Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
maandag 19 december 2016 om 15:33
Gele Suikerspin, wat een vreselijke opmerking van die hulpverlener. Alsof je zelf kiest voor een depressie?!
Met mij gaat het met ups en downs. Soms goede dagen en af een toe weer een hele slechte dag, waarbij de depressie weer keihard om de hoek komt zeilen. Maar gelukkig is dat dan maar een dag, en niet meer dagenlang.
Wel heb ik er weer wat vervelends bij, een soort van oorsuizen. Ik hoor en voel mijn hartslag in mijn oor. Een paar weken geleden heb ik mijn trommelvlies geperforeerd, en in dat oor heb ik nu dus dat geluid/gevoel. Vreselijk irritant. Ik had de week nadat het trommelvlies gescheurd is een week lang klachten van verminderd gehoor, maar dat is gelukkig weer over en ik heb een week of twee helemaal geen klachten gehad. En nu komt sinds dit weekend dat oorsuizen opzetten. Ik merk dat ik daar veel spanning van krijg, van ik heb zoveel nare verhalen gehoord hierover en ik ben nu meteen bang dat ik er niet meer vanaf kom.
Ik heb het afgelopen jaar zoveel kwalen en klachten gehad en elke keer lijkt er weer wat nieuws bij te komen, ik word er moedeloos van.
@Evenaar: sterkte en succes voor morgen!
Met mij gaat het met ups en downs. Soms goede dagen en af een toe weer een hele slechte dag, waarbij de depressie weer keihard om de hoek komt zeilen. Maar gelukkig is dat dan maar een dag, en niet meer dagenlang.
Wel heb ik er weer wat vervelends bij, een soort van oorsuizen. Ik hoor en voel mijn hartslag in mijn oor. Een paar weken geleden heb ik mijn trommelvlies geperforeerd, en in dat oor heb ik nu dus dat geluid/gevoel. Vreselijk irritant. Ik had de week nadat het trommelvlies gescheurd is een week lang klachten van verminderd gehoor, maar dat is gelukkig weer over en ik heb een week of twee helemaal geen klachten gehad. En nu komt sinds dit weekend dat oorsuizen opzetten. Ik merk dat ik daar veel spanning van krijg, van ik heb zoveel nare verhalen gehoord hierover en ik ben nu meteen bang dat ik er niet meer vanaf kom.
Ik heb het afgelopen jaar zoveel kwalen en klachten gehad en elke keer lijkt er weer wat nieuws bij te komen, ik word er moedeloos van.
@Evenaar: sterkte en succes voor morgen!
maandag 19 december 2016 om 18:12
Hai allemaal, zonder te reageren (sorry daarvoor) toch een vraag.
Het gaat al best een tijd goed met mij, moet wel uitkijken dat ik niet teveel doe en hou slaap en rust scherp in de gaten. Gesprekken met meer mensen zijn nog steeds een no-go, en zo zijn er wel wat meer restverschijnselen, maar ik werk weer volledig en dat gaat best goed, ik rek nog steeds op, maar heb daar ook weer zin in zeg maar.
Wat mij een beetje zorgen baart, maar ik hoop dus dat dat er gewoon bij hoort: ik doe gekke dingen zoals een vies koffiekopje (met lepeltje er in) in de koelkast zetten, de ossenworst in het kastje van het brood, dat soort dingen. Op zich niet erg en ook vaak best grappig, maar gister had ik in het verkeer dat ik een verkeerde manoeuvre maakte, gelukkig reed ik niet hard, maar ik schrok wel van de onlogica ervan.
Ik was altijd een superscherp persoon, op het irritante af en ik ben er best ok mee dat ik een wat wolliger type ben geworden, maar soms ben ik ineens zo bang dat het helemaal geen restje burnout is, maar dat ik gewoon beginnende Alzheimer heb. De neiging om alles op die burnout te gooien is misschien ook wel gevaarlijk.
Dus de vraag: hoort dit er helemaal bij of moet ik het toch eens laten onderzoeken?
Oh nee je mag geen diagnoses vragen , dan stel ik de vraag anders: herkenning iemand??
Het gaat al best een tijd goed met mij, moet wel uitkijken dat ik niet teveel doe en hou slaap en rust scherp in de gaten. Gesprekken met meer mensen zijn nog steeds een no-go, en zo zijn er wel wat meer restverschijnselen, maar ik werk weer volledig en dat gaat best goed, ik rek nog steeds op, maar heb daar ook weer zin in zeg maar.
Wat mij een beetje zorgen baart, maar ik hoop dus dat dat er gewoon bij hoort: ik doe gekke dingen zoals een vies koffiekopje (met lepeltje er in) in de koelkast zetten, de ossenworst in het kastje van het brood, dat soort dingen. Op zich niet erg en ook vaak best grappig, maar gister had ik in het verkeer dat ik een verkeerde manoeuvre maakte, gelukkig reed ik niet hard, maar ik schrok wel van de onlogica ervan.
Ik was altijd een superscherp persoon, op het irritante af en ik ben er best ok mee dat ik een wat wolliger type ben geworden, maar soms ben ik ineens zo bang dat het helemaal geen restje burnout is, maar dat ik gewoon beginnende Alzheimer heb. De neiging om alles op die burnout te gooien is misschien ook wel gevaarlijk.
Dus de vraag: hoort dit er helemaal bij of moet ik het toch eens laten onderzoeken?
Oh nee je mag geen diagnoses vragen , dan stel ik de vraag anders: herkenning iemand??
maandag 19 december 2016 om 18:43
Ja volledige herkenning hier. Inclusief de angst dat het Alzheimer is. Ik doe ook van die vreemde dingen. Gebruikt theezakje in de koelkast, badjas op de kapstok voor dingen buiten, et cetera. Volgens mij heeft dit echt metbgebrek aan focus te maken. Je brein kan momenteel heel rigoureus maar één ding tegelijk, dus als je ondertussen ergens anders aan denkt, gaan dit soort dingen mis. Ik gooi het daar maar steeds op in elk geval.
maandag 19 december 2016 om 23:08
quote:melia schreef op 12 december 2016 @ 19:11:
Ik heb een druk sinterklaasfeest gehad met gillende kinderen, drukke gesprekken die door elkaar gevoerd werden en het lukte me niet echt om hierbij aan te sluiten... maar ook wel gezelligheid en weer eens onder de mensen. Merkte dat ik af en toe weg moest lopen om even tot mezelf te kunnen komen. Hielp wel, want ik hield het langer vol.
Wat me wel droevig stemt is dat is van mijn hele schoonfamilie (en dat zijn er veel) maar één iemand echt tijd voor me nam en vroeg hoe het met me gaat. Dat iedereen veel met zijn eigen leven bezig is weet ik wel, maar dat zijn toch de dingen die ik erg lastig vind. Ze hebben inderdaad niet door dat je als een soort mol moet leven... En dat het niet vanzelfsprekend is dat je bij familiegelegenheden aanwezig kunt zijn.
Ben jij wel geïnteresseerd in hen geweest? Het valt me op dat jullie veel van anderen verwachten, maar zo goed als niks vertellen over wat jij voor een ander doet. Als jij als een mol leeft, ben jij dan niet juist degene die veel met het eigen leven bezig is?
Ik bedoel dit niet vervelend, maar het valt me op dat dit in meerder berichten terugkomt. Enerzijds niet willen aansluiten tijdens kerst met familie, anderzijds je eenzaam voelen en vinden dat anderen niet genoeg aandacht voor je hebben. Maar zo'n uitnodiging is ook een teken van aandacht. Er zijn mensen die je er graag bij willen hebben, die waarschijnlijk een heel kerstdiner voor je maken, terwijl ze het vast ook druk hebben met andere dingen en jij verkiest het coconnetje waar je je veilig voelt. Op zich heel logisch, maar als je diep van binnen behoefte hebt aan contact, dan zou ik je toch aanraden om te gaan en alle verwachtingen eens thuis te laten. Gewoon zien wat er is en ook eens aandacht voor een ander hebben.
Geen mens kan alleen maar geven, zeker niet als je constant buitengesloten wordt, afspraken worden afgezegd en die ander als een mol leeft.
Ik heb een druk sinterklaasfeest gehad met gillende kinderen, drukke gesprekken die door elkaar gevoerd werden en het lukte me niet echt om hierbij aan te sluiten... maar ook wel gezelligheid en weer eens onder de mensen. Merkte dat ik af en toe weg moest lopen om even tot mezelf te kunnen komen. Hielp wel, want ik hield het langer vol.
Wat me wel droevig stemt is dat is van mijn hele schoonfamilie (en dat zijn er veel) maar één iemand echt tijd voor me nam en vroeg hoe het met me gaat. Dat iedereen veel met zijn eigen leven bezig is weet ik wel, maar dat zijn toch de dingen die ik erg lastig vind. Ze hebben inderdaad niet door dat je als een soort mol moet leven... En dat het niet vanzelfsprekend is dat je bij familiegelegenheden aanwezig kunt zijn.
Ben jij wel geïnteresseerd in hen geweest? Het valt me op dat jullie veel van anderen verwachten, maar zo goed als niks vertellen over wat jij voor een ander doet. Als jij als een mol leeft, ben jij dan niet juist degene die veel met het eigen leven bezig is?
Ik bedoel dit niet vervelend, maar het valt me op dat dit in meerder berichten terugkomt. Enerzijds niet willen aansluiten tijdens kerst met familie, anderzijds je eenzaam voelen en vinden dat anderen niet genoeg aandacht voor je hebben. Maar zo'n uitnodiging is ook een teken van aandacht. Er zijn mensen die je er graag bij willen hebben, die waarschijnlijk een heel kerstdiner voor je maken, terwijl ze het vast ook druk hebben met andere dingen en jij verkiest het coconnetje waar je je veilig voelt. Op zich heel logisch, maar als je diep van binnen behoefte hebt aan contact, dan zou ik je toch aanraden om te gaan en alle verwachtingen eens thuis te laten. Gewoon zien wat er is en ook eens aandacht voor een ander hebben.
Geen mens kan alleen maar geven, zeker niet als je constant buitengesloten wordt, afspraken worden afgezegd en die ander als een mol leeft.
maandag 19 december 2016 om 23:42
Evenaar, succes morgen!
Beel, lijkt me niet zo gek hoor. Ik doe af en toe ook van dat soort dingen. Soms wil ik koffie maken en vraag me een uur later af waar ikijn koffie gelaten heb. Die staat dan koud bij het apparaat.
Voor de rest: vooral niet aan verwachtingen proberen te voldoen van mensen die niet begrijpen hoe het is om een burn out te hebben. Ga ik ook niet doen, komend weekend. Dat hebben we tenslotte al te veel en te lang gedaan, anders hadden we geen burn out.
Beel, lijkt me niet zo gek hoor. Ik doe af en toe ook van dat soort dingen. Soms wil ik koffie maken en vraag me een uur later af waar ikijn koffie gelaten heb. Die staat dan koud bij het apparaat.
Voor de rest: vooral niet aan verwachtingen proberen te voldoen van mensen die niet begrijpen hoe het is om een burn out te hebben. Ga ik ook niet doen, komend weekend. Dat hebben we tenslotte al te veel en te lang gedaan, anders hadden we geen burn out.
dinsdag 20 december 2016 om 09:24
quote:pussywillow schreef op 19 december 2016 @ 23:42:
Voor de rest: vooral niet aan verwachtingen proberen te voldoen van mensen die niet begrijpen hoe het is om een burn out te hebben. Ga ik ook niet doen, komend weekend. Dat hebben we tenslotte al te veel en te lang gedaan, anders hadden we geen burn out.Dit snap ik wel, maar als je die lijn doortrekt is het niet zo aardig om wél hoge verwachtingen van anderen te hebben. Andere mensen hebben net zo goed een druk leven (of vaak nog drukker dan jij ooit hebt gehad, met de volwassenheid groeien immers vaak ook de verantwoordelijkheden) en hebben ook niet altijd de energie om aan al jouw verwachtingen te voldoen.
Voor de rest: vooral niet aan verwachtingen proberen te voldoen van mensen die niet begrijpen hoe het is om een burn out te hebben. Ga ik ook niet doen, komend weekend. Dat hebben we tenslotte al te veel en te lang gedaan, anders hadden we geen burn out.Dit snap ik wel, maar als je die lijn doortrekt is het niet zo aardig om wél hoge verwachtingen van anderen te hebben. Andere mensen hebben net zo goed een druk leven (of vaak nog drukker dan jij ooit hebt gehad, met de volwassenheid groeien immers vaak ook de verantwoordelijkheden) en hebben ook niet altijd de energie om aan al jouw verwachtingen te voldoen.
dinsdag 20 december 2016 om 10:41
Nee, geen burnout, wel ervaring met mensen in mijn omgeving met een burnout, die er een vergelijkbare denktrant op nahouden. Zij stellen hun grenzen en de rest van de wereld moet daar rekening mee houden, maar o wee als de ander ook zijn grenzen aangeeft, of zich eens niet wenst aan te passen. Dan zijn ze gekwetst en voelen ze zich eenzaam en kruipen in hun slachtofferrol, want voor hen is alles moeilijker en zwaarder en de ander moet maar alles kunnen en geven en klaarstaan.
Ik vind dat een heel vreemde manier van denken en wens daar zelf niet aan mee te doen. Daar ligt dus duidelijk mijn grens. Ik vond het zo typisch dat ik deze zelfde denkwijze hier ook weer meerdere keren las en wilde toch even een inkijkje geven in de andere kant van het verhaal.
Ik vind dat een heel vreemde manier van denken en wens daar zelf niet aan mee te doen. Daar ligt dus duidelijk mijn grens. Ik vond het zo typisch dat ik deze zelfde denkwijze hier ook weer meerdere keren las en wilde toch even een inkijkje geven in de andere kant van het verhaal.
dinsdag 20 december 2016 om 14:04
Ik las een aantal reacties waarin mensen zich vertwijfeld afvragen waarom er niet meer aandacht is voor hun probleem. Mensen die teleurgesteld zijn in hun familie en vrienden.
Het leek me goed om wat inzicht te geven in mogelijke redenen van dit gedrag door de omgeving. Het is heel mooi dat je leert je grenzen aan te geven en te bewaken, maar dit heeft ook invloed op anderen, die op hun beurt ook weer hun eigen grenzen hebben. Uiteindelijk zul je altijd rekening moeten houden met anderen. Je bent nu eenmaal niet alleen op de wereld. Weiger je dit, dan zul je merken dat anderen ook minder toegeeflijk worden. Het is altijd een wisselwerking.
Nu zal ik me weer terugtrekken uit dit topic. Het is niet de bedoeling om de boel te verstoren. Doe ermee wat je goeddunkt.
Het leek me goed om wat inzicht te geven in mogelijke redenen van dit gedrag door de omgeving. Het is heel mooi dat je leert je grenzen aan te geven en te bewaken, maar dit heeft ook invloed op anderen, die op hun beurt ook weer hun eigen grenzen hebben. Uiteindelijk zul je altijd rekening moeten houden met anderen. Je bent nu eenmaal niet alleen op de wereld. Weiger je dit, dan zul je merken dat anderen ook minder toegeeflijk worden. Het is altijd een wisselwerking.
Nu zal ik me weer terugtrekken uit dit topic. Het is niet de bedoeling om de boel te verstoren. Doe ermee wat je goeddunkt.
dinsdag 20 december 2016 om 14:41
@Gele Suikerspin; wat rot he dat je je zo kan vergissen in je energie. Het ene moment voel je je goed en lijk je weer van alles te kunnen, om er dan toch achter te komen dat het teveel geweest is en je weer dag(en) moet bijkomen. Ik had het afgelopen zondag nog, feestje gehad zaterdag en te laat naar bed gegaan. Zondag compleet depressief, alleen maar janken. Gelukkig gaat dat ook weer over, die momenten. het blijft lastig om niet te hard van stapel te lopen.
@tigri: beetje bijgekomen van je therapie?
@Melia; goede reactie gehad op je email? Als je oude werkomgeving zo overduidelijk een energiezuiger is, is het vast goed om die op een laag pitje of zo mogelijk helemaal aan de kant te schuiven. Qua therapieën is er teveel om op te noemen. Ik heb heel veel gesprekken gehad maar heb vooral veel aan psychomotorische therapie wat mij inzicht geeft en me mijn grenzen echt laat voelen in plaats van ze eindeloos te analyseren.
@pruttie: welkom, goed dat je weer wat onderneemt, al klinkt 'jezelf een schop onder je kont geven' niet echt aardig voor jezelf. Vaak zijn wij burn outers nogal goed in onszelf over grenzen heen schoppen. Dat je alweer een beetje ritme opbouwt en naar de avondschool gaat is toch al heel wat?! Helemaal niet belachelijk dat je op je 31e een meltdown hebt, zeker niet na alle stress die je hebt doorgemaakt. Ik herken het wel, maar het is toch vrij lastig om een beetje mild naar jezelf te zijn. Hoop dat dat je gaat lukken.
@Evenaar; hoe is het gegaan vanmorgen? Dank voor je opmerking jegens VV trouwens. Uit haar opmerkingen merk ik vooral een gebrek aan begrip over wat burn out nu eigenlijk inhoudt. Geeft verder niet, maar daar kan vast wel een ander topic voor geopend worden.
Hier gaat het weer wat beter dan zondag. Bijslapen en poweryoga hebben me weer een beetje opgepept. Het totale verlies van zelfvertrouwen door de burn out is ook echt een energiezuiger, voelt zo waardeloos terwijl je weet dat het irrationeel is om zo te denken en te voelen. Ik merk wel dat vermoeidheid een heel slechte invloed heeft op mijn gevoel van eigenwaarde en probeer dus vooral om niet verder te gaan dan 75%inspanning van wat ik zou kunnen. Volgens mij zit je dan op de goede weg, als dat lukt.
@tigri: beetje bijgekomen van je therapie?
@Melia; goede reactie gehad op je email? Als je oude werkomgeving zo overduidelijk een energiezuiger is, is het vast goed om die op een laag pitje of zo mogelijk helemaal aan de kant te schuiven. Qua therapieën is er teveel om op te noemen. Ik heb heel veel gesprekken gehad maar heb vooral veel aan psychomotorische therapie wat mij inzicht geeft en me mijn grenzen echt laat voelen in plaats van ze eindeloos te analyseren.
@pruttie: welkom, goed dat je weer wat onderneemt, al klinkt 'jezelf een schop onder je kont geven' niet echt aardig voor jezelf. Vaak zijn wij burn outers nogal goed in onszelf over grenzen heen schoppen. Dat je alweer een beetje ritme opbouwt en naar de avondschool gaat is toch al heel wat?! Helemaal niet belachelijk dat je op je 31e een meltdown hebt, zeker niet na alle stress die je hebt doorgemaakt. Ik herken het wel, maar het is toch vrij lastig om een beetje mild naar jezelf te zijn. Hoop dat dat je gaat lukken.
@Evenaar; hoe is het gegaan vanmorgen? Dank voor je opmerking jegens VV trouwens. Uit haar opmerkingen merk ik vooral een gebrek aan begrip over wat burn out nu eigenlijk inhoudt. Geeft verder niet, maar daar kan vast wel een ander topic voor geopend worden.
Hier gaat het weer wat beter dan zondag. Bijslapen en poweryoga hebben me weer een beetje opgepept. Het totale verlies van zelfvertrouwen door de burn out is ook echt een energiezuiger, voelt zo waardeloos terwijl je weet dat het irrationeel is om zo te denken en te voelen. Ik merk wel dat vermoeidheid een heel slechte invloed heeft op mijn gevoel van eigenwaarde en probeer dus vooral om niet verder te gaan dan 75%inspanning van wat ik zou kunnen. Volgens mij zit je dan op de goede weg, als dat lukt.
dinsdag 20 december 2016 om 18:04
Vandaag staat er een artikel in NRC over jong en burn out. 1 op de 6 jonge werknemers treft het. Dat is wel echt heel veel. Daarmee wordt BO inmiddels ook niet meer afgedaan als iets individueels maar als een resultaat van de tijdsgeest waarin we leven. In combinatie met een generatie die is opgegroeid met het fenomeen van voortdurend bereikbaar zijn, resulteert dat dus vrij vaak in een burn out. Interessant artikel voor ons, meelezende bo-tjes en meelezers die zelf geen burn out hebben maar proberen te begrijpen wat het inhoud.
NRC jong en burn out
NRC jong en burn out
donderdag 22 december 2016 om 16:54
Hallo iedereen, eindelijk weer een berichtje van mij. Het gekke is dat ik bijna elke dag lees op het forum en vaak al een soort antwoorden geef op jullie reacties in mijn hoofd, maar deze dan niet opschrijf. Terwijl ik de herkenning zo fijn vind! Dus ik heb me voorgenomen vaker te gaan schrijven op het forum.
Welkom aan alle nieuwe mensen!
Wat een herkenbare dingen hebben jullie opgeschreven waar jullie op dit moment tegenaan lopen: teleurstelling in mensen, het een eenzaam proces vinden, een stap terug gedaan qua herstel, hoe om te gaan met je relatie.
Nou ik herken ze alle vier op dit moment heel erg!
Merk als het ziek zijn langer duurt, de ongeduldige mensen echt afhaken. Had afgelopen zondag afgesproken met een vriendin die ik al een tijd niet had gezien. Kon aan heel haar houding en antwoorden op sommige vragen merken van, Paddestoel stel je niet aan, misschien heb je wel een schop onder je kont nodig..... Dit is sowieso een heel ongeduldig type, maar was na de afspraak (die ook best gezellig was) echt wel van slag. Kan dan echt denken: Ben ik nu zo'n aansteller..... moet het echt allemaal zolang duren het herstellen.
Ik hou zulke dingen dan voor mijzelf ook nog wat andere dingen die speelden. Kon die avond helemaal niet slapen, had weer een soort 'steen aan emoties' op mijn borst liggen. Toen naar beneden gegaan en hierover gepraat met mijn vriend.
Ik wil hem ook niet steeds lastig vallen hoe ik me voel en denk dan, ik hou het maar voor mijzelf en los het zelf wel op, maar dit werkt dus niet. Maar zo heb ik het altijd gedaan, dus is ook een leerproces voor me!
Tja en dat eenzame gevoel is ook aangewakkerd in deze maand! Ziek zijn is gewoon een eenzaam proces, je moet het toch allemaal zelf doen en niemand neemt het even van je over.
Ik heb op internet gezocht naar eventueel bijeenkomsten voor mensen met een burn out. Je hebt hier bijvoorbeeld het Parkinson/Alzheimer café, dus ik dacht wie weet....
Nee dus niets te vinden. Therapie heb ik individueel, maar ik zou graag af willen spreken ook met mensen die aan het herstellen zijn. Hoe pakken zij dingen aan, waar lopen ze tegenaan, wat gaat juist goed en soms ook kunnen lachen om die gekke hoofden van ons.
Weten jullie of er zulke dingen al bestaan?
Zit anders te denken om een oproepje te doen op het viva forum bij 'contact' gezocht en te vragen of mensen binnen de omgeving van Utrecht hier behoefte aan hebben.
Wel fijn nieuws is dat ik ben begonnen met vrijwilligerswerk bij de Wereldwinkel hier om de hoek. Om de vrijdag van twee tot zes. Ik vind verkopen erg leuk en het contact met de mensen is positief. Vind het wel confronterend om weer met vrijwilligers te starten, maar wil het ook echt zien als een stap vooruit.
Verder in oktober nog een week naar Texel geweest met mijn vriend en was heerlijk en ik voelde me fijn! Liep wel over het strand en dacht Paddestoel probeer dit gevoel vast te houden, want het kan zo weer voorbij zijn. Nou de weken daarna kwam de dip en voor mijn gevoel zit ik er nog in. Mijn psychologe geeft aan dat al haar cliënten op dit moment een stap terug doen. Dit komt echt door het donkere weer en de december maand, waarin alles gezellig moet zijn en je weer veel sociale verplichtingen heb.
Ben zelf ook blij als het weer januari is, al heb ik best relaxte kerstdagen Oud en Nieuw voor de boeg.
Afgelopen week veeeeel geslapen, had een buikvirus opgelopen, wat erg blijkt te heersten. Pik elke seizoen toch wel weer wat op, blijkt er allemaal bij te horen, accepteren,,,,,,,,adem in en adem uit
Sterkte iedereen!! Liefs Paddestoel
Welkom aan alle nieuwe mensen!
Wat een herkenbare dingen hebben jullie opgeschreven waar jullie op dit moment tegenaan lopen: teleurstelling in mensen, het een eenzaam proces vinden, een stap terug gedaan qua herstel, hoe om te gaan met je relatie.
Nou ik herken ze alle vier op dit moment heel erg!
Merk als het ziek zijn langer duurt, de ongeduldige mensen echt afhaken. Had afgelopen zondag afgesproken met een vriendin die ik al een tijd niet had gezien. Kon aan heel haar houding en antwoorden op sommige vragen merken van, Paddestoel stel je niet aan, misschien heb je wel een schop onder je kont nodig..... Dit is sowieso een heel ongeduldig type, maar was na de afspraak (die ook best gezellig was) echt wel van slag. Kan dan echt denken: Ben ik nu zo'n aansteller..... moet het echt allemaal zolang duren het herstellen.
Ik hou zulke dingen dan voor mijzelf ook nog wat andere dingen die speelden. Kon die avond helemaal niet slapen, had weer een soort 'steen aan emoties' op mijn borst liggen. Toen naar beneden gegaan en hierover gepraat met mijn vriend.
Ik wil hem ook niet steeds lastig vallen hoe ik me voel en denk dan, ik hou het maar voor mijzelf en los het zelf wel op, maar dit werkt dus niet. Maar zo heb ik het altijd gedaan, dus is ook een leerproces voor me!
Tja en dat eenzame gevoel is ook aangewakkerd in deze maand! Ziek zijn is gewoon een eenzaam proces, je moet het toch allemaal zelf doen en niemand neemt het even van je over.
Ik heb op internet gezocht naar eventueel bijeenkomsten voor mensen met een burn out. Je hebt hier bijvoorbeeld het Parkinson/Alzheimer café, dus ik dacht wie weet....
Nee dus niets te vinden. Therapie heb ik individueel, maar ik zou graag af willen spreken ook met mensen die aan het herstellen zijn. Hoe pakken zij dingen aan, waar lopen ze tegenaan, wat gaat juist goed en soms ook kunnen lachen om die gekke hoofden van ons.
Weten jullie of er zulke dingen al bestaan?
Zit anders te denken om een oproepje te doen op het viva forum bij 'contact' gezocht en te vragen of mensen binnen de omgeving van Utrecht hier behoefte aan hebben.
Wel fijn nieuws is dat ik ben begonnen met vrijwilligerswerk bij de Wereldwinkel hier om de hoek. Om de vrijdag van twee tot zes. Ik vind verkopen erg leuk en het contact met de mensen is positief. Vind het wel confronterend om weer met vrijwilligers te starten, maar wil het ook echt zien als een stap vooruit.
Verder in oktober nog een week naar Texel geweest met mijn vriend en was heerlijk en ik voelde me fijn! Liep wel over het strand en dacht Paddestoel probeer dit gevoel vast te houden, want het kan zo weer voorbij zijn. Nou de weken daarna kwam de dip en voor mijn gevoel zit ik er nog in. Mijn psychologe geeft aan dat al haar cliënten op dit moment een stap terug doen. Dit komt echt door het donkere weer en de december maand, waarin alles gezellig moet zijn en je weer veel sociale verplichtingen heb.
Ben zelf ook blij als het weer januari is, al heb ik best relaxte kerstdagen Oud en Nieuw voor de boeg.
Afgelopen week veeeeel geslapen, had een buikvirus opgelopen, wat erg blijkt te heersten. Pik elke seizoen toch wel weer wat op, blijkt er allemaal bij te horen, accepteren,,,,,,,,adem in en adem uit
Sterkte iedereen!! Liefs Paddestoel
donderdag 22 december 2016 om 17:39
Klinkt goed Ditte. Kiezen voor jezelf is nogal moeilijk, maar als dat lukt dan is dat vaak wel een opluchting. Ben benieuwd hoe je het boek gaat vinden.
Hoi paddestoel, tijdje geleden. Ik lees ook heel vaak zonder te schrijven hoor, en af en toe schrijf ik meer dan dat ik lees . Gewoon doen waar je behoefte aan hebt.
Wat akelig dat je na een tijd toch op ongeduld en onbegrip stuit. In mijn omgeving zijn er ook wel hier en daar wat mensen die zo denken. Sommigen zullen het niet zeggen, maar een vriendin waarbij je dat toch merkt uit de manier waarop ze reageert, kan je toch weer het gevoel geven dat je sneller moet. Maar ja he, het gaat nu eenmaal niet sneller dan dat je kan, zelfs niet als je het wil. Herstel forceren is echt een no-go. Ik kan dus ook niet zoveel met dat soort ongeduld en onbegrip in mijn omgeving en probeer gewoon mijn eigen tempo aan te houden. Uitleggen dat het een langzaam proces is heeft ook niet altijd zin, dus ik probeer me er maar niets van aan te trekken en te hopen dat die mensen zelf nooit zoiets zal overkomen. Wel goed dat je er met mensen praat over dingen die je dwars zitten, herinnert mij eraan hetzelfde te doen.
Ik heb ook al eens gezocht naar zo'n burn out café, maar bij mij in de buurt is dat ook niet en ik woon niet vlakbij Utrecht helaas. Ik ontmoet weleens mensen bij groepstherapie of vrijwilligerswerk, maar dat is toch anders. Misschien moeten we zelf maar iets oprichten? Als je net burn out bent heb je echt het gevoel dat je de enige bent.
Gisteren was het de kortste dag, vanaf vandaag worden de dagen weer langer!
Hoi paddestoel, tijdje geleden. Ik lees ook heel vaak zonder te schrijven hoor, en af en toe schrijf ik meer dan dat ik lees . Gewoon doen waar je behoefte aan hebt.
Wat akelig dat je na een tijd toch op ongeduld en onbegrip stuit. In mijn omgeving zijn er ook wel hier en daar wat mensen die zo denken. Sommigen zullen het niet zeggen, maar een vriendin waarbij je dat toch merkt uit de manier waarop ze reageert, kan je toch weer het gevoel geven dat je sneller moet. Maar ja he, het gaat nu eenmaal niet sneller dan dat je kan, zelfs niet als je het wil. Herstel forceren is echt een no-go. Ik kan dus ook niet zoveel met dat soort ongeduld en onbegrip in mijn omgeving en probeer gewoon mijn eigen tempo aan te houden. Uitleggen dat het een langzaam proces is heeft ook niet altijd zin, dus ik probeer me er maar niets van aan te trekken en te hopen dat die mensen zelf nooit zoiets zal overkomen. Wel goed dat je er met mensen praat over dingen die je dwars zitten, herinnert mij eraan hetzelfde te doen.
Ik heb ook al eens gezocht naar zo'n burn out café, maar bij mij in de buurt is dat ook niet en ik woon niet vlakbij Utrecht helaas. Ik ontmoet weleens mensen bij groepstherapie of vrijwilligerswerk, maar dat is toch anders. Misschien moeten we zelf maar iets oprichten? Als je net burn out bent heb je echt het gevoel dat je de enige bent.
Gisteren was het de kortste dag, vanaf vandaag worden de dagen weer langer!
donderdag 22 december 2016 om 19:26
Welkom nieuwkomers, jammer dat jullie hier moeten zijn (vanwege ziekzijn/BO), maar ik hoop dat jullie wat steun kunnen vinden hier.
@Ri-anne; bedankt voor je lieve reactie, heb er wel goed over na gedacht na je reactie, maar besloten toch maar te proberen. Tot nu toe valt het me niet tegen gelukkig, ben dan ook wel erg makkelijk met aanpassen qua eten. Merk inderdaad wel dat een groot deel ook door stress komt. Hoe gaat het nu met jou?
@Pussywillow; Heel erg bedankt voor je reactie! Hoe verloopt de feestmaand tot nu toe voor je?
Hier gaat het ook nog steeds niet goed helaas. Blijf erg veel hoofdpijn en migraine hebben, erg vervelend. Ben ook enorm moe steeds. Ik probeer wat meer dingen aan te trekken, maar heb het gevoel dat ik steeds de grond weer ingetrapt word. Dit geeft me ook weer veel spanning en stress.
Merk ook dat ik erg kwetsbaar ben, kan niet goed tegen negativiteit. Als ik 's avonds een ommetje maak en ik hoor mensen schreeuwen naar elkaar in hun huis, raak ik lichtelijk in paniek. Kennen jullie dit? Ook merk ik het als een ambulance voorbij rijdt voorbeeld. Dan gaat mijn hart heel snel kloppen en moet ik echt even blijven staan, ogen dicht als het kan, wachten tot het voorbij is.
Kennen jullie zulke dingen?
@Ri-anne; bedankt voor je lieve reactie, heb er wel goed over na gedacht na je reactie, maar besloten toch maar te proberen. Tot nu toe valt het me niet tegen gelukkig, ben dan ook wel erg makkelijk met aanpassen qua eten. Merk inderdaad wel dat een groot deel ook door stress komt. Hoe gaat het nu met jou?
@Pussywillow; Heel erg bedankt voor je reactie! Hoe verloopt de feestmaand tot nu toe voor je?
Hier gaat het ook nog steeds niet goed helaas. Blijf erg veel hoofdpijn en migraine hebben, erg vervelend. Ben ook enorm moe steeds. Ik probeer wat meer dingen aan te trekken, maar heb het gevoel dat ik steeds de grond weer ingetrapt word. Dit geeft me ook weer veel spanning en stress.
Merk ook dat ik erg kwetsbaar ben, kan niet goed tegen negativiteit. Als ik 's avonds een ommetje maak en ik hoor mensen schreeuwen naar elkaar in hun huis, raak ik lichtelijk in paniek. Kennen jullie dit? Ook merk ik het als een ambulance voorbij rijdt voorbeeld. Dan gaat mijn hart heel snel kloppen en moet ik echt even blijven staan, ogen dicht als het kan, wachten tot het voorbij is.
Kennen jullie zulke dingen?
donderdag 22 december 2016 om 22:51
Fijn dat er zoveel mensen meeschrijven en lezen. Had even nodig om alles door te lezen... maar ik ben weer bij!
Toch wel mooi dat we hier de herkenning bij elkaar vinden. Een BO-café zou een mooi idee zijn, maar ik heb ook last van drukke omgevingen. Beetje lastig en ik kom ook niet uit de omgeving van Utrecht... Maar voor nu vind ik dit forum ook al heel fijn.
Wat betreft sociale contacten: energiezuigers mijd ik, ik merk dat die contacten ook een beetje als vanzelf doodbloeden. Geen gemis.
Ik merk ook dat ik, door wat ik nu door-/meemaak, soms het gevoel heb dat ik (niet arrogant bedoeld) emotioneel meer bagage/diepgang heb gekregen waardoor ik niet meer level met sommige vrienden.
Ook met mijn ouders is het contact op het moment wat moeizaam. Steeds meer dingen relateer ik aan hoe ik het vroeger deed als kind, de rollen in het gezin die ik toen had of welke ik me heb aangemeten. Maar in het volwassen leven helpen die aangeleerde patronen die bij je niet altijd meer. Nu ik dat aan het doorbreken ben zie ik bepaalde dingen in die erg confronterend zijn soms. Het bij mijn ouders op bezoek gaan brengt al de nodige spanning met zich mee. Niet fijn, hopelijk vind ik hier een weg in.
Als we het toch over boekentips hebben: over het inzien en doorbreken van patronen is een goed en praktisch boek geschreven: "Ik (k)en mijn ikken" geschreven door Berry Collewijn en Karin Brugman. Heb ik erg veel aan gehad.
Tot slot nog even een nieuwsgierige vraag van mij wan ik ben eigenlijk wel benieuwd naar de duur van jullie BO. Ikzelf ben nu bijna een jaar ziek.
Op naar de kerstdagen! Hopelijk weten jullie er allemaal je weg in te vinden en durven we goede keuzes te maken die helpend zijn voor onszelf.
Toch wel mooi dat we hier de herkenning bij elkaar vinden. Een BO-café zou een mooi idee zijn, maar ik heb ook last van drukke omgevingen. Beetje lastig en ik kom ook niet uit de omgeving van Utrecht... Maar voor nu vind ik dit forum ook al heel fijn.
Wat betreft sociale contacten: energiezuigers mijd ik, ik merk dat die contacten ook een beetje als vanzelf doodbloeden. Geen gemis.
Ik merk ook dat ik, door wat ik nu door-/meemaak, soms het gevoel heb dat ik (niet arrogant bedoeld) emotioneel meer bagage/diepgang heb gekregen waardoor ik niet meer level met sommige vrienden.
Ook met mijn ouders is het contact op het moment wat moeizaam. Steeds meer dingen relateer ik aan hoe ik het vroeger deed als kind, de rollen in het gezin die ik toen had of welke ik me heb aangemeten. Maar in het volwassen leven helpen die aangeleerde patronen die bij je niet altijd meer. Nu ik dat aan het doorbreken ben zie ik bepaalde dingen in die erg confronterend zijn soms. Het bij mijn ouders op bezoek gaan brengt al de nodige spanning met zich mee. Niet fijn, hopelijk vind ik hier een weg in.
Als we het toch over boekentips hebben: over het inzien en doorbreken van patronen is een goed en praktisch boek geschreven: "Ik (k)en mijn ikken" geschreven door Berry Collewijn en Karin Brugman. Heb ik erg veel aan gehad.
Tot slot nog even een nieuwsgierige vraag van mij wan ik ben eigenlijk wel benieuwd naar de duur van jullie BO. Ikzelf ben nu bijna een jaar ziek.
Op naar de kerstdagen! Hopelijk weten jullie er allemaal je weg in te vinden en durven we goede keuzes te maken die helpend zijn voor onszelf.
vrijdag 23 december 2016 om 15:30
Dank je wel voor je reactie Ditte.
Ik heb een hele tijd wat afstand genomen, dat is nu nog steeds meer trekt weer iets aan. Ik dacht dat het wel weer kon, maar en blijven wat ergernissen spelen. Herkenning wat jij zegt ook, eigenlijk precies hetzelfde: een pleasende moeder. Ze krijgt door mij nu vaker een spiegel voorgehouden, dat vind ze soms wel lastig. Misschien dat het daardoor ook steeds clasht.
Ik heb, voordat ik een jaar geleden in de BO terecht kwam, ook een lange aanloop gehad. Dat zie ik nu in, op dat moment wist ik nog niet hoe destructief ik bezig was. Dat heb ik er wel van geleerd, maar ik blijf me zorgen maken over mijn toekomt op werkgebied. Ik kan mijn oude level echt niet mee aan en dat wil ik ook niet, maar dat is nu nog onzeker. Ben jij wel weer teruggekomen in je oude baan, Ditte?
Ik heb een hele tijd wat afstand genomen, dat is nu nog steeds meer trekt weer iets aan. Ik dacht dat het wel weer kon, maar en blijven wat ergernissen spelen. Herkenning wat jij zegt ook, eigenlijk precies hetzelfde: een pleasende moeder. Ze krijgt door mij nu vaker een spiegel voorgehouden, dat vind ze soms wel lastig. Misschien dat het daardoor ook steeds clasht.
Ik heb, voordat ik een jaar geleden in de BO terecht kwam, ook een lange aanloop gehad. Dat zie ik nu in, op dat moment wist ik nog niet hoe destructief ik bezig was. Dat heb ik er wel van geleerd, maar ik blijf me zorgen maken over mijn toekomt op werkgebied. Ik kan mijn oude level echt niet mee aan en dat wil ik ook niet, maar dat is nu nog onzeker. Ben jij wel weer teruggekomen in je oude baan, Ditte?
vrijdag 23 december 2016 om 17:33
Nou ga zo maar een oproepje plaatsen voor lotgenoten contact. Ben erg benieuwd! Het is niet mijn bedoeling om een heel café vol te hebben . Weet helemaal niet of er behoefte aan is en of er mensen op reageren. Maar een rustige plek om met elkaar te praten is altijd wel te vinden en misschien in combinatie met een kleine boswandeling ofzo. Ik houd jullie op de hoogte!
Navillera, hoort er allemaal bij hoor je klachten. Heb dit in het begin ook erg gehad. Het cortisol gehalte is veel te hoog en daardoor krijg je zulke reacties. Het blijkt dat onze hersenen (van mensen dus met een burn out) van vorm veranderen. En dit heeft een lange nasleep en negatieve effecten. Ook het filteren van prikkels gaat niet goed, dus alles komt 10x zo hard bij je binnen!
http://www.elsevier.nl/ke ... an-een-burn-out-1759696W/
Hier een artikel met een duidelijke uitleg.
Tja, en hoelang ben je al aan het herstellen?
Mijn eerste burn out die begon op 15 oktober 2005 (vergeet deze datum nooit meer) heeft wel een aantal jaar geduurd. Ze kwamen er na twee jaar achter dat ik (hoe ze het nu mooi noemen) secundair was getraumatiseerd door mijn werk in de hulpverlening. Toen dit trauma voor het grootste gedeelte met EMDR was behandeld, ging het beter met me. Eerst begonnen met vrijwilligerswerk, daarna post rond gebracht en toen op een kinderdagverblijf begonnen.
En op dat Kinderdagverblijf ziek geworden, onbegrip van nieuwe huisarts (tja, je hebt een burn out gehad en bent erg kwetsbaar), twee jaar erg ziek geweest en op standje overleving gestaan en op het laatst zeer wanhopig, wat als niemand me gelooft dat er daadwerkelijk iets niet goed zit in mijn lichaam!! Eindelijk een diagnose, behandeld hiervoor en toen kwam de man met de hamer, tweede burn out. Het haarfijn aan gevoeld dat ik me op glad ijs bevond, maar kon er niets mee. Dit vond ik zo beangstigend, er was dus geen sprake van echt steeds over mijn grenzen gaan. Wel merkte ik dat er veel verdriet nog zat van mijn eerste burn out, het instorten, niets meer kunnen, afgekeurd worden etc. Het is toch een rouwproces, waar niet veel ruimte voor is, in mijn ogen. Nu ook weer EMDR gehad en dit was ook 1 van de onderwerpen die is behandeld.
Ben nu een jaar aan het herstellen.
Navillera, hoort er allemaal bij hoor je klachten. Heb dit in het begin ook erg gehad. Het cortisol gehalte is veel te hoog en daardoor krijg je zulke reacties. Het blijkt dat onze hersenen (van mensen dus met een burn out) van vorm veranderen. En dit heeft een lange nasleep en negatieve effecten. Ook het filteren van prikkels gaat niet goed, dus alles komt 10x zo hard bij je binnen!
http://www.elsevier.nl/ke ... an-een-burn-out-1759696W/
Hier een artikel met een duidelijke uitleg.
Tja, en hoelang ben je al aan het herstellen?
Mijn eerste burn out die begon op 15 oktober 2005 (vergeet deze datum nooit meer) heeft wel een aantal jaar geduurd. Ze kwamen er na twee jaar achter dat ik (hoe ze het nu mooi noemen) secundair was getraumatiseerd door mijn werk in de hulpverlening. Toen dit trauma voor het grootste gedeelte met EMDR was behandeld, ging het beter met me. Eerst begonnen met vrijwilligerswerk, daarna post rond gebracht en toen op een kinderdagverblijf begonnen.
En op dat Kinderdagverblijf ziek geworden, onbegrip van nieuwe huisarts (tja, je hebt een burn out gehad en bent erg kwetsbaar), twee jaar erg ziek geweest en op standje overleving gestaan en op het laatst zeer wanhopig, wat als niemand me gelooft dat er daadwerkelijk iets niet goed zit in mijn lichaam!! Eindelijk een diagnose, behandeld hiervoor en toen kwam de man met de hamer, tweede burn out. Het haarfijn aan gevoeld dat ik me op glad ijs bevond, maar kon er niets mee. Dit vond ik zo beangstigend, er was dus geen sprake van echt steeds over mijn grenzen gaan. Wel merkte ik dat er veel verdriet nog zat van mijn eerste burn out, het instorten, niets meer kunnen, afgekeurd worden etc. Het is toch een rouwproces, waar niet veel ruimte voor is, in mijn ogen. Nu ook weer EMDR gehad en dit was ook 1 van de onderwerpen die is behandeld.
Ben nu een jaar aan het herstellen.
