Zwanger
alle pijlers
Bevalling. Verwachting VS realiteit
donderdag 12 januari 2017 om 09:06
Inmiddels ben ik ruim 35 weken zwanger en zit de bevalling er natuurlijk aan te komen. Ik ken de hele theorie, maar kan me er nog zo weinig bij voorstellen. Ik ben dus eigenlijk wel benieuwd of jullie bevalling was zoals verwacht kwa pijn, beleving situatie etc of in praktijk heel anders was 
.
Ow en als je het geslacht niet wist, klopte het met je voorgevoel?
. Ow en als je het geslacht niet wist, klopte het met je voorgevoel?
vrijdag 13 januari 2017 om 12:49
vrijdag 13 januari 2017 om 15:48
quote:spinnekop schreef op 13 januari 2017 @ 12:48:
Ohhh ja shift. .. het geluid van die knip!
Ik dacht echt dat ze me tot aan m'n knieën open knipte...Zelf niet gehoord, maar mijn man trekt nog steeds bleek weg als hij er maar aan denkt.
Ohhh ja shift. .. het geluid van die knip!
Ik dacht echt dat ze me tot aan m'n knieën open knipte...Zelf niet gehoord, maar mijn man trekt nog steeds bleek weg als hij er maar aan denkt.
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
vrijdag 13 januari 2017 om 19:11
quote:spinnekop schreef op 13 januari 2017 @ 19:05:
[...]
Nou manlief hier ook *mompelt dan iets over een heggenschaar*Ik hoor juist mannen vaak makkelijk zeggen 'een knipje'. En reageer dan altijd met dat we het hebben over een jaap van 6 centimeter, zeg maar van je mondhoek naar je oor. KnipJE, pfff.
[...]
Nou manlief hier ook *mompelt dan iets over een heggenschaar*Ik hoor juist mannen vaak makkelijk zeggen 'een knipje'. En reageer dan altijd met dat we het hebben over een jaap van 6 centimeter, zeg maar van je mondhoek naar je oor. KnipJE, pfff.
vrijdag 13 januari 2017 om 21:49
vrijdag 13 januari 2017 om 22:07
Het enige wat me tegenviel was dat als je eenmaal in een ziekenhuis beland je veel meer geleefd word. Ik ging (op de fiets) heen met het idee dat ik voorlichting zou krijgen over inleiden, maar moest blijven omdat de hartslag van mijn baby erg hoog was, en men geen risico wilde nemen. Ik moest dus snel ingeleid worden, maar vervolgens duurde het nog 1 1/2 dag (!) voor ze daar tijd voor hadden. 's nachts was een chaos op de kamer waar ik lag, dus ik heb niet geslapen en was op het moment van bevallen 45 uur wakker met 20 min. slaap tussendoor (overdag bijslapen ging ook niet omdat ik elke keer als ik bijna sliep wakker gemaakt werd omdat ze het bed wilden opmaken, of per se wilden weten of ik broccoli of boontjes wilde als avondeten.) 
De weeën vielen me mee. Het doet wel zeer, maar ik vond het wel cool dat je die pijn associeert met een hele zware blessure, en dat je het gevoel hebt dat je wéken uit de running gaat zijn, maar na een minuutje is het weer weg en kan je je gesprek gewoon weer voortzetten
Het was ook niet de ergste pijn ooit. Zetten van mijn gebroken enkel was veel erger.
De weeën vielen me mee. Het doet wel zeer, maar ik vond het wel cool dat je die pijn associeert met een hele zware blessure, en dat je het gevoel hebt dat je wéken uit de running gaat zijn, maar na een minuutje is het weer weg en kan je je gesprek gewoon weer voortzetten
Het was ook niet de ergste pijn ooit. Zetten van mijn gebroken enkel was veel erger.
vrijdag 13 januari 2017 om 22:23
Bevalling viel hier vies tegen, na 20 uur volop weeën ("de weeën bouwen zich langzaam op" hoor ik mijn verlos nog zeggen bij de laatste controle en het doorspreken van het bevalplan - écht niet!), een niet-werkende ruggeprik (wat pas na 3u erkend werd door de anesthesist, de zak), een niet-werkende beenprik (te ver in de bevalling), stagnerende ontsluiting en 1,5u persweeën werd het uiteindelijk een keizersnede. Door alle mislukte verdovingen ga je daar toch knap zenuwachtig in, maar godzijdank een andere anesthesist. Vanaf dat moment ging het eindelijk goed, nog een paar dagen heerlijk verzorgd in het ziekenhuis en rustig aan naar huis. Wel jammer dat de huid rondom het litteken op sommige plaatsen nog steeds "dof" voelt, en een ander plekje retegevoelig/pijnlijk is gebleven..
Toch bijzonder, ik herinner me dat die weeën verdomd veel pijn deden, maar "wát" er dan precies zo pijn deed kan ik niet benoemen...
Toch bijzonder, ik herinner me dat die weeën verdomd veel pijn deden, maar "wát" er dan precies zo pijn deed kan ik niet benoemen...
vrijdag 13 januari 2017 om 22:27
Mijn moeder heeft er 97 uur over gedaan om mij te werpen, is dat het record? Gebeurt nu niet meer hoor, was in jaren '70.
De ontsluitingsweeën vond ik zwaar kut. Pijn in je buik, die via rug in mijn liezen wegtrok. Ik kin het niet opvangen en raakte niet in meself gekeerd, waarop ik gehoopt had. Aan man had ik ook bar weinig, die was een grafiekje in excel aan het maken van de weeën.
Gelukkig mocht ik aan de pethidine, vond ik wel lekker!
Anderhalf uur geperst, vond ik qua pijn meevallen, maar ik was er na drie kwartier a een uur ontzettend klaar mee. Uiteindelijk hem er toch uitgewerkt en geen hechtingen nodig . Ik vond het kereltje zo warm, nooit bedacht dat hij net zo warm zou zijn als ik van binnen
Kind eruit, weeën vrijwel gelijk weg. Wrs nog een gehad voor placenta, maar weet ik niet meer.
Flesje voor de vorm mee gehad naar toilet, was niet nodig.
Ik voelde me ontzettend genaaid dat er wel verteld wordt dat er ontlasting mee kan komen bij het persen, maar dat niemand me verteld heeft dat alles heel beurs zou kunnen worden vanonderen en dat je het gevoel hebt dat iemand je schaamlippen en omliggend weefsel te hard opgepompt heeft.
En die zwangerschapscursussen stoppen allemaal bij het uitdrijven van de placenta. Het kind wat eruit komt en hoe je daarmee omgaat, vond ik moeilijker.
Ook alles opgeschreven, was er ook druk mee. Meest indrukwekkende dag ooit.
Verloskundige heeft me met 2cm naar ziekenhuis gestuurd om te voorkomen dat het een drama zou worden en ik nooit meer wilde. Heeft ze goed ingeschat. Eenmaal met verdoving erin is het meegevallen, ondanks lang persen. Toch kijk ik niet naar uit nu. Doet gewoon fucking pijn.
De ontsluitingsweeën vond ik zwaar kut. Pijn in je buik, die via rug in mijn liezen wegtrok. Ik kin het niet opvangen en raakte niet in meself gekeerd, waarop ik gehoopt had. Aan man had ik ook bar weinig, die was een grafiekje in excel aan het maken van de weeën.
Gelukkig mocht ik aan de pethidine, vond ik wel lekker!
Anderhalf uur geperst, vond ik qua pijn meevallen, maar ik was er na drie kwartier a een uur ontzettend klaar mee. Uiteindelijk hem er toch uitgewerkt en geen hechtingen nodig . Ik vond het kereltje zo warm, nooit bedacht dat hij net zo warm zou zijn als ik van binnen
Kind eruit, weeën vrijwel gelijk weg. Wrs nog een gehad voor placenta, maar weet ik niet meer.
Flesje voor de vorm mee gehad naar toilet, was niet nodig.
Ik voelde me ontzettend genaaid dat er wel verteld wordt dat er ontlasting mee kan komen bij het persen, maar dat niemand me verteld heeft dat alles heel beurs zou kunnen worden vanonderen en dat je het gevoel hebt dat iemand je schaamlippen en omliggend weefsel te hard opgepompt heeft.
En die zwangerschapscursussen stoppen allemaal bij het uitdrijven van de placenta. Het kind wat eruit komt en hoe je daarmee omgaat, vond ik moeilijker.
Ook alles opgeschreven, was er ook druk mee. Meest indrukwekkende dag ooit.
Verloskundige heeft me met 2cm naar ziekenhuis gestuurd om te voorkomen dat het een drama zou worden en ik nooit meer wilde. Heeft ze goed ingeschat. Eenmaal met verdoving erin is het meegevallen, ondanks lang persen. Toch kijk ik niet naar uit nu. Doet gewoon fucking pijn.
vrijdag 13 januari 2017 om 23:38
quote:JoostIsAndersGeaard schreef op 13 januari 2017 @ 22:27:
Aan man had ik ook bar weinig, die was een grafiekje in excel aan het maken van de weeën.
Ik ben twee keer bevallen, eerste keer ging super tot de persweeën. Of eigenlijk perswee, want er kwam er maar één en toen hield het op. Uiteindelijk met weeopwekkers 2 uur in het niets geperst en kind gehaald met knip en vacuümpomp. En inderdaad dat hechten als je denkt klaar te zijn, ik voelde die draad gewoon door mijn vel gaan.
Tweede was ingeleide bevalling en was een eitje. Van mij mocht het infuus steeds wel een stapje hoger, al voordat ze het voor konden stellen. Dat hadden ze nog niet vaak meegemaakt. En ontdekt hoe goede persweeën voelen en met 3 keer aanzetten was kind er al. Helaas wel een beetje gescheurd, op de plek van de knip van de eerste bevalling. (auw) Maar, zo wil ik nog wel een keer bevallen, ik vond het magisch en kan het nog nagenoeg allemaal terughalen. Het is dat we geen kind meer willen.
Alleen als het buiten nat weer is, heb ik nog last van het litteken van die knip. Vrouwonterend vind ik het, zo'n 'knipje'.
Aan man had ik ook bar weinig, die was een grafiekje in excel aan het maken van de weeën.
Ik ben twee keer bevallen, eerste keer ging super tot de persweeën. Of eigenlijk perswee, want er kwam er maar één en toen hield het op. Uiteindelijk met weeopwekkers 2 uur in het niets geperst en kind gehaald met knip en vacuümpomp. En inderdaad dat hechten als je denkt klaar te zijn, ik voelde die draad gewoon door mijn vel gaan.
Tweede was ingeleide bevalling en was een eitje. Van mij mocht het infuus steeds wel een stapje hoger, al voordat ze het voor konden stellen. Dat hadden ze nog niet vaak meegemaakt. En ontdekt hoe goede persweeën voelen en met 3 keer aanzetten was kind er al. Helaas wel een beetje gescheurd, op de plek van de knip van de eerste bevalling. (auw) Maar, zo wil ik nog wel een keer bevallen, ik vond het magisch en kan het nog nagenoeg allemaal terughalen. Het is dat we geen kind meer willen.
Alleen als het buiten nat weer is, heb ik nog last van het litteken van die knip. Vrouwonterend vind ik het, zo'n 'knipje'.
zaterdag 14 januari 2017 om 00:30
Een knip wil ook niet veel zeggen over de pijn hoor. Bij de eerste echt enorm ingeknipt tot over mijn hele linkerbil en ook geen gewone knip maar er is echt een hap uit zeg maar. Stuk of 100 hechtingen en nooit ergens last van gehad, bij het herstel ook nooit pijn gehad of wat dan ook.
Bij de tweede weer een knip gehad en rond de 20 hechtingen en ook echt nooit pijn of wat dan ook gehad. Geen trekkende hechtingen, geen moeite met zitten gewoon alsof er niets was gebeurd.
Maar bij de derde kwam het drama hoor. Een heel klein scheurtje met 5 hechtingen en allejezus wat heb ik daar toch een pijn aan gehad zeg. Trekken, jeuken, branden echt vreselijk gewoon. De hele kraamweek liep ik maar rondjes als er visite was want kon niet normaal zitten en heb zelfs midden in de nacht jankend de VK gebeld om ze eruit te halen en dat kwam ze ook nog eens doen ook, zij vond het ook erg bizar dat ik met veel hechtingen en flinke wonden nergens last van had en nu zo veel pijn.
En wat ik ook nooit had geweten tot het mij zelf overkwam... je kan je schaamlip scheuren, horizontaal, recht doormidden.
Bij de tweede weer een knip gehad en rond de 20 hechtingen en ook echt nooit pijn of wat dan ook gehad. Geen trekkende hechtingen, geen moeite met zitten gewoon alsof er niets was gebeurd.
Maar bij de derde kwam het drama hoor. Een heel klein scheurtje met 5 hechtingen en allejezus wat heb ik daar toch een pijn aan gehad zeg. Trekken, jeuken, branden echt vreselijk gewoon. De hele kraamweek liep ik maar rondjes als er visite was want kon niet normaal zitten en heb zelfs midden in de nacht jankend de VK gebeld om ze eruit te halen en dat kwam ze ook nog eens doen ook, zij vond het ook erg bizar dat ik met veel hechtingen en flinke wonden nergens last van had en nu zo veel pijn.
En wat ik ook nooit had geweten tot het mij zelf overkwam... je kan je schaamlip scheuren, horizontaal, recht doormidden.
zaterdag 14 januari 2017 om 01:12
Geslacht was bekend met de 20 weken echo maar klopte wel met de bakerpraatjes (zwanger van een jongen: zeer snelle haargroei all over, ongekend hoog libido, na eerste trimester een super makkelijke zwangerschap)
Bevalling: toen ik officieel de bevestiging kreeg dat het echt was begonnen was ik op 24 uur na net geen 38 weken, ik was niet bang. Dat heb ik wel gedacht, dat ik bang zou zijn. Maar ik was eigenlijk op het moment suprème vooral nieuwsgierig naar zoon. Dus ik was wel een beetje hyper. De eerste 2 uren (na eerste bezoek VK) was ik heel ontspannen, alles verliep volgens de boekjes en verhalen van vriendinnen. Pijn was niet leuk maar goed te doen (zoals in de boekjes, het kwam in golven). Na 2,5 uur werd het echt pijnlijk, alsof iemand mijn ruggengraat probeerde te breken. Ik keek de minuten weg, hoopvol uitkijkend naar het volgende bezoek van de VK. Ik dacht toen ook: 1 cm per uur, eerste kind dus dat gaat niet zo snel, dus gewoon tweede bezoek van VK, naar ziekenhuis en dan een ruggeprik.
Tweede bezoek, VK bekijkt de situatie down under en zegt: "Als je in het ziekenhuis wil bevallen moeten we nu gaan maar het gaat zo goed dat je ook thuis kunt blijven. Wat wil je? Je zit nu op 5 cm ontsluiting".
Ik blèrde onmiddellijk dat ik naar het ziekenhuis wilde ivm de magische 6 cm ontsluitingsgrens en een epi. Het eerste wat ik zei in het ziekenhuis was: 'ik wil pijnbestrijding'. Lang verhaal kort: tegen de tijd dat er eindelijk eens iemand verscheen kon er niets meer gedaan worden behalve een infuus met een cheap ass iets, wilde ik doodgaan en dacht ik serieus dat mijn rug was gebroken (al die tijd gedacht aan heftige buikkrampen maar dat heb ik niet gehad). De eerste perswee was een opluchting (pijn in rug was dan magisch verdwenen) en toen zat ik echt op een andere planeet. Het hele persgedeelte was in mijn beleving iets van een minuut, in werkelijkheid schijnt het een half uurtje te hebben geduurd.
Ik heb niets gemerkt van het 'staan van het hoofdje' of inscheuren. Toen iemand met een schaar op mij afkwam gromde ik dat ik niet onnodig ingeknipt wilde worden. Zoon bleek al ter wereld te zijn gebracht. Dat was vooral heel onwezenlijk, dat eerste moment. Hij huilde niet, werd op mijn borst gelegd en keek vooral verontwaardigd. En ik keek in mijn eigen ogen. Toen hij werd opgepakt voor het eerste onderzoekje trok hij zijn keel open (om die 8 maanden later pas weer te sluiten). De nageboorte verliep heel snel, het hechten was niet leuk maar de VK kon het razendsnel. Ik kon gelijk weer lopen en rondscharrelen maar dat was schijnbaar niet de bedoeling. Van 'oeh zullen we toch maar bellen?' naar 'proficiat': een kleine 8 uur.
Van de hechtingen heb ik niet heel veel last gehad, niet fijn maar goed te doen (had de tips ter harte genomen en al kraamverband in gebogen vorm ingevroren ter verlichting van het zwellen en een klein gietertje klaargezet bij het toilet). Alleen met een snelle temperatuurdaling voel ik die plek nog, verder nooit last van gehad nadat de hechtingen waren opgelost. Op de tweede dag in mijn kraamweek werd ik wakker met een platte buik en een hoop gerimpeld vel wat leek op een drilpudding. Dat is ook weer weggetrokken en na vier maanden weer in oude toestand. Alleen nog altijd (6 jaar later) zo'n dunne bruine streep van mijn navel naar mijn schaambeen. Vind ik wel een leuk souvenir van een prettige zwangerschap. Het andere souvenir (spanningsincontinentie) heb ik laten verhelpen en is opgelost.
Bevalling: toen ik officieel de bevestiging kreeg dat het echt was begonnen was ik op 24 uur na net geen 38 weken, ik was niet bang. Dat heb ik wel gedacht, dat ik bang zou zijn. Maar ik was eigenlijk op het moment suprème vooral nieuwsgierig naar zoon. Dus ik was wel een beetje hyper. De eerste 2 uren (na eerste bezoek VK) was ik heel ontspannen, alles verliep volgens de boekjes en verhalen van vriendinnen. Pijn was niet leuk maar goed te doen (zoals in de boekjes, het kwam in golven). Na 2,5 uur werd het echt pijnlijk, alsof iemand mijn ruggengraat probeerde te breken. Ik keek de minuten weg, hoopvol uitkijkend naar het volgende bezoek van de VK. Ik dacht toen ook: 1 cm per uur, eerste kind dus dat gaat niet zo snel, dus gewoon tweede bezoek van VK, naar ziekenhuis en dan een ruggeprik.
Tweede bezoek, VK bekijkt de situatie down under en zegt: "Als je in het ziekenhuis wil bevallen moeten we nu gaan maar het gaat zo goed dat je ook thuis kunt blijven. Wat wil je? Je zit nu op 5 cm ontsluiting".
Ik blèrde onmiddellijk dat ik naar het ziekenhuis wilde ivm de magische 6 cm ontsluitingsgrens en een epi. Het eerste wat ik zei in het ziekenhuis was: 'ik wil pijnbestrijding'. Lang verhaal kort: tegen de tijd dat er eindelijk eens iemand verscheen kon er niets meer gedaan worden behalve een infuus met een cheap ass iets, wilde ik doodgaan en dacht ik serieus dat mijn rug was gebroken (al die tijd gedacht aan heftige buikkrampen maar dat heb ik niet gehad). De eerste perswee was een opluchting (pijn in rug was dan magisch verdwenen) en toen zat ik echt op een andere planeet. Het hele persgedeelte was in mijn beleving iets van een minuut, in werkelijkheid schijnt het een half uurtje te hebben geduurd.
Ik heb niets gemerkt van het 'staan van het hoofdje' of inscheuren. Toen iemand met een schaar op mij afkwam gromde ik dat ik niet onnodig ingeknipt wilde worden. Zoon bleek al ter wereld te zijn gebracht. Dat was vooral heel onwezenlijk, dat eerste moment. Hij huilde niet, werd op mijn borst gelegd en keek vooral verontwaardigd. En ik keek in mijn eigen ogen. Toen hij werd opgepakt voor het eerste onderzoekje trok hij zijn keel open (om die 8 maanden later pas weer te sluiten). De nageboorte verliep heel snel, het hechten was niet leuk maar de VK kon het razendsnel. Ik kon gelijk weer lopen en rondscharrelen maar dat was schijnbaar niet de bedoeling. Van 'oeh zullen we toch maar bellen?' naar 'proficiat': een kleine 8 uur.
Van de hechtingen heb ik niet heel veel last gehad, niet fijn maar goed te doen (had de tips ter harte genomen en al kraamverband in gebogen vorm ingevroren ter verlichting van het zwellen en een klein gietertje klaargezet bij het toilet). Alleen met een snelle temperatuurdaling voel ik die plek nog, verder nooit last van gehad nadat de hechtingen waren opgelost. Op de tweede dag in mijn kraamweek werd ik wakker met een platte buik en een hoop gerimpeld vel wat leek op een drilpudding. Dat is ook weer weggetrokken en na vier maanden weer in oude toestand. Alleen nog altijd (6 jaar later) zo'n dunne bruine streep van mijn navel naar mijn schaambeen. Vind ik wel een leuk souvenir van een prettige zwangerschap. Het andere souvenir (spanningsincontinentie) heb ik laten verhelpen en is opgelost.
zaterdag 14 januari 2017 om 09:32
Het gekke is: ik had graag een knip gehad. Ik ben erg uitgescheurd: subtotaalruptuur, nog net in de kringspier maar niet helemaal door, met clitorisscheur en labiascheur. Ik heb echt verschrikkelijk veel en lang pijn gehad. Zelfs nu nog wel eens, terwijl er schitterend gehecht is (zegt de gynaecoloog...). Laatst met de vochtigheid vreselijke jeuk aan het litteken gehad. Ik had liever een flinke knip gehad, de verloskundige zei later ook dat dat misschien beter was geweest in mijn geval. Maar ja, dat is achteraf kijken, want ze knippen in mijn praktijk gewoon liefst helemaal niet.
zaterdag 14 januari 2017 om 09:45
Bij mijn eerste had ik echt niet verwacht dat ze in stuit lag en dat we daar pas achter kwamen toen thuis vanuit het niets de vliezen braken. Dat de gynaecoloog een vaginale bevalling adviseerde, dat het infuus zou zorgen voor zo'n heftige weeënstorm dat ik binnen drie uur volledige ontsluiting zou hebben en dat daarna niets meer gebeurde, geen persweeën, helemaal niets. Dat ik ook makkelijk op eigen kracht kon persen, dat een schaar om een knip te zetten bot zou zijn, dat de gyn daar zo om zou vloeken.
Nou ja, alles liep dus compleet anders dan verwacht.
Bij de tweede had ik en de verloskundige niet verwacht dat het breken van de vliezen bij 8 cm er voor zou zorgen dat alles zo snel zou gaan, dat toen ik mijn man en de vk eindelijk iets kon duidelijk maken, ze stonden naast het bed te praten, het hoofdje al stond.
Bij de derde ging alles zoals verwacht, dat was een eitje.
Nou ja, alles liep dus compleet anders dan verwacht.
Bij de tweede had ik en de verloskundige niet verwacht dat het breken van de vliezen bij 8 cm er voor zou zorgen dat alles zo snel zou gaan, dat toen ik mijn man en de vk eindelijk iets kon duidelijk maken, ze stonden naast het bed te praten, het hoofdje al stond.
Bij de derde ging alles zoals verwacht, dat was een eitje.
zaterdag 14 januari 2017 om 10:26
quote:blauwmetstippen schreef op 13 januari 2017 @ 23:38:
[...]
Na een nacht lichte weeën is hij naar zijn werk gegaan, want zoveel vrije dagen had hij niet. En ik heb het goed gevonden Toen ik om een uur of elf belde dat ik niet goed voor mezelf meer kon zorgen, kreeg ik als antwoord: 'ik rond hier nog even wat dingen af, dan ben ik rond drie uur thuis'.
Ik heb rustig gezegd dat hij moet bedenken wat belangrijk was en opgehangen.
[...]
Na een nacht lichte weeën is hij naar zijn werk gegaan, want zoveel vrije dagen had hij niet. En ik heb het goed gevonden Toen ik om een uur of elf belde dat ik niet goed voor mezelf meer kon zorgen, kreeg ik als antwoord: 'ik rond hier nog even wat dingen af, dan ben ik rond drie uur thuis'.
Ik heb rustig gezegd dat hij moet bedenken wat belangrijk was en opgehangen.
zaterdag 14 januari 2017 om 12:31
quote:JoostIsAndersGeaard schreef op 14 januari 2017 @ 10:26:
[...]
Na een nacht lichte weeën is hij naar zijn werk gegaan, want zoveel vrije dagen had hij niet. En ik heb het goed gevonden Toen ik om een uur of elf belde dat ik niet goed voor mezelf meer kon zorgen, kreeg ik als antwoord: 'ik rond hier nog even wat dingen af, dan ben ik rond drie uur thuis'.
Ik heb rustig gezegd dat hij moet bedenken wat belangrijk was en opgehangen.Oh wow! Mijn man zou echt direct naar huis gestormd zijn en waarschijnlijk niet eens zijn weggegaan. Was hij wel voor 15.00 thuis? Dat je ook zo kalm kon blijven haha.
[...]
Na een nacht lichte weeën is hij naar zijn werk gegaan, want zoveel vrije dagen had hij niet. En ik heb het goed gevonden Toen ik om een uur of elf belde dat ik niet goed voor mezelf meer kon zorgen, kreeg ik als antwoord: 'ik rond hier nog even wat dingen af, dan ben ik rond drie uur thuis'.
Ik heb rustig gezegd dat hij moet bedenken wat belangrijk was en opgehangen.Oh wow! Mijn man zou echt direct naar huis gestormd zijn en waarschijnlijk niet eens zijn weggegaan. Was hij wel voor 15.00 thuis? Dat je ook zo kalm kon blijven haha.
