Psyche
alle pijlers
ik mis mijn ouders
zaterdag 29 oktober 2016 om 05:54
Lieve Florancia,
Jouw verhaal is geen zeuren! Je gemis is heel menselijk en terecht! Ik zou je adviseren om een boekje aan te schaffen, net zoals een dagboek. Schrijf daarin alles wat je graag tegen je ouders zou willen zeggen en vragen.
Heb je een doosje? Want als je continu tegen een soort altaar van spulletjes van je ouders aankijkt, zal je continu aan het gemis herinnert blijven worden. Stop die dingen in een doosje, samen met je eventuele doosje. Steek kaarsjes aan bij hun foto's (ik weet niet waarom, maar ik doe het dagelijks en het geeft me steun, wellicht vanwege het 'warmte-gevoel').
Verder klinkt je verdriet heel erg vers. Er is geen onjuiste manier van rouwen. Huil wanneer je moet, schrijf en praat erover zoveel je wilt. Je bent niet de eerste en zult ook niet de laatste zijn. Er zijn mensen die je verdriet begrijpen en je willen helpen waar nodig. Zoek hen op. Blijf alsjeblieft niet alleen. Ik wens je heel veel sterkte en wijsheid toe in deze heftige tijd. Het leven is soms zó onvoorspelbaar, oneerlijk, etc..
Houd vol, Florancia. Ook jij zult weer gaan lachen en genieten van de dingen in het leven. Rouwen en het verlies van je ouders is gewoon zwaar kl*te en daar moet je even doorheen. Xxx
Jouw verhaal is geen zeuren! Je gemis is heel menselijk en terecht! Ik zou je adviseren om een boekje aan te schaffen, net zoals een dagboek. Schrijf daarin alles wat je graag tegen je ouders zou willen zeggen en vragen.
Heb je een doosje? Want als je continu tegen een soort altaar van spulletjes van je ouders aankijkt, zal je continu aan het gemis herinnert blijven worden. Stop die dingen in een doosje, samen met je eventuele doosje. Steek kaarsjes aan bij hun foto's (ik weet niet waarom, maar ik doe het dagelijks en het geeft me steun, wellicht vanwege het 'warmte-gevoel').
Verder klinkt je verdriet heel erg vers. Er is geen onjuiste manier van rouwen. Huil wanneer je moet, schrijf en praat erover zoveel je wilt. Je bent niet de eerste en zult ook niet de laatste zijn. Er zijn mensen die je verdriet begrijpen en je willen helpen waar nodig. Zoek hen op. Blijf alsjeblieft niet alleen. Ik wens je heel veel sterkte en wijsheid toe in deze heftige tijd. Het leven is soms zó onvoorspelbaar, oneerlijk, etc..
Houd vol, Florancia. Ook jij zult weer gaan lachen en genieten van de dingen in het leven. Rouwen en het verlies van je ouders is gewoon zwaar kl*te en daar moet je even doorheen. Xxx
