Opnamevervangende deeltijdbehandeling?

Hoi allemaal,



Het gaat alweer even niet zo fijn en ik sta hoog op de lijst voor een crisisopname (het zit overal vol...). Nu is de "opnamevervangende deeltijd" als mogelijke optie genoemd. Dat gaan we vanmiddag bespreken. Kater is hier, ze hebben dinsdag hem en mijn moeder gebeld en alles verteld; Kater is van 100 km weg naar hier gekomen om er voor mij te zijn; hij denkt dus ook mee. Ik mag nu thuis zijn onder strikte afspraken en "bewaking" door Kater, die vanaf maandag wel echt weer moet werken. Het woord IBS is woensdag gevallen en dat wil ik zeker niet. Ben wel bereid tot opname, maar het duurt erg lang en het wordt steeds lastiger voor me, de drang is enorm.

Ik weet niet precies hoe dat bij "mijn" GGz eruit ziet, maar ik (en Kater ook) denk dat de voornaamste dingen die mij helpen bij een opname, juist niet in die opnamevervangende deeltijd zitten.



Waar ik bij eerdere opnames het meest aan had:

- Een overmaat aan tijd en ruimte, waardoor ik weinig keuze had dan rust te nemen en zo eindelijk lichamelijk en psychisch even bij kon komen (heb ook flinke lichamelijke klachten die enorm kunnen oplopen, met in lastige tijden de neiging ver over mijn grenzen te gaan omdat die me dan niet kunnen schelen).

-Individuele gesprekken met een verpleegkundige waarin het over de doodswens mocht gaan, zodat daar ruimte voor was en ik er niet in mijn up over hoefde te stressen.

- Een situatie waarin ik mezelf niet zou kunnen doden, waardoor ik eerst nog veel meer stress had, maar waar ik me er later bij neer kon leggen en aanvaardde dat die wens niet zou gaan uitkomen.

- De structuur met maaltijden (ontbijt, lunch en avondeten) waar ik bij aanwezig moest zijn, ook al kon ik van de stress niet eten, waardoor ik uiteindelijk ook soms iets probeerde en het eten weer wat ging.



Ik denk niet dat deze dingen in die deeltijd zitten, omdat de setting zich daar niet voor leent. Maar ik heb er ook nog niets over gehoord. Hebben jullie ervaring hiermee? Of kennen jullie verhalen..?



Dingen die bij mij averechts werken: lang zitten of staan (>1u is heel au), dingen met je handen moeten doen (au en uitval), een drukke groep, teveel indrukken tegelijk en meer "persoonlijke" groepstherapieën. En daar vrees ik voor bij die deeltijd...

Nu is het even niet zo fijn... Ik heb wel mijn moeder gevraagd wat meer mee te nemen (lees: een hoop...) waardoor het wat fijner wordt. Pyjama, andere pantoffels, eten en drinken dat ik makkelijker "kan". Niet weten hoe lang nog en een gewone RM vind ik zwaar. Ik weet dat ik me erbij neer moet leggen. Maar dat lukt me nu nog niet.

Ik heb ook een mok en een kom hier. Plastic, lichter voor mij. Kater appt veel. Soms belken we. In het weekend komt hij, dan lopen we za hier achter in het bos ket de hondjes. Za avond komt hij weer. En zo middag weer met hondjes. Kater doet mijn was. Heel lief. Hij woont 100 km hier vandaan.

Ja, in eerste instantie wel een "gewone" RM. Maandagmiddag komt er een psychiater voor. Later zou er een RM met voorwaarden worden aangevraagd.



Vandaag geen fijne dag. Gister weer een plaatje "echt", getriggerd door een soort nieuws / achtergronditem op tv. Het woord alleen al. Ik heb een paar plaatjes die ik niet wil zien. Niet wil aanpakken. Te heftig, te dichtbij. Die ik wil ontkennen. Gewoon "niet gebeurd". Dus van de wap geraakt, met alles dat daarbij hoort. Heb het nog wel wat weg kunnen drukken omdat een vriendin op bezoek kwam, maar het ging niet weg. Heb heel hard en lang gehuild weer. Vandaag nog steeds ellendig ervan.



Het lijkt wel of alles vlak onder de oppervlakte ligt...

Dankjulliewel... Ik wil niet huilen, nooit. En ik ben zo goed geworden in dingen wegdrukken dat dat meestal pas gebeurt als ik weer alleen op mijn kamer ben. Ik praat wel met de verpleging, maar als het over dat soort dingen gaat, dissocieer ik. En dan valt er eigenlijk al snel niet zoveel te bespreken. Ze krijgen dan wel zonder censuur mijn gedachten, maar echt daarover praten gaat niet.



Morgen is de afspraak met mijn psycholoog. Dan hoor ik in elk geval wat haar idee is met die EMDR. Hier doen, terwijl ik hier zit, of pas na die groep. Daar zou ze over nadenken. Ik wil niet, maar ik weet dat het moet. Ik moet ook van mezelf. Maar als ik nu al zo overstuur raak, wat gebeurt er dan? Ik ben zo bang dat ik hier dan nog maanden zit. Terwijl ik rekende op een paar weken. Hier zegt de verpleging dat ik niet in tijd moet denken, dat het tijd is om het aan te gaan want anders blijft het me ontregelen. Ze hebben gelijk, maar ik moet er niet aan denken. Dat kon weleens lang duren

Mijn "eigen" psycholoog heeft net de cursus gevolgd. Het lijkt me ook fijner om het bij haar te doen. Ik heb een lange lijst met plaatjes. Jaren geleden is er ook EMDR geprobeerd, maar het bleven amper beladen plaatjes, ik kon er niet bij. Toen dacht ik dat ik er dus ook geen last van had. Dat de hulpverlening het trauma's noemt maar dat ze dat niet waren. Blijkbaar toch.



Dat is ook niet het enige waar ik mee worstel. Ik vind mezelf total loss. Niet nuttig of zinvol. Mijn lijf kan van alles niet maar dat zie je niet aan mij. Werken gaat niet; de gewone dagelijkse dingen zijn al (te) veel. Laat staan bed opmaken, stofzuigen etc. Daar helpt mijn moeder mee. En Kater helpt me ook. En koken doen de Jumbo en de magnetron. Dat vind ik ook allemaal heel vervelend en lastig en ook dat trekt me soms flink uit balans als ik ermee wordt geconfronteerd...

Dat stofzuigen etc heeft een fysieke oorzaak... Meerdere. Blijvende. Maar dan nog...



Ik snap wel wat je bedoelt. Maar vind het heel lastig allemaal.