Zwanger
alle pijlers
Bevalling. Verwachting VS realiteit
donderdag 12 januari 2017 om 09:06
Inmiddels ben ik ruim 35 weken zwanger en zit de bevalling er natuurlijk aan te komen. Ik ken de hele theorie, maar kan me er nog zo weinig bij voorstellen. Ik ben dus eigenlijk wel benieuwd of jullie bevalling was zoals verwacht kwa pijn, beleving situatie etc of in praktijk heel anders was 
.
Ow en als je het geslacht niet wist, klopte het met je voorgevoel?
. Ow en als je het geslacht niet wist, klopte het met je voorgevoel?
donderdag 12 januari 2017 om 12:02
Bevalling 1, inleiding. Dag 1 ballonnetje gezet, volgende ochtend vliezen gebroken en weeenopwekkers via infuus. Binnen een uur verschrikkelijke weeenstorm via mijn rug, toen ruggenprik. Toen 2 uur lang persweeen, dat bleek achteraf, maar kon niet volgens verpleging ivm ruggenprik. Uiteindelijk volledige ontsluiting, 2 uur persen, baby bleek sterrenkijker, en onderweg naar OK gehaald met vacuümpomp. Drama bevalling en lang herstel.
Bevalling 2, inleiding ivm bevalling 1. Na een week voorweeen al 4cm. Om 8 uur worden vliezen gebroken en gelijk flinke weeen. Om 9 uur 7 cm, puf heel zen alle weeen weg. Half 10 wil ik persen, co assistent voelt en zegt dat ik 4 cm heb. Ik raak volledig in paniek, en wil naar huis. Om 10.00 uur heb ik mijn lekkere zen-puf-wee ritme weer te pakken, maar dan doet het wel echt zeer. Om 10.15 lanceer ik met een oerkreet een drol, ja echt heel gênant, en de arts wordt opgepiept. Ik voel mijn litteken van de knip trekken, en durf niet te persen. Dan pers ik een keer en baby wordt met een boogje gelanceerd. Placenta glibbert er netjes achteraan, en dan kan het hechten beginnen. Ik voel niets van de verdoving en het hechten. Totale bevalling heeft 2.5 uur geduurd.
Twee totaal verschillende bevallingen, en die tweede was echt een eitje. Ik hoorde ooit in een tv programma dat je als hoog zwangere je waardigheid afgeeft bij de deur van het ziekenhuis en dat je die weer oppikt als je weggaat. Dat vond ik wel een leuke, want het is wel een beetje gênant dat bevallen.
Bevalling 2, inleiding ivm bevalling 1. Na een week voorweeen al 4cm. Om 8 uur worden vliezen gebroken en gelijk flinke weeen. Om 9 uur 7 cm, puf heel zen alle weeen weg. Half 10 wil ik persen, co assistent voelt en zegt dat ik 4 cm heb. Ik raak volledig in paniek, en wil naar huis. Om 10.00 uur heb ik mijn lekkere zen-puf-wee ritme weer te pakken, maar dan doet het wel echt zeer. Om 10.15 lanceer ik met een oerkreet een drol, ja echt heel gênant, en de arts wordt opgepiept. Ik voel mijn litteken van de knip trekken, en durf niet te persen. Dan pers ik een keer en baby wordt met een boogje gelanceerd. Placenta glibbert er netjes achteraan, en dan kan het hechten beginnen. Ik voel niets van de verdoving en het hechten. Totale bevalling heeft 2.5 uur geduurd.
Twee totaal verschillende bevallingen, en die tweede was echt een eitje. Ik hoorde ooit in een tv programma dat je als hoog zwangere je waardigheid afgeeft bij de deur van het ziekenhuis en dat je die weer oppikt als je weggaat. Dat vond ik wel een leuke, want het is wel een beetje gênant dat bevallen.
donderdag 12 januari 2017 om 12:02
Tegenvaller. Maandagochtend ingeleid, om 23.00 braken mijn vliezen met een knal (daar schrok ik echt van) en begonnen de weeen. Halverwege de nacht kreeg ik pethydine waardoor ik helemaal van de wereld was. Bij 9 cm moest ik persen om het laatste randje weg te krijgen maar toen viel de hartslag van baby steeds weg en werd het de volgende dag om 12.45 uur een spoedkeizersnede onder narcose.
Ik vond vooral de begeleiding tegenvallen, of eigenlijk ontbreken. Ik had zo'n beeld uit films dat de verpleegster je drinken aanbied met een rietje, je voorhoofd dept en helpt met opvangen van de weeen etc maar niks van dat alles. Vriend kon zelf het gelekte vruchtwater opdweilen en steeds kotsbakjes brengen en weggooien.
Ik vond vooral de begeleiding tegenvallen, of eigenlijk ontbreken. Ik had zo'n beeld uit films dat de verpleegster je drinken aanbied met een rietje, je voorhoofd dept en helpt met opvangen van de weeen etc maar niks van dat alles. Vriend kon zelf het gelekte vruchtwater opdweilen en steeds kotsbakjes brengen en weggooien.
donderdag 12 januari 2017 om 12:05
quote:Quepasa1989 schreef op 12 januari 2017 @ 10:20:
Bij mij was de eerste keer zwaar ook al ging ik er blanco in.
1 x ingeleid met een of ander paardenmiddel. 5 uurtjes was hij er, na al die pijn zou je er iets moois boor terug moeten krijgen. Helaas was dat hier niet het geval. Zoon werd stil geboren.
Bij zoon twee ook ingeleid en die drie uurtjes vielen reuze mee
Bij zoon drie ook ingeleid en die was er met 40 minuten
Bij mij was de eerste keer zwaar ook al ging ik er blanco in.
1 x ingeleid met een of ander paardenmiddel. 5 uurtjes was hij er, na al die pijn zou je er iets moois boor terug moeten krijgen. Helaas was dat hier niet het geval. Zoon werd stil geboren.
Bij zoon twee ook ingeleid en die drie uurtjes vielen reuze mee
Bij zoon drie ook ingeleid en die was er met 40 minuten
donderdag 12 januari 2017 om 12:17
Ik ben 3 weken terug bevallen. Ik had geen verwachtingen en juist daardoor kan ik er positief op terug kijken. Voor een ander met een roze wolk plaatje in zn hoofd was het waarschijnlijk een horror bevalling geweest (poep in t vruchtwater, 18u rugweeen, ruggenprik, knip, scheur, vacuüm, sterrenkijker, 8 pond, weeen opwekkers... ik vergeet vast iers. Heb alles zo'n beetje voorbij zien komen) maar juist omdat ik er blanco in ging kijk ik er als een positief iets op terug
donderdag 12 januari 2017 om 12:21
Bij mij klopte het met een kant van wat ik verwacht had. Na 9 maanden kotsen had ik verwacht dat mijn bevalling wel prima te doen zou zijn...
Mijn vliezen braken voor de weeën begonnen, de vk kwam langs en kort daarna begonnen mijn weeën. Na 20 minuten kwamen ze al iedere 3 minuten en waren erg heftig, alleen te kort. Mijn lichaam verzette zich enorm tegen de weeën door de pijn, na 18 uur en nog steeds alleen de ene cm ontsluiting waar ik mee begon mocht ik eindelijk een ruggenprik en weeën opwekkers.
Met de ruggenprik ging het veel beter en de ontsluiting kwam eindelijk op gang, helaas werkte die ook weer uit. Ik moest het aangeven als het weer teveel werd voor me en dan zouden ze hem een keer kunnen ophogen. Na dat ik dat aan gaf duurde het ruim drie kwartier voor ze hem daadwerkelijk ook gingen ophogen. Na het ophogen bleek dat ik wel al persweeën had en moest ik gaan persen zonder dat ik de persweeën voelde. Dat is erg lastig mee persen en ik moest het afkijken op het scherm wanneer ze waren. Na 45 min persweeën en in het totaal 28 uur weeën en 29 uur na het breken van mijn vliezen was daar dan eindelijk mijn ventje.
De placenta uitpersen heb ik nauwelijks iets van gemerkt maar het hechten.... De 5 hechtingen (dus niet eens heel veel) zaten op 3 plekken en ik heb ze allemaal gevoeld. Heel pijnlijk. (En mijn ene schaamlip bestaat nog steeds uit 2 delen dus die hadden ze net zo goed niet kunnen zetten)
Mijn vliezen braken voor de weeën begonnen, de vk kwam langs en kort daarna begonnen mijn weeën. Na 20 minuten kwamen ze al iedere 3 minuten en waren erg heftig, alleen te kort. Mijn lichaam verzette zich enorm tegen de weeën door de pijn, na 18 uur en nog steeds alleen de ene cm ontsluiting waar ik mee begon mocht ik eindelijk een ruggenprik en weeën opwekkers.
Met de ruggenprik ging het veel beter en de ontsluiting kwam eindelijk op gang, helaas werkte die ook weer uit. Ik moest het aangeven als het weer teveel werd voor me en dan zouden ze hem een keer kunnen ophogen. Na dat ik dat aan gaf duurde het ruim drie kwartier voor ze hem daadwerkelijk ook gingen ophogen. Na het ophogen bleek dat ik wel al persweeën had en moest ik gaan persen zonder dat ik de persweeën voelde. Dat is erg lastig mee persen en ik moest het afkijken op het scherm wanneer ze waren. Na 45 min persweeën en in het totaal 28 uur weeën en 29 uur na het breken van mijn vliezen was daar dan eindelijk mijn ventje.
De placenta uitpersen heb ik nauwelijks iets van gemerkt maar het hechten.... De 5 hechtingen (dus niet eens heel veel) zaten op 3 plekken en ik heb ze allemaal gevoeld. Heel pijnlijk. (En mijn ene schaamlip bestaat nog steeds uit 2 delen dus die hadden ze net zo goed niet kunnen zetten)
donderdag 12 januari 2017 om 12:55
Ik vond de bevalling prima te doen. Alles bij elkaar minder dan 10 uur bezig geweest, waarvan bijna 1,5 uur persen. Dat vond ik dan ook het ergste, ik had echt het gevoel dat ik er geen goede grip op kreeg. En holy fuck, dat deed echt pijn, hoewel ik het me niet heel scherp herinner. Ik weet nog wel dat ik flink gejammerd heb toen het hoofdje stond (en weer teruggleed, aueaueauw!). De ontsluitingsweeen vond ik tot ongeveer 8cm prima te doen, daarna werd het zwaar, maar dat was maar een half uurtje ofzo. Ik had een soort hyperfocus en kon heel goed met de pijn omgaan. Uiteindelijk heb ik het meeste last gehad van het hechten. Subtotaalruptuur die in het zkh gehecht moest (thuis bevallen). Ik moest erg lang wachten, werd eerst onderzocht door een co (auwauwauw!), daarna door de gyn (auauauauauaw!!) en tegen de tijd dat ik eindelijk gehecht kon worden (5 uur na de bevalling) was alle natuurlijke pijnstilling uit mijn lichaam verdwenen. Ik had gevraagd (op advies van de vk) of ik gehecht kon worden op de OK onder een roes (omdat het controleren van mijn schade al zo gruwelijk veel pijn deed) en dat kon pas heel laat die avond en dan had ik een nacht moeten blijven. Dus toch maar lokale verdoving. Ik heb toch een partij gejankt tijdens het hechten en vriend blauwe plekken geknepen. Ik vond het niks minder dan traumatisch en zelfs nu, na een jaar, heb ik nog wat (lichamelijke en psychische) problemen. Zo durf ik geen tampons te gebruiken en heb ik ook liever geen seks. Dus echt: als je flink gehecht moet en je bent erg gevoelig; doe die roes!!! Ik heb tot op de dag er spijt van het noet te hebben gedaan.
donderdag 12 januari 2017 om 13:20
Ik zou met hypnobirting mijn kind er pijnloos uit visualiseren, de weeën wegdenken als ballonnen die opstijgen en mijn doos visualiseren als een openende roos die zijn geheim prijsgeeft. Realiteit waren rugweeen, na 16 uur lijden zonder ontsluiting een ruggenprik (zalig) en toen ik kon persen in 20 minuten met grof geweld naar buiten gewerkt.
Maar hij was hetwel waard:)
Maar hij was hetwel waard:)
donderdag 12 januari 2017 om 13:25
quote:fee90 schreef op 12 januari 2017 @ 13:20:
Ik zou met hypnobirting mijn kind er pijnloos uit visualiseren, de weeën wegdenken als ballonnen die opstijgen en mijn doos visualiseren als een openende roos die zijn geheim prijsgeeft. Realiteit waren rugweeen, na 16 uur lijden zonder ontsluiting een ruggenprik (zalig) en toen ik kon persen in 20 minuten met grof geweld naar buiten gewerkt.
Maar hij was hetwel waard:)
Sorry moet enorm lachen om je post
Ik zou met hypnobirting mijn kind er pijnloos uit visualiseren, de weeën wegdenken als ballonnen die opstijgen en mijn doos visualiseren als een openende roos die zijn geheim prijsgeeft. Realiteit waren rugweeen, na 16 uur lijden zonder ontsluiting een ruggenprik (zalig) en toen ik kon persen in 20 minuten met grof geweld naar buiten gewerkt.
Maar hij was hetwel waard:)
Sorry moet enorm lachen om je post
donderdag 12 januari 2017 om 13:34
Hier een keer zes en een keer vier uur. Twee keer weeenstorm, dat schiet wel lekker op maar geen adempauze is wel heftig. Persen ging supersnel, en was daardoor een waas van pijn waarbij ik bijna het bewustzijn verloor. Daarna nog even placenta lanceren en klaar. Kortom: mijn lichaam kan het heel goed maar mijn geest beent dat nauwelijks bij. Zo verschrikkelijk intens.
donderdag 12 januari 2017 om 20:40
quote:fee90 schreef op 12 januari 2017 @ 13:20:
Ik zou met hypnobirting mijn kind er pijnloos uit visualiseren, de weeën wegdenken als ballonnen die opstijgen en mijn doos visualiseren als een openende roos die zijn geheim prijsgeeft. Realiteit waren rugweeen, na 16 uur lijden zonder ontsluiting een ruggenprik (zalig) en toen ik kon persen in 20 minuten met grof geweld naar buiten gewerkt.
Maar hij was hetwel waard:)
Volgens mijn yogadocente was persen helemaal niet nodig, als je je maar genoeg concentreerde en bleef zuchten zou de baby er vanzelf uitkomen.. Nou, no way.
Ik dacht van tevoren dat ik de pijn van de weeen het ergst zou vinden, maar dat is me zo mee gevallen! Zat zonder noemenswaardige weeen in 2 uur op 4-5cm, en had op weg naar het ziekenhuis het hoogste woord ('is dit nou alles?!' ). De laatste 2cm waren wel heftig, maar ik was echt goed gefocused en kon het handelen. Toen ik mocht gaan persen dacht ik nog, nou, hups, eruit met die baby. Twee uur later was ik nog steeds bezig, kwam de gyn er als verlosser aan en werd de baby met een knip (niks van gevoeld, wel gehoord) en een pomp geboren. De placenta was eruit voor ik er erg in had, het hechten was soms wat gevoelig maar dan spoot ze wat verdoving bij. De verloskundige, verpleegkundigen en artsen waren allemaal lief en begaan, ik kreeg juist wel de washandjes en glaasjes ranja, en toen ik écht niet meer kon, hoefde dat ook niet meer. Dat persen vond ik wel echt een tegenvaller, had geen goede persweeen en het gevoel alsof ik maar wat deed. Kon ze ook prima 'weg drukken', of proberen tegen te houden.
Al met al heeft het een uur of 8 geduurd en kijk ik er prima op terug, maar die yogamiep kan een tik voor haar hoofd krijgen met haar 'je hoeft niet te persen'..
Ik zou met hypnobirting mijn kind er pijnloos uit visualiseren, de weeën wegdenken als ballonnen die opstijgen en mijn doos visualiseren als een openende roos die zijn geheim prijsgeeft. Realiteit waren rugweeen, na 16 uur lijden zonder ontsluiting een ruggenprik (zalig) en toen ik kon persen in 20 minuten met grof geweld naar buiten gewerkt.
Maar hij was hetwel waard:)
Volgens mijn yogadocente was persen helemaal niet nodig, als je je maar genoeg concentreerde en bleef zuchten zou de baby er vanzelf uitkomen.. Nou, no way.
Ik dacht van tevoren dat ik de pijn van de weeen het ergst zou vinden, maar dat is me zo mee gevallen! Zat zonder noemenswaardige weeen in 2 uur op 4-5cm, en had op weg naar het ziekenhuis het hoogste woord ('is dit nou alles?!' ). De laatste 2cm waren wel heftig, maar ik was echt goed gefocused en kon het handelen. Toen ik mocht gaan persen dacht ik nog, nou, hups, eruit met die baby. Twee uur later was ik nog steeds bezig, kwam de gyn er als verlosser aan en werd de baby met een knip (niks van gevoeld, wel gehoord) en een pomp geboren. De placenta was eruit voor ik er erg in had, het hechten was soms wat gevoelig maar dan spoot ze wat verdoving bij. De verloskundige, verpleegkundigen en artsen waren allemaal lief en begaan, ik kreeg juist wel de washandjes en glaasjes ranja, en toen ik écht niet meer kon, hoefde dat ook niet meer. Dat persen vond ik wel echt een tegenvaller, had geen goede persweeen en het gevoel alsof ik maar wat deed. Kon ze ook prima 'weg drukken', of proberen tegen te houden.
Al met al heeft het een uur of 8 geduurd en kijk ik er prima op terug, maar die yogamiep kan een tik voor haar hoofd krijgen met haar 'je hoeft niet te persen'..
donderdag 12 januari 2017 om 21:42
Ik had een zwangerschap volgens het boekje en ging er daarom vanuit dat mijn bevallig ook volgens het boekje zou gaan (opbouwende weeën, 1 cm per uur blabla. Geen idee meer wat ik me van te voren allemaal wijs had laten maken ). Dus ik had lachfilms klaarliggen voor de eerste fase, want dat zou ontspannend werken ofzo. Nou niets van dat alles. Toen de weeën begonnen was het meteen heftig en kwamen ze snel achter elkaar. Na een uur raakte ik in paniek want dit ging ik echt niet nog 11 uur volhouden. Man heeft de vk gebeld en toen die er even later was zat ik al op 7 cm. Niets opbouwends aan. Dochter is dan ook in 5 uur geboren.
Van te voren had ik tegen man gezegd dat hij niet beledigd moest zijn als ik in mezelf gekeerd zat want dat doe ik meestal als ik pijn had. Nou dit keer niet. Toen man bij 9 cm vroeg of hij dan nog even snel een sigaret kon gaan roken, heb ik me echt aan hem vastgeklemd hij ging nergens meer heen.
Persen viel me tegen. Op de een of andere manier dacht ik dat ik dat wel even deed in een paar persweeën, maar dat duurde voor mijn gevoel eeuwig (in werkelijkheid maar een half uur). En ik was zo bang voor het moment dat het hoofdje zou staan want dat zou branderig zijn (heb je al ruim 4 uur pijn, ga ik me daar druk over zitten maken ) maar de verloskundige drukte iets van een warme was hand ertegen (?) En ik riep "oohhh lekker" , hele kamer in een deuk
O ja en de kraamtijd viel me echt tegen. Die heb ik onderschat zeg. Dacht dat ik na zo'n snelle bevalling zonder ingrepen wel weer snel op de been zou zijn. Pfff... als ik had gedoucht en beneden op de bank zat met beeb was ik al heel tevreden.
Nouja dat dus.. ik zou het zo nog een keer doen. Maar voorlopig even nog niet want ze is pas 5 maanden
Van te voren had ik tegen man gezegd dat hij niet beledigd moest zijn als ik in mezelf gekeerd zat want dat doe ik meestal als ik pijn had. Nou dit keer niet. Toen man bij 9 cm vroeg of hij dan nog even snel een sigaret kon gaan roken, heb ik me echt aan hem vastgeklemd hij ging nergens meer heen.
Persen viel me tegen. Op de een of andere manier dacht ik dat ik dat wel even deed in een paar persweeën, maar dat duurde voor mijn gevoel eeuwig (in werkelijkheid maar een half uur). En ik was zo bang voor het moment dat het hoofdje zou staan want dat zou branderig zijn (heb je al ruim 4 uur pijn, ga ik me daar druk over zitten maken ) maar de verloskundige drukte iets van een warme was hand ertegen (?) En ik riep "oohhh lekker" , hele kamer in een deuk
O ja en de kraamtijd viel me echt tegen. Die heb ik onderschat zeg. Dacht dat ik na zo'n snelle bevalling zonder ingrepen wel weer snel op de been zou zijn. Pfff... als ik had gedoucht en beneden op de bank zat met beeb was ik al heel tevreden.
Nouja dat dus.. ik zou het zo nog een keer doen. Maar voorlopig even nog niet want ze is pas 5 maanden
donderdag 12 januari 2017 om 22:52
ik heb ook 2 hele verschillende bevallingen gehad. De eerste was in mijn beleving erg traumatisch. heb lang nodig gehad om er overheen te komen. Duurde "maar" 9 uur, maar ondanks weeenopwekkers geen persweeen, dus 1,5 uur op eigen kracht geperst... veel mensen die in en uit liepen in de verloskamer dus erg onrustig en een mannelijke verloskundige waarbij ik me niet op mijn gemak voelde (praktijk met meerdere verloskundigen dus dan krijg je wie er dienst heeft) die ook nog eens plotseling vertrok omdat zijn dienst erop zat en zei, mijn collega is onderweg, doei! Daarna veel te strak gehecht waardoor alles de eerste dagen een ramp was, kon me amper in bed omdraaien, laat staan lopen oid.
Bevalling 2: rond 21.30 begonnen, weeen vielen wel mee vond de verloskundige ook toen ze kwam maar bij haar controle rond 23.00 al 6 cm. dus snel naar ziekenhuis (wilde ik zelf). Lekker rustige kamer, alleen de verloskundige en een super lieve verpleegster erbij (en mijn man uiteraard). Sterke persweeen, (toen wist ik dus pas dat ik die de eerste bevalling echt niet had gehad) om 00.50 dochter geboren. na 2 minuten persen. 1 hechting. Wat een heerlijke bevalling was dat! een uurtje later stond ik al onder de douche. en 2 dagen later had ik alweer zin om erop uit te gaan. zo kan het dus ook gaan.
Maar maak je niet te druk, het is spannend maar het gaat hoe het gaat, en als dat anders is dan je dacht leg je er dan bij neer en sta er niet te lang bij stil. er is er nog nooit een blijven zitten, haha! Veel succes!
Bevalling 2: rond 21.30 begonnen, weeen vielen wel mee vond de verloskundige ook toen ze kwam maar bij haar controle rond 23.00 al 6 cm. dus snel naar ziekenhuis (wilde ik zelf). Lekker rustige kamer, alleen de verloskundige en een super lieve verpleegster erbij (en mijn man uiteraard). Sterke persweeen, (toen wist ik dus pas dat ik die de eerste bevalling echt niet had gehad) om 00.50 dochter geboren. na 2 minuten persen. 1 hechting. Wat een heerlijke bevalling was dat! een uurtje later stond ik al onder de douche. en 2 dagen later had ik alweer zin om erop uit te gaan. zo kan het dus ook gaan.
Maar maak je niet te druk, het is spannend maar het gaat hoe het gaat, en als dat anders is dan je dacht leg je er dan bij neer en sta er niet te lang bij stil. er is er nog nooit een blijven zitten, haha! Veel succes!
Don't cry, buy a bag and move on.
donderdag 12 januari 2017 om 22:57
Oh ja; misschien een overbodige tip, maar ook na de bevalling: blijf in beweging! Ook al was het loeizwaar en moet je plat; ga dan af en toe plassen ofzo, zodat je beweegt. Ik heb een paar dagen plat gelegen met trombose als gevolg. Leuk joh, een newborn, terwijl je in je eentje in het zh zit
Omdenken: je krijgt dan wel heul sexy vleeskleurige steunkousen
Omdenken: je krijgt dan wel heul sexy vleeskleurige steunkousen
donderdag 12 januari 2017 om 22:58
Eerste bevalling was een complete hel. Ik kan heel goed tegen pijn maar ik ging toen van " help ik ga dood" tot " help maak mij dood". Duurde 53 uur trouwens.
Tweede bevalling appeltje eitje. 4 uur duurde het en de pijn was helemaal niet heftig geweest en goed uit te houden.
Derde bevalling duurde 2 uurtjes en was ook appeltje eitje.
Tweede bevalling appeltje eitje. 4 uur duurde het en de pijn was helemaal niet heftig geweest en goed uit te houden.
Derde bevalling duurde 2 uurtjes en was ook appeltje eitje.
donderdag 12 januari 2017 om 23:02
Ik vond mijn bevalling ontzettend meevallen, heb me er tijdens de zwangerschap ook werkelijk geen moment druk om gemaakt.
Vliezen braken, halfuur daarna regelmatige weeën, 2 cm ontsluiting per uur, 20 minuutjes geperst en zoon was geboren! Wel een knip gehad, niets van gevoeld. Het hechten was geen pretje.
Totale duur bevalling: 6 uur
Vliezen braken, halfuur daarna regelmatige weeën, 2 cm ontsluiting per uur, 20 minuutjes geperst en zoon was geboren! Wel een knip gehad, niets van gevoeld. Het hechten was geen pretje.
Totale duur bevalling: 6 uur
donderdag 12 januari 2017 om 23:35
Had verwacht dat het veel pijn zou doen, had ook verwacht dat het zich op zou bouwen. Ging er verder blanco in.
Niets rustig opbouwen, mijn eerste wee duurde zo'n 2 uur lang. Beginnen met een weeenstorm dus. Na drie uur kwam de verloskundige langs, zo eentje die eigenlijk allang met pensioen had gemoeten: "ach kind, bel over een uur of 5 nog maar eens, je bent amper begonnen! "
Toen ben ik compleet in paniek geraakt, immers de bevalling begint rustig, en wordt langzaam erger...
Niet wetende dat het helemaal niet erger zou worden. Na een uurtje weer gebeld, zuchtend en steunend kwam ze langs, heb ziekenhuis en pijnstilling geëist, dit hield ik niet vol. Haar reactie: 'je kunt wel naar het ziekenhuis, maar op dit tijdstip krijg je echt geen anesthesist, kom op, alle vrouwen kunnen dit..'
Uiteindelijk ging ze toch voelen, had 8 cm maar baby's hartje trok het niet, dus met ambulance met sirenes naar het ziekenhuis.
7 verschillende mensen kwamen voelen, kreeg infuus, en allerlei andere onderzoeken. Had toen bijna volledige ontsluiting maar voelde niks meer door de paniek. Verloskundige zei: 'bij deze draag ik haar over aan het ziekenhuis' en was weer weg.
Baby moest er meteen uit, hartslag bleef steeds langer weg, dus vacuumverlossing, 6 keer liet dat ding los bij het trekken, voelde me net een koe. Baby kwam bij de laatste keer trekken, werd al klaargemaakt voor spoedkeizernee, werd gereanimeerd en het is gelukkig goed gekomen.
Het is me erg tegengevallen, niet zozeer de pijn, want ik wist dat die zou komen, maar het gebrek aan begeleiding. Geen uitleg over wat er gebeurde, het gevoel dat ik een ontzettende aansteller was terwijl ik best een hoge pijngrens heb. Man heeft ook een naar gevoel eraan overgehouden, hij stond in een hoekje en had ook geen idee wat er allemaal gebeurde. Heeft best lang geduurd voor we aan een tweede wilde denken, en de eerste keer dat ik in dat ziekenhuis moest zijn werd ik echt misselijk.
Achteraf is mijn bevalling erg snel geweest, 6 uur.
Tweede had ik een geweldige verloskundige, zeer goed begeleid, ze heeft me vertrouwen gegeven en ben heerlijk thuisbevallen binnen een uur. Was ook gelijk erg heftig met de weeen, maar dankzij haar wist ik dat ik het aankon en het niet erger zou worden, was heel relaxed en ontspannen. Hele fijne bevalling gehad!
Niets rustig opbouwen, mijn eerste wee duurde zo'n 2 uur lang. Beginnen met een weeenstorm dus. Na drie uur kwam de verloskundige langs, zo eentje die eigenlijk allang met pensioen had gemoeten: "ach kind, bel over een uur of 5 nog maar eens, je bent amper begonnen! "
Toen ben ik compleet in paniek geraakt, immers de bevalling begint rustig, en wordt langzaam erger...
Niet wetende dat het helemaal niet erger zou worden. Na een uurtje weer gebeld, zuchtend en steunend kwam ze langs, heb ziekenhuis en pijnstilling geëist, dit hield ik niet vol. Haar reactie: 'je kunt wel naar het ziekenhuis, maar op dit tijdstip krijg je echt geen anesthesist, kom op, alle vrouwen kunnen dit..'
Uiteindelijk ging ze toch voelen, had 8 cm maar baby's hartje trok het niet, dus met ambulance met sirenes naar het ziekenhuis.
7 verschillende mensen kwamen voelen, kreeg infuus, en allerlei andere onderzoeken. Had toen bijna volledige ontsluiting maar voelde niks meer door de paniek. Verloskundige zei: 'bij deze draag ik haar over aan het ziekenhuis' en was weer weg.
Baby moest er meteen uit, hartslag bleef steeds langer weg, dus vacuumverlossing, 6 keer liet dat ding los bij het trekken, voelde me net een koe. Baby kwam bij de laatste keer trekken, werd al klaargemaakt voor spoedkeizernee, werd gereanimeerd en het is gelukkig goed gekomen.
Het is me erg tegengevallen, niet zozeer de pijn, want ik wist dat die zou komen, maar het gebrek aan begeleiding. Geen uitleg over wat er gebeurde, het gevoel dat ik een ontzettende aansteller was terwijl ik best een hoge pijngrens heb. Man heeft ook een naar gevoel eraan overgehouden, hij stond in een hoekje en had ook geen idee wat er allemaal gebeurde. Heeft best lang geduurd voor we aan een tweede wilde denken, en de eerste keer dat ik in dat ziekenhuis moest zijn werd ik echt misselijk.
Achteraf is mijn bevalling erg snel geweest, 6 uur.
Tweede had ik een geweldige verloskundige, zeer goed begeleid, ze heeft me vertrouwen gegeven en ben heerlijk thuisbevallen binnen een uur. Was ook gelijk erg heftig met de weeen, maar dankzij haar wist ik dat ik het aankon en het niet erger zou worden, was heel relaxed en ontspannen. Hele fijne bevalling gehad!
vrijdag 13 januari 2017 om 08:17
quote:Shift schreef op 12 januari 2017 @ 20:40:
[...]
Volgens mijn yogadocente was persen helemaal niet nodig, als je je maar genoeg concentreerde en bleef zuchten zou de baby er vanzelf uitkomen.. Nou, no way.
zo heb ik dat wel ervaren trouwens
Ik vond ´persen´ echt een eitje, amper kracht gezet, baby floepte echt vanzelf.
[...]
Volgens mijn yogadocente was persen helemaal niet nodig, als je je maar genoeg concentreerde en bleef zuchten zou de baby er vanzelf uitkomen.. Nou, no way.
zo heb ik dat wel ervaren trouwens
Ik vond ´persen´ echt een eitje, amper kracht gezet, baby floepte echt vanzelf.
vrijdag 13 januari 2017 om 08:23
vrijdag 13 januari 2017 om 11:29
Vooraf wist ik niet wat ik moest verwachten en besloot het op me af te laten komen. Echter bij controle bleek ons kindje gestopt met groeien en moest zeer onverwachts blijven in het ziekenhuis om de dag erna te gaan bevallen. Werd 09.00 ingeleid met ballon en had eigenlijk al per direct krampen. Pijnlijker dan menstruatie krampen. Ze zeiden dat ik de dag erna wel eens voldoende ontsluiting kon hebben. Die gedachte maakte me moedeloos. Ballon moest er vanzelf uitvallen. Was bij mij niet gebeurd maar had toch 4 cm ontsluiting. Heb nog 60 min onder de douche gezeten en veel rondgelopen. Liggend weeën opvangen vond ik een hel. Veel gespuugd dus was ook leeg. Uiteindelijk s avonds laat mogen persen. Maar kindje was z'n reserves aan het gebruiken en omdat hij heel klein was was dat gevaarlijk. Dus heel team om m'n bed en na tijdje persen moest hij met de vacuüm gehaald worden plus knip. Knip niet gevoeld omdat het verdoofd was. Ook toen hij er al half was had ik het niet door ben hele tijd in mezelf gekeerd geweest. Uiteindelijk 45 min geperst. Toen was hij er uiteindelijk maar na 1 min werd hij weggehaald omdat hij geen lucht kreeg. Lag ik daar alleen. Dat was niet zoals ik me voorgesteld had! En afleiding tijdens hechten had ik dus niet want lag er alleen omdat mijn man met de baby mee moest. . Uiteindelijk heb m'n kindje na ruim 2 uur kunnen vasthouden terwijl hij aan allerlei slangetjes lag. Je snapt dit had ik vooraf nooit bedacht. En het ergste van de bevalling vond ik de pijn van de knip. 6 weken pijn van gehad. Afschuwelijk.
