Gezondheid
alle pijlers
Uitgezaaide prostaatkanker
zondag 18 december 2016 om 12:26
Hallo dames,
Misschien heeft iemand dit ook mee gemaakt en kan haar ervaringen met mij delen.
Bij mijn vader is sinds een aantal jaren prostaatkanker ontdekt. Het is ook uitgezaaid naar zijn benen. Hij heeft hormoon behandeling en chemo al gehad en dat heeft niet geholpen. Hij is ook bestraald(3 keer). Hij is altijd sterk geweest, maar sinds 4 maanden is hij helemaal zwak geworden. Hij kan niet lopen, zitten, staan etc... Zijn laatste bestraling was 3 weken geleden en sindsdien gaat het eigenlijk nog erger met hem. Hij eet en drinkt bijna niet en heeft hij nog meer pijn. Ik heb contact opgenomen met de dokter, maar ze geven aan dat het bij de ziekte hoort en dat hij alleen de pijnstillers moet innemen.
Het probleem is dat mijn zus en ik voor hem zorgen en dat wij (beide) niets over medische zorg weten. Ik zou bijvoorbeeld willen dat hij tijdelijk in het ziekenhuis of een zorginstantie wordt opgenomen zodat hij tenminste voeding via infuus of in ieder geval iets krijgt. Maar ik weet niet met wie ik contact moet opnemen behalve de dokter (maar die geeft aan het er bij hoort). Ik denk dat jullie ook begrijpen dat ik niet stil wil zitten en alles wat nog mogelijk is wil proberen om de tijd die hij nog heeft iets dragelijker te maken.
Zijn er dames die zoiets hebben meegemaakt en mij advies kunnen geven over welke stappen in kan nemen??
Groetjes, S
Misschien heeft iemand dit ook mee gemaakt en kan haar ervaringen met mij delen.
Bij mijn vader is sinds een aantal jaren prostaatkanker ontdekt. Het is ook uitgezaaid naar zijn benen. Hij heeft hormoon behandeling en chemo al gehad en dat heeft niet geholpen. Hij is ook bestraald(3 keer). Hij is altijd sterk geweest, maar sinds 4 maanden is hij helemaal zwak geworden. Hij kan niet lopen, zitten, staan etc... Zijn laatste bestraling was 3 weken geleden en sindsdien gaat het eigenlijk nog erger met hem. Hij eet en drinkt bijna niet en heeft hij nog meer pijn. Ik heb contact opgenomen met de dokter, maar ze geven aan dat het bij de ziekte hoort en dat hij alleen de pijnstillers moet innemen.
Het probleem is dat mijn zus en ik voor hem zorgen en dat wij (beide) niets over medische zorg weten. Ik zou bijvoorbeeld willen dat hij tijdelijk in het ziekenhuis of een zorginstantie wordt opgenomen zodat hij tenminste voeding via infuus of in ieder geval iets krijgt. Maar ik weet niet met wie ik contact moet opnemen behalve de dokter (maar die geeft aan het er bij hoort). Ik denk dat jullie ook begrijpen dat ik niet stil wil zitten en alles wat nog mogelijk is wil proberen om de tijd die hij nog heeft iets dragelijker te maken.
Zijn er dames die zoiets hebben meegemaakt en mij advies kunnen geven over welke stappen in kan nemen??
Groetjes, S
zondag 18 december 2016 om 12:31
zondag 18 december 2016 om 12:55
De eerste vraag die in mij opkomst, is wat weten jullie over de prognose? En hoe oud ben je en hoe oud is je zus(je)? Want het is nogal wat, wat er op jullie bordje ligt.
Mocht je met Buurtzorg in zee willen gaan, weet dan dat je ook vandaag contact kunt leggen. Het team bij je vader in de buurt is 24 uur per dag telefonisch bereikbaar. En je krijgt een verpleegkundige of verzorgende IG aan de lijn.
Voor een opname in een hospice geldt dat de levensverwachting korter moet zijn dan 3 maanden(tenminste, dat was eerder zo). Het komt regelmatig voor dat er een wachtlijst is.
Ik kan me voorstellen dat je denkt aan een ziekenhuis opname. Maar wat wil je vader zelf? En nogmaals, wat is de prognose, wat verwachten jullie van een ziekenhuis opname?
Veel sterkte...!
Mocht je met Buurtzorg in zee willen gaan, weet dan dat je ook vandaag contact kunt leggen. Het team bij je vader in de buurt is 24 uur per dag telefonisch bereikbaar. En je krijgt een verpleegkundige of verzorgende IG aan de lijn.
Voor een opname in een hospice geldt dat de levensverwachting korter moet zijn dan 3 maanden(tenminste, dat was eerder zo). Het komt regelmatig voor dat er een wachtlijst is.
Ik kan me voorstellen dat je denkt aan een ziekenhuis opname. Maar wat wil je vader zelf? En nogmaals, wat is de prognose, wat verwachten jullie van een ziekenhuis opname?
Veel sterkte...!
zondag 18 december 2016 om 13:03
zondag 18 december 2016 om 13:12
quote:mallebeppie schreef op 18 december 2016 @ 12:55:
Ik kan me voorstellen dat je denkt aan een ziekenhuis opname. Maar wat wil je vader zelf? En nogmaals, wat is de prognose, wat verwachten jullie van een ziekenhuis opname?
Veel sterkte...!
Wat denk je te bereiken met een ziekenhuisopname? Het hoort bij het ziekteproces dat het lichaam op een gegeven moment minder voedsel nodig heeft. In het uiterste geval zou je met dwangvoeding je vaders lijden wat kunnen verlengen, maar wil je dat?
Wel raar dat jullie niet al eens een goed gesprek hebben gehad met jullie vader en de huisarts. Het is belangrijk op een lijn te zitten en alvast een plan te maken voor wanneer het slechter gaat. Hoe open is je vader over zijn ziekte?
En inderdaad sterkte.
Ik kan me voorstellen dat je denkt aan een ziekenhuis opname. Maar wat wil je vader zelf? En nogmaals, wat is de prognose, wat verwachten jullie van een ziekenhuis opname?
Veel sterkte...!
Wat denk je te bereiken met een ziekenhuisopname? Het hoort bij het ziekteproces dat het lichaam op een gegeven moment minder voedsel nodig heeft. In het uiterste geval zou je met dwangvoeding je vaders lijden wat kunnen verlengen, maar wil je dat?
Wel raar dat jullie niet al eens een goed gesprek hebben gehad met jullie vader en de huisarts. Het is belangrijk op een lijn te zitten en alvast een plan te maken voor wanneer het slechter gaat. Hoe open is je vader over zijn ziekte?
En inderdaad sterkte.
zondag 18 december 2016 om 13:23
quote:lila01 schreef op 18 december 2016 @ 13:07:
En haal alvast nutridrink bij de apotheek. Daar zitten allerhande voedingsstoffen in voor mensen die verzwakt zijn.Niet zelf doen. Vraag hierover advies aan een huisarts of diëtiste, hij/zij weet welke het beste is voor deze patient en of het eventueel vergoed wordt door de zorgverzekeraar.
En haal alvast nutridrink bij de apotheek. Daar zitten allerhande voedingsstoffen in voor mensen die verzwakt zijn.Niet zelf doen. Vraag hierover advies aan een huisarts of diëtiste, hij/zij weet welke het beste is voor deze patient en of het eventueel vergoed wordt door de zorgverzekeraar.
zondag 18 december 2016 om 13:42
Wat wil je vader? Hij kan niet gedwongen worden tot een infuus, of sondevoeding, of een opname. Als hij het niet wil houdt het op, hoe graag jullie ook zouden willen dat hij aansterkt.
Ik heb uit de naaste omgeving goede ervaring met een hospice. Veel zorg en aandacht, er is veel mogelijk.
Sterkte, het is een moeilijke tijd.
Ik heb uit de naaste omgeving goede ervaring met een hospice. Veel zorg en aandacht, er is veel mogelijk.
Sterkte, het is een moeilijke tijd.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
zondag 18 december 2016 om 13:43
Allereerst een afspraak maken met de huisarts en de vragen die je hebt aan hem voorleggen. Eventueel een huisbezoek regelen zodat je vader er ook bij kan zijn. Wijkverpleging thuis , of een kortdurende opname in een verpleeghuis . Maar ook daar heb je de huisarts voor nodig voor een aanvraag. En hoe staat je vader er zelf tegenover?
Het zijn rotsituaties , ik wens jullie dan ook heel veel sterkte.
Het zijn rotsituaties , ik wens jullie dan ook heel veel sterkte.
zondag 18 december 2016 om 13:51
In de ziekteverlopen van mijn vader (zo'n beetje zelfde verhaal, nu ruim 10 jaar terug overleden) hadden we met name veel last van de slecht functionerende huisarts. Alles werd gebagatelliseerd en we hebben serieus overwogen een officiële klacht in te dienen. Alleen konden we er dat geestelijk niet bij hebben en daarom niet gedaan,
Dus in dit geval de huisarts passeren (als dat je probleem is) en meteen richting oncoloog of wijkverpleging gaan.
De huisarts van mijn vader is inmiddels met pensioen, maar als ik zijn naam hoor, krijg ik nóg rode vlekken in mijn nek. Ook omdat hij later mijn moeder veel te lang met een verwaarloosde longontsteking heeft laten doorlopen (ach, een griepje). Ze was er bijna aan onderdoor gegaan, als ze niet een keer een vervanger had getroffen. En zo hebben we wel meer met die vent meegemaakt. Goddank kon mijn moeder op een gegeven moment van huisarts wisselen.
Dus in dit geval de huisarts passeren (als dat je probleem is) en meteen richting oncoloog of wijkverpleging gaan.
De huisarts van mijn vader is inmiddels met pensioen, maar als ik zijn naam hoor, krijg ik nóg rode vlekken in mijn nek. Ook omdat hij later mijn moeder veel te lang met een verwaarloosde longontsteking heeft laten doorlopen (ach, een griepje). Ze was er bijna aan onderdoor gegaan, als ze niet een keer een vervanger had getroffen. En zo hebben we wel meer met die vent meegemaakt. Goddank kon mijn moeder op een gegeven moment van huisarts wisselen.
When in doubt, the auditor is always right!
zondag 18 december 2016 om 13:52
quote:mallebeppie schreef op 18 december 2016 @ 12:55:
De eerste vraag die in mij opkomst, is wat weten jullie over de prognose? En hoe oud ben je en hoe oud is je zus(je)? Want het is nogal wat, wat er op jullie bordje ligt.
Mocht je met Buurtzorg in zee willen gaan, weet dan dat je ook vandaag contact kunt leggen. Het team bij je vader in de buurt is 24 uur per dag telefonisch bereikbaar. En je krijgt een verpleegkundige of verzorgende IG aan de lijn.
Voor een opname in een hospice geldt dat de levensverwachting korter moet zijn dan 3 maanden(tenminste, dat was eerder zo). Het komt regelmatig voor dat er een wachtlijst is.
Ik kan me voorstellen dat je denkt aan een ziekenhuis opname. Maar wat wil je vader zelf? En nogmaals, wat is de prognose, wat verwachten jullie van een ziekenhuis opname?
Veel sterkte...!
Ik ben 24 en mijn zus is 27. Wat de prognose betreft hebben wij geen duidelijk antwoord gekregen(om eerlijk te zijn hebben wij dat ook nooit gevraagd uit angst). Er is ons alleen verteld dat het niet te genezen is, maar niet hoe lang hij nog heeft. De internist had tijdens zijn laatste bezoek zelfs aangegeven dat hij na de bestraling aan een andere hormoonbehandeling zou beginnen. Maar na de bestraling is hij nog zieker geworden.
En ja, hij wilt zelf ook opgenomen worden, het was eerst zelfs zijn idee. En de reden dat wij een een ziekenhuis opname willen is voor de voeding(infuus). Zolang hij niets eet, zal hij niet sterker worden. Wij weten dat hij nooit niet zal genezen, maar dat hij zo snel zo erg achteruit zal gaan hadden wij niet verwacht.
De eerste vraag die in mij opkomst, is wat weten jullie over de prognose? En hoe oud ben je en hoe oud is je zus(je)? Want het is nogal wat, wat er op jullie bordje ligt.
Mocht je met Buurtzorg in zee willen gaan, weet dan dat je ook vandaag contact kunt leggen. Het team bij je vader in de buurt is 24 uur per dag telefonisch bereikbaar. En je krijgt een verpleegkundige of verzorgende IG aan de lijn.
Voor een opname in een hospice geldt dat de levensverwachting korter moet zijn dan 3 maanden(tenminste, dat was eerder zo). Het komt regelmatig voor dat er een wachtlijst is.
Ik kan me voorstellen dat je denkt aan een ziekenhuis opname. Maar wat wil je vader zelf? En nogmaals, wat is de prognose, wat verwachten jullie van een ziekenhuis opname?
Veel sterkte...!
Ik ben 24 en mijn zus is 27. Wat de prognose betreft hebben wij geen duidelijk antwoord gekregen(om eerlijk te zijn hebben wij dat ook nooit gevraagd uit angst). Er is ons alleen verteld dat het niet te genezen is, maar niet hoe lang hij nog heeft. De internist had tijdens zijn laatste bezoek zelfs aangegeven dat hij na de bestraling aan een andere hormoonbehandeling zou beginnen. Maar na de bestraling is hij nog zieker geworden.
En ja, hij wilt zelf ook opgenomen worden, het was eerst zelfs zijn idee. En de reden dat wij een een ziekenhuis opname willen is voor de voeding(infuus). Zolang hij niets eet, zal hij niet sterker worden. Wij weten dat hij nooit niet zal genezen, maar dat hij zo snel zo erg achteruit zal gaan hadden wij niet verwacht.
zondag 18 december 2016 om 13:59
TO, heel erg veel sterkte in deze tijd voor jou en je zus.
Het is een absolute klote-ziekte en heel zwaar om je geliefde vader hieraan gesloopt te zien worden.
Je vader zal het ook fijn vinden in zijn laatste periode door zijn dochters verzorgd te worden.
Mijn vader in elk geval wel. Ondanks de droefheid van het lange afscheid, wat het toch is, heb ik er ook veel mooie herinneringen aan. Wij zijn er als gezin nóg closer door geworden.
Wellicht heeft de wijkverpleging ook tips voor jullie om de verzorging makkelijker te maken.
Dat op zich is al een reden om contact op te nemen.
Het is een absolute klote-ziekte en heel zwaar om je geliefde vader hieraan gesloopt te zien worden.
Je vader zal het ook fijn vinden in zijn laatste periode door zijn dochters verzorgd te worden.
Mijn vader in elk geval wel. Ondanks de droefheid van het lange afscheid, wat het toch is, heb ik er ook veel mooie herinneringen aan. Wij zijn er als gezin nóg closer door geworden.
Wellicht heeft de wijkverpleging ook tips voor jullie om de verzorging makkelijker te maken.
Dat op zich is al een reden om contact op te nemen.
When in doubt, the auditor is always right!
zondag 18 december 2016 om 14:01
quote:redcandlejar schreef op 18 december 2016 @ 13:52:
[...]
Ik ben 24 en mijn zus is 27. Wat de prognose betreft hebben wij geen duidelijk antwoord gekregen(om eerlijk te zijn hebben wij dat ook nooit gevraagd uit angst). Er is ons alleen verteld dat het niet te genezen is, maar niet hoe lang hij nog heeft. De internist had tijdens zijn laatste bezoek zelfs aangegeven dat hij na de bestraling aan een andere hormoonbehandeling zou beginnen. Maar na de bestraling is hij nog zieker geworden.
En ja, hij wilt zelf ook opgenomen worden, het was eerst zelfs zijn idee. En de reden dat wij een een ziekenhuis opname willen is voor de voeding(infuus). Zolang hij niets eet, zal hij niet sterker worden. Wij weten dat hij nooit niet zal genezen, maar dat hij zo snel zo erg achteruit zal gaan hadden wij niet verwacht.
Dat is nogal wat wat jullie op je bordje krijgen, zeker op die leeftijd.
Is er niemand binnen de familie die jullie kan helpen? Ik begrijp wel dat jullie een gesprek met de internist/oncoloog over de levensverwachting van jullie vader eng vinden hoor. Zelfs veel oudere mensen hebben daar nog moeite mee.
In het belang van jullie vader, hij heeft het er tenslotte zelf over, is het wel belangrijk nu actie te gaan ondernemen. Heb je een huisarts die er niets aan doet, bel dan zelf met de wijkverpleging, zij hebben de kennis en mensen in huis om jullie verder te helpen.
[...]
Ik ben 24 en mijn zus is 27. Wat de prognose betreft hebben wij geen duidelijk antwoord gekregen(om eerlijk te zijn hebben wij dat ook nooit gevraagd uit angst). Er is ons alleen verteld dat het niet te genezen is, maar niet hoe lang hij nog heeft. De internist had tijdens zijn laatste bezoek zelfs aangegeven dat hij na de bestraling aan een andere hormoonbehandeling zou beginnen. Maar na de bestraling is hij nog zieker geworden.
En ja, hij wilt zelf ook opgenomen worden, het was eerst zelfs zijn idee. En de reden dat wij een een ziekenhuis opname willen is voor de voeding(infuus). Zolang hij niets eet, zal hij niet sterker worden. Wij weten dat hij nooit niet zal genezen, maar dat hij zo snel zo erg achteruit zal gaan hadden wij niet verwacht.
Dat is nogal wat wat jullie op je bordje krijgen, zeker op die leeftijd.
Is er niemand binnen de familie die jullie kan helpen? Ik begrijp wel dat jullie een gesprek met de internist/oncoloog over de levensverwachting van jullie vader eng vinden hoor. Zelfs veel oudere mensen hebben daar nog moeite mee.
In het belang van jullie vader, hij heeft het er tenslotte zelf over, is het wel belangrijk nu actie te gaan ondernemen. Heb je een huisarts die er niets aan doet, bel dan zelf met de wijkverpleging, zij hebben de kennis en mensen in huis om jullie verder te helpen.
zondag 18 december 2016 om 14:03
Ik op zéker proberen hem opgenomen te laten worden.
Mijn vader was ziek in de bijzonder hete zomer van 2006 en ik kwam op een dag thuis terwijl mijn moeder even weg was. Mijn vader sloeg toen tegen mij volkomen wartaal uit en ik was bang dat er een hersentumor bijgekomen was.
Hij is toen opgenomen en hij bleek volkomen uitgedroogd te zijn. Na wat zakken vocht en een nachtje in het ziekenhuis was hij weer volkomen coherent.
Zeker met wat je zicht over voeding en zo, denk ik dat je het bij het goed eind hebt.
Hoe graag je ook wil, je kunt niet alles thuis regelen.
Mijn vader was ziek in de bijzonder hete zomer van 2006 en ik kwam op een dag thuis terwijl mijn moeder even weg was. Mijn vader sloeg toen tegen mij volkomen wartaal uit en ik was bang dat er een hersentumor bijgekomen was.
Hij is toen opgenomen en hij bleek volkomen uitgedroogd te zijn. Na wat zakken vocht en een nachtje in het ziekenhuis was hij weer volkomen coherent.
Zeker met wat je zicht over voeding en zo, denk ik dat je het bij het goed eind hebt.
Hoe graag je ook wil, je kunt niet alles thuis regelen.
When in doubt, the auditor is always right!
zondag 18 december 2016 om 14:03
quote:mary57 schreef op 18 december 2016 @ 14:01:
[...]
Dat is nogal wat wat jullie op je bordje krijgen, zeker op die leeftijd.
Is er niemand binnen de familie die jullie kan helpen? Ik begrijp wel dat jullie een gesprek met de internist/oncoloog over de levensverwachting van jullie vader eng vinden hoor. Zelfs veel oudere mensen hebben daar nog moeite mee.
In het belang van jullie vader, hij heeft het er tenslotte zelf over, is het wel belangrijk nu actie te gaan ondernemen. Heb je een huisarts die er niets aan doet, bel dan zelf met de wijkverpleging, zij hebben de kennis en mensen in huis om jullie verder te helpen.
Bij mijn opa werd ons verteld dat ze dat in dit soort gevallen niet meer doen, een levensverwachting geven, omdat het per individu zo enorm kan verschillen.
Vraag aan je vader of je zijn oncoloog hierover mag bellen! Die wil wel meedenken wss.
[...]
Dat is nogal wat wat jullie op je bordje krijgen, zeker op die leeftijd.
Is er niemand binnen de familie die jullie kan helpen? Ik begrijp wel dat jullie een gesprek met de internist/oncoloog over de levensverwachting van jullie vader eng vinden hoor. Zelfs veel oudere mensen hebben daar nog moeite mee.
In het belang van jullie vader, hij heeft het er tenslotte zelf over, is het wel belangrijk nu actie te gaan ondernemen. Heb je een huisarts die er niets aan doet, bel dan zelf met de wijkverpleging, zij hebben de kennis en mensen in huis om jullie verder te helpen.
Bij mijn opa werd ons verteld dat ze dat in dit soort gevallen niet meer doen, een levensverwachting geven, omdat het per individu zo enorm kan verschillen.
Vraag aan je vader of je zijn oncoloog hierover mag bellen! Die wil wel meedenken wss.
zondag 18 december 2016 om 14:11
quote:Auditor schreef op 18 december 2016 @ 13:51:
In de ziekteverlopen van mijn vader (zo'n beetje zelfde verhaal, nu ruim 10 jaar terug overleden) hadden we met name veel last van de slecht functionerende huisarts. Alles werd gebagatelliseerd en we hebben serieus overwogen een officiële klacht in te dienen. Alleen konden we er dat geestelijk niet bij hebben en daarom niet gedaan,
Dus in dit geval de huisarts passeren (als dat je probleem is) en meteen richting oncoloog of wijkverpleging gaan.
De huisarts van mijn vader is inmiddels met pensioen, maar als ik zijn naam hoor, krijg ik nóg rode vlekken in mijn nek. Ook omdat hij later mijn moeder veel te lang met een verwaarloosde longontsteking heeft laten doorlopen (ach, een griepje). Ze was er bijna aan onderdoor gegaan, als ze niet een keer een vervanger had getroffen. En zo hebben we wel meer met die vent meegemaakt. Goddank kon mijn moeder op een gegeven moment van huisarts wisselen.
Dat gevoel heb ik ook bij zijn huisarts. Voor dat de prostaatkanker werd geconstateerd heeft hij 1.5 jaar rond gelopen met ernstig pijn aan zijn benen. Iedere keer zei de huisarts dat het spierpijn was tot hij een keer naar de huisartsenpost moest en de arts gelijk zag dat het geen spierpijn kon zijn. Maarja we waren te laat, het was al uitgezaaid naar zijn linker been.
@ iedereen: Bedankt voor jullie reacties. Ik ga morgen ook met de huisarts contact opnemen.
In de ziekteverlopen van mijn vader (zo'n beetje zelfde verhaal, nu ruim 10 jaar terug overleden) hadden we met name veel last van de slecht functionerende huisarts. Alles werd gebagatelliseerd en we hebben serieus overwogen een officiële klacht in te dienen. Alleen konden we er dat geestelijk niet bij hebben en daarom niet gedaan,
Dus in dit geval de huisarts passeren (als dat je probleem is) en meteen richting oncoloog of wijkverpleging gaan.
De huisarts van mijn vader is inmiddels met pensioen, maar als ik zijn naam hoor, krijg ik nóg rode vlekken in mijn nek. Ook omdat hij later mijn moeder veel te lang met een verwaarloosde longontsteking heeft laten doorlopen (ach, een griepje). Ze was er bijna aan onderdoor gegaan, als ze niet een keer een vervanger had getroffen. En zo hebben we wel meer met die vent meegemaakt. Goddank kon mijn moeder op een gegeven moment van huisarts wisselen.
Dat gevoel heb ik ook bij zijn huisarts. Voor dat de prostaatkanker werd geconstateerd heeft hij 1.5 jaar rond gelopen met ernstig pijn aan zijn benen. Iedere keer zei de huisarts dat het spierpijn was tot hij een keer naar de huisartsenpost moest en de arts gelijk zag dat het geen spierpijn kon zijn. Maarja we waren te laat, het was al uitgezaaid naar zijn linker been.
@ iedereen: Bedankt voor jullie reacties. Ik ga morgen ook met de huisarts contact opnemen.
zondag 18 december 2016 om 14:14
quote:shala91 schreef op 18 december 2016 @ 14:03:
[...]
Bij mijn opa werd ons verteld dat ze dat in dit soort gevallen niet meer doen, een levensverwachting geven, omdat het per individu zo enorm kan verschillen.
Vraag aan je vader of je zijn oncoloog hierover mag bellen! Die wil wel meedenken wss.
Dat is te kort door de bocht, artsen kunnen en willen daar heus wel wat over zeggen (als mensen het ook willen horen).
De oncoloog kun je wel bellen, maar die schakelt dan toch weer de huisarts in om verdere actie te gaan ondernemen.
[...]
Bij mijn opa werd ons verteld dat ze dat in dit soort gevallen niet meer doen, een levensverwachting geven, omdat het per individu zo enorm kan verschillen.
Vraag aan je vader of je zijn oncoloog hierover mag bellen! Die wil wel meedenken wss.
Dat is te kort door de bocht, artsen kunnen en willen daar heus wel wat over zeggen (als mensen het ook willen horen).
De oncoloog kun je wel bellen, maar die schakelt dan toch weer de huisarts in om verdere actie te gaan ondernemen.
zondag 18 december 2016 om 14:15
quote:redcandlejar schreef op 18 december 2016 @ 14:11:
[...]
Dat gevoel heb ik ook bij zijn huisarts. Voor dat de prostaatkanker werd geconstateerd heeft hij 1.5 jaar rond gelopen met ernstig pijn aan zijn benen. Iedere keer zei de huisarts dat het spierpijn was tot hij een keer naar de huisartsenpost moest en de arts gelijk zag dat het geen spierpijn kon zijn. Maarja we waren te laat, het was al uitgezaaid naar zijn linker been.
@ iedereen: Bedankt voor jullie reacties. Ik ga morgen ook met de huisarts contact opnemen.Heel veel sterkte gewenst.
[...]
Dat gevoel heb ik ook bij zijn huisarts. Voor dat de prostaatkanker werd geconstateerd heeft hij 1.5 jaar rond gelopen met ernstig pijn aan zijn benen. Iedere keer zei de huisarts dat het spierpijn was tot hij een keer naar de huisartsenpost moest en de arts gelijk zag dat het geen spierpijn kon zijn. Maarja we waren te laat, het was al uitgezaaid naar zijn linker been.
@ iedereen: Bedankt voor jullie reacties. Ik ga morgen ook met de huisarts contact opnemen.Heel veel sterkte gewenst.
zondag 18 december 2016 om 16:24
Stel: in het meest slechte scenario is vader terminaal. En uit bloedonderzoek blijkt dat hij is uitgedroogd. En er volgt een ziekenhuis opname, wat intensief is voor iemand die zo ziek is. Hij krijgt een infuus met vocht. Wil hij dan ook voeding gaan krijgen via een sonde in zijn neus? Als het zou worden voorgesteld door de behandeld arts. Wat verwacht je vader daar dan van? Wat zou het doel zijn?
Vraag eens aan je vader wat hij eigenlijk zelf weet over de fase waar hij in zit en of hij weet wat de prognose is. Misschien wil hij jullie beschermen of niet belasten. Indien hij in de laatste fase is, wil hij dan thuis sterven etc? En denken jij en je zus ook aan jullie eigen belastbaarheid?
Is hij momenteel bedlegerig? Kan hij nog zelf naar de wc, of zichzelf wassen/kleden?
Moeilijk hoor, verdrietig ook. Hebben jullie zelf wel steun genoeg?
Vraag eens aan je vader wat hij eigenlijk zelf weet over de fase waar hij in zit en of hij weet wat de prognose is. Misschien wil hij jullie beschermen of niet belasten. Indien hij in de laatste fase is, wil hij dan thuis sterven etc? En denken jij en je zus ook aan jullie eigen belastbaarheid?
Is hij momenteel bedlegerig? Kan hij nog zelf naar de wc, of zichzelf wassen/kleden?
Moeilijk hoor, verdrietig ook. Hebben jullie zelf wel steun genoeg?
