Jong en burnout

Ik herken het ook, maar meer in drukke dromen. Nachtelijk zweten en koortsig heb ik soms. Allemaal uitingen van stress en signalen van je lichaam dat je veel te verwerken hebt. Ben je misschien onlangs weer nieuwe dingen aangegaan of doe je meer dan je eerst deed?



Vandaag gesprek gehad met mijn werkgever. Ik blijf een beetje hangen, re-integreren gaat niet goed. Opbouwen in tijd lukt aardig, maar in activiteit is lastiger. Ik ben zo overgevoelig voor mijn omgeving en dan vooral voor geluid. Zou dat nog ooit beter worden? Het beperkt me momenteel enorm op allerlei gebieden. Bij feestjes ga ik met eigen vervoer zodat ik kan gaan wanneer ik wil en één op één afspreken met een vriendin kan maar kort en is ook dan dodelijk vermoeiend omdat ik me zo moet focussen...

@melia,

over het algemeen worden dat soort dingen wel beter met de tijd. Vervelend he!



Pff, effe heel kut opgestaan. Ik werd half wakker met hartkloppingen en een 'weer zo'n dag'-rothumeur gevoel en begraaf me weer diep onder de dekens... Word ik gebeld door een ex-collega/vriendin, stond voor de deur, ze was iets vergeten voor haar werk en of ze dat van mij kon lenen. Zat ik op dat moment helemaal niet op te wachten nog half-slapend, maar okee, ben de lulligste natuurlijk niet... Een minuut later staat ze stralend van joie de vivre en energie en en werklust in mijn hal, en ik met mijn wallen in mijn ochtendjas, in grafstemming... 'Hoe gáát het met je!' Ik: 'hetzelfde.' Zij: 'oh neeee je bent nog steeds niet beter!' Ik: nee.



Pff ik was al chaggerijnig en nu nóg meer. Ik vond het contrast gewoon zo heftig!



Ik ben wel bang dat ik echt een steeds minder leuk mens wordt zo.

Het is alweer een paar weken geleden dat ik hier schreef. Ik ging naar de huisarts voor antidepressiva, maar deze wilde toch eerst nog lab onderzoek doen. Wat daar uit kwam was niet goed, heb allerlei vervolgonderzoeken gehad. Ik blijk dus een chronische aandoening te hebben die grotendeels mijn klachten verklaren. Aan de ene kant is het een opluchting, aan de andere kant voel ik me verdrietig omdat ik een stukje gezondheid heb verloren en het iets is waar ik altijd rekening mee zal moeten houden.

Misschien schrijf ik af en toe nog mee , maar voel me nu niet helemaal meer passen in burn out land.

Sterkte allemaal!

jeetje brandnewday! Wil je vertellen wat het is, of liever niet mbt herkenbaarheid?



sterkte meid

Balen Tigri.... Vooral dat "nog steeds niet" klinkt niet leuk. Dat is wel weer even heel confronterend. Ik hoop dat je het jezelf kan gunnen om even een flinke baaldag te hebben en wie weet sta je morgen weer wat makkelijker op.



@Melia, dat je snel overprikkeld raakt en niet tegen geluid kunt wordt vast wel weer beter, maar zou het nu zoveel mogelijk vermijden als dat lukt? Het slurpt energie die je nu misschien beter kunt gebruiken om weer wat reserves op te bouwen. Kun je in een rustige omgeving werken op je werk?



Wat naar Brandnewday , heel verdrietig inderdaad. Sterkte met accepteren dat het niet anders meer wordt.



Hier ook weer moe, moe, moe. Een aantal mensen die over mijn grens gegaan zijn, wat me veel energie gekost heeft, stress voor het gesprek met uwv, uitslag van mijn onderzoeken... heb even geen puf meer om nog positief te zijn. Vermoeidheid sucks.

@Evenaar; Dat van die lauwe douche is wel een goed idee inderdaad, ga ik even proberen! Heb zelfs nu met dit vriezende weer het raam open staan 's nachts.

@melia; Probeer inderdaad wel wat nieuwe dingen aan te trekken. Heb ook wat dingen moeten afsluiten en er blijft als maar chaos in mijn hoofd (vooral zorgen). Misschien dat het daarom ook wel is inderdaad, zal wel met toenemende stress te maken hebben. Maar toch prettig dat iemand het herkent en het begrijpt.

@brandnewday: jeetje wat heftig, wat verdrietig allemaal. Ik wens je enorm veel sterkte toe, en ondanks alles heel veel beterschap. Ik hoop dat je op een of andere manier acceptatie kunt vinden en dat je er zo mee om leert gaan dat je toch je dingetjes een beetje kunt doen en kunt genieten, dat wens ik je echt toe.

@tigri: jakkes, ik vind dat "nog steeds niet" ook niet echt vriendelijk klinken hoor. Dat komt ook echt heel rot over. Alsof je er wat aan kunt doen (als dat zo was, zou je niet in deze situatie zitten lijkt me). Vervelend hoor.

@pussywillow; vervelend allemaal. Kun je een beetje extra rust pakken de komende dagen? of sta je helemaal vol?



hier gaat het ook nog steeds niet lekker, gister weer bij de fysio geweest. Vertelde haar dat ik voor volgend jaar een pakket met 27 (!!) behandelingen heb gekozen, ze zei "ik hoor te zeggen 'we hopen dat we het niet nodig hebben' maar.. ja.." of wel: je hebt het nodig. Ze zei ook dat mijn lichaam de klachten zelf niet oplost en dat ik daarom haar hulp wel goed kan gebruiken. Niet heel fijn om te horen, maar goed, weet ik waar ik aan toe ben in ieder geval...

Ben vanmorgen voor het eerst bij een dietiste geweest. Heb al jaren veel maag en darmklachten. Ga starten met een (milde) FODMAP dieet. Ze zei dat er ook een strenge variant was, maar we gaan eerst een wat lichtere proberen om te kijken of het wat verbetering kan brengen. Merk dat door de stress mijn PDS heel erg opspeelt en dat geeft ook weer stress, dus ik hoop dat dit ook een beetje verlichting kan brengen.

@naavillera

Ik heb begin dit jaar het fodmap dieet gevold. Ook vanwege vererging pds klachten. Het is streng en daardoor best zwaar en het duurt maanden. Van een lichte variant heb ik nooit gehoord.

Ik bleek op veel fodmaps te reageren.

Achteraf was dat stress gerelateerd en kan ik nu bijna alles weer eten. Ik heb spijt dat ik het dieet heb gedaan want het heeft mij veel tijd en moeite gekost.

Ik zou het dan ook afraden als je denkt dat stress een rol speelt in je klachten.

Dubbel

Dank je Navillera, ik doe inderdaad zo rustig mogelijk en schrap dingen of zeg dingen af als ik het niet trek, maar probeer het van dag tot dag te bekijken. Als het me lukt om rustig te blijven, kan ik meer dan ik vooraf denk.



Ik heb elders op het forum iets gevonden wat daar goed bij gaat helpen en misschien voor sommigen ook het proberen waard is: thuisoefeningen yoga met deze website:

Do yoga with me



Stress heeft duidelijk veel negatieve invloed, ook op darmen. Ik hoop dat dat fodmap-dieet helpt bij het verminderen van die klachten, zolang het je niet meer stress oplevert zoals het bij Rianne misschien gedaan heeft. Doen waar je je goed bij voelt en goed voor jezelf zorgen, als je de energie en kracht ervoor hebt is op je voeding letten niet verkeerd lijkt me. Succes!

Morgen naar de bedrijfsarts. Ik ga zelf aandringen op een arbeidsdeskundig onderzoek. Blijf nu steeds tegen dezelfde muur oplopen. Sinds de start van mijn re-integratie 5 maanden geleden is mijn belastbaarheid en gevoeligheid voor prikkels maar weinig vooruit gegaan. Hopelijk kan een arbeidsdeskundige me inzicht geven in de mogelijkheden.



Ik probeer het sowieso van dag tot dag, maar ook van moment tot moment te bekijken. Ik kreeg als tip van mijn coach om niet 's morgens al plannen te maken voor de middag, nadat ik naar mijn werk ben geweest. De verwachting is dan klein en dan kan het alleen maar meer een succeservaring zijn als er 's middags nog wel iets lukt.



Waar lopen jullie het meeste tegenaan m.b.t. je burnout/ vind je het meest frustrerend?

Wat mij nu het meeste bezig houdt is dat er steeds meer dingen lukken, maar ik eigenlijk continue veel spanning en onrust voel, ik weet ook van mezelf dat ik soms in zo'n flow kan komen dat ik niet meer kan stoppen met acties ondernemen. Het kan dus zijn dat ik daar nu in zit. Alleen weet ik dit niet goed. Ik signaleer de spanning, probeer ook te mediteren en rust te nemen maar de spanning blijft Zo frustrerend, vooral dat ik de oorzaak niet weet en de oplossing niet zie.

Wel weet ik dat ik nadat ik bij de huisarts was geweest opgelucht was, dus ik denk misschien dat het daar mee te maken heeft, binnenkort naar de praktijkondersteuner, kijken of ik dan weer opgelucht ben. Ik hoop het.



In zo'n flow 'moet' ik weer van alles.

Bijvoorbeeld rustig een paar minuten in het niets staren doe ik niet meer

Wel maak ik weer lijstjes met wat ik allemaal 'moet'.



Dingen die me in het begin niet konden interesseren, toch geen energie voor, moet ik nu allemaal dus blijkbaar wel weer. Zoals de slaapkamer stoffen, mijn keukenkastjes ordenen, bepaalde winkels bij langs.

De vraag die ik mezelf hier stel is, zit ik mezelf nu voor de gek te houden?

Ik heb echt geen idee. Want ik vind dingen ondernemen ook leuk nu het weer kan.



Hoe weet je eigenlijk of het goed met je gaat?



Ook heb ik weer hele levendige dromen. Alleen gingen ze in het begin over omvallende treinen waar ik in zat en mensen die me niet hoorden, nu gaan ze over kabelende beekjes, helder water, boswandelingen en rustige zee.

Hele gedetailleerde dromen waar veel in gebeurd. Ook altijd mensen komen er in voor, van vroeger en ook Willem Alexander



Haha, ik google dan soms wat iets betekend, weet niet of ik daar in geloof, maar wel interessant. Volgens google zijn het positieve betekenissen die dingen in mijn dromen.



Googlen jullie weleens een droom?

Het klinkt eigenlijk wel alsof je de goede kant op gaat Suikerspin. Je dromen zijn relaxter, minder angstig. Ze zeggen wel eens dat een droom blootlegt waar je onderbewustzijn mee bezig is. En kennelijk ben je nu minder bezig met "niet gehoord worden" en meer met ontspanning vinden.



Ik herken wel wat je zegt. Dat je in een lekkere flow zit en je jezelf afvraagt of je je jezelf niet moet afremmen. Als je het leuk vindt om dingen te doen, zou ik zeker wat doen. Maar niet 5 dingen op één dag en zeker geen lijstjes maken. En alleen maar dingen die je echt leuk vindt. Dus afstoffen enzo is prima, als je het maar leuk vindt, niet omdat het moet. Nu je weer wat energie hebt, zet die ook in voor leuke dingen. Had ik al "leuk" gezegd?



De onrust zou ook angst kunnen zijn. Angst dat het ook weer minder gaat gaan. Dat je wel even geniet van de nieuwe ondernemingsdrang en bang bent dat je (weer) iets fout doet en weer in een dip komt. Wel goed denk ik om toch de staarmomenten te houden en tijd te pakken voor jezelf. Je bent in een nieuwe fase gekomen en daarbij hoort denk ik ook weer nieuwe balans vinden. Zou het daardoor kunnen komen?

@ tigri: ik zou het wel willen vertellen maar doe het niet ivm herkenbaarheid.. Er is verder goed mee te leven hoor.

Nog een vraagje aan Evenaar/Femke die ook oorsuizen hebben: ik ben nu flink verkouden en de piep in mijn oren is nu véél erger, ook is er nu een geruis bij al een paar dagen. Gebeurd dat ook bij jullie? Zo ja, neemt het dan ook weer af na verloop van tijd, dat het naar zn oude niveau gaat?

Ja, daar zou ik me niet te druk over maken hoor brandnewday, dat gaat wel weer voorbij. Dat hebben best veel mensen en doordat je holtes (m.n. buis van Eustachius) vol zitten, gaat dat vaak samen met het slijm weer voorbij. Mocht het na de verkoudheid toch niet voorbij zijn, dan even contact opnemen met de huisarts. En sterkte! Het is natuurlijk 'maar' een verkoudheid, maar daar kan je zo vervelend beroerd en moe van zijn.

Hoe gaat het met iedereen en alle feestdagen?

Hebben jullie erg veel stress voor alles sociale dingen? Of valt het mee?



Hier toch klein maar gezellig sinterklaas gevierd en kerstboom geregeld en met kerst bij familie, die gelukkig rekening met mij houden, dus kan meerijden en kan optijd weer weg. Erg lief. Is voor mij erg belangrijk soms ook leuke dingen te doen, anders wordt ik zo depri als een mol.



Heb het in december toch altijd wat zwaarder, alles moet maar gezellig en vrolijk en vredig en samen. Alsof iedereen in december alleen maar happy, warme chocolademelk, sneeuw, kaarsjes gezellig en vrolijk is.



Terwijl ik mij dus soms echt beroerd voel, heb ook even op de rem getrapt, want ik kon alle acties die iedereen verwacht qua reïntegratie en beter worden niet meer bijbenen. Echt weer dagen janken en niet helder kunnen nadenken en geen toekomst zien.



En dan de beetje leuke dingen die ik heb laten schieten. Dat trok ik echt niet. Zag het even heel somber allemaal.



Ik kan ook moeilijk omgaan met de iets meer energie die ik heb, het is zeg maar 5 punten meer energie en qua acties worden 12 punten verwacht door anderen en mezelf. Whaaa, lukte allemaal niet meer.



Jullie nog sinterklaas gevierd en/of kerstplannen?

Hee lieffie, ben nogal wiped out van therapie vandaag dus helaas niet de energie of inspiratie voor een spitsvondige/wijze reactie..

Maar kom je even wat kerstkadootjes brengen.

Ik heb het ook erg zwaar de laatste dagen Suikerspin, misschien inderdaad door de feestdagen. Die link had ik nog niet gelegd. Ik heb een druk sinterklaasfeest gehad met gillende kinderen, drukke gesprekken die door elkaar gevoerd werden en het lukte me niet echt om hierbij aan te sluiten... maar ook wel gezelligheid en weer eens onder de mensen. Merkte dat ik af en toe weg moest lopen om even tot mezelf te kunnen komen. Hielp wel, want ik hield het langer vol.



Wat me wel droevig stemt is dat is van mijn hele schoonfamilie (en dat zijn er veel) maar één iemand echt tijd voor me nam en vroeg hoe het met me gaat. Dat iedereen veel met zijn eigen leven bezig is weet ik wel, maar dat zijn toch de dingen die ik erg lastig vind. Ze hebben inderdaad niet door dat je als een soort mol moet leven... En dat het niet vanzelfsprekend is dat je bij familiegelegenheden aanwezig kunt zijn. Zelfs mijn broer vroeg van het weekend: "Heb jij nog steeds een burnout ja?" Lekker betrokken, sommige mensen weten echt niet hoe zwaar het is...



Nu gaat het sinds het weekend weer beter. Goed dat je op de rem trapt als het je te veel wordt. Mij geeft het een goed gevoel als ik zelf de regie heb, niemand kan voor jou aanvoelen en al zeker niet bepalen hoe jouw proces naar herstel eruit ziet. Mijn re-integratie loopt op het moment ook niet soepel, ik ga weer over grenzen heen en voel me totaal niet happy in mijn oude werkomgeving. Dat was ook een grote factor die mijn dip veroorzaakte. Toen ik dat ontdekte afgelopen vrijdag heb ik meteen een mail gestuurd naar mijn baas om dit te bespreken. Dat luchtte al erg op.

Mag ik er ook bij?



Ik ben eind vorig jaar/begin dit jaar gestopt met mijn opleiding vanwege een burn out. Ik heb maanden lang apatisch op de bank gezeten en was in het begin te moe om te eten. Als iemand een bord voor mijn neus zou hebben gezet was ik nog te moe om te eten. Heel veel geslapen.



Ik voelde me, afgezien van de moeheid, een complete loser. Ik ben in augustus weer begonnen met school (moest nog een jaar voor deze opleiding), maar ben inmiddels van dagonderwijs naar avondonderwijs gegaan omdat ik het niet trok. Ik vind dat ik na 9 maanden thuis gewoon weer had moeten functioneren, maar blijkbaar denkt mijn lijf er nog net iets anders over. Ik voelde me thuis compleet nutteloos en miste elke vorm van ritme. En wat voor mij belangrijk was: ik had het gevoel dat thuiszitten het alleen maar versterkte. Dat je moe wordt van het niks doen, snap je wat ik bedoel?



Het is nu nog een beetje roeien met de riemen die ik heb en mezelf vooral een schop onder de kont te geven en rust inbouwen (dat laatste vind ik nog het allermoeilijkste, ik ben een alles-of-niets-type)

@Gele Suikerspin, laat je vooral niet gek maken door alles en iedereen m.b.t. de feestdagen, en doe vooral waar je zelf zin in hebt.

Ik heb geen puf en zin in verplichtingen met Kerst, dus ik vier het gezellig alleen met mijn wederhelft. Ik heb tegen mijn familie gezegd dat het mij nog te druk is om aan een volle en drukke kersttafel te zitten. Maar eerlijk gezegd heb ik er vooral geen zin in en wil ik de dagen lekker knus met mijn man doorbrengen. Dingen doen waar ik geen zin in heb blijken elke keer weer bakken met energie te kosten, waarop bijna altijd een terugvalt volgt. Dus ik kies dit jaar lekker voor mijzelf.



@melia, ik moet bekennen dat ik echt teleurgesteld ben in familie/vrienden m.b.t. belangstelling. Iedereen is blijkbaar zo ontzettend druk, dat regelmatig een belletje/kaartje/appje te veel gevraagd is. Ik vind dat best pijnlijk, vooral omdat ik zelf wél altijd van mij laat horen als ik weet dat iemand het moeilijk heeft.



@Pruttie: welkom! Lastig he, als je hoofd wel wil maar je lijf trapt steeds op de rem.

Ja, heel lastig.



Ik denk dat het bij mij is begonnen omdat ik eigenlijk altijd (en dan bedoel ik echt altijd, vanaf mijn 6e ofzo) onder stress heb gestaan. Er was altijd wel wat: Ouders gingen scheiden, moeders raakte verslaafd aan drank, ik verhuisde steeds van ma naar pa en weer terug, ma overleed, puberteit (da's natuurlijk altijd stress), zwanger, pa diagnose MS en rotrelaties.



Afgelopen oktober was dat allemaal voorbij. Ik was klaar met de schulden afbetalen die mijn ex me cadeau had gedaan en ik had rust in mijn hoofd, ondanks mijn studie en alleenstaande moederschap. Mijn hoofd kon daar niet mee omgaan en ik kreeg een complete meltdown. Dagen geslapen, en als ik wakker was stond ik zo een uur onder de douche voegen te poetsen met een tandenborstel. Ik was bijzonder emotioneel (Ik weet niet eens waarom) en wilde niets. Vanaf januari aan mezelf toegegeven dat het gewoon echt niet ging.



Ik was zo blij dat ik in augustus weer kon beginnen met school, maar ik heb mezelf duidelijk overschat. Ik trok het overdag niet, hopelijk nu wel nu ik 's avonds ga. Maar alsnog slaap ik soms een heel weekend bij als zoon bij vader is. Belachelijk, 31 en er mankeert niets aan me.

tigri, lief van je.



Voor jou smileys die je bijna nooit kunt gebruiken maar wel grappig zijn



melia, ik moet inderdaad zelf de regie houden. Dank voor de herinnering! Ik voel me dan zo control freak en star. Maar inderdaad is het het beste, want iedereen adviseert wat anders en ik zie daardoor door de bomen het bos niet meer. En wordt echt knettergek van iedereens geblaat. Lekker weer mijn eigen plan trekken



Pruttie, Welkom!



Ri-anne, goede keuze. Ik ga ook weer lekker voor mezelf kiezen.



Ik voelde me afgelopen periode en nog steeds wel, heel erg bezwaard ineens omdat ik nog steeds ziek ben, en ik nog steeds hulp nodig heb. Zelfs in de zin dat ik nu vaker gedachten heb, laat maar allemaal. Ik kan er beter niet meer zijn. Even een behoorlijke zware wolk boven mij bij vlagen. Gelukkig de huisarts al om hulp gevraagd. Ik schrik altijd erg van die gedachten die ik krijg, ook al leef ik er al jaren mee en is het helaas iets wat bij mij hoort, zeker in de herfst/winter. Vind het soms moeilijk om er mee te leven. Zeker omdat veel mensen het niet snappen voor mijn gevoel. En je het ook niet even met iedereen bespreekt. Het is ook niet een onderwerp waar je iemand anders continu mee lastig valt.

Een hulpverlener heeft ooit tegen mij gezegd, je doet het zelf die depri gedachten

Die zin heb ik nu steeds in mijn hoofd. Echt een klote opmerking. Ik doe dit niet zelf er mist een stofje ofzo. Depri is het ergste wat er is, een hel, dat gun ik mijn ergste vijand niet en ik doe er altijd alles aan om het te voorkomen.

Praten, bewegen, lichtlamp, bepaalde vitamines, leuke dingen doen, nog meer praten. Echt een klote opmerking en klote dat ik die zin nu steeds als verwijt in mijn hoofd hoor.



Verdrietig dat jullie weinig steun van vrienden en familie krijgen. In deze wereld leeft iedereen zo op zichzelf. Erg stom.



Evenaar, het is inderdaad ook angst. Angst om weer dezelfde fouten te maken. Ik maak ze namelijk alweer zonder dat ik het door heb.

Het voelen of iets angst of vermoeidheid is, is heel moeilijk. Die 2 vloeien bij mij namelijk in elkaar over. Dit onderwerp speelt bij mij nu heel erg maar lastig te snappen nog. Ik ben nog steeds heel erg moe. Maar mijn hersens denken dat ik beter ben. Omdat het verschil met een jaar terug zo groot is. Erg warrig en ingewikkeld dit.

Voor mij is deze feestmaand vreselijk. Ik krijg stress van al die verplichte nummertjes. En ik doe het mezelf aan door ook het idee te hebben dat ik overal bij moet zijn. Ik sla zoveel mogelijk (schoon) familiebijeenkomsten over maar die met de kerstdagen kan ik voor mijn gevoel niet onder uit.



Verder vind ik burn out zijn best een eenzaam iets. Iedereen leeft gewoon zijn leven, voor mijn omgeving is het meer een gegeven nu. Ook niet altijd zin om er zo de nadruk op te leggen zelf, laat staan energie. Er zijn dagen dat ik bijna niemand zie. Waar ik dan ook wel weer heel verdrietig van wordt .

Als je nog niet depressief bent, dan wordt je het wel op zo'n manier. Toen ik nog in groepstherapie was ging het een stuk beter met me.

@pussywillow: Herken het, de eenzaamheid. Heb hierdoor de laatste weken ook wat meer last van depri gevoelens. Ik weet dat onder de mensen komen dan helpt, maar daar heb ik niet altijd de energie voor.



@gele_suikerspin: Het is herkenbaar dat je jezelf in bescherming neemt of angstig bent voor een terugval als je de grens opzoekt in je moeheid. Dit speelt bij mij ook mee in het hebben van negatieve gevoelens zoals ik in de vorige reactie beschreef. Ik voel me soms echt een kluizenaar. Ik heb hier nog geen manier voor gevonden. Zou het zo zijn dat je in de loop van de tijd toch steeds meer energiebuffer opbouwt? Is het gewoon een fase in het burnout proces die verdomde lastig en dubbel voelt, maar waar we gewoon even doorheen moeten?



Ik heb dus een dip. Al weken. En ik dacht dat het een soort van stilstand/terugval was. Had ineens veel minder energie en kon weinig hebben. Nu bleek het griep. Je zou bijna vergeten dat je naast burnout ook nog gewoon iets op kan lopen... Gelukkig is het dit, stelt me ook wel weer gerust, want ik was bang dat ik depressief werd.



Ik heb nog wat vragen aan jullie:

- Ik heb een tijd coaching gehad wat me veel inzichten heeft gegeven. Ik ben nu op het punt dat ik dit zelf in praktijk moet gaan brengen, maar soms denk ik dat ik misschien nog een extra zetje nodig heb. Wat hebben jullie zoal aan coaching/therapie/alternatieve geneeswijzen etc. gehad?

- Mijn partner is erg lief voor me, heeft veel geduld en begrip en ik kan goed met hem praten. Maar ik heb gemerkt dat hier ook grenzen aan zitten en ik kan niet van hem verwachten dat hij alles snapt van mijn burnout. Hij vindt mijn buien nogal grillig bijvoorbeeld. Ik kan vrolijk thuis komen van een uitje met een vriendin en daar positief over vertellen, om dan ineens in te zakken en het niet meer te zien zitten. Ik snap ook dat dat soms niet te begrijpen is. Misschien een stukje van mijn karakter, maar mogelijk ook typisch voor het ziektebeeld? Hoe gaan jullie partners om met je burnout en hoe oogsten jullie begrip en geduld met de situatie?

Hey allemaal, wat vervelend om te lezen dat iedereen zo'n dip heeft. Kan me het ook wel voorstellen, het is toch weer een tijd dat mensen van alles van je gaan verwachten. Of in ieder geval, dat je zelf het gevoel hebt dat ze van alles van je verwachten. Ik sla de kerstdagen dit jaar over. Geen familie-uitjes en dineetjes, maar lekker op de bank met vriend, pizza en biertjes. Eigenlijk vier ik kerst al jaren zo het liefst. Heb niet zo heel veel met drukke familiebijeenkomsten. Voor de mensen die het gevoel hebben er 'niet onderuit te kunnen': is dat niet juist het gevoel waardoor je o.a. in een burnout komt? Omdat je niet genoeg doet wat goed voor jou is? Mijn ervaring de laatste tijd is, als ik zeg: "Nee, dat is nu nog even te heftig." dat iedereen dan prima reageert en het begrijpt. Misschien toch doen?



Ik had het de afgelopen dagen ook zwaar. Maar dat kwam ook omdat ik 'gewoon' ziek was en me daardoor weer veel slechter voelde. Dat voelde echt als weer drie stappen terug. Want eigenlijk ging het, zeker mentaal, al best een beetje een goede kant op. Ik heb nog nauwelijks energie, maar begin al wel weer meer zin in dingen te krijgen. En ook wel iets meer te kunnen doen. Zo sluit ik mijn wandelrondje af en toe af in een koffietentje: zie ik ook nog eens wat mensen. Want inderdaad, de hele dag alleen zijn word je ook niet fijner van. Inmiddels heb ik een vast koffietentje waar ik heen ga en kan ik dus ook een praatje maken met het personeel.



Wat betreft dat mensen niet echt vragen hoe het gaat. Dat herken ik niet zo. Bij mij vragen ze ook niet vaak hoe het gaat, maar ik vind dat juist wel prima. Het is een gegeven nu en we hoeven het er niet steeds over te hebben, vind ik zelf ook niet fijn. Wat ik wel heel prettig vind is dat mijn omgeving totaal niet moeilijk doet over dat ik afspraken (laat) afzeg, of al eerder zeg dat ik niet op verjaardagen kom. Ze hebben wel echt begrip voor de situatie. Dus misschien niet echt aandacht, maar wel begrip en dat is voor mij toch belangrijker. Bovendien lukt het me zo af en toe om zelf wat aandacht te geven (dat kon de eerste maanden echt niet) en dan vind ik het juist fijn om te horen hoe het met hen gaat. Het draait in mijn wereldje immers al maanden om mij (omdat ik niet meer aankon dan dat), dus heel fijn dat het nu ook even om anderen kan draaien.



@melia: ik heb 1x in de maand coaching van een therapeut, maar de oorzaak ligt zo duidelijk in de slechte situatie op het werk (waar ik ook niet zo heel anders mee om had kunnen gaan, behalve misschien eerder een andere baan zoeken) dat ik er qua persoonlijke ontwikkeling niet superveel aan heb. Wat betreft vriend, wat bij ons heel goed helpt is: blijven praten, praten en praten. En zelf ook inzien dat je buien niet zo rationeel zijn en ook niets met hem te maken hebben. Je even terugtrekken en te rade gaan waarom je geraakt wordt, wat de switch teweeg brengt, lijkt me ook verstandig. Even voelen wat er bij jezelf gebeurt. Ik kan bijvoorbeeld ook heel lekker in mijn vel zitten en zodra vriend thuiskomt is dat weg. Ik schrok daar heel erg van, tot ik me realiseerde dat ik onbewust steeds druk op mezelf leg om een leuk vriendinnetje voor hem te zijn. Zodra hij thuiskomt, wil ik aan dat beeld voldoen. En daar word ik vervolgens chagrijnig van. Dat heeft dus niets met zijn verwachting te maken, maar wat ik mezelf opleg. Wellicht dat er bij jou ook zoiets speelt?

En accepteren dat hij niet altijd begripvol of geduldig hoeft te zijn. Hij is ook maar mens en dit drukt ook echt op hem, vergis je niet. Het is echt lastig om je vriendin te zien zwoegen. Dus ik denk dat het goed is dat je ook begrip en geduld naar hem toont, en dat zijn gevoel hierover er ook mag zijn. Jouw burnout is in die zin niet alleen van jou, het is iets waar jullie samen mee moeten dealen.



Verder spannendende update hier: ik heb morgenochtend gesprek met mijn leidinggevende over een eventuele vertrekregeling. Ik weet niet of we eruit gaan komen, maar vind het wel heel spannend. Ook is het wel een opluchting dat ik eventueel daar niet meer terug hoef, maar goed, dat is natuurlijk wel afhankelijk van de voorwaarden. Moet namelijk ook wel beter kunnen worden.