgens ben ik opgebrand, savonds val ik snel in slaap maar vanaf 3u snachts lig ik wakker. Misschien kan zij me helpen. Dingen op een rijtje krijgen, ik weet allemaal niet hoe het werkt. De eerste stap is de grootste, ik zou hem zetten als ik jou was. Als je besluit na 1x dat je niet meer erheen wilt, dan is er in ieder geval al iets in beweging gebracht.
maandag 10 oktober 2016 om 11:09
Wat uiltje66 zegt. Mijn ervaring is dat het heel verhelderend is om rustig al je gedachten uit de kunnen spreken, zonder be- of veroordeeld te worden en dat je serieus genomen wordt. Dus dat je gedachten en gevoelens niet maar afgedaan worden met: kom, schouders eronder dan komt het wel goed.
Je hoeft toch tegen buitenstaanders niet te vertellen dat je naar de psycholoog gaat.
Het heeft mij in elk geval heel erg geholpen. Ik moet nu alleen de vervolgstappen gaan zetten, maar daar kan de psycholoog mij niet mee helpen. Dat moet ik zelf doen, weet alleen niet goed hoe of waar te beginnen, maar ook dat gaat goed komen.
Wat ik je verder nog wel mee wil geven. Het is belangrijk dat je je op je gemak voelt bij de psycholoog, dus dat je een klik hebt. Dat je je vrij voelt om alles wat er in je hoofd spookt te vertellen. Dat is namelijk heel belangrijk. Als je je niet op je gemak voelt, zoek dan een ander. Mijn huisarts heeft mij de betreffende praktijk aangeraden, omdat hij dacht dat deze goed bij me paste, en dat was ook zo.
En schaam je vooral niet! Maar onderneem actie. Je verhaal doen bij de huisarts geeft al een hele opluchting is mijn ervaring.
Je hoeft toch tegen buitenstaanders niet te vertellen dat je naar de psycholoog gaat.
Het heeft mij in elk geval heel erg geholpen. Ik moet nu alleen de vervolgstappen gaan zetten, maar daar kan de psycholoog mij niet mee helpen. Dat moet ik zelf doen, weet alleen niet goed hoe of waar te beginnen, maar ook dat gaat goed komen.
Wat ik je verder nog wel mee wil geven. Het is belangrijk dat je je op je gemak voelt bij de psycholoog, dus dat je een klik hebt. Dat je je vrij voelt om alles wat er in je hoofd spookt te vertellen. Dat is namelijk heel belangrijk. Als je je niet op je gemak voelt, zoek dan een ander. Mijn huisarts heeft mij de betreffende praktijk aangeraden, omdat hij dacht dat deze goed bij me paste, en dat was ook zo.
En schaam je vooral niet! Maar onderneem actie. Je verhaal doen bij de huisarts geeft al een hele opluchting is mijn ervaring.
maandag 10 oktober 2016 om 11:15
Wat een lieve reacties van jullie allemaal! Ik ga de stap zetten, ik ben er zo ontzettend moe van.. Ik ben bang dat het anders niet goed komt, ik heb al veel stemmingswisselingen en denk ook een depressie. Voor zover ik het natuurlijk kan beoordelen. Ik zeg het tegen niemand, behalve mijn vriend en vriendin.. Mijn ouders snappen dit helaas niet ook niet, terwijl ik heel close met hun ben.
Bedankt allemaal, jullie zijn toppers! Fijn dat er mensen hier zijn die je begrijpen en behulpzaam zijn.
Bedankt allemaal, jullie zijn toppers! Fijn dat er mensen hier zijn die je begrijpen en behulpzaam zijn.
dinsdag 11 oktober 2016 om 20:59
quote:sweetxsylviax schreef op 10 oktober 2016 @ 11:15:
Wat een lieve reacties van jullie allemaal! Ik ga de stap zetten, ik ben er zo ontzettend moe van.. Ik ben bang dat het anders niet goed komt, ik heb al veel stemmingswisselingen en denk ook een depressie. Voor zover ik het natuurlijk kan beoordelen. Ik zeg het tegen niemand, behalve mijn vriend en vriendin.. Mijn ouders snappen dit helaas niet ook niet, terwijl ik heel close met hun ben.
Bedankt allemaal, jullie zijn toppers! Fijn dat er mensen hier zijn die je begrijpen en behulpzaam zijn.
Heel goed van je. Gewoon proberen joh. Je hebt ieder geval klachten genoeg, helaas...
Moe, somber, stemmingswisselingen, schuld gevoel, schaamte, moeite met nemen van beslissingen (tenminste, deze beslissing), gevoel jezelf niet te snappen. Poeh, er gaan mensen voor minder hoor. Dit is echt echt op te lossen hoor, maar doen wat je altijd al deed helpt nu blijkbaar niet genoeg. En dan helpt het (vaak) wel om er met een professional over te praten.
Succes met je gesprek bij de huisarts!
Wat een lieve reacties van jullie allemaal! Ik ga de stap zetten, ik ben er zo ontzettend moe van.. Ik ben bang dat het anders niet goed komt, ik heb al veel stemmingswisselingen en denk ook een depressie. Voor zover ik het natuurlijk kan beoordelen. Ik zeg het tegen niemand, behalve mijn vriend en vriendin.. Mijn ouders snappen dit helaas niet ook niet, terwijl ik heel close met hun ben.
Bedankt allemaal, jullie zijn toppers! Fijn dat er mensen hier zijn die je begrijpen en behulpzaam zijn.
Heel goed van je. Gewoon proberen joh. Je hebt ieder geval klachten genoeg, helaas...
Moe, somber, stemmingswisselingen, schuld gevoel, schaamte, moeite met nemen van beslissingen (tenminste, deze beslissing), gevoel jezelf niet te snappen. Poeh, er gaan mensen voor minder hoor. Dit is echt echt op te lossen hoor, maar doen wat je altijd al deed helpt nu blijkbaar niet genoeg. En dan helpt het (vaak) wel om er met een professional over te praten.
Succes met je gesprek bij de huisarts!
Schiet allemaal niet op zo..