Ik sta altijd aan.

Als ik je verhaal zo lees, ben ik totaal jouw tegengestelde



En toch hebben we iets gemeen; namelijk iets willen veranderen aan hoe je bent.

Mijn ervaring is dat dat maar beperkt mogelijk is en dat het verder goed is gewoon te leren accepteren dat je bent wie je bent.

Dat laatste lukt mij steeds beter en ik kan het jou ook aanraden!



(Ik moet nu trouwens denken aan het liedje van Veldhuis & Kemper: Ik wou dat ik jou was )

quote:Louise70 schreef op 18 januari 2017 @ 01:09:

Ik zou je mijden als de pest. Je zult best aardig zijn maar ik heb een schurfthekel aan dat eeuwige gezwets



Ik hou niet van te aanwezige mensen.



Kan me voorstellen dat je daar allergisch voor bent, al wordt het gelukkig niet vaak zo negatief beschouwd.

Het kan ook heel hartelijk zijn, veel mensen stellen een praatje zelfs op prijs, ook al zouden ze dat zelf nooit beginnen (omdat ze denken dat niemand daarop zit te wachten?).

Ik krijg vrijwel altijd hartelijke reacties terug en júist ook van mensen die zelf verlegen of terughoudend zijn in zelf ruimte in te nemen, als je vraagt naar hun mening en aandacht geeft aan die ander, natuurlijk niet als iemand alleen maar over zichzelf praat oid, maar dus ook vragen stelt en dan óók luistert wat de ander te vertellen heeft.



Ik denk niet dat extraverte types dat doen om redenen die jij noemt, iig niet bewust mensen overrulen of gesprekken willen domineren, omdat ze zichzelf zo belangrijk zouden vinden. Vaak is het ook om een gesprek(je) te beginnen of op gang te houden en kan het evengoed ongemakkelijk zijn als er weinig tot niks terugkomt (ja, nee, eh..), ook niet als je open vragen stelt en moeite doet om die ander wat meer "open" te laten (durven?) zijn.

Ik heb vaak zat ervaren dat mensen zelf ook opener en vertrouwelijker worden als je zelf gemakkelijk open(hartig) bent, sommigen kijken gewoon een tijdje de kat uit de boom, dat is hun goed recht. En soms staat iemand uit zichzelf al ronduit argwanend en wantrouwig in het leven, bang om gekwetst of gepakt te worden op persoonlijke vertrouwelijke info aan iemand die ze niet goed kennen en ook dan ontdooit dat in de loop van de tijd vaak.



Iedereen is daar anders in, dat mag en waarom zou iedereen moeten zijn zoals je zelf bent of prettig bij voelt om daarmee om te kunnen gaan?

Ik zal zelf niet snel mensen daarop afkraken of veroordelen, mijden als de pest enz.

Verlegen of introvertere mensen willen vaak graag dat de ander moeite doet om ze te leren kennen, te doorgronden, door te vragen, enz, maar als je zelf al zo je oordeel klaar hebt over anderen en waarom ze zo zijn.

Sommige mensen kletsen bijv sneller juist bij/uit eigen onzekerheid en zenuwen, dan komt het uit dezelfde bron voort als verlegenheid, of zelfs "ik doe er niet toe" of "niemand zit op mij te wachten" als "negatief geloof" en is het alleen een andere "strategie" om daarmee om te gaan: de een zorgt zelf op diens manier wel dat ie gehoord/gezien wordt, al kan dat verkeerd uitpakken als je idd alleen maar met jezelf & eigen belevenissen bezig zou zijn (dan krijg je dit soort ergernis idd en bereik je het tegenovergestelde, zullen mensen je uit de weg gaan).



imo kunnen extraverten en introverten juist van elkaar leren als ze hun eigen "strategie" niet als de "juiste" zien, maar rekening houden met dat de ander anders in elkaar zit en de positieve eigenschappen van die andere benadering zelf leren: de extraverte dus beter leren afstemmen op de ander en die werkelijke aandacht geven (ipv aandacht vragen voor zichzelf) en luisteren, meeleven en inleven in de ander. De introverte kan (zeker bij irritatie) leren zelf het woord te nemen en dat assertieve kan best op een aardige manier, eerder "ingrijpen" ipv ergernis te laten oplopen, gewoon zeggen: "zo, nu wil ik ff iets vertellen" of "okay, je bent aardig aan het woord geweest, mag ik nu ff?" oid.



Ik erger me iig niet aan mensen die niet zo open zijn als ik en dat ze afwachtend zijn, ik ben vaak wel degene die hen opmerkt, erbij betrekt, intresse toont en nodig ze iig uit tot deelnemen.

Extraverte mensen nemen vaak het initiatief en daarmee een "risico" dat daar afwijzend, koel of argwanend op gereageerd kan worden. Die moeten vaak evengoed een drempel over bij nieuwe contacten maken met onbekenden.

Maken zich misschien minder druk om wat anderen van hun denken of lijken iig een dikkere huid te hebben voor evt afwijzing en zich dat niet persoonlijk aan te trekken (al zouden sommigen dat juist wel mogen doen).



Zelf heb ik beide kanten, of misschien zíjn het wel beide kanten van dezelfde medaille?

Ik steek relatief veel moeite in anderen en wat hun bezighoudt, andersom is dat zeker niet altijd zo, al krijg ik iha hetzelfde terug (openheid, vertrouwelijkheid, hartelijkheid), al doe ik het niet als "investering" en leg ik het niet op een weegschaal wat het mij of die ander oplevert (aan aandacht/begrip/inspanning/meeleven géven en krijgen).

Scheelt misschien dat ik zoveel mogelijk een niet-oordelende houding aanneem tegenover mensen die ik (nog) niet ken (en hopelijk daarna ook niet), anderen en mezelf niet vergelijk met anderen en ook niet wat ze van mij wel niet zouden kunnen denken/vinden.

Niet iedereen hoeft bij je te passen of je aardig te vinden.



Ik heb zelf oa juist veel geleerd van mensen die tegenovergesteld waren aan mij (destijds) en die zelf duidelijke grenzen stelden (en echt niet altijd op een aardige, "assertieve" manier) en nu tot mijn beste vrienden behoren. Die zelf op hun beurt veel opener geworden zijn, en niet alleen naar mij (kat uit de boom) maar op eoa manier met meer vertrouwen ook iha "losser" zijn geworden.



Als je over die eerste indruk heen elkaar alsnog beter leert kennen blijkt er vaak genoeg gemeenschappelijks en blijken we allemaal even kwetsbaar, of je eea nou liever voor jezelf houdt of open in bent, en kun je dat "anderszijn" van de ander juist apprecieren/bijstellen, is mijn ervaring.

Als je "jezelf" wilt kunnen zijn bij een ander, ook al ben je zelf "anders", dan begint het imo met proberen de ander te begrijpen en te waarderen om diens "anderszijn", dat werkt 2 kanten op: wil je begrepen worden, begin dan met zelf de ander (willen/proberen te) begrijpen.

Maar mijden als de pest mag natuurlijk ook, al kun je daarmee bij voorbaat misschien potentieel waardevolle mensen afwijzen, puur op hun houding (en die houding kan dus evengoed hun manier/poging zijn om eigen onzekerheid en verlegenheid te verbloemen/ voor zichzelf te overwinnen/ zelfs te "overschreeuwen").

Ik zit ook precies aan de andere kant van het spectrum, ben meestal vrij rustig en luister graag alhoewel ik bij vlagen ook enorm enthousiast en levendig kan zijn, vooral bij mensen bij wie ik me op mijn gemak voel.



Ik heb meerdere mensen in mijn omgeving die zijn zoals jij jezelf beschrijft (dat op springen staan om je verhaal te doen herken ik helemaal ) en hoewel ik het soms wat vermoeiend vind door al dat geklets vind ik ze ontzettend leuk. Ze zijn enthousiast, levendig, scherp en beweeglijk. Zonder hen zou de wereld een stuk stiller zijn, en dat is aan de ene kant heeeeerlijk maar ook wel heel saai denk ik.

Ik sta ook altijd aan. Heb een beroep waarbij dat ook heel goed past gelukkig. en soms word ik idd ook moe van mezelf, omdat ik luisteren lastig vind. Een van mijn slechtste eigenschappen is dat ik heel slecht tegen langzame mensen kan, die ga ik het liefst uit de weg omdat ik er kriebelig van word. Langzaam is zeker niet hetzelfde als rustig of afwachtend overigens. Ik denk echter dat ik meestal wel belangstellend ben, vind het ook oprecht leuk om te weten wat anderen bezig houdt. Ik vind het niet erg, mijn omgeving betiteld het als zeer extravert en een open houding naar anderen.