Psyche
alle pijlers
Ik huil veel te snel!
woensdag 21 januari 2009 om 15:51
... en niet alleen als ik last heb van PMS, al is het dan wel nóg erger 
Van jongs af aan al huil ik enorm snel. Ik vermoed dat het samenhangt met mijn gevoelige karakter, ik voel me snel persoonlijk geraakt en trek me dingen veel te veel aan. Toch stoort het me dat ik zo ontzettend snel de tranen in mijn ogen voel prikken. Ik kan het heel erg moeilijk stoppen, meestal blijft de brok een hele tijd in mijn keel zitten tot ik het 'loslaat'.
Het wordt een probleem voor me zodra ik op mijn studie of werk 'breek'. Of zoals daarnet, ik was met mijn vriend aan het bellen en hij vertelde dat er een misverstand was ontstaan doordat ik iets tegen zijn ouders zou hebben gezegd. Het stelde niets voor, en toch moest ik het gesprek abrupt afbreken omdat ik anders zou staan janken op de hogeschool waar ik studeer. Vervolgens krijg ik een bezorgde sms van mijn vriend, dat hij me niet overstuur wilde maken, en schaam ik me dood omdat ik me zo'n aanstellerige dramaqueen ben, terwijl ik er voor mijn gevoel niets aan kan doen.
Hebben andere meiden misschien ervaringen met hetzelfde, of concrete tips? Ik schaam me erg, ik ben pas sinds enkele maanden samen met mijn vriend, en ik ben bang dat hij snel gaat denken dat ik labiel ben ofzo...
Van jongs af aan al huil ik enorm snel. Ik vermoed dat het samenhangt met mijn gevoelige karakter, ik voel me snel persoonlijk geraakt en trek me dingen veel te veel aan. Toch stoort het me dat ik zo ontzettend snel de tranen in mijn ogen voel prikken. Ik kan het heel erg moeilijk stoppen, meestal blijft de brok een hele tijd in mijn keel zitten tot ik het 'loslaat'.
Het wordt een probleem voor me zodra ik op mijn studie of werk 'breek'. Of zoals daarnet, ik was met mijn vriend aan het bellen en hij vertelde dat er een misverstand was ontstaan doordat ik iets tegen zijn ouders zou hebben gezegd. Het stelde niets voor, en toch moest ik het gesprek abrupt afbreken omdat ik anders zou staan janken op de hogeschool waar ik studeer. Vervolgens krijg ik een bezorgde sms van mijn vriend, dat hij me niet overstuur wilde maken, en schaam ik me dood omdat ik me zo'n aanstellerige dramaqueen ben, terwijl ik er voor mijn gevoel niets aan kan doen.
Hebben andere meiden misschien ervaringen met hetzelfde, of concrete tips? Ik schaam me erg, ik ben pas sinds enkele maanden samen met mijn vriend, en ik ben bang dat hij snel gaat denken dat ik labiel ben ofzo...
woensdag 21 januari 2009 om 15:56
Heb ik ook. Ik haat het. Het is wel minder nu ik een andere pil heb ookal ben ik nogsteeds snel in tranen als ik me aangevallen voel, het ergst als ik moe ben.
De goude tip heb ik niet, die zoek ik ook nog.
Mijn tips: Afwegen of het de moeite is om je ergens druk over te maken, afkappen als je huil-dreiging voelt en een rustige plek zoeken, genoeg slapen en een andere pil.
Succes
De goude tip heb ik niet, die zoek ik ook nog.
Mijn tips: Afwegen of het de moeite is om je ergens druk over te maken, afkappen als je huil-dreiging voelt en een rustige plek zoeken, genoeg slapen en een andere pil.
Succes
woensdag 21 januari 2009 om 15:58
- Afkappen als ik huildreiging voel: doe ik al, zoals daarnet met dat telefoongesprek, en ik ben meteen naar een toilet gevlucht. Toch is het moeilijk om het helemaal niet te laten merken, mijn vriend heeft het wel door.
- Genoeg slapen: is een goede! Ik roep vaak als excuus "Ik weet niet wat ik heb, ik zal wel moe zijn", maar misschien zit er een kern van waarheid in. Ik haal eigenlijk nooit de acht uur slaap, terwijl ik van mezelf denk dat ik acht en een half uur nodig heb.
- Een andere pil: dit is ook iets waar ik concreet mee verder kan. Ik heb alleen momenteel niet bepaald een bijzondere pil, 'gewoon' Microgynon 30. Ik zal eens informeren bij de huisarts.
- Afwegen: ik kan dingen steeds beter relativeren, maar soms duurt een discussie of gesprek te lang en breek ik alsnog.
Bedankt voor je reactie!
- Genoeg slapen: is een goede! Ik roep vaak als excuus "Ik weet niet wat ik heb, ik zal wel moe zijn", maar misschien zit er een kern van waarheid in. Ik haal eigenlijk nooit de acht uur slaap, terwijl ik van mezelf denk dat ik acht en een half uur nodig heb.
- Een andere pil: dit is ook iets waar ik concreet mee verder kan. Ik heb alleen momenteel niet bepaald een bijzondere pil, 'gewoon' Microgynon 30. Ik zal eens informeren bij de huisarts.
- Afwegen: ik kan dingen steeds beter relativeren, maar soms duurt een discussie of gesprek te lang en breek ik alsnog.
Bedankt voor je reactie!
woensdag 21 januari 2009 om 16:04
Ik lees mee, ik ben ook zo'n 'huilie'
Begin me er zelf steeds meer aan te irriteren, maar kan het niet tegenhouden. Als ik me niet goed kan uitdrukken, of tijdens een situatie van onmacht komen geheid de tranen, of ik dat nu wil of niet. Paar keer goed diep ademhalen werkt niet, weglopen van de situatie ook niet, dus ook ik hoop op een paar goeie tips!
Begin me er zelf steeds meer aan te irriteren, maar kan het niet tegenhouden. Als ik me niet goed kan uitdrukken, of tijdens een situatie van onmacht komen geheid de tranen, of ik dat nu wil of niet. Paar keer goed diep ademhalen werkt niet, weglopen van de situatie ook niet, dus ook ik hoop op een paar goeie tips!
woensdag 21 januari 2009 om 16:08
woensdag 21 januari 2009 om 16:08
Erg herkenbaar.....
Ik heb het ook, de laatste weken is het echt heel erg en huil ik overal om. Voel me ook best ellendig, maar ik baal dat ik mijn emoties totaal niet de baas ben. Gisteravond huilend naar bed, vanochtend doe ik mn ogen open en lopen ze alweer vol. Ok, dit is omdat ik gewoon erg verdrietig ben nu, maar anders heb ik het ook. Een beetje kritiek of tegenslag en daar ga ik al.
Vanochtend in de sportschool kon ik mezelf ook amper bedwingen, deed toen enorm mijn best op mijn ademhaling te focussen. Heel diep ademen en zo kon ik het steeds wat opvangen, dat werkte dus wel.
Zou het ook graag willen, wat meer controle daarover en eens niet die huilebalk zijn. Maar goed, ben gewoon uber gevoelig en alles komt bij mij net even wat harder binnen.
Succes jij !!
Ik heb het ook, de laatste weken is het echt heel erg en huil ik overal om. Voel me ook best ellendig, maar ik baal dat ik mijn emoties totaal niet de baas ben. Gisteravond huilend naar bed, vanochtend doe ik mn ogen open en lopen ze alweer vol. Ok, dit is omdat ik gewoon erg verdrietig ben nu, maar anders heb ik het ook. Een beetje kritiek of tegenslag en daar ga ik al.
Vanochtend in de sportschool kon ik mezelf ook amper bedwingen, deed toen enorm mijn best op mijn ademhaling te focussen. Heel diep ademen en zo kon ik het steeds wat opvangen, dat werkte dus wel.
Zou het ook graag willen, wat meer controle daarover en eens niet die huilebalk zijn. Maar goed, ben gewoon uber gevoelig en alles komt bij mij net even wat harder binnen.
Succes jij !!
woensdag 21 januari 2009 om 16:18
Ik heb dit ook heel erg gehad en het is bij mij over gegaan door te accepteren dat ik nou eenmaal snel huil. (het is nu zo goed als weg!! serieus!!) Als de druk er eenmaal af is dat je MAG huilen, het helemaal niet erg is als je huilt... Dan gaat het over, maar als je jezelf stom vindt, dom vindt, je schaamt dan zul je het altijd blijven houden. Stel dat jij nou iemand zou zien die huilt, wat zou jij dan denken? Zou je het rot vinden voor die persoon of zou je denken nou wat een kansloze chick? Als je daarbij stil staat en probeert het op anderen te reflecteren dan kom je er wel! Echt!!!
Succes!
Succes!
woensdag 21 januari 2009 om 16:18
quote:Plush schreef op 21 januari 2009 @ 15:58:
- Afkappen als ik huildreiging voel: doe ik al, zoals daarnet met dat telefoongesprek, en ik ben meteen naar een toilet gevlucht. Toch is het moeilijk om het helemaal niet te laten merken, mijn vriend heeft het wel door.
- Genoeg slapen: is een goede! Ik roep vaak als excuus "Ik weet niet wat ik heb, ik zal wel moe zijn", maar misschien zit er een kern van waarheid in. Ik haal eigenlijk nooit de acht uur slaap, terwijl ik van mezelf denk dat ik acht en een half uur nodig heb.
- Een andere pil: dit is ook iets waar ik concreet mee verder kan. Ik heb alleen momenteel niet bepaald een bijzondere pil, 'gewoon' Microgynon 30. Ik zal eens informeren bij de huisarts.
- Afwegen: ik kan dingen steeds beter relativeren, maar soms duurt een discussie of gesprek te lang en breek ik alsnog.
Bedankt voor je reactie!Ik ben veel minder emotioneel sinds ik een wat zwaardere pil gebruik. Ik had echt last van mood-swings en nu veel minder. Heerlijk! Maar, ik moet er ook bij vertellen dat er nu aantal dingen veel lekkerder lopen in mijn leventje en dat helpt ook enorm mee
- Afkappen als ik huildreiging voel: doe ik al, zoals daarnet met dat telefoongesprek, en ik ben meteen naar een toilet gevlucht. Toch is het moeilijk om het helemaal niet te laten merken, mijn vriend heeft het wel door.
- Genoeg slapen: is een goede! Ik roep vaak als excuus "Ik weet niet wat ik heb, ik zal wel moe zijn", maar misschien zit er een kern van waarheid in. Ik haal eigenlijk nooit de acht uur slaap, terwijl ik van mezelf denk dat ik acht en een half uur nodig heb.
- Een andere pil: dit is ook iets waar ik concreet mee verder kan. Ik heb alleen momenteel niet bepaald een bijzondere pil, 'gewoon' Microgynon 30. Ik zal eens informeren bij de huisarts.
- Afwegen: ik kan dingen steeds beter relativeren, maar soms duurt een discussie of gesprek te lang en breek ik alsnog.
Bedankt voor je reactie!Ik ben veel minder emotioneel sinds ik een wat zwaardere pil gebruik. Ik had echt last van mood-swings en nu veel minder. Heerlijk! Maar, ik moet er ook bij vertellen dat er nu aantal dingen veel lekkerder lopen in mijn leventje en dat helpt ook enorm mee
For I may not have all the answers, I wouldn\'t want it any other way.
woensdag 21 januari 2009 om 16:19
Hahaha ook voor mij zo herkenbaar. Kan echt overal om huilen tegenwoordig. vind alles ineens zo ontroerend, gemeen, lief of gewoon zielig, is toch ook niet normaal. Ik ben niet aan de pil, weet wel dat het na het stoppen hiermee een stuk verergerd is en dat het bij mij in de laatste week van mn cyclus het heftigst is. Kan er soms wel om lachen, vriend ook maar het kan idd zeer irritant zijn dat mn ogen al vollopen door een verhala van mn collega. Tips heb ik echt niet voor je, ik probeer ook altijd op mn ademhaling te letten maar werken doet t bij mij niet
Maar herkenning is ook fijn, zouden alleen vrouwen dit hebben denken julie?
Maar herkenning is ook fijn, zouden alleen vrouwen dit hebben denken julie?
woensdag 21 januari 2009 om 16:23
@ Plush: Ik had hier een topic over Bijwerkingen Microgynon.
Mijn voornamelijkste reden om over te stappen: Buien, vage hoofd en buikpijn, eigenlijk gewoon gruwelijke PMS verschijnselen voornamelijk 5 pillen voor het einde van m'n strip.
Lees ff m'n topic en vraag er gewoon naar bij je huisarts. proberen kan (bij de mijne) altijd.
Mijn voornamelijkste reden om over te stappen: Buien, vage hoofd en buikpijn, eigenlijk gewoon gruwelijke PMS verschijnselen voornamelijk 5 pillen voor het einde van m'n strip.
Lees ff m'n topic en vraag er gewoon naar bij je huisarts. proberen kan (bij de mijne) altijd.
woensdag 21 januari 2009 om 16:24
Ik heb dat ook.
Moeilijk gesprek? Huilen.
Kritisch puntje? Huilen
Boos? Huilen
Weglopen helpt wel, maar als je in een moeilijk functioneringsgesprek zit, gaat dat ook niet natuurlijk.
Of de pil ermee te maken heeft weet ik niet. Vroeger gebruikte ik microgynon 30 en nu helemaal niks en nog steeds heb ik het.
Mijn strategie is om de situaties waarin het gebeurd vooral uit de weg te gaan. Ook niet ideaal natuurlijk.
Moeilijk gesprek? Huilen.
Kritisch puntje? Huilen
Boos? Huilen
Weglopen helpt wel, maar als je in een moeilijk functioneringsgesprek zit, gaat dat ook niet natuurlijk.
Of de pil ermee te maken heeft weet ik niet. Vroeger gebruikte ik microgynon 30 en nu helemaal niks en nog steeds heb ik het.
Mijn strategie is om de situaties waarin het gebeurd vooral uit de weg te gaan. Ook niet ideaal natuurlijk.
woensdag 21 januari 2009 om 16:29
quote:Miss Mieke schreef op 21 januari 2009 @ 16:18:
[...]
Ik ben veel minder emotioneel sinds ik een wat zwaardere pil gebruik. Ik had echt last van mood-swings en nu veel minder. Heerlijk! Maar, ik moet er ook bij vertellen dat er nu aantal dingen veel lekkerder lopen in mijn leventje en dat helpt ook enorm mee
Nee inderdaad, de situatie is natuurlijk ook bepalend. Maar ja, ik zit op het moment erg lekker in mijn vel. Ik heb sinds kort de man van mijn dromen als vriend en heb leuke vriendinnen die ik vaak genoeg zie. Ik heb twee leuke bijbaantjes, heerlijke hobby's, ik weet waar ik met mijn toekomst naartoe wil en ik woon lekker in mijn eigen appartementje: niks aan de hand, zou je zeggen. Kan haast niet beter allemaal. Het enige waar ik af en toe wakker van lig is mijn studie; of dat allemaal wel op tijd gaat lukken, met afstuderen enzo. Die stress heb ik lang weggedrukt, ik was een beetje 'in denial' en heb de boel lange tijd uitgesteld. Het is me opgevallen dat ik op een gegeven moment wel erg snel huilde, heel even heb ik gedacht dat ik overspannen was.
Maar het blijft iets wat ik al heb van jongs af aan, en al wordt het voornamelijk getriggerd door rotsituaties, het gebeurt wel ook heel erg snel als er vrijwel niets aan de hand is.
Tussen de regels door lees ik toch aardig wat tips. Me er niet voor schamen is een goeie, maar dat is best lastig als je liefje een nuchtere kerel is die al jarenlang niet gehuild heeft. Gelukkig reageert hij er niet bot en ongevoelig op, hij reageert erg bezorgd en lief, maar dat brengt me nu juist in verlegenheid, haha!
[...]
Ik ben veel minder emotioneel sinds ik een wat zwaardere pil gebruik. Ik had echt last van mood-swings en nu veel minder. Heerlijk! Maar, ik moet er ook bij vertellen dat er nu aantal dingen veel lekkerder lopen in mijn leventje en dat helpt ook enorm mee
Nee inderdaad, de situatie is natuurlijk ook bepalend. Maar ja, ik zit op het moment erg lekker in mijn vel. Ik heb sinds kort de man van mijn dromen als vriend en heb leuke vriendinnen die ik vaak genoeg zie. Ik heb twee leuke bijbaantjes, heerlijke hobby's, ik weet waar ik met mijn toekomst naartoe wil en ik woon lekker in mijn eigen appartementje: niks aan de hand, zou je zeggen. Kan haast niet beter allemaal. Het enige waar ik af en toe wakker van lig is mijn studie; of dat allemaal wel op tijd gaat lukken, met afstuderen enzo. Die stress heb ik lang weggedrukt, ik was een beetje 'in denial' en heb de boel lange tijd uitgesteld. Het is me opgevallen dat ik op een gegeven moment wel erg snel huilde, heel even heb ik gedacht dat ik overspannen was.
Maar het blijft iets wat ik al heb van jongs af aan, en al wordt het voornamelijk getriggerd door rotsituaties, het gebeurt wel ook heel erg snel als er vrijwel niets aan de hand is.
Tussen de regels door lees ik toch aardig wat tips. Me er niet voor schamen is een goeie, maar dat is best lastig als je liefje een nuchtere kerel is die al jarenlang niet gehuild heeft
. Gelukkig reageert hij er niet bot en ongevoelig op, hij reageert erg bezorgd en lief, maar dat brengt me nu juist in verlegenheid, haha!
woensdag 21 januari 2009 om 16:45
Ik dacht eerder ook dat het met mijn pil te maken had en ben over gegaan op een spiraaltje om zo min mogelijk hormonen binnen te krijgen, maar dat heeft dus ook niet geholpen.
Het is bij mij niet eens zo dat ik snel huil om andermans leed of films ofzo, meer om mijn eigen gevoel. Inderdaad, kritiek, moeilijk gesprek en dat soort dingen.
En wat betreft dat van een ander vinden zoals Kapara schrijft.... Als iemand huilt vind ik dat helemaal niet erg, maar ik heb ook een collega gehad die continu moest huilen om alles en dan denk je wel eens, kom op he! Ik vind het dan ook super rot voor haar, herken het natuurlijk volledig, maar goed...
Wat ik al eerder schreef, zit zelf totaal niet goed in mijn vel nu, dus het zal allemaal wel weer wat beter worden als mijn gevoel weer wat op de rails staat.
Het is bij mij niet eens zo dat ik snel huil om andermans leed of films ofzo, meer om mijn eigen gevoel. Inderdaad, kritiek, moeilijk gesprek en dat soort dingen.
En wat betreft dat van een ander vinden zoals Kapara schrijft.... Als iemand huilt vind ik dat helemaal niet erg, maar ik heb ook een collega gehad die continu moest huilen om alles en dan denk je wel eens, kom op he! Ik vind het dan ook super rot voor haar, herken het natuurlijk volledig, maar goed...
Wat ik al eerder schreef, zit zelf totaal niet goed in mijn vel nu, dus het zal allemaal wel weer wat beter worden als mijn gevoel weer wat op de rails staat.
woensdag 21 januari 2009 om 16:46
Ik jank ook enorm snel en overal om. Inderdaad bij gesprekken met feedback, maar ook bij totaal andere dingen. Als er iemand een gouden medaille wint en het volkslied ervoor komt, als een kind mij iets vertelt of iets doet waar ik zo trots op ben, vertederende natuurfilmpjes, onze dochter die ineens staat, een mooi gezongen liedje.Memories, spoorloos of all you need is love, zet mij er niet voor, want ik huil gegarandeerd. Of laatst nog: Ik bracht onze dochter naar bed, de avond voor je jarig was. Man wat heb ik gejankt! Dat vind ik op zich niet zo erg.
Maar dat ik mezelf zo snel geraakt voel, vind ik wel erg. Als ik een foutje maak, als ik feedback krijg, als ik te horen krijg dat ik een baan niet gekregen heb. Of als alles tegenzit op een dag. Kom op zeg, zeg ik dan tegen mezelf.
De tip van accepteren is een goede, alleen hoe doe ik dat?
Ik heb een mirena en heb het nog steeds. Ik heb ook verschillende pillen gehad en totaal geen verschil gemerkt.
Maar dat ik mezelf zo snel geraakt voel, vind ik wel erg. Als ik een foutje maak, als ik feedback krijg, als ik te horen krijg dat ik een baan niet gekregen heb. Of als alles tegenzit op een dag. Kom op zeg, zeg ik dan tegen mezelf.
De tip van accepteren is een goede, alleen hoe doe ik dat?
Ik heb een mirena en heb het nog steeds. Ik heb ook verschillende pillen gehad en totaal geen verschil gemerkt.
woensdag 21 januari 2009 om 17:20
Ik heb het ook! Ik kan overal om janken! Ik werk met alleen maar kerels, dus dat is ook niet ideaal! Wat ik meestal zeg is dat ik "lek", dat ik een hardwerkende traanklier heb, en dat ik op bepaalde momenten meer tranen aanmaak dan een ander. Het helpt ook dat ik niet zit te snikken ofzo, het zijn gewoon die tranen die ik op voel komen, en dan verkramp ik helemaal! Dus de jongens hier weten dat ze er geen aandacht aan moeten besteden als ik weer loop te "lekken" (klinkt wel vies trouwens...) en tegen mijn vriend zeg ik vaak: laat mij maar even, het is zo weer over. En dat is het dan vaak ook het geval omdat ik er niet meer moeilijk over doe.
Heel veel succes! En je er niet te druk om maken, dat helpt ook!
Heel veel succes! En je er niet te druk om maken, dat helpt ook!
woensdag 21 januari 2009 om 17:28
Ik huil meestal alleen van woede en dat komt dan natuurlijk nooit goed uit want dat verzwakt je terwijl je juist kracht nodig had om je standpunt te verdedigen. Het ergste vind ik dan als de reden van je woede je dan ook nog gaat troosten..
Het probleem is dat de tranen steeds hardnekkiger komen als je probeert ze tegen te houden.
Het probleem is dat de tranen steeds hardnekkiger komen als je probeert ze tegen te houden.
woensdag 21 januari 2009 om 18:15
Zeer herkenbaar allemaal - ik jank soms ook echt om niks. Heeft bij mij niet met pilgebruik te maken - ik had toen ik aan de pil was en nu ik eraf ben heb ik t in dezelfde mate. Ook als ik kiplekker in mn vel zit barst ik af en toe in tranen uit. Heeft bij mij met extreme emoties te maken en t komt ook altijd heel snel op. Niet alleen als ik boos of verdrietig ben, maar ook als ik me ineens heel gelukkig voel. Lastiggg.... Maar ik maak me er niet al te druk om. Alleen wel jammer dat ik altijd zo'n jankhoofd krijg: knalrode neus en dikke ogen. En dat blijft dan veeeeel te lang zo... Iemand daar nog tips voor?
woensdag 21 januari 2009 om 18:15
ik huil snel als ik juist iets, mooi, lief vind..bv als er n mooie lucht is, en ik buiten loop, of paarden in de wei zie..als ik ze ruik dan schiet ik al vol.als we samen in n restaurant zitten ..ook bepaalde muziek ben ik erg gevoelig voor. dus ik huiil vaak van blijschap.. wel lekker..Op t moment ben ik niet zo happy, en huil ik eigenlijk niet..
woensdag 21 januari 2009 om 18:48
Wat is dit fijn om te lezen!
Ik huil bij álle zielige momenten in films en series (ook al zit ik niet echt ín de film, als ik net dat zielige minuutje tref lopen de tranen over m'n wangen), waargebeurd of niet. Ook bij sommige tekenfilms houd ik het niet droog. Op zich vind ik dat helemaal niet erg. Bij "zielige" momenten in een serie of film kijkt de hele familie mij verwachtingsvol aan om vervolgens te constateren dat ik weer zit te janken. Ik heb er geen probleem mee, kan daar wel mee leven.
Echt vervelend vind ik het tijdens mijn werk. Ik merk dat ik bij belangrijke gesprekken of onderwerpen waar ik me boos om maak de spanning enorm laat opbouwen en dat eindigt altijd in tranen. Kan ook een positief gesprek zijn met alleen maar complimenten, de spanning op zich doet zijn werk al. Ik kan het niet tegenhouden en als m'n tranen er eenmaal uit zijn kan ik gewoon het gesprek vervolgen. Op zich heb ik daar ook geen moeite mee. Mijn naaste collega's weten dat en zij weten ook dat ze op zo'n moment gewoon door moeten gaan met het gesprek omdat het dan gewoon over gaat. Ik heb er ook geen moeite om na zo'n huil-gesprek met vlekken rond mijn ogen de rest van de collega's onder ogen te komen. Zo ben ik nu eenmaal en tot kort geleden heeft het me nooit ergens in tegengehouden.
Ongeveer twee maanden geleden heb ik aangegeven dat ik wel promotie zou willen maken. En toen kreeg ik als één van de redenen waarom het niet kon te horen dat ik zo emotioneel ben (verwijzend naar de bewuste tranen). Daar werd ik wel boos om. Nog nooit heb ik gehoord dat iemand er verder last van had, ik vind ook niet dat het in mijn werk negatief werkt. En nu kreeg ik het dus als mes in mijn rug te horen. Daar baal ik dus wél van.
Verschillende mensen hebben me al geprobeerd te helpen, maar ik heb het tovermiddel nog niet gevonden. Ik heb het altijd al gehad, zowel zonder pil, als met de pil en als met spiraaltje. Nu ben ik helemaal blij met dit topic, in de hoop dat iemand wél de oplossing weet.
Ik huil bij álle zielige momenten in films en series (ook al zit ik niet echt ín de film, als ik net dat zielige minuutje tref lopen de tranen over m'n wangen), waargebeurd of niet. Ook bij sommige tekenfilms houd ik het niet droog. Op zich vind ik dat helemaal niet erg. Bij "zielige" momenten in een serie of film kijkt de hele familie mij verwachtingsvol aan om vervolgens te constateren dat ik weer zit te janken. Ik heb er geen probleem mee, kan daar wel mee leven.
Echt vervelend vind ik het tijdens mijn werk. Ik merk dat ik bij belangrijke gesprekken of onderwerpen waar ik me boos om maak de spanning enorm laat opbouwen en dat eindigt altijd in tranen. Kan ook een positief gesprek zijn met alleen maar complimenten, de spanning op zich doet zijn werk al. Ik kan het niet tegenhouden en als m'n tranen er eenmaal uit zijn kan ik gewoon het gesprek vervolgen. Op zich heb ik daar ook geen moeite mee. Mijn naaste collega's weten dat en zij weten ook dat ze op zo'n moment gewoon door moeten gaan met het gesprek omdat het dan gewoon over gaat. Ik heb er ook geen moeite om na zo'n huil-gesprek met vlekken rond mijn ogen de rest van de collega's onder ogen te komen. Zo ben ik nu eenmaal en tot kort geleden heeft het me nooit ergens in tegengehouden.
Ongeveer twee maanden geleden heb ik aangegeven dat ik wel promotie zou willen maken. En toen kreeg ik als één van de redenen waarom het niet kon te horen dat ik zo emotioneel ben (verwijzend naar de bewuste tranen). Daar werd ik wel boos om. Nog nooit heb ik gehoord dat iemand er verder last van had, ik vind ook niet dat het in mijn werk negatief werkt. En nu kreeg ik het dus als mes in mijn rug te horen. Daar baal ik dus wél van.
Verschillende mensen hebben me al geprobeerd te helpen, maar ik heb het tovermiddel nog niet gevonden. Ik heb het altijd al gehad, zowel zonder pil, als met de pil en als met spiraaltje. Nu ben ik helemaal blij met dit topic, in de hoop dat iemand wél de oplossing weet.
woensdag 21 januari 2009 om 19:04
quote:mango82 schreef op 21 januari 2009 @ 16:46:
Ik jank ook enorm snel en overal om. Inderdaad bij gesprekken met feedback, maar ook bij totaal andere dingen. Als er iemand een gouden medaille wint en het volkslied ervoor komt, als een kind mij iets vertelt of iets doet waar ik zo trots op ben, vertederende natuurfilmpjes, onze dochter die ineens staat, een mooi gezongen liedje.Memories, spoorloos of all you need is love, zet mij er niet voor, want ik huil gegarandeerd. Of laatst nog: Ik bracht onze dochter naar bed, de avond voor je jarig was. Man wat heb ik gejankt! Dat vind ik op zich niet zo erg.
Maar dat ik mezelf zo snel geraakt voel, vind ik wel erg. Als ik een foutje maak, als ik feedback krijg, als ik te horen krijg dat ik een baan niet gekregen heb. Of als alles tegenzit op een dag. Kom op zeg, zeg ik dan tegen mezelf.
Hier sluit ik me helemaal bij aan. Die eerste categorie van huilbuien vind ik ook niet erg. Daar kan ik om lachen, 'haha, zit ik weer te huilen omdat er iemand met een zielig verhaal bij Oprah op de bank zit of een mooie home makeover krijgt', dat soort dingen.
Maar ik zou inderdaad wel wat minder snel willen 'breken' als ik ook maar het kleinste beetje kritiek krijg. Ik voel me meteen zo persoonlijk aangevallen, niet normaal. Soms krijg ik de kans om mezelf tegen te spreken en rustig te worden (vervelende mails, smsjes, korte confrontaties), maar meestal krijg ik daar de kans niet voor en duren confrontaties te lang om me ogenschijnlijk onberoerd te laten.
Bleh. Maar mee leren leven dus? Ik laat dit topic wel lezen aan m'n vriend, haha, misschien heeft hij er begrip voor als hij weet dat ik niet het enige 'labieltje' ben
Iemand vroeg of dit vooral een vrouwending is... ik denk het wel, maar dat kan ik niet echt wetenschappelijk onderbouwen
Ik jank ook enorm snel en overal om. Inderdaad bij gesprekken met feedback, maar ook bij totaal andere dingen. Als er iemand een gouden medaille wint en het volkslied ervoor komt, als een kind mij iets vertelt of iets doet waar ik zo trots op ben, vertederende natuurfilmpjes, onze dochter die ineens staat, een mooi gezongen liedje.Memories, spoorloos of all you need is love, zet mij er niet voor, want ik huil gegarandeerd. Of laatst nog: Ik bracht onze dochter naar bed, de avond voor je jarig was. Man wat heb ik gejankt! Dat vind ik op zich niet zo erg.
Maar dat ik mezelf zo snel geraakt voel, vind ik wel erg. Als ik een foutje maak, als ik feedback krijg, als ik te horen krijg dat ik een baan niet gekregen heb. Of als alles tegenzit op een dag. Kom op zeg, zeg ik dan tegen mezelf.
Hier sluit ik me helemaal bij aan. Die eerste categorie van huilbuien vind ik ook niet erg. Daar kan ik om lachen, 'haha, zit ik weer te huilen omdat er iemand met een zielig verhaal bij Oprah op de bank zit of een mooie home makeover krijgt', dat soort dingen.
Maar ik zou inderdaad wel wat minder snel willen 'breken' als ik ook maar het kleinste beetje kritiek krijg. Ik voel me meteen zo persoonlijk aangevallen, niet normaal. Soms krijg ik de kans om mezelf tegen te spreken en rustig te worden (vervelende mails, smsjes, korte confrontaties), maar meestal krijg ik daar de kans niet voor en duren confrontaties te lang om me ogenschijnlijk onberoerd te laten.
Bleh. Maar mee leren leven dus? Ik laat dit topic wel lezen aan m'n vriend, haha, misschien heeft hij er begrip voor als hij weet dat ik niet het enige 'labieltje' ben
Iemand vroeg of dit vooral een vrouwending is... ik denk het wel, maar dat kan ik niet echt wetenschappelijk onderbouwen
zondag 25 januari 2009 om 22:26
Heel herkenbaar dit.
Bij mij komt het vooral doordat ik me dingen snel persoonlijk aantrek en dat in combinatie met vermoeidheid en stress. Ik baal er enorm van, vooral omdat het me toch redelijk vaak op t werk gebeurt en ik een lompe boer als baas heb die zegt dat ik minder serieus genomen word als ik me zo gedraag. Maar ja, ik ga echt niet zijn kantoor binnen van: "zo, nu zal ik eens lekker gaan janken!?"
Het is gewoon iets dat me overkomt en dat ik niet tegen kan houden. En het taboe dat erop rust maakt het nog frustrerender...
Bij mij komt het vooral doordat ik me dingen snel persoonlijk aantrek en dat in combinatie met vermoeidheid en stress. Ik baal er enorm van, vooral omdat het me toch redelijk vaak op t werk gebeurt en ik een lompe boer als baas heb die zegt dat ik minder serieus genomen word als ik me zo gedraag. Maar ja, ik ga echt niet zijn kantoor binnen van: "zo, nu zal ik eens lekker gaan janken!?"
Het is gewoon iets dat me overkomt en dat ik niet tegen kan houden. En het taboe dat erop rust maakt het nog frustrerender...
