Psyche
alle pijlers
Vanmiddag hoor ik of ik dood ga - knuffel nodig
donderdag 12 januari 2017 om 10:32
Dramatische titel (en dat voor mijn eerst geopende topic na 8 jaar meelezen), maar zo voel ik me nu even ook.
Vanmiddag heb ik een gesprek met de oncoloog. Na 4 maanden van intensieve chemotherapie is het nu alles of niets. Van te voren is er gezegd dat er een kans was van <10% dat er na de chemo geopereerd zou kunnen worden. Zo niet, heb ik waarschijnlijk nog 2 jaar te leven.
Gisteren de CT-scan gehad, vanmiddag volgt dus de uitslag.
Ik heb vanochtend brood gesmeerd, de kinderen naar school gebracht, me aangekleed zoals ik er uit zag voordat ik ziek werd (panty en jurkje ipv een joggingbroek en slobbertrui), en ik doe net alsof ik niet elk moment keihard kan gaan huilen. Ik ben bang dat als ik eenmaal begin ik niet meer kan stopppen.
Na het gesprek zal ik alle tranen weer opdrogen, en zodra ik de kinderen weer zie een glimlach opzetten en weer doen alsof alles normaal is.
Maar nu wil ik heel graag even virtueel uithuilen en een (virtuele) knuffel van krijgen.
Vanmiddag heb ik een gesprek met de oncoloog. Na 4 maanden van intensieve chemotherapie is het nu alles of niets. Van te voren is er gezegd dat er een kans was van <10% dat er na de chemo geopereerd zou kunnen worden. Zo niet, heb ik waarschijnlijk nog 2 jaar te leven.
Gisteren de CT-scan gehad, vanmiddag volgt dus de uitslag.
Ik heb vanochtend brood gesmeerd, de kinderen naar school gebracht, me aangekleed zoals ik er uit zag voordat ik ziek werd (panty en jurkje ipv een joggingbroek en slobbertrui), en ik doe net alsof ik niet elk moment keihard kan gaan huilen. Ik ben bang dat als ik eenmaal begin ik niet meer kan stopppen.
Na het gesprek zal ik alle tranen weer opdrogen, en zodra ik de kinderen weer zie een glimlach opzetten en weer doen alsof alles normaal is.
Maar nu wil ik heel graag even virtueel uithuilen en een (virtuele) knuffel van krijgen.
Het is beter om een kaars aan te steken dan de duisternis te vervloeken
woensdag 1 februari 2017 om 17:43
Anna, anoia, Frans, na jullie posts zit ik met tranen in mijn ogen.
En Frans, (ook) jij mag je gewoon boos voelen. Eigenlijk is koesteren wat je hebt/nog meemaakt een stomme uitspraak. Je wilt namelijk nog oneindig veel meemaken, mooie en stomme momenten. En dan Is daar die ziekte die voor jou (En anna) die momenten beperkt. Dan moet je in eens allerlei dingen en je er ook nog blij bij voelen...
Ik weet hoe het is om iemand plotseling te verliezen. Dat is ook kut maar soms denk dat dat een mooie manier is om te gaan. Als nabestaande kan ik gewoon rouwen en mag ik verdriet hebben. Hoef ik niet van ieder mogelijk laatste moment te genieten. Dat moment kwam gewoon...
Toevoeging:
maar ook ik ben boos geweest. De dood hoort gewoon niet de mensen weg te nemen van wie we houden. Of tenminste niet voor ze 126 zijn. (Ik zou zelf geen 300 willen worden)
Als je bang bent dat alles in de soep loopt, neem dan een pannetje mee.
woensdag 1 februari 2017 om 17:52
woensdag 1 februari 2017 om 17:56
Hier een meelezer af en toe even spiekt hier.
Maar jee, wat heftig allemaal wat Anna en ook Anoia meemaken. Het zet je echt weer met beide benen op de grond.
Vooral de post waarin je zei dat je alles hebt, lieve kinderen, fijn werk, mooi nieuw huis en alles gaat voor de wind. En dat je je dan weleens afvraagt: maar wat áls..... Nou, zover is het nu dus, erg genoeg. En daar zit je dan. Zo voelt het, lijkt me. Álles voor elkaar, behalve hetgeen waar je geen invloed op hebt: je gezondheid. En jee, wat is dat oneerlijk.
En dat gevoel bekruipt mij ook weleens. Ook ik heb een lieve man en lieve kids, een prima huis en we doen leuke dingen wanneer we kunnen en als het financieel haalbaar is. We gaan graag bijv. vaak op vakantie/weekendjes weg.
Komende zomer maken we een verre reis, dat hebben we 3 jaar geleden voor het eerst met de kinderen gedaan, en nu doen we het weer. Heeft natuurlijk ook te maken met financiële keuzes: een ander geeft het uit aan een dure hobby, aan de kroeg, merkkleding, dure sportabbonementen of weet-ik-wat, en wij kiezen hiervoor, maar het feit dat we het nu weer kúnnen doen maakt me wel blij en dankbaar.
En dan denk ik ook weleens: en wát als een van ons nou ziek zou worden? Dan wil je toch álles zo opgeven om dat ongedaan te kunnen maken?
Dus met dit soort topics en het besef dat ík het ook kan zijn, maakt wel dat je meer stil staat bij wat je hebt en er dankbaar (dankbaarder) voor bent. En
En ik wens jullie heel veel kracht toe en hoop dat jullie er met jullie gezin nog een waardevolle periode van kunnen maken
Maar jee, wat heftig allemaal wat Anna en ook Anoia meemaken. Het zet je echt weer met beide benen op de grond.
Vooral de post waarin je zei dat je alles hebt, lieve kinderen, fijn werk, mooi nieuw huis en alles gaat voor de wind. En dat je je dan weleens afvraagt: maar wat áls..... Nou, zover is het nu dus, erg genoeg. En daar zit je dan. Zo voelt het, lijkt me. Álles voor elkaar, behalve hetgeen waar je geen invloed op hebt: je gezondheid. En jee, wat is dat oneerlijk.
En dat gevoel bekruipt mij ook weleens. Ook ik heb een lieve man en lieve kids, een prima huis en we doen leuke dingen wanneer we kunnen en als het financieel haalbaar is. We gaan graag bijv. vaak op vakantie/weekendjes weg.
Komende zomer maken we een verre reis, dat hebben we 3 jaar geleden voor het eerst met de kinderen gedaan, en nu doen we het weer. Heeft natuurlijk ook te maken met financiële keuzes: een ander geeft het uit aan een dure hobby, aan de kroeg, merkkleding, dure sportabbonementen of weet-ik-wat, en wij kiezen hiervoor, maar het feit dat we het nu weer kúnnen doen maakt me wel blij en dankbaar.
En dan denk ik ook weleens: en wát als een van ons nou ziek zou worden? Dan wil je toch álles zo opgeven om dat ongedaan te kunnen maken?
Dus met dit soort topics en het besef dat ík het ook kan zijn, maakt wel dat je meer stil staat bij wat je hebt en er dankbaar (dankbaarder) voor bent. En
En ik wens jullie heel veel kracht toe en hoop dat jullie er met jullie gezin nog een waardevolle periode van kunnen maken
woensdag 1 februari 2017 om 20:34
jeetje, wat een enorme pijn, verdriet, maar ook kracht spreekt er uit jullie posts. krijg er elke keer weer tranen van..
Zelf heb ik mijn vader verloren toen ik 9 was, inmiddels bijna 23 jaar geleden. Wat had ik graag geluidsopnames, beelden, wat meer fotos, en bovenal meer herinneringen met hem gehad. Het zorgt ervoor dat je verhaal me extra raakt. Ik was nog erg jong, maar naarmate de tijd vorderde wist ik dat hij het niet ging halen. In het ziekenhuis ging hij een aantal keer naar een andere kamer. Ik wist dat dit betekende dat het slechter ging, een bevestiging van mijn gevoel dat ik hem kwijt zou raken. Niemand zei het, maar ik wist het. Er is een hele tijd geweest waarin mijn vader na zijn overleden binnen mijn familie nauwelijks genoemd werd, omdat er veel moeilijke dingen tussen mijn ouders zijn gebeurd. Wat vond ik dat zwaar als kind. Dat mijn vader er niet alleen er niet meer was, maar het gegeven dat er niet over hem gepraat werd, voelde voor mij alsof hij er ook niet meer mocht zijn. Die leegtes waren zo ontzettend pijnlijk, juist omdat iedereen aan hem dacht en niemand het uitsprak. Een aantal jaar geleden ben ik begonnen met hem in mijn verhalen te verweven. Omdat iedereen om mij heen is vergeten dat ik ooit ook een vader heb gehad, dat mijn vader ook elk jaar jarig is, en een sterfdag heeft, dat er al 23 jaar iemand mist op mijn verjaardagen en bij elke mijlpaal die ik haal niet aanwezig is en ook nooit meer zal zijn. Een van de ergste dingen vind ik dat mijn vader geen "plek"heeft. De familieleden die de plek voor zijn urn betaalden, hebben hem laten verstrooien zonder dat ik dat wist. Op een veld bij het crematorium, waar niemand van ons bij was, alleen de medewerker zelf. Sinds ik begonnen ben met het bespreekbaar maken van mijn vader, hem een positie te geven in mijn leven en daardoor in dat van anderen, ben ik echt gaan voelen hoezeer ik hem mis. Dit klinkt gek, maar ik ben blij dat ik dit voel omdat het ook de liefde bevestigd die ik voor hem heb en hij er gewoon weer mag zijn.
Lieve Anna, ik denk dat hoe jij deze tijd invult met je kinderen, deze herinneringen maakt met hen, maar ook de tastbaarheden die je achterlaat, zo ontzettend veel betekenen. Dat is een ding wat ik je uit eigen ervaring mee wil geven, deze dingen zijn goudklompjes voor je kinderen. Een stukje van jou dat ze altijd kunnen aanraken, dat is ze zo gegund, dat je er gewoon mag zijn. Misschien niet meer in levende lijve, maar wel met al het moois wat je hen nalaat. Hoe liefdevol je over ze praat raakt me, alles wat je voor hen doet nu, dat is wat een echte moeder inhoudt
Zelf heb ik mijn vader verloren toen ik 9 was, inmiddels bijna 23 jaar geleden. Wat had ik graag geluidsopnames, beelden, wat meer fotos, en bovenal meer herinneringen met hem gehad. Het zorgt ervoor dat je verhaal me extra raakt. Ik was nog erg jong, maar naarmate de tijd vorderde wist ik dat hij het niet ging halen. In het ziekenhuis ging hij een aantal keer naar een andere kamer. Ik wist dat dit betekende dat het slechter ging, een bevestiging van mijn gevoel dat ik hem kwijt zou raken. Niemand zei het, maar ik wist het. Er is een hele tijd geweest waarin mijn vader na zijn overleden binnen mijn familie nauwelijks genoemd werd, omdat er veel moeilijke dingen tussen mijn ouders zijn gebeurd. Wat vond ik dat zwaar als kind. Dat mijn vader er niet alleen er niet meer was, maar het gegeven dat er niet over hem gepraat werd, voelde voor mij alsof hij er ook niet meer mocht zijn. Die leegtes waren zo ontzettend pijnlijk, juist omdat iedereen aan hem dacht en niemand het uitsprak. Een aantal jaar geleden ben ik begonnen met hem in mijn verhalen te verweven. Omdat iedereen om mij heen is vergeten dat ik ooit ook een vader heb gehad, dat mijn vader ook elk jaar jarig is, en een sterfdag heeft, dat er al 23 jaar iemand mist op mijn verjaardagen en bij elke mijlpaal die ik haal niet aanwezig is en ook nooit meer zal zijn. Een van de ergste dingen vind ik dat mijn vader geen "plek"heeft. De familieleden die de plek voor zijn urn betaalden, hebben hem laten verstrooien zonder dat ik dat wist. Op een veld bij het crematorium, waar niemand van ons bij was, alleen de medewerker zelf. Sinds ik begonnen ben met het bespreekbaar maken van mijn vader, hem een positie te geven in mijn leven en daardoor in dat van anderen, ben ik echt gaan voelen hoezeer ik hem mis. Dit klinkt gek, maar ik ben blij dat ik dit voel omdat het ook de liefde bevestigd die ik voor hem heb en hij er gewoon weer mag zijn.
Lieve Anna, ik denk dat hoe jij deze tijd invult met je kinderen, deze herinneringen maakt met hen, maar ook de tastbaarheden die je achterlaat, zo ontzettend veel betekenen. Dat is een ding wat ik je uit eigen ervaring mee wil geven, deze dingen zijn goudklompjes voor je kinderen. Een stukje van jou dat ze altijd kunnen aanraken, dat is ze zo gegund, dat je er gewoon mag zijn. Misschien niet meer in levende lijve, maar wel met al het moois wat je hen nalaat. Hoe liefdevol je over ze praat raakt me, alles wat je voor hen doet nu, dat is wat een echte moeder inhoudt
woensdag 1 februari 2017 om 20:55
Lieve Anna,
Het is absoluut begrijpelijk hoe jij je voelde tijdens de uitvaart en het ook op jezelf betrok. Voel je daar niet schuldig over of egoïstisch door... Wat je verjaardag betreft inderdaad doen wat je aankunt en wat goed voelt voor jou.
Ook Frans en Anoia, voor jullie een heel welgemeende heel veel sterkte...
Het is absoluut begrijpelijk hoe jij je voelde tijdens de uitvaart en het ook op jezelf betrok. Voel je daar niet schuldig over of egoïstisch door... Wat je verjaardag betreft inderdaad doen wat je aankunt en wat goed voelt voor jou.
Ook Frans en Anoia, voor jullie een heel welgemeende heel veel sterkte...
woensdag 1 februari 2017 om 21:10
Dit topic zet mij steeds met de benen op de grond. Hoe betrekkelijk het leven is. Dat je moet leven zoals JIJ je leven wilt leven, zodat je nooit hoeft te denken: had ik maar. Ik heb sterk de neiging om me veel aan te trekken van de mening van een ander. Daarom maak ik weleens keuzes die ik liever niet zou willen maken. Ik ben al enorm op de goede weg door daar anders mee om te gaan, maar dit topic maakt dat ik versneld handel. Want wat een afschuwelijk nieuws: dat je, terwijl je zo blij bent met je leven, de keuzes voor jou worden gemaakt. Hoe is het ook alweer?
'Life happens while you're making other plans.'
Ik vind het ongelooflijk knap hoe jullie, Anna en Anoia, omgaan met jullie ziekte en het leven van mensen om jullie heen.
'Life happens while you're making other plans.'
Ik vind het ongelooflijk knap hoe jullie, Anna en Anoia, omgaan met jullie ziekte en het leven van mensen om jullie heen.
donderdag 2 februari 2017 om 09:21
Ach Anoia, jij ook....
Wat breng je goed onder woorden wat ik zelf allemaal voel. De boosheid die er is, maar waar je helemaal niets aan hebt. De behoefte om alle praktische zaken maar vast te regelen, zodat je nabestaanden zich daar iig geen zorgen meer over hoeven te maken.
Ook ik kan het me niet voorstellen. Mijn moeder zal mij overleven, zelfs mijn oma zal mij overleven (in haar woorden: "ik ben al zo'n oud wijf, laat mij dan dood gaan in plaats van jou".) En ook ik ben stiekem heel blij dat ik af en toe nog gewoon een stomme mamma ben (ehm.. sterker nog, sinds dinsdagochtend weet de hele buurt hier dat de mamma van jongste een stomme kutmamma is).
Van de week hebben ze er op school in de klas bij jongste over gesproken (nav het hysterische gedrag van jongste). Dus toen ik gisterenochtend jongste wegbracht stond er meteen een hele groep kinderen om mij heen. Of het waar was dat ik nooit meer beter zou worden. En of ik echt dood ging. En ze waren allemaal tekeningen aan het maken voor jongste, zodat hij nog een beetje aan mij kon denken als ik dood was. Wat kunnen kinderen toch lief en praktisch zijn.
Gisteren verder nog een goede dag gehad. Man was ook thuis, dat scheelt. Die stuurt mij gewoon naar bed om te slapen als ik moe ben en hijst mij vervolgens op de fiets om in beweging te komen ('je wilde toch weer conditie opbouwen, nou, kom op dan. Op de fiets naar de stad, jongste heeft nieuwe schoenen nodig"). Ik valsspelend op de electrische fiets, en hij naast me op een gewone fiets met 2 kinderen (1 voor en 1 achter, dat is het voordeel van een kind dat ver onder de groeicurve zit, jongste past nog steeds in het kinderzitje voorop).
Gisterenavond bij het eten voor het eerst sinds de diagnose een glas wijn gedronken (verpleegkundigen en ik waren het er over eens dat nu het toch zeker is dat ik dood ga, ik best af en toe een wijntje mag drinken). Ben ook niks meer gewend: na 4 slokken viel ik letterlijk van mijn stoel af van het lachen, heel hard uitgelachen door man en kinderen.
Wat breng je goed onder woorden wat ik zelf allemaal voel. De boosheid die er is, maar waar je helemaal niets aan hebt. De behoefte om alle praktische zaken maar vast te regelen, zodat je nabestaanden zich daar iig geen zorgen meer over hoeven te maken.
Ook ik kan het me niet voorstellen. Mijn moeder zal mij overleven, zelfs mijn oma zal mij overleven (in haar woorden: "ik ben al zo'n oud wijf, laat mij dan dood gaan in plaats van jou".) En ook ik ben stiekem heel blij dat ik af en toe nog gewoon een stomme mamma ben (ehm.. sterker nog, sinds dinsdagochtend weet de hele buurt hier dat de mamma van jongste een stomme kutmamma is).
Van de week hebben ze er op school in de klas bij jongste over gesproken (nav het hysterische gedrag van jongste). Dus toen ik gisterenochtend jongste wegbracht stond er meteen een hele groep kinderen om mij heen. Of het waar was dat ik nooit meer beter zou worden. En of ik echt dood ging. En ze waren allemaal tekeningen aan het maken voor jongste, zodat hij nog een beetje aan mij kon denken als ik dood was. Wat kunnen kinderen toch lief en praktisch zijn.
Gisteren verder nog een goede dag gehad. Man was ook thuis, dat scheelt. Die stuurt mij gewoon naar bed om te slapen als ik moe ben en hijst mij vervolgens op de fiets om in beweging te komen ('je wilde toch weer conditie opbouwen, nou, kom op dan. Op de fiets naar de stad, jongste heeft nieuwe schoenen nodig"). Ik valsspelend op de electrische fiets, en hij naast me op een gewone fiets met 2 kinderen (1 voor en 1 achter, dat is het voordeel van een kind dat ver onder de groeicurve zit, jongste past nog steeds in het kinderzitje voorop).
Gisterenavond bij het eten voor het eerst sinds de diagnose een glas wijn gedronken (verpleegkundigen en ik waren het er over eens dat nu het toch zeker is dat ik dood ga, ik best af en toe een wijntje mag drinken). Ben ook niks meer gewend: na 4 slokken viel ik letterlijk van mijn stoel af van het lachen, heel hard uitgelachen door man en kinderen.
Het is beter om een kaars aan te steken dan de duisternis te vervloeken
donderdag 2 februari 2017 om 09:51
Dat je in twee zinnen het harde feit dat je dood gaat benoemd en beschrijft dat je van je stoel valt van het lachen vind ik echt bijzonder.
En die kinderen om je heen; ergens heel bizar maar ook zo 'gewoon'. Kinderen komen gewoon op je af. Dealen gewoon met wat is. Wat een bijzondere momenten maak je mee.
En je schrijft heel mooi, zonder vals sentiment. Puur en echt. Het raakt me elke keer.
Ik wens je nog veel lachbuien!
En die kinderen om je heen; ergens heel bizar maar ook zo 'gewoon'. Kinderen komen gewoon op je af. Dealen gewoon met wat is. Wat een bijzondere momenten maak je mee.
En je schrijft heel mooi, zonder vals sentiment. Puur en echt. Het raakt me elke keer.
Ik wens je nog veel lachbuien!
donderdag 2 februari 2017 om 10:40
Ik zei het op de eerste pagina al en ik zeg het nog maar eens; Ik kan me met geen mogelijkheid voorstellen hoe jij je moet voelen, wat een vreselijke situatie!
Je schrijft wel heel mooi en beeldend en ik vind het bewonderenswaardig hoe jij en je familie hier mee om gaan.
Ik gun je nog heel veel mooie tijd, net als anoia.
Je schrijft wel heel mooi en beeldend en ik vind het bewonderenswaardig hoe jij en je familie hier mee om gaan.
Ik gun je nog heel veel mooie tijd, net als anoia.
donderdag 2 februari 2017 om 11:16
quote:AnnA_C schreef op 02 februari 2017 @ 09:21:
Ach Anoia, jij ook....
Wat breng je goed onder woorden wat ik zelf allemaal voel. De boosheid die er is, maar waar je helemaal niets aan hebt. De behoefte om alle praktische zaken maar vast te regelen, zodat je nabestaanden zich daar iig geen zorgen meer over hoeven te maken.
Ook ik kan het me niet voorstellen. Mijn moeder zal mij overleven, zelfs mijn oma zal mij overleven (in haar woorden: "ik ben al zo'n oud wijf, laat mij dan dood gaan in plaats van jou".) En ook ik ben stiekem heel blij dat ik af en toe nog gewoon een stomme mamma ben (ehm.. sterker nog, sinds dinsdagochtend weet de hele buurt hier dat de mamma van jongste een stomme kutmamma is).
Van de week hebben ze er op school in de klas bij jongste over gesproken (nav het hysterische gedrag van jongste). Dus toen ik gisterenochtend jongste wegbracht stond er meteen een hele groep kinderen om mij heen. Of het waar was dat ik nooit meer beter zou worden. En of ik echt dood ging. En ze waren allemaal tekeningen aan het maken voor jongste, zodat hij nog een beetje aan mij kon denken als ik dood was. Wat kunnen kinderen toch lief en praktisch zijn.
Gisteren verder nog een goede dag gehad. Man was ook thuis, dat scheelt. Die stuurt mij gewoon naar bed om te slapen als ik moe ben en hijst mij vervolgens op de fiets om in beweging te komen ('je wilde toch weer conditie opbouwen, nou, kom op dan. Op de fiets naar de stad, jongste heeft nieuwe schoenen nodig"). Ik valsspelend op de electrische fiets, en hij naast me op een gewone fiets met 2 kinderen (1 voor en 1 achter, dat is het voordeel van een kind dat ver onder de groeicurve zit, jongste past nog steeds in het kinderzitje voorop).
Gisterenavond bij het eten voor het eerst sinds de diagnose een glas wijn gedronken (verpleegkundigen en ik waren het er over eens dat nu het toch zeker is dat ik dood ga, ik best af en toe een wijntje mag drinken). Ben ook niks meer gewend: na 4 slokken viel ik letterlijk van mijn stoel af van het lachen, heel hard uitgelachen door man en kinderen.
Hahaha.
Dat had ik willen zien, fijn dat er nog gelachen wordt en dat het niet alleen maar kommer en kwel is. Ik vind humor heel belangrijk in het leven en vooral in tijden van nood hoe gek dat ook klinkt het kan het leed erg verzachten. En wat een topper van een man heb je toch, ook even een pluimpje voor hem. Jullie zijn volgens mij een goed team samen. Fijn dag mop.
Ach Anoia, jij ook....
Wat breng je goed onder woorden wat ik zelf allemaal voel. De boosheid die er is, maar waar je helemaal niets aan hebt. De behoefte om alle praktische zaken maar vast te regelen, zodat je nabestaanden zich daar iig geen zorgen meer over hoeven te maken.
Ook ik kan het me niet voorstellen. Mijn moeder zal mij overleven, zelfs mijn oma zal mij overleven (in haar woorden: "ik ben al zo'n oud wijf, laat mij dan dood gaan in plaats van jou".) En ook ik ben stiekem heel blij dat ik af en toe nog gewoon een stomme mamma ben (ehm.. sterker nog, sinds dinsdagochtend weet de hele buurt hier dat de mamma van jongste een stomme kutmamma is).
Van de week hebben ze er op school in de klas bij jongste over gesproken (nav het hysterische gedrag van jongste). Dus toen ik gisterenochtend jongste wegbracht stond er meteen een hele groep kinderen om mij heen. Of het waar was dat ik nooit meer beter zou worden. En of ik echt dood ging. En ze waren allemaal tekeningen aan het maken voor jongste, zodat hij nog een beetje aan mij kon denken als ik dood was. Wat kunnen kinderen toch lief en praktisch zijn.
Gisteren verder nog een goede dag gehad. Man was ook thuis, dat scheelt. Die stuurt mij gewoon naar bed om te slapen als ik moe ben en hijst mij vervolgens op de fiets om in beweging te komen ('je wilde toch weer conditie opbouwen, nou, kom op dan. Op de fiets naar de stad, jongste heeft nieuwe schoenen nodig"). Ik valsspelend op de electrische fiets, en hij naast me op een gewone fiets met 2 kinderen (1 voor en 1 achter, dat is het voordeel van een kind dat ver onder de groeicurve zit, jongste past nog steeds in het kinderzitje voorop).
Gisterenavond bij het eten voor het eerst sinds de diagnose een glas wijn gedronken (verpleegkundigen en ik waren het er over eens dat nu het toch zeker is dat ik dood ga, ik best af en toe een wijntje mag drinken). Ben ook niks meer gewend: na 4 slokken viel ik letterlijk van mijn stoel af van het lachen, heel hard uitgelachen door man en kinderen.
Hahaha.
Dat had ik willen zien, fijn dat er nog gelachen wordt en dat het niet alleen maar kommer en kwel is. Ik vind humor heel belangrijk in het leven en vooral in tijden van nood hoe gek dat ook klinkt het kan het leed erg verzachten. En wat een topper van een man heb je toch, ook even een pluimpje voor hem. Jullie zijn volgens mij een goed team samen. Fijn dag mop.
donderdag 2 februari 2017 om 11:21
Zo, net een afspraak bij de huisarts gemaakt om mijn euthanasieverklaring op te stellen. Poe, voelt toch weer als het opnieuw overschrijden van een grens.
Nu misschien meteen maar even doorpakken en een afspraak maken met een uitvaartondernemer.
Nu misschien meteen maar even doorpakken en een afspraak maken met een uitvaartondernemer.
Het is beter om een kaars aan te steken dan de duisternis te vervloeken
donderdag 2 februari 2017 om 11:27
quote:AnnA_C schreef op 02 februari 2017 @ 11:21:
Zo, net een afspraak bij de huisarts gemaakt om mijn euthanasieverklaring op te stellen. Poe, voelt toch weer als het opnieuw overschrijden van een grens.
Nu misschien meteen maar even doorpakken en een afspraak maken met een uitvaartondernemer.Zo'n voorbespreking kan gek genoeg erg veel rust geven, is mijn ervaring. Zeker doen, alle regeldingen moeten toch gebeuren, dus beter nu dan later als het je mogelijk meer energie kost dan je eraan wilt besteden.
Zo, net een afspraak bij de huisarts gemaakt om mijn euthanasieverklaring op te stellen. Poe, voelt toch weer als het opnieuw overschrijden van een grens.
Nu misschien meteen maar even doorpakken en een afspraak maken met een uitvaartondernemer.Zo'n voorbespreking kan gek genoeg erg veel rust geven, is mijn ervaring. Zeker doen, alle regeldingen moeten toch gebeuren, dus beter nu dan later als het je mogelijk meer energie kost dan je eraan wilt besteden.
donderdag 2 februari 2017 om 11:28
Ik kom even snel hier langs om een knuffel af te gooien of als je daar even geen zin in hebt om met je te proosten
Ik vind het heel dapper hoe je de confrontatie met de praktische zaken aan gaat en hoop dat het je de ruimte geeft om met zo min mogelijk afleiding te genieten zodra je dat uit de weg hebt.
Ik vind het heel dapper hoe je de confrontatie met de praktische zaken aan gaat en hoop dat het je de ruimte geeft om met zo min mogelijk afleiding te genieten zodra je dat uit de weg hebt.
donderdag 2 februari 2017 om 11:33
quote:AnnA_C schreef op 02 februari 2017 @ 11:21:
Zo, net een afspraak bij de huisarts gemaakt om mijn euthanasieverklaring op te stellen. Poe, voelt toch weer als het opnieuw overschrijden van een grens.
Nu misschien meteen maar even doorpakken en een afspraak maken met een uitvaartondernemer.Zoveel respect voor jou.
Zo, net een afspraak bij de huisarts gemaakt om mijn euthanasieverklaring op te stellen. Poe, voelt toch weer als het opnieuw overschrijden van een grens.
Nu misschien meteen maar even doorpakken en een afspraak maken met een uitvaartondernemer.Zoveel respect voor jou.
donderdag 2 februari 2017 om 11:53
Zo, net een uitvaartondernemer gebeld. Zoveel keus... Ik heb maar gewoon de eerste gebeld die ook een vestiging en afscheidscentrum heeft hier in het dorp. Ik wordt straks teruggebeld voor het maken van de afspraak voor een kennismakingsgesprek. Pfff.... nu even een kop thee zetten en heel hard muziek gaan draaien ofzo.
Het is beter om een kaars aan te steken dan de duisternis te vervloeken
donderdag 2 februari 2017 om 11:56
quote:AnnA_C schreef op 02 februari 2017 @ 11:53:
Zo, net een uitvaartondernemer gebeld. Zoveel keus... Ik heb maar gewoon de eerste gebeld die ook een vestiging en afscheidscentrum heeft hier in het dorp. Ik wordt straks teruggebeld voor het maken van de afspraak voor een kennismakingsgesprek. Pfff.... nu even een kop thee zetten en heel hard muziek gaan draaien ofzo.
Och meid toch. Wat klote dat je met dit soort dingen bezig in plaats van of je komend jaar in de ouderraad zult gaan en of de bank niet aan vervanging toe is.
Jij, Anoia en je zus raken me. Ik kan me zo goed voorstellen dat jullie allemaal ontzettend boos zijn. Kutziekte ook.
Zo, net een uitvaartondernemer gebeld. Zoveel keus... Ik heb maar gewoon de eerste gebeld die ook een vestiging en afscheidscentrum heeft hier in het dorp. Ik wordt straks teruggebeld voor het maken van de afspraak voor een kennismakingsgesprek. Pfff.... nu even een kop thee zetten en heel hard muziek gaan draaien ofzo.
Och meid toch. Wat klote dat je met dit soort dingen bezig in plaats van of je komend jaar in de ouderraad zult gaan en of de bank niet aan vervanging toe is.
Jij, Anoia en je zus raken me. Ik kan me zo goed voorstellen dat jullie allemaal ontzettend boos zijn. Kutziekte ook.
Am Yisrael Chai!
donderdag 2 februari 2017 om 12:50
Ach Anna, Anoia en Frans,
Jullie posts raken me zo diep en recht in het hart. De emotionele achtbaan waar je in zit, de praktische en emotionele zaken met elkaar moeten laten rijmen terwijl er toch geen logica in zit.
Ik wens jullie mooie dagen toe. Hoe je die ook invult, of je wel of niet gaat vieren of hoe. En zoals al eerder gezegd, als de praktische zaken geregeld zijn schept dat hopelijk ook rust en ruimte in je hoofd.
Geniet van je thee en bler mee met de muziek. Misschien lucht het eventjes op.
Jullie posts raken me zo diep en recht in het hart. De emotionele achtbaan waar je in zit, de praktische en emotionele zaken met elkaar moeten laten rijmen terwijl er toch geen logica in zit.
Ik wens jullie mooie dagen toe. Hoe je die ook invult, of je wel of niet gaat vieren of hoe. En zoals al eerder gezegd, als de praktische zaken geregeld zijn schept dat hopelijk ook rust en ruimte in je hoofd.
Geniet van je thee en bler mee met de muziek. Misschien lucht het eventjes op.
donderdag 2 februari 2017 om 14:24
quote:AnnA_C schreef op 02 februari 2017 @ 11:53:
Zo, net een uitvaartondernemer gebeld. Zoveel keus... Ik heb maar gewoon de eerste gebeld die ook een vestiging en afscheidscentrum heeft hier in het dorp. Ik wordt straks teruggebeld voor het maken van de afspraak voor een kennismakingsgesprek. Pfff.... nu even een kop thee zetten en heel hard muziek gaan draaien ofzo.
En ben je al terug gebeld? Hoe is het gegaan? Viel het mee, viel het tegen?
Kom, gaan we samen even swingen.
https://www.youtube.com/watch?v=sdJT4nc6Qcs
Zo, net een uitvaartondernemer gebeld. Zoveel keus... Ik heb maar gewoon de eerste gebeld die ook een vestiging en afscheidscentrum heeft hier in het dorp. Ik wordt straks teruggebeld voor het maken van de afspraak voor een kennismakingsgesprek. Pfff.... nu even een kop thee zetten en heel hard muziek gaan draaien ofzo.
En ben je al terug gebeld? Hoe is het gegaan? Viel het mee, viel het tegen?
Kom, gaan we samen even swingen.
https://www.youtube.com/watch?v=sdJT4nc6Qcs
