Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
zaterdag 7 februari 2009 om 22:24
Een voor wie het gbruiken kan...
Mijn vriend heeft leukemie en ik weet niet wat zijn prognose is(ik durf het niet tevragen).Hij heeft inmiddels 4 chemokuren gehad en slikt nu een kuur die die thuis kan doen.Ik heb me voorgenomen de volgende x als we in het VU zijn de dokter even apart tevragen en het wel tevragen.Ik wil weten wwar ik aan toe ben...
Sterkte allemaal
Mijn vriend heeft leukemie en ik weet niet wat zijn prognose is(ik durf het niet tevragen).Hij heeft inmiddels 4 chemokuren gehad en slikt nu een kuur die die thuis kan doen.Ik heb me voorgenomen de volgende x als we in het VU zijn de dokter even apart tevragen en het wel tevragen.Ik wil weten wwar ik aan toe ben...
Sterkte allemaal
dinsdag 10 februari 2009 om 17:13
dinsdag 10 februari 2009 om 18:22
Lijkt me inderdaad een heavy gesprek. Kan me ook voorstellen dat de artsen het misschien ook niet weten?
Maar als je het graag wilt weten, als je denkt dat het rust brengt, dan moet je het gesprek gewoon aangaan. Maar meid, wat hoop ik dat het niet al te slecht nieuws zal zijn.
Sowieso heeft de dood van Hero, de man van Mimsey, mij en haar andere vriendinnen erg geleerd: "Later is nu" . Iedereen zou NU moeten leven en genieten van al het goede. Hero was eerder weg dan we hoopten en vreesten.
En hij was iemand die het leven echt leek te leven. Nog steeds absurd dat hij er niet meer is.
Lieve Mims en ZOEN!
Maar als je het graag wilt weten, als je denkt dat het rust brengt, dan moet je het gesprek gewoon aangaan. Maar meid, wat hoop ik dat het niet al te slecht nieuws zal zijn.
Sowieso heeft de dood van Hero, de man van Mimsey, mij en haar andere vriendinnen erg geleerd: "Later is nu" . Iedereen zou NU moeten leven en genieten van al het goede. Hero was eerder weg dan we hoopten en vreesten.
En hij was iemand die het leven echt leek te leven. Nog steeds absurd dat hij er niet meer is.Lieve Mims en ZOEN!
zaterdag 21 februari 2009 om 11:21
Dank je, allerliefste Toet.
En dank jullie allemaal. Dank jullie dat jullie Hero niet vergeten, dat jullie aan hem denken als jullie een regenboog zien. Dank jullie dat jullie zijn naam blijven zeggen. En dank jullie dat jullie er ook voor mij blijven zijn. Ik vind dat zo bijzonder, en zo fijn!
Spongbabe, dus nu zitten jouw Lief en jij in dit klotetraject. Ik hoop van harte dat de prognoses positief blijken te zijn. Goed dat jullie met elkaar blijven praten, en blijven aangeven wat jullie wensen zijn. Want een chemo-traject is z'o heftig dat je vergeet te " voelen" wat voor jou goed voelt. En als het voor jullie " goed" voelt om een prognose te vragen, een kansberekening te hebben, leg dat dan inderdaad aan de oncoloog voor, hoe keihard het antwoord ook moge zijn. Hou er echter ook rekening mee dat het antwoord of niet gegeven kan worden, of dat het antwoord niet juist blijkt.
Hero heeft zoveel verschillende prognoses gekregen. Zijn eerste was drie dagen, daar maakte hij drie jaar van. Drie jaar later was de prognose nog 3 tot 5 jaar.... het werd anderhalve maand....
Zie die prognose dus niet als een vonnis, het is een medische indicatie. Een verwachting, gebaseerd op gemiddelden. En gemiddelden hebben uitschieters, naar boven en beneden. Wie weet doet jouw Lief alle artsen wel verbazen, medische wonders bestaan. Hou vertrouwen, hou hoop. En probeer daar jouw rust uit te halen. Wat weten waar je aan toe bent, leve Spongebabe, dat weet je met deze kloteziekte helaas nooit... Gelukkig zijn jullie naar mijn mening wel in goede handen, zowel Hero als ikzelf hebben altijd hele goede begeleiding gekregen vanuit de VU....
Dappere Spongebabe, ik wens jou en jouw vriend heeeeel veel sterkte en kracht toe, en inderdaad wat Toet ook zegt; het nu telt. Niet het later, maar het nu.
Tja, en dat probeer ik dus ook, in het nu te leven. Samen met mijn meisje heb ik een bestaan opgebouwd. Ons bestaan, waarin Hero zijn eigen plek heeft gevonden. De pijn en het verdriet is niet minder geworden, het is alleen "eigen". En doordat het eigenn is geworden ben je er niet dagelijks van bewust, maar helaas is dat iets anders dan dat het gesleten zou zijn. Want zodra het verlies zich weer even in mijn bewustzijn wringt, doet het net zo adembenemend zeer als voorheen. Misschien zelfs nog wel meer. De momenten van pijn worden zelfdzamer, de pijn zelf blijft vlammend. Juist omdat het goed gaat, juist omdat Mops en ik ons leven op de rit hebben. Juist omdat het allemaal weer leuk is. Hij zou daar zo van genieten! Zo trots zijn als hij zag hoe zeer Mopsey naar zijn ouders is toegetrokken, en zo gelukkig als hij zijn ouders zou zien stralen in hun opa en oma-rol. Het leven wat wij nu leiden, gemoedelijk, rustig, liefdevol, met de juiste mensen om ons heen, is precies wat hij altijd gewild heeft. Wij leven nu zijn droom. En dat is raar. Mooi maar verdrietig.
Mops en ik vormen samen een gezinnetje, waarin er een volwassene ontbreekt. Hero had er naadloos ingepast. Natuurlijk. Volledig. En wat is het pijnlijk dat dit nooit meer kan.
Langzaam begint het echter wel weer te kriebelen, de behoefte aan die ene andere volwassene. Mijn wereld wordt groter, en ik hbe niet langer het gevoel dat ik Hero te kort doe door weer open te staan voor een relatie. Langzaam maak ik me los, zonder los te laten. Ga ik verder, maar laat ik Hero niet achter. In mij zit hij, en in Mops, op een heel kostbaar plekje. Het kostbaarste plekje. Maar er zijn nog zat kostbare plekjes over.
Ik merk wel dat ik veeleisend ben geworden. Ik zoek geen nieuwe Hero, geen vervanging voor wat wij hadden. Dat kan niet, daarvoor was onze geschiedenis te lang, het erhaal te bijzonder en de emotie te intens. Maar mijn veeleisendheid ligt richting mijzelf. Hero's lessen ben ik niet vergeten, en voor het eerst in 31 jaar weet ik wat ik waard ben. Meer dan ik in 31 jaar heb gevoeld. Ik ga niet langer voor " goed genoeg", dat verdien ik niet en Mops ook niet. Ik ga voor goed.
Dus misschien komt er nog eens een nieuwe man op mijn pad, misschien ook niet. Het zou leuk zijn, maar niet noodzakelijk. Mopsey en ik redden het namelijk wel. Sterker nog; we hebben het al gered. We zijn het donkere dal door en in de groene vallei terecht gekomen. Vol bloemen die nog uit moeten komen, vol beloftes van nieuw leven en met aan de hemel een stralende, dubbele, regenboog. Het is hier prachtig....
En dank jullie allemaal. Dank jullie dat jullie Hero niet vergeten, dat jullie aan hem denken als jullie een regenboog zien. Dank jullie dat jullie zijn naam blijven zeggen. En dank jullie dat jullie er ook voor mij blijven zijn. Ik vind dat zo bijzonder, en zo fijn!
Spongbabe, dus nu zitten jouw Lief en jij in dit klotetraject. Ik hoop van harte dat de prognoses positief blijken te zijn. Goed dat jullie met elkaar blijven praten, en blijven aangeven wat jullie wensen zijn. Want een chemo-traject is z'o heftig dat je vergeet te " voelen" wat voor jou goed voelt. En als het voor jullie " goed" voelt om een prognose te vragen, een kansberekening te hebben, leg dat dan inderdaad aan de oncoloog voor, hoe keihard het antwoord ook moge zijn. Hou er echter ook rekening mee dat het antwoord of niet gegeven kan worden, of dat het antwoord niet juist blijkt.
Hero heeft zoveel verschillende prognoses gekregen. Zijn eerste was drie dagen, daar maakte hij drie jaar van. Drie jaar later was de prognose nog 3 tot 5 jaar.... het werd anderhalve maand....
Zie die prognose dus niet als een vonnis, het is een medische indicatie. Een verwachting, gebaseerd op gemiddelden. En gemiddelden hebben uitschieters, naar boven en beneden. Wie weet doet jouw Lief alle artsen wel verbazen, medische wonders bestaan. Hou vertrouwen, hou hoop. En probeer daar jouw rust uit te halen. Wat weten waar je aan toe bent, leve Spongebabe, dat weet je met deze kloteziekte helaas nooit... Gelukkig zijn jullie naar mijn mening wel in goede handen, zowel Hero als ikzelf hebben altijd hele goede begeleiding gekregen vanuit de VU....
Dappere Spongebabe, ik wens jou en jouw vriend heeeeel veel sterkte en kracht toe, en inderdaad wat Toet ook zegt; het nu telt. Niet het later, maar het nu.
Tja, en dat probeer ik dus ook, in het nu te leven. Samen met mijn meisje heb ik een bestaan opgebouwd. Ons bestaan, waarin Hero zijn eigen plek heeft gevonden. De pijn en het verdriet is niet minder geworden, het is alleen "eigen". En doordat het eigenn is geworden ben je er niet dagelijks van bewust, maar helaas is dat iets anders dan dat het gesleten zou zijn. Want zodra het verlies zich weer even in mijn bewustzijn wringt, doet het net zo adembenemend zeer als voorheen. Misschien zelfs nog wel meer. De momenten van pijn worden zelfdzamer, de pijn zelf blijft vlammend. Juist omdat het goed gaat, juist omdat Mops en ik ons leven op de rit hebben. Juist omdat het allemaal weer leuk is. Hij zou daar zo van genieten! Zo trots zijn als hij zag hoe zeer Mopsey naar zijn ouders is toegetrokken, en zo gelukkig als hij zijn ouders zou zien stralen in hun opa en oma-rol. Het leven wat wij nu leiden, gemoedelijk, rustig, liefdevol, met de juiste mensen om ons heen, is precies wat hij altijd gewild heeft. Wij leven nu zijn droom. En dat is raar. Mooi maar verdrietig.
Mops en ik vormen samen een gezinnetje, waarin er een volwassene ontbreekt. Hero had er naadloos ingepast. Natuurlijk. Volledig. En wat is het pijnlijk dat dit nooit meer kan.
Langzaam begint het echter wel weer te kriebelen, de behoefte aan die ene andere volwassene. Mijn wereld wordt groter, en ik hbe niet langer het gevoel dat ik Hero te kort doe door weer open te staan voor een relatie. Langzaam maak ik me los, zonder los te laten. Ga ik verder, maar laat ik Hero niet achter. In mij zit hij, en in Mops, op een heel kostbaar plekje. Het kostbaarste plekje. Maar er zijn nog zat kostbare plekjes over.
Ik merk wel dat ik veeleisend ben geworden. Ik zoek geen nieuwe Hero, geen vervanging voor wat wij hadden. Dat kan niet, daarvoor was onze geschiedenis te lang, het erhaal te bijzonder en de emotie te intens. Maar mijn veeleisendheid ligt richting mijzelf. Hero's lessen ben ik niet vergeten, en voor het eerst in 31 jaar weet ik wat ik waard ben. Meer dan ik in 31 jaar heb gevoeld. Ik ga niet langer voor " goed genoeg", dat verdien ik niet en Mops ook niet. Ik ga voor goed.
Dus misschien komt er nog eens een nieuwe man op mijn pad, misschien ook niet. Het zou leuk zijn, maar niet noodzakelijk. Mopsey en ik redden het namelijk wel. Sterker nog; we hebben het al gered. We zijn het donkere dal door en in de groene vallei terecht gekomen. Vol bloemen die nog uit moeten komen, vol beloftes van nieuw leven en met aan de hemel een stralende, dubbele, regenboog. Het is hier prachtig....
Wat wilde ik nou toch typen?
zondag 22 februari 2009 om 13:09
Gut, wat een stoere woorden schreef ik hier. En ze waren waar.. zo waar.
Maar inmiddels ben ik in die bloeiende vallei toch even op een boomstronk gaan zitten om even de ogen uit mijn kop te huilen.
Vandaag is het anderhalf jaar geleden mat Hero overleed.
En inderdaad... het doet nogsteeds vlammend zeer!
Maar inmiddels ben ik in die bloeiende vallei toch even op een boomstronk gaan zitten om even de ogen uit mijn kop te huilen.
Vandaag is het anderhalf jaar geleden mat Hero overleed.
En inderdaad... het doet nogsteeds vlammend zeer!
Wat wilde ik nou toch typen?
zondag 22 februari 2009 om 13:20
Het goede, Mims, is dat in die prachtige, bloeiende vallei altijd een boomstronk is om even op te zitten janken. Ruimte zien voor bloeiende bloemen én stronken om op na te denken en te huilen: jij hebt het inderdaad goed gered, vind ik. De mooie dingen alweer zien zonder de pijn weg te drukken. Mijn petje gaat alweer diep af.
Anderhalf jaar alweer. Nog maar anderhalf jaar. Een dikke knuffel voor jou.
Anderhalf jaar alweer. Nog maar anderhalf jaar. Een dikke knuffel voor jou.
.
