Zwanger
alle pijlers
Bevalling. Verwachting VS realiteit
donderdag 12 januari 2017 om 09:06
Inmiddels ben ik ruim 35 weken zwanger en zit de bevalling er natuurlijk aan te komen. Ik ken de hele theorie, maar kan me er nog zo weinig bij voorstellen. Ik ben dus eigenlijk wel benieuwd of jullie bevalling was zoals verwacht kwa pijn, beleving situatie etc of in praktijk heel anders was 
.
Ow en als je het geslacht niet wist, klopte het met je voorgevoel?
. Ow en als je het geslacht niet wist, klopte het met je voorgevoel?
donderdag 12 januari 2017 om 10:07
Niet bang zijn. Je weet niet wat er op je af komt en dat kun je ook niet weten. Het gaat altijd anders dan je denkt/hoopt. Ik heb zelf (bijna twee jaar geleden) een dra-ma-tisch lange bevalling gehad die eindigde met een ruggeprik (wilde ik niet) en een flinke knip (wilde ik al helemaal niet!) en toch wil ik een tweede kind. Mijn herstel duurde enorm lang en het heeft een tijd geduurd voor ik mijn man weer in de buurt wilde hebben, maar echt... het zakt weg. Het komt goed!!
donderdag 12 januari 2017 om 10:09
Was achteraf helemaal onder de indruk van de " natuurkrachten" van de weeen, de bevalling en alles erna. En niets leek op wat ik ervoor had bedacht. Wel gevreest voor urenlange weeen en dat gebeurde gelukkig niet- totaal alles 6 uur geduurt, van 1e wee tot baby.
Ervoor pijnstilling afgesproken- ging niet door want alles ging te snel, zelfs weeenremmers gekregen. Toch was het te doen, zat helemaal in mijzelf gekeerd tijdens een wee. Laatste stuk alleen niet zo stoer; ik voelde mijn ***** gewoon ontploffen bij het persen dus hield onbewust het in- toen knip ( nix van gevoeld, ook hechten niet) en flop; baby. En floep; placenta. Het meeste last heb ik nog gehad van De Knip Daar; ontsteking, PIJN en weken niet kunnen zitten.
Ervoor pijnstilling afgesproken- ging niet door want alles ging te snel, zelfs weeenremmers gekregen. Toch was het te doen, zat helemaal in mijzelf gekeerd tijdens een wee. Laatste stuk alleen niet zo stoer; ik voelde mijn ***** gewoon ontploffen bij het persen dus hield onbewust het in- toen knip ( nix van gevoeld, ook hechten niet) en flop; baby. En floep; placenta. Het meeste last heb ik nog gehad van De Knip Daar; ontsteking, PIJN en weken niet kunnen zitten.
Ja, nee, misschien. Kan je de vraag herhalen?
donderdag 12 januari 2017 om 10:09
quote:ardni schreef op 12 januari 2017 @ 10:02:
[...]
Ok, te veel eerlijkheid voor deze.
Ik kom na de bevalling wel weerl kijken naar dit topic.
Bevallen lijkt mij echt ongekend pijnlijk en ik ben stiekem best wel bang.
Wel fijn dat we er een baby voor terug krijgen Je komt er wel doorheen. En het is ook heel bijzonder. Ik had het niet willen missen.
[...]
Ok, te veel eerlijkheid voor deze.
Ik kom na de bevalling wel weerl kijken naar dit topic.
Bevallen lijkt mij echt ongekend pijnlijk en ik ben stiekem best wel bang.
Wel fijn dat we er een baby voor terug krijgen Je komt er wel doorheen. En het is ook heel bijzonder. Ik had het niet willen missen.
donderdag 12 januari 2017 om 10:12
Ik zei meteen na de bevallig: 'Nou, ik ben best goed weggekomen hier'
Ik had mezelf eigenlijk niet heel erg ingesteld op Iets, behalve dat het pijn zou doen. Ik heb er uiteindelijk twaalf uur over gedaan.
De eerste weeën kwamen om tien uur 's avonds. Ik heb wat ademhalingsoefeningen en yoga-oefeningen van zwangerschapsyoga gedaan onder de douche en was eigenlijk best ontspannen. Nu moet ik zeggen dat ik al wel langer yoga deed, dus het was niet helemaal nieuw. Maar ik ging er niet vanuit dat ik het allemaal nog zou weten, voor hetzelfde geld zou ik bij de eerste wee compleet in paniek raken.
Om drie uur het ziekenhuis gebeld, half vier was ik daar en toen had ik al 5cm ontsluiting. En net toen ik dacht: nu trek ik het niet meer, zat ik tegen volledige ontsluiting aan.
In persen bleek ik helaas niet zo goed want er was een knip en een pomp nodig, maar voor die knip ben ik toen wel plaatselijk verdoofd Hechtingen ook niks van gevoeld en placenta kwam gelukkig meteen los.
Zou het zo nog een keer doen, wat een ervaring! Maar ik prijs me ook gelukkig dat het geen 48 uur duurde, ik een hele fijne gynaecoloog had, en ikzelf heel gefocust was (en niet in paniek).
Ik had mezelf eigenlijk niet heel erg ingesteld op Iets, behalve dat het pijn zou doen. Ik heb er uiteindelijk twaalf uur over gedaan.
De eerste weeën kwamen om tien uur 's avonds. Ik heb wat ademhalingsoefeningen en yoga-oefeningen van zwangerschapsyoga gedaan onder de douche en was eigenlijk best ontspannen. Nu moet ik zeggen dat ik al wel langer yoga deed, dus het was niet helemaal nieuw. Maar ik ging er niet vanuit dat ik het allemaal nog zou weten, voor hetzelfde geld zou ik bij de eerste wee compleet in paniek raken.
Om drie uur het ziekenhuis gebeld, half vier was ik daar en toen had ik al 5cm ontsluiting. En net toen ik dacht: nu trek ik het niet meer, zat ik tegen volledige ontsluiting aan.
In persen bleek ik helaas niet zo goed want er was een knip en een pomp nodig, maar voor die knip ben ik toen wel plaatselijk verdoofd Hechtingen ook niks van gevoeld en placenta kwam gelukkig meteen los.
Zou het zo nog een keer doen, wat een ervaring! Maar ik prijs me ook gelukkig dat het geen 48 uur duurde, ik een hele fijne gynaecoloog had, en ikzelf heel gefocust was (en niet in paniek).
donderdag 12 januari 2017 om 10:16
Mijn verwachting was dat de pijn te doen zou zijn. Mijn ervaring is dat ik na 1 uur weeën toch pijnstilling begon te overwegen. Toen bleek ik al 9 cm te hebben, dus die pijnlijke weeën waren een weeënstorm geweest. Voor een weeënstorm vond ik dan weer het best te doen, was in ieder geval snel klaar
Het eruit persen van de kleine vond ik gruwelijk veel zeer doen. Gelukkig is dat gauw over.
Die ene hechting die ik erna kreeg heb ik niet gevoeld. Als ze het niet gevraagd hadden had ik het niet eens geweten. Was veel te druk bezig met die kleine bewonderen en bijkomen van de shock (randprematuur + stortbevalling, dus was nogal een verrassing)
Nog een prik voor de placenta gehad maar weinig van meegekregen.
Het geslacht wisten we niet, maar ik had ook niet echt een voorgevoel. Nu weer zwanger en we weten het weer niet. Ik hoop dat de bevalling ongeveer hetzelfde gaat in ieder geval, liefst wel een weekje later nu.
Het eruit persen van de kleine vond ik gruwelijk veel zeer doen. Gelukkig is dat gauw over.
Die ene hechting die ik erna kreeg heb ik niet gevoeld. Als ze het niet gevraagd hadden had ik het niet eens geweten. Was veel te druk bezig met die kleine bewonderen en bijkomen van de shock (randprematuur + stortbevalling, dus was nogal een verrassing)
Nog een prik voor de placenta gehad maar weinig van meegekregen.
Het geslacht wisten we niet, maar ik had ook niet echt een voorgevoel. Nu weer zwanger en we weten het weer niet. Ik hoop dat de bevalling ongeveer hetzelfde gaat in ieder geval, liefst wel een weekje later nu.
donderdag 12 januari 2017 om 10:20
Mijn eerste bevalling was vrij lang en dramatisch, uiteindelijk werd ik klaargemaakt voor een keizersnede en kreeg ik een ruggenprik (wilde ik aanvankelijk niet), toen baby toch besloot zelf te komen. Persfase duurde wel een uur ofzo. Het herstel was gelukkig een eitje, ik was zo blij dat het geen ks was geworden, dan was dat waarschijnlijk anders geweest. De eerste 30uur vd bevalling zat ik echt in de 'flow' zoals je dat vaak hoort en leest. Compleet in mezelf gekeerd, 'surfend' op de pijngolven blabla. Ondanks dat ik op een gegeven moment doodop was. heb ik het niet als lang of pijnlijk ervaren - heel raar.
Tweede bevalling begon met weeen midden in de nacht. Tot 11u smorgens half slapend in bed gebleven,, half 12 naar het zk Eenmaal daar waren de weeen zo heftig dat ik ze niet onder controle had. Ik wist niet waar ik het moest zoeken. Ze vroegen of ik een ruggeprik wilde, ik twijfelde maar heb het gedaan omdat ik van mijn vorige bevalling wist hoe fijn dat was. Half 2 was kind er, 1x persen en plop. Ik dacht echt 'wooooow zo snel!' Naweeen van de tweede waren wel echt hels, ook daarvoor heb ik pijnstilling gekregen.
Vooraf wist ik niet wat ik moest verwachten, ik hoopte op een bevalling die voor de gyn iig 'niets bijzonders' zou zijn, maar dat was bij de eerste helaas niet het geval. Bij de tweede wel.
Ben trouwens niet geknipt, wel gescheurd maar nooit last van gehad. Kon eigenlijk direct weer zonder pijn zitten.
Tweede bevalling begon met weeen midden in de nacht. Tot 11u smorgens half slapend in bed gebleven,, half 12 naar het zk Eenmaal daar waren de weeen zo heftig dat ik ze niet onder controle had. Ik wist niet waar ik het moest zoeken. Ze vroegen of ik een ruggeprik wilde, ik twijfelde maar heb het gedaan omdat ik van mijn vorige bevalling wist hoe fijn dat was. Half 2 was kind er, 1x persen en plop. Ik dacht echt 'wooooow zo snel!' Naweeen van de tweede waren wel echt hels, ook daarvoor heb ik pijnstilling gekregen.
Vooraf wist ik niet wat ik moest verwachten, ik hoopte op een bevalling die voor de gyn iig 'niets bijzonders' zou zijn, maar dat was bij de eerste helaas niet het geval. Bij de tweede wel.
Ben trouwens niet geknipt, wel gescheurd maar nooit last van gehad. Kon eigenlijk direct weer zonder pijn zitten.
donderdag 12 januari 2017 om 10:20
Bij mij was de eerste keer zwaar ook al ging ik er blanco in.
1 x ingeleid met een of ander paardenmiddel. 5 uurtjes was hij er, na al die pijn zou je er iets moois boor terug moeten krijgen. Helaas was dat hier niet het geval. Zoon werd stil geboren.
Bij zoon twee ook ingeleid en die drie uurtjes vielen reuze mee
Bij zoon drie ook ingeleid en die was er met 40 minuten
1 x ingeleid met een of ander paardenmiddel. 5 uurtjes was hij er, na al die pijn zou je er iets moois boor terug moeten krijgen. Helaas was dat hier niet het geval. Zoon werd stil geboren.
Bij zoon twee ook ingeleid en die drie uurtjes vielen reuze mee
Bij zoon drie ook ingeleid en die was er met 40 minuten
donderdag 12 januari 2017 om 10:40
Ik ging er in met de verwachting, het doet vast pijn, maar ik laat het maar over me heen komen. Ik vond de weeen heel erg kut, maar met hulp van watm bad en lachgas het laatste stukje ergens nog wel te doen. Dus toen de vk zei, we gaan nu persen dacht ik: yes, we zijn er bijna. Baby werd er 2 uur later met een pomp uitgetrokken.
Ik vond dat echt de grootste tegenvaller. ik had me er op ingesteld dat mijn lichaam door de persweeen mijn kind zelf naar buiten zou duwen. Weliswaar met veel pijn maar wel iets wat je niet tegen kan houden. Maar dat was dus niet zo. Mijn persweeen waren niet heftig genoeg waardoor ik gewoon kon denken, oke deze sla ik even over. Dat zelf persen, 2 uur lang, zonder resultaat vond ik vreselijk. Niet eens zozeer heel erg pijnlijk. Meer frustrerend en angstig. Uiteindelijk met een knip (niks van gevoeld want verdoofd) en pomp eruit getrokken.
Al met al vond ik het niet traumatisch en zou ik het echt nog zo nog een keer willen doen maar ik vond dat wel naar. Gelukkig lag ik in het ziekenhuis, dat heeft mij wel vanaf het begin vertrouwen gegeven dat het allemaal wel goed zou komen.
Bereid je gewoon voor op pijn en laat het over je heen komen. Informeer je van tevoren over de mogelijkheden van pijnbestrijding zodat je op het moment zelf de keuze kan maken. Succes!!
Ik vond dat echt de grootste tegenvaller. ik had me er op ingesteld dat mijn lichaam door de persweeen mijn kind zelf naar buiten zou duwen. Weliswaar met veel pijn maar wel iets wat je niet tegen kan houden. Maar dat was dus niet zo. Mijn persweeen waren niet heftig genoeg waardoor ik gewoon kon denken, oke deze sla ik even over. Dat zelf persen, 2 uur lang, zonder resultaat vond ik vreselijk. Niet eens zozeer heel erg pijnlijk. Meer frustrerend en angstig. Uiteindelijk met een knip (niks van gevoeld want verdoofd) en pomp eruit getrokken.
Al met al vond ik het niet traumatisch en zou ik het echt nog zo nog een keer willen doen maar ik vond dat wel naar. Gelukkig lag ik in het ziekenhuis, dat heeft mij wel vanaf het begin vertrouwen gegeven dat het allemaal wel goed zou komen.
Bereid je gewoon voor op pijn en laat het over je heen komen. Informeer je van tevoren over de mogelijkheden van pijnbestrijding zodat je op het moment zelf de keuze kan maken. Succes!!
donderdag 12 januari 2017 om 10:41
Mijn ervaring was ongeveer gelijk aan die van MJ87, en ook hoe ik me er achteraf over voel. Over week of 10 mag ik weer, en hoe bang ik de eerste keer was, zo gerust ben ik er deze keer in. Je kan het niet voorspellen en ik laat het gewoon over me heen komen. Mijn eerste bevalling was bijzonder lang, en ik was kapot, heb gesmeekt of ik in het ziekenhuis mocht blijven slapen (terwijl dat vooraf mijn grootste nachtmerrie was). Tja... het is een hele intense ervaring.
Ik heb 2 vriendinnen die net bevallen zijn, en die zitten binnen 1 week alweer in de make up en leuke kleding op de bank (of zelfs bij de kapper!). Ik kon na 9 dagen in bed liggen en op harde stoelen zitten (ivm zwelling) een klein blokje om. Ik liep in mijn pyjama en douchen was al een hele opgave. Het verschil kan zo groot zijn. Ik zie deze keer ook meer op tegen de kraamweek dan tegen de bevalling. Man wat heb ik dat de vorige keer onderschat.
Ik heb 2 vriendinnen die net bevallen zijn, en die zitten binnen 1 week alweer in de make up en leuke kleding op de bank (of zelfs bij de kapper!). Ik kon na 9 dagen in bed liggen en op harde stoelen zitten (ivm zwelling) een klein blokje om. Ik liep in mijn pyjama en douchen was al een hele opgave. Het verschil kan zo groot zijn. Ik zie deze keer ook meer op tegen de kraamweek dan tegen de bevalling. Man wat heb ik dat de vorige keer onderschat.
donderdag 12 januari 2017 om 10:43
Wat me elke keer wel tegenviel, was de kraamweek. Ik dacht elke keer dat als de bevalling nou maar voorbij is, dan ben ik van die enorme buik af en heb ik een baby. Maar na de bevalling voelde ik me alsof ik door een vrachtwagen was overreden.
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
donderdag 12 januari 2017 om 10:50
En TO, als aanvulling; neem ook na de bevalling de tijd om dit te verwerken. Dat klinkt misschien stom, of gek, maar een bevalling is zó intens, dat je het kunt vergelijken met een traumatische ervaring. Echt een mooie en heul bijzondere, maar wel degelijk een traumatische ervaring. Ik heb er nog weken over gedroomd.
De dagen na de bevalling heb ik het hele verhaal opgeschreven, en daar ben ik nu blij mee, want ik was een week later al echt zo'n 75% kwijt...
En, gek, maar echt waar: na een tijdje ben je de pijn écht vergeten Na een tijdje (en nu nog steeds), kijk ik op mijn bevalling terug als een prachtige ervaring, waarbij manlief me dan aankijkt of ik gek geworden ben, hahah!
Vergeet niet dat vrouwen hiervoor gemaakt zijn he! You can do it!
De dagen na de bevalling heb ik het hele verhaal opgeschreven, en daar ben ik nu blij mee, want ik was een week later al echt zo'n 75% kwijt...
En, gek, maar echt waar: na een tijdje ben je de pijn écht vergeten Na een tijdje (en nu nog steeds), kijk ik op mijn bevalling terug als een prachtige ervaring, waarbij manlief me dan aankijkt of ik gek geworden ben, hahah!
Vergeet niet dat vrouwen hiervoor gemaakt zijn he! You can do it!
donderdag 12 januari 2017 om 11:18
Opschrijven idd of fotos maken. Wilde ik aanvankelijk niet, maar ik werd door iemand overgehaald om het toch te doen en ben daar achteraf heel erg blij mee. Heb ze vooral in het begin een paar keer bekeken om alles te verwerken. JE maakt het gewoon echt niet bewust mee, op de fotos zag ik vaak een klok terug waardoor ik nadien zag dat het persen zeker een uur duurde.
Hoeveel je op de fotos zet bepaal je natuurlijk zelf, en bespreek je met de persoon die de fotos maakt (partner?) Ik liep veel rond en beviel op een baarkruk, dus full-frontal fotos waren sowieso niet aan de orde.
Hoeveel je op de fotos zet bepaal je natuurlijk zelf, en bespreek je met de persoon die de fotos maakt (partner?) Ik liep veel rond en beviel op een baarkruk, dus full-frontal fotos waren sowieso niet aan de orde.
donderdag 12 januari 2017 om 11:18
quote:MinkeDeWit schreef op 12 januari 2017 @ 09:09:
Ik had wel geweld en pijn verwacht, maar de werkelijkheid was 100 keer erger. Het is je ergst voorstelbare pijn, keer 10. Maar het duurt maar maximaal 24 uur (had ik me ingeprent ) en je krijgt er iets moois voor terug.Wie heeft dat aan je verteld? Maximaal 24 uur?
Ik had wel geweld en pijn verwacht, maar de werkelijkheid was 100 keer erger. Het is je ergst voorstelbare pijn, keer 10. Maar het duurt maar maximaal 24 uur (had ik me ingeprent ) en je krijgt er iets moois voor terug.Wie heeft dat aan je verteld? Maximaal 24 uur?
donderdag 12 januari 2017 om 11:32
donderdag 12 januari 2017 om 11:42
quote:lilalinda schreef op 12 januari 2017 @ 11:32:
[...]
Mijn moeder heeft me mijn hele jeugd met "48 uur bevalling" om de oren geslagen
Groot voordeel: het viel dus reuze mee
Beide bevallingen duurde een uur of 6Ik ken een persoon in mijn omgeving die langer dan een dag bezig is geweest. Na een uur of wat hevige weeën kwam de vk die constateerde dat er geen ontsluiting was. Kennis is een echte bikkel met hoge pijngrens en ze voelde zich dus echt afgeserveerd door die vk. Haar moeder heeft vervolgens een bevriende verpleegkundige gebeld die eveneens geen ontsluiting constateerde maar wel zag dat ze het echt zwaar had. Toen naar het ziekenhuis waar ze haar nog een half etmaal hebben laten ploeteren, en uiteindelijk werd het een ks toen ze na 24 uur weeën een centimeter ontsluiting had.
[...]
Mijn moeder heeft me mijn hele jeugd met "48 uur bevalling" om de oren geslagen
Groot voordeel: het viel dus reuze mee
Beide bevallingen duurde een uur of 6Ik ken een persoon in mijn omgeving die langer dan een dag bezig is geweest. Na een uur of wat hevige weeën kwam de vk die constateerde dat er geen ontsluiting was. Kennis is een echte bikkel met hoge pijngrens en ze voelde zich dus echt afgeserveerd door die vk. Haar moeder heeft vervolgens een bevriende verpleegkundige gebeld die eveneens geen ontsluiting constateerde maar wel zag dat ze het echt zwaar had. Toen naar het ziekenhuis waar ze haar nog een half etmaal hebben laten ploeteren, en uiteindelijk werd het een ks toen ze na 24 uur weeën een centimeter ontsluiting had.
donderdag 12 januari 2017 om 11:47
Ik ben ook 34 uur bezig geweest. Ongeveer 30 uur totdat besloten werd dat ik te moe aan het worden was, en er een keizersnede moest komen. Eenmaal in OK keizersnede afgeblazen, en toen duurde het nog een paar uur totdat kind en placenta geboren waren.
Ik denk dat 24 uur een richtlijn is maar zeker geen garantie. Zolang je lichaam het nog aan kan (of lijkt te kunnen) en baby niet in gevaar is, kun je best langer doorgaan.
Ik denk dat 24 uur een richtlijn is maar zeker geen garantie. Zolang je lichaam het nog aan kan (of lijkt te kunnen) en baby niet in gevaar is, kun je best langer doorgaan.
