Gezondheid
alle pijlers
Vader weigert hulp
dinsdag 8 november 2016 om 21:07
Even een schets van de situatie:
Mijn ouders zijn in de 70 en wonen aan de andere kant van Nederland. Een aantal jaar geleden is mijn vader flink ziek geweest waarbij het een aantal keer kantje boord is geweest. Mijn vader is nu thuis en met de nodige medicatie en wekelijkse bloedcontroles is het enigszins onder controle. Wel is het wachten op dat het weer verkeerd gaat.
Mijn vader is een hoog opgeleide, intelligente, zeer eigenwijze man die altijd duidelijk de baas in huis was en de rolverdeling was altijd behoorlijk traditioneel.
Sinds zijn ziekte functioneert mijn vader niet meer zoals vroeger. Waar hij vroeger altijd heel stipt en precies was met het regelen van de belasting, het betalen van facturen, het bijhouden van email, etc. laat hij nu alles versloffen en liggen (maar wil eigenlijk ook niet dat mijn moeder dit dan overneemt). Waar hij vroeger dagelijks de krant van voor naar achter doorlas, kijkt hij nu de krant niet meer in. Waar hij vroeger zorgde dat hij regelmatig naar de kapper ging, er netjes en verzorgd uitzag, etc. zit hij nu de hele dag in zijn kamerjas in de stoel. Hij komt zelden buiten, zijn haren en nagels zijn lang en douchen doet hij al lange tijd niet meer. Toiletbezoek gaat ook niet altijd goed en gaat het mis weigert hij iets schoons aan te doen.
Tegenover de huisarts speelt hij goed weer en laat hij het lijken alsof het veel beter gaat dan het gaat, dat hij altijd stipt zijn medicatie neemt en veel actiever is dan hij werkelijk is. Hij ontkent ook dat hij ziek is en dat er iets mis is.
Dat doet hij ook tegenover mij en mijn broer, maar wat wij zien en van mijn moeder horen is de werkelijkheid heel anders. Hij vertoont ook tekenen van dementie, is vaak dingen vergeten, stelt dezelfde vraag meerder keer.
Mijn moeder daarentegen is heel gezond en ook een zeer actieve vrouw. Ze staat midden in het leven en wil ervan genieten. Maar mijn moeder voelt zich ook zeer verantwoordelijk naar mijn vader en verzorgt hem en het huis nu al een paar jaar zeer intensief. Mijn moeder heeft nu nog de leeftijd waarin ze veel kan en wil doen en ondernemen maar wordt daarin ontzettend geremd door de mantelzorg voor mijn vader. Mijn vader weigert verder alle hulp (hij is immers niet ziek, er is niets aan de hand), maar luistert ook niet naar mijn moeder. Hij heeft zich inmiddels neergelegd dat hij bepaalde dingen niet meer kan en accepteert nu meer dan vroeger, maar en blijven nog veel dingen die hij weigert (zoals hulp bij zijn persoonlijke verzorging).
Mijn moeder heeft het zwaar en wij zijn bang dat zij hier op een gegeven moment zelf aan onder doorgaat.
Mijn relatie met mijn vader is erg oppervlakkig, is het altijd geweest. Echt persoonlijke dingen bespreken doen we niet. Daarnaast is de relatie tussen mijn vader en 1 van mijn kinderen erg slecht waardoor familiebezoekjes zeer lastig zijn en beperkt blijven tot verjaardagen en kerst. Met mijn moeder heb ik een goede band, we bellen regelmatig en zien elkaar ook geregeld (maar dan wel bij mij thuis).
Ik (en mijn broer) willen mijn moeder zo graag helpen, maar weten niet goed hoe het aan te pakken. Misschien zelf contact opnemen met de huisarts en een en ander met hem bespreken, mijn vader hiermee heel direct confronteren (maar we zijn ook bang dat we dan de deur gewezen worden en dat willen we juist niet bereiken).
We willen dat mij vader thuiszorg accepteert die hem met bepaalde zaken helpt zodat mijn moeder ontlast wordt. Maar ook dat mijn moeder duidelijk aangeeft dat ze het niet meer trekt en dat ze het niet meer accepteert dat hij die hulp weigert.
Wat ik vraag met dit topic is of iemand misschien tips of ideeën heeft hoe dit aan te pakken of dat er iemand is die dit herkent.
Mijn ouders zijn in de 70 en wonen aan de andere kant van Nederland. Een aantal jaar geleden is mijn vader flink ziek geweest waarbij het een aantal keer kantje boord is geweest. Mijn vader is nu thuis en met de nodige medicatie en wekelijkse bloedcontroles is het enigszins onder controle. Wel is het wachten op dat het weer verkeerd gaat.
Mijn vader is een hoog opgeleide, intelligente, zeer eigenwijze man die altijd duidelijk de baas in huis was en de rolverdeling was altijd behoorlijk traditioneel.
Sinds zijn ziekte functioneert mijn vader niet meer zoals vroeger. Waar hij vroeger altijd heel stipt en precies was met het regelen van de belasting, het betalen van facturen, het bijhouden van email, etc. laat hij nu alles versloffen en liggen (maar wil eigenlijk ook niet dat mijn moeder dit dan overneemt). Waar hij vroeger dagelijks de krant van voor naar achter doorlas, kijkt hij nu de krant niet meer in. Waar hij vroeger zorgde dat hij regelmatig naar de kapper ging, er netjes en verzorgd uitzag, etc. zit hij nu de hele dag in zijn kamerjas in de stoel. Hij komt zelden buiten, zijn haren en nagels zijn lang en douchen doet hij al lange tijd niet meer. Toiletbezoek gaat ook niet altijd goed en gaat het mis weigert hij iets schoons aan te doen.
Tegenover de huisarts speelt hij goed weer en laat hij het lijken alsof het veel beter gaat dan het gaat, dat hij altijd stipt zijn medicatie neemt en veel actiever is dan hij werkelijk is. Hij ontkent ook dat hij ziek is en dat er iets mis is.
Dat doet hij ook tegenover mij en mijn broer, maar wat wij zien en van mijn moeder horen is de werkelijkheid heel anders. Hij vertoont ook tekenen van dementie, is vaak dingen vergeten, stelt dezelfde vraag meerder keer.
Mijn moeder daarentegen is heel gezond en ook een zeer actieve vrouw. Ze staat midden in het leven en wil ervan genieten. Maar mijn moeder voelt zich ook zeer verantwoordelijk naar mijn vader en verzorgt hem en het huis nu al een paar jaar zeer intensief. Mijn moeder heeft nu nog de leeftijd waarin ze veel kan en wil doen en ondernemen maar wordt daarin ontzettend geremd door de mantelzorg voor mijn vader. Mijn vader weigert verder alle hulp (hij is immers niet ziek, er is niets aan de hand), maar luistert ook niet naar mijn moeder. Hij heeft zich inmiddels neergelegd dat hij bepaalde dingen niet meer kan en accepteert nu meer dan vroeger, maar en blijven nog veel dingen die hij weigert (zoals hulp bij zijn persoonlijke verzorging).
Mijn moeder heeft het zwaar en wij zijn bang dat zij hier op een gegeven moment zelf aan onder doorgaat.
Mijn relatie met mijn vader is erg oppervlakkig, is het altijd geweest. Echt persoonlijke dingen bespreken doen we niet. Daarnaast is de relatie tussen mijn vader en 1 van mijn kinderen erg slecht waardoor familiebezoekjes zeer lastig zijn en beperkt blijven tot verjaardagen en kerst. Met mijn moeder heb ik een goede band, we bellen regelmatig en zien elkaar ook geregeld (maar dan wel bij mij thuis).
Ik (en mijn broer) willen mijn moeder zo graag helpen, maar weten niet goed hoe het aan te pakken. Misschien zelf contact opnemen met de huisarts en een en ander met hem bespreken, mijn vader hiermee heel direct confronteren (maar we zijn ook bang dat we dan de deur gewezen worden en dat willen we juist niet bereiken).
We willen dat mij vader thuiszorg accepteert die hem met bepaalde zaken helpt zodat mijn moeder ontlast wordt. Maar ook dat mijn moeder duidelijk aangeeft dat ze het niet meer trekt en dat ze het niet meer accepteert dat hij die hulp weigert.
Wat ik vraag met dit topic is of iemand misschien tips of ideeën heeft hoe dit aan te pakken of dat er iemand is die dit herkent.
dinsdag 8 november 2016 om 21:16
Hmm. Ontzettend lastig dit..
Maar ik denk dat je vader het meest overtuigd kan worden door jouw moeder. Wat gebeurt er als zij op haar strepen gaat staan en zegt: Piet, zo gaat het niet langer, ik kan niet meer' ? Vanuit daar samen naar de huisarts, gesprekken bij de praktijkondersteuner e.d.
Als hij dat al zou willen is dat misschien een beginnetje.
In Groningen heb je Team 290, van Lentis. Zij kunnen mensen screenen op o.a. dementie. Vanuit daar thuiszorg of dagbehandeling e.d. regelen, maar zij kunnen niet langs komen als jouw vader de deur weer dicht gooit. Ik weet niet waar jouw ouders wonen, maar misschien zit er iets vergelijkbaars in de buurt?
Maar ik denk dat je vader het meest overtuigd kan worden door jouw moeder. Wat gebeurt er als zij op haar strepen gaat staan en zegt: Piet, zo gaat het niet langer, ik kan niet meer' ? Vanuit daar samen naar de huisarts, gesprekken bij de praktijkondersteuner e.d.
Als hij dat al zou willen is dat misschien een beginnetje.
In Groningen heb je Team 290, van Lentis. Zij kunnen mensen screenen op o.a. dementie. Vanuit daar thuiszorg of dagbehandeling e.d. regelen, maar zij kunnen niet langs komen als jouw vader de deur weer dicht gooit. Ik weet niet waar jouw ouders wonen, maar misschien zit er iets vergelijkbaars in de buurt?
dinsdag 8 november 2016 om 21:18
Hoi huisvanmuis ik snap dat je tegen problemen aanloopt in deze situatie. Ik werk zelf in de thuiszorg en zie dit met enig regelmaat voorbij komen: mantelzorgers die de zorg eigenlijk niet meer aankunnen mar daartegenover een zorgvrager die ontkent dat hij of zij hulp nodig heeft. Ik denk dat het goed is als jullie met de huisarts in gesprek gaan, en dat je moeder hierbij duidelijk aangeeft de zorg niet meer volledig zelf aan te kunnen. Ook is het belangrijk dat ze dit zelf aan je vader aangeeft, want zolang zij de taken op zich neemt heeft je vader "gelijk": op die manier behoeft hij geen professionele hulp. De huisarts is op het moment denk ik de beste 'ingang' en deze kan mogelijk een kennismakingsgesprek met een thuiszorginstelling of onafhankelijke wijkverpleegkundige (vanuit gemeente) langs laten komen. Ik hoop dat jullie eruit komen!
dinsdag 8 november 2016 om 21:21
Ik herken het heel erg van mijn schoonouders. Je kan gaan zitten om met hem te praten eventueel met de huisarts erbij, maar als hij niets wil dan wordt het heel erg moeilijk. Het is een volwassen man en zo lang hij niet echt dement is mag hij zijn eigen beslissingen nemen.
Het was hier ook een hele trieste situatie die eigenlijk onhoudbaar was de laatste jaren maar je kan hem niet dwingen tot dingen die hij niet wil.
Maar een gesprek aangaan met zijn allen heeft hier wel een paar kleine verbeteringen gebracht, dus dat zou ik zeker proberen.
Het was hier ook een hele trieste situatie die eigenlijk onhoudbaar was de laatste jaren maar je kan hem niet dwingen tot dingen die hij niet wil.
Maar een gesprek aangaan met zijn allen heeft hier wel een paar kleine verbeteringen gebracht, dus dat zou ik zeker proberen.
dinsdag 8 november 2016 om 21:27
Als je vader zelf geen hulp wil zou je eens kunnen kijken of je een ander soort hulp voor je moeder kunt regelen. Elke week een paar uurtjes poetshulp, vuile was naar de wasserette, administratie regelen (zoveel mogelijk op automatisch) kan heel veel schelen.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
dinsdag 8 november 2016 om 21:28
Mijn moeder weet dat wij ver voor haar zijn, maar momenteel vooral een luisterend oor. Er is ook veel schaamte bij mijn moeder en ik ben 1 van de weinigen met ze de situatie echt goed durft te bespreken (wat ook weer heel lastig voor haar is omdat hij natuurlijk ook mijn vader is). Zij is echter ook van de generatie dat zij vindt dat zij koste wat kost voor hem klaar moet staan. En dat zij het bijna niet meer trekt is iets wat wij (mijn broer en ik) zien, maar wat zij zelf niet aangeeft. Wel zegt ze vaak dat ze vind dat ze er nu vooral veel voor hem moet zijn omdat dat straks misschien niet meer kan. Maar straks is zij zelf zo oud geworden dat zij zelf de dingen niet meer kan dingen die ze nu nog wel kan!
Stap 1 moet denk ik inderdaad zijn onze moeder ermee confronteren dat wij ons ernstige zorgen maken over haar.
Stap 1 moet denk ik inderdaad zijn onze moeder ermee confronteren dat wij ons ernstige zorgen maken over haar.
dinsdag 8 november 2016 om 21:32
dinsdag 8 november 2016 om 21:48
Sommige mensen worden fluitend oud en anderen weer niet. Het lijkt mij ook geen fijn leven wat hij leidt. Weet je zeker dat zijn ziekte niet geleid heeft tot persoonlijkheidsveranderingen? En zo niet, dan gaat zo'n lange periode van ziekte, en het vermoeden dat het voortaan alleen nog maar slechter kan gaan, je niet in de koude kleren zitten.
Je moeder kan nog alles dus die twee kan je niet met elkaar vergelijken.
Je moeder kan nog alles dus die twee kan je niet met elkaar vergelijken.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
dinsdag 8 november 2016 om 21:53
Muisvanhuis, de huisarts is een goed begin. Hij kan evt ook een huisbezoek regelen van bijvoorbeeld een specialist ouderengeneeskunde. Die kan onderzoek doen: naar de lichamelijke conditie van je vader, kijken naar gebruikte medicatie maar ook onderzoeken of er sprake is van een dementie of een depressie. Zo nodig kan ook een psycholoog aan huis komen. Met de juiste diagnoses is er weer meer mogelijk tav inzetten thuiszorg. Ook je moeder kan zo beter ondersteund worden. Sterkte.
ahahah you didn't say the magic word
dinsdag 8 november 2016 om 21:57
quote:Muisvanhuis schreef op 08 november 2016 @ 21:28:
Mijn moeder weet dat wij ver voor haar zijn, maar momenteel vooral een luisterend oor. Er is ook veel schaamte bij mijn moeder en ik ben 1 van de weinigen met ze de situatie echt goed durft te bespreken (wat ook weer heel lastig voor haar is omdat hij natuurlijk ook mijn vader is). Zij is echter ook van de generatie dat zij vindt dat zij koste wat kost voor hem klaar moet staan. En dat zij het bijna niet meer trekt is iets wat wij (mijn broer en ik) zien, maar wat zij zelf niet aangeeft. Wel zegt ze vaak dat ze vind dat ze er nu vooral veel voor hem moet zijn omdat dat straks misschien niet meer kan. Maar straks is zij zelf zo oud geworden dat zij zelf de dingen niet meer kan dingen die ze nu nog wel kan!
Stap 1 moet denk ik inderdaad zijn onze moeder ermee confronteren dat wij ons ernstige zorgen maken over haar.Ja, ben ik met je eens, vandaar ook mijn vraag of je het al met je moeder had besproken. Als jij een goede band met haar hebt, zou ik zeker niets doen zonder haar hier in te betrekken. Zij zal ook zelf moeten ervaren dat er een probleem is. zonder de steun van je moeder kun je denk ik vrij weinig, omdat zij een heel belangrijke radar in t systeem is. Maar de vraag is ook of zij met 70 jaar nog dingen anders kan zien/doen
Mijn moeder weet dat wij ver voor haar zijn, maar momenteel vooral een luisterend oor. Er is ook veel schaamte bij mijn moeder en ik ben 1 van de weinigen met ze de situatie echt goed durft te bespreken (wat ook weer heel lastig voor haar is omdat hij natuurlijk ook mijn vader is). Zij is echter ook van de generatie dat zij vindt dat zij koste wat kost voor hem klaar moet staan. En dat zij het bijna niet meer trekt is iets wat wij (mijn broer en ik) zien, maar wat zij zelf niet aangeeft. Wel zegt ze vaak dat ze vind dat ze er nu vooral veel voor hem moet zijn omdat dat straks misschien niet meer kan. Maar straks is zij zelf zo oud geworden dat zij zelf de dingen niet meer kan dingen die ze nu nog wel kan!
Stap 1 moet denk ik inderdaad zijn onze moeder ermee confronteren dat wij ons ernstige zorgen maken over haar.Ja, ben ik met je eens, vandaar ook mijn vraag of je het al met je moeder had besproken. Als jij een goede band met haar hebt, zou ik zeker niets doen zonder haar hier in te betrekken. Zij zal ook zelf moeten ervaren dat er een probleem is. zonder de steun van je moeder kun je denk ik vrij weinig, omdat zij een heel belangrijke radar in t systeem is. Maar de vraag is ook of zij met 70 jaar nog dingen anders kan zien/doen
zaterdag 14 oktober 2017 om 12:15
hallo muis,
ik ben nieuw qua reageren op dit forum. Ik zag jouw post en dacht wat herkenbaar. Mijn vader sinds bijna een jaar linkzijdig verlamt door een cva, mijn moeder copd patient (afgelopen 4 jaar ieder jaar opgenomen geweest met een longontsteking). Ze wonen wel zelfstandig. Dit wordt het eerste jaar dat ze de winter ingaan met conditie van mijn vader. Ik woon het dichtste bij en wordt nu eigenlijk in een rol 'geduwd' waarbij ik het gevoel heb dat het niet meer mijn leven is. Ik heb zelf niet een hele warme veilige jeugd gehad (financieel ontbrak het aan niets maar emotioneel gezien des te meer).
Ik vroeg me af of je inmiddels al contact met de huisarts hebt gehad? Ik heb zelf de praktijkondersteuner ingeschakeld omdat mijn ouders de situatie tot op zekere hoogte ontkennen en wat ze wel erkennen is dat ze alleen hulp van mij willen. Maar ja praktijkondersteuner is geweest, mijn ouders hebben aangegeven we redden het en vervolgens weer een afspraak voor over 2 maanden.. Ik doe administratie en ad hoc dingen en meestal de boodschappen maar ik werk zelf 4 dagen per week en heb een gezin met kinderen die mij ook nodig hebben. Kortom ik zit er vaak doorheen...alle hulp die ik (geprobeerd) heb te regelen wordt afgezegd door mijn ouders....
Ik zit nu te denken om contact op te nemen met steunpunt mantelzorgers? Heb jij misschien ook zo'n iniatief in de buurt?
ik ben nieuw qua reageren op dit forum. Ik zag jouw post en dacht wat herkenbaar. Mijn vader sinds bijna een jaar linkzijdig verlamt door een cva, mijn moeder copd patient (afgelopen 4 jaar ieder jaar opgenomen geweest met een longontsteking). Ze wonen wel zelfstandig. Dit wordt het eerste jaar dat ze de winter ingaan met conditie van mijn vader. Ik woon het dichtste bij en wordt nu eigenlijk in een rol 'geduwd' waarbij ik het gevoel heb dat het niet meer mijn leven is. Ik heb zelf niet een hele warme veilige jeugd gehad (financieel ontbrak het aan niets maar emotioneel gezien des te meer).
Ik vroeg me af of je inmiddels al contact met de huisarts hebt gehad? Ik heb zelf de praktijkondersteuner ingeschakeld omdat mijn ouders de situatie tot op zekere hoogte ontkennen en wat ze wel erkennen is dat ze alleen hulp van mij willen. Maar ja praktijkondersteuner is geweest, mijn ouders hebben aangegeven we redden het en vervolgens weer een afspraak voor over 2 maanden.. Ik doe administratie en ad hoc dingen en meestal de boodschappen maar ik werk zelf 4 dagen per week en heb een gezin met kinderen die mij ook nodig hebben. Kortom ik zit er vaak doorheen...alle hulp die ik (geprobeerd) heb te regelen wordt afgezegd door mijn ouders....
Ik zit nu te denken om contact op te nemen met steunpunt mantelzorgers? Heb jij misschien ook zo'n iniatief in de buurt?
