Relaties
alle pijlers
Nasleep van relatie met narcist.. Ervaringen? Nieuw!
woensdag 12 maart 2008 om 12:31
Hallo,
Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.
Mijn verhaal in het kort:
Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.
Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.
Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.
Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...
Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?
Alvast heel erg bedankt!
Hoppetee
Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.
Mijn verhaal in het kort:
Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.
Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.
Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.
Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...
Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?
Alvast heel erg bedankt!
Hoppetee
dinsdag 20 januari 2009 om 22:39
Hoi meis, ja.... het is ook niet makkelijk te begrijpen... toch snap ik je volkomen.
Je hebt alles gegeven, ingeleverd voor deze man. En hij leeft er maar op los, doet met vrouwen wat hij wil. En ze laten het nog toe ook. Ook jij nog steeds.
Ik moet je eerlijk zeggen dat ik hetzelfde gevoel had af en toe wat jij nu beschrijft. Hoewel ik medelijden voel met haar. Ze gaat onheroepelijk hetzelfde pad als ik en de anderen voor mij... En toch kon ik haar ook de ogen uit haar kop krabben...soms...
En hem? Hem kan ik me voor de geest halen en helemaal in elkaar slaan, in mootjes hakken.... naar het resultaat kijken om dan te beseffen dat het niet helpt, hij blijft in mij... dan meer dan ooit, want dan ben ik geen spat beter dan hij.
Weet je wat mijn therapeute zei gisteren: "Besef je wel dat je hem zelf zo groot maakt in je leven? Door zoveel aandacht aan zijn mailtjes, smsjes ed te geven. Je gaat er zelf bovenop zitten, ipv dat je afstand neemt. Op die manier loop je het gevaar idd in de slachtofferrol te kruipen. Maak hem kleiner in je leven door al zijn mail en sms-en te negeren en je te gaan richten op wat je hebt geleerd uit deze ervaring en dingen te doen waar je plezier aan beleeft".
Het is zo ongelofelijk lastig om er niet 24 uur per dag mee bezig te zijn. Toch weet ik dat ik het kan. Het gaat jou ook lukken.
Besef dat jij je toekomst voor je hebt, in vrijheid en ruimte om echte liefde te gaan mogen ervaren. En zij? Zij zijn voorlopig tot elkaar veroordeeld....
Je hebt alles gegeven, ingeleverd voor deze man. En hij leeft er maar op los, doet met vrouwen wat hij wil. En ze laten het nog toe ook. Ook jij nog steeds.
Ik moet je eerlijk zeggen dat ik hetzelfde gevoel had af en toe wat jij nu beschrijft. Hoewel ik medelijden voel met haar. Ze gaat onheroepelijk hetzelfde pad als ik en de anderen voor mij... En toch kon ik haar ook de ogen uit haar kop krabben...soms...
En hem? Hem kan ik me voor de geest halen en helemaal in elkaar slaan, in mootjes hakken.... naar het resultaat kijken om dan te beseffen dat het niet helpt, hij blijft in mij... dan meer dan ooit, want dan ben ik geen spat beter dan hij.
Weet je wat mijn therapeute zei gisteren: "Besef je wel dat je hem zelf zo groot maakt in je leven? Door zoveel aandacht aan zijn mailtjes, smsjes ed te geven. Je gaat er zelf bovenop zitten, ipv dat je afstand neemt. Op die manier loop je het gevaar idd in de slachtofferrol te kruipen. Maak hem kleiner in je leven door al zijn mail en sms-en te negeren en je te gaan richten op wat je hebt geleerd uit deze ervaring en dingen te doen waar je plezier aan beleeft".
Het is zo ongelofelijk lastig om er niet 24 uur per dag mee bezig te zijn. Toch weet ik dat ik het kan. Het gaat jou ook lukken.
Besef dat jij je toekomst voor je hebt, in vrijheid en ruimte om echte liefde te gaan mogen ervaren. En zij? Zij zijn voorlopig tot elkaar veroordeeld....
woensdag 21 januari 2009 om 15:21
woensdag 21 januari 2009 om 22:49
Ik sluit me aan bij mijn voorgangsters. Het kan een schok zijn van herkenning en dan komt het gevoel met golven af en toe over je heen. Herbeleving van dingen die je wellicht ver weg gestopt hebt.
Doe het rustig aan en forseer niets. Dapper om toch zo snel je verhaal te willen doen.
@muis en @eindelijk..... hoe gaat het nu met jullie?
Doe het rustig aan en forseer niets. Dapper om toch zo snel je verhaal te willen doen.
@muis en @eindelijk..... hoe gaat het nu met jullie?
woensdag 21 januari 2009 om 23:19
halloooo Lilac Tree, alles goed?Muis ook?
bij mij is het nog steeds redelijk rustig, behalve dat bangige, wil nog niet weg. Ik voel me nog opgejaagd en heb heel vaak het gevoel alsof er op me gelet word en dan ben ik bang dat ik iets doe waarop ik weer afgerekend word. En ook het schrikachtige wil nog niet helemaal weg. Maar het wordt wel iets beter gelukkig. Als de wolken in mijn hoofd optrekken, zal ik de zon waarschijnlijk weer zien schijnen.
bij mij is het nog steeds redelijk rustig, behalve dat bangige, wil nog niet weg. Ik voel me nog opgejaagd en heb heel vaak het gevoel alsof er op me gelet word en dan ben ik bang dat ik iets doe waarop ik weer afgerekend word. En ook het schrikachtige wil nog niet helemaal weg. Maar het wordt wel iets beter gelukkig. Als de wolken in mijn hoofd optrekken, zal ik de zon waarschijnlijk weer zien schijnen.
woensdag 21 januari 2009 om 23:39
Muis is heel boos geweest op N2. Muis heeft begin december een gunst gevraagd aan N2 voor iemand anders. Op zich ben ik goed met N2 uit elkaar gegaan in oktober. Goed gesprek. Ik had ook zoiets van: het is over, uit, mooi geweest. Verder geen contact, behalve die gunst.
Een vriend vroeg echter een gunst in behoorlijke 'nood'. Derhalve raadpleegde ik mijn vriendenkring, en ook N2. Ik had geen keuze, gelet op de vraag en de 'nood' van de vriend.
Laten we het erop houden dat N2 zo ongelofelijk godvergeten kutklotering knurfterig, hondekopperig reageerde dat ik ter biecht ben gegaan bij zijn vrouw.
Ben er niet erg trots op, eerlijk gezegd, zelfs ontstellend verdrietig. Omdat hij mij zo heeft getergd, en ik, ondanks alles, liever - tegen beter weten in - goede herinneringen had gehouden. Maar niet anders kon. Hij heeft het bloed onder mijn nagels vandaag gehaald, mij tot in mijn ziel en tot op het bot gertergd, beledigd tot in de afgrond.
Ben nog steeds woest op hem, maar ook verdrietig. Verdrietig dat het zo liep. Boos op mezelf dat ik mijn grenzen niet dudelijk stelde en hem daarmee ruimte gaf die met voeten te (over)treden.
Maar nu MOET ikhet wel afsluiten. Hij bleef contact zoeken en dat doet hij nu zeker niet meer. Maar als communicatiedeskundige voel ik mij zwaar kut onder alles.
Ik ben boven alles een vredestichter. Een poldermodel. En hier is me dat niet gelukt.
Het is voorbij. Met N2. Definitief. Maar vraag niet hoe. Ik betreur, net zoals bij N1, de manier waarop. Maar ik moet zo langzamerhand wel aanvaarden dan bij Ns er gewoon geen andere mogelijkheden zijn.
Dat leren ze je niet als communicatiedeskundige.
Voorts weet ik dat ik grenzen heb.En dat ik die eens voor de verandering MOET GAAN STELLEN!
Een vriend vroeg echter een gunst in behoorlijke 'nood'. Derhalve raadpleegde ik mijn vriendenkring, en ook N2. Ik had geen keuze, gelet op de vraag en de 'nood' van de vriend.
Laten we het erop houden dat N2 zo ongelofelijk godvergeten kutklotering knurfterig, hondekopperig reageerde dat ik ter biecht ben gegaan bij zijn vrouw.
Ben er niet erg trots op, eerlijk gezegd, zelfs ontstellend verdrietig. Omdat hij mij zo heeft getergd, en ik, ondanks alles, liever - tegen beter weten in - goede herinneringen had gehouden. Maar niet anders kon. Hij heeft het bloed onder mijn nagels vandaag gehaald, mij tot in mijn ziel en tot op het bot gertergd, beledigd tot in de afgrond.
Ben nog steeds woest op hem, maar ook verdrietig. Verdrietig dat het zo liep. Boos op mezelf dat ik mijn grenzen niet dudelijk stelde en hem daarmee ruimte gaf die met voeten te (over)treden.
Maar nu MOET ikhet wel afsluiten. Hij bleef contact zoeken en dat doet hij nu zeker niet meer. Maar als communicatiedeskundige voel ik mij zwaar kut onder alles.
Ik ben boven alles een vredestichter. Een poldermodel. En hier is me dat niet gelukt.
Het is voorbij. Met N2. Definitief. Maar vraag niet hoe. Ik betreur, net zoals bij N1, de manier waarop. Maar ik moet zo langzamerhand wel aanvaarden dan bij Ns er gewoon geen andere mogelijkheden zijn.
Dat leren ze je niet als communicatiedeskundige.
Voorts weet ik dat ik grenzen heb.En dat ik die eens voor de verandering MOET GAAN STELLEN!
((((((((((((
donderdag 22 januari 2009 om 10:41
Quote Eindelijk:
"heb heel vaak het gevoel alsof er op me gelet word en dan ben ik bang dat ik iets doe waarop ik weer afgerekend word."
Hier idem, het wordt minder, maar zo af en toe heb ik dat nog.
En mijn lieve geweldige vriend helpt mij daarbij.
Ik mag fouten maken, als die al bestaan. Volgens vriend niet, je bent er voor elkaar en houdt van elkaar en respecteert elkaar, met je goede dingen en minder goede dingen.
Gisteren bv liet ik vlees aanbranden, zwart geblakerd
Ik was heel even bang voor de reactie.
Die kwam dus helemaal niet! Ik verontschuldigde me in alle toonaarden, ik baalde.
Hij nam me in zijn armen en zei zoiets van: wat is daar nu zo erg aan? Dat overkomt iedereen, dat is peanuts.
En ik huilde tegen zijn schouder.
Met de vorige was dat een drama geworden.
"Zie je wel, jij kunt helemaal niks".
Zoiets.
Meer en meer besef ik hoe fout alles was. Hoe verschrikkelijk ik behandeld werd. Dat het weldegelijk huiselijk geweld was, hoewel hij natuurlijk alles ontkende. De enorme hoogtepunten en de vreselijk diepe dalen, de vernederingen, de intens wrede opmerkingen.
Dat is allemaal voorbij!
Yesss!!!!
"heb heel vaak het gevoel alsof er op me gelet word en dan ben ik bang dat ik iets doe waarop ik weer afgerekend word."
Hier idem, het wordt minder, maar zo af en toe heb ik dat nog.
En mijn lieve geweldige vriend helpt mij daarbij.
Ik mag fouten maken, als die al bestaan. Volgens vriend niet, je bent er voor elkaar en houdt van elkaar en respecteert elkaar, met je goede dingen en minder goede dingen.
Gisteren bv liet ik vlees aanbranden, zwart geblakerd
Ik was heel even bang voor de reactie.
Die kwam dus helemaal niet! Ik verontschuldigde me in alle toonaarden, ik baalde.
Hij nam me in zijn armen en zei zoiets van: wat is daar nu zo erg aan? Dat overkomt iedereen, dat is peanuts.
En ik huilde tegen zijn schouder.
Met de vorige was dat een drama geworden.
"Zie je wel, jij kunt helemaal niks".
Zoiets.
Meer en meer besef ik hoe fout alles was. Hoe verschrikkelijk ik behandeld werd. Dat het weldegelijk huiselijk geweld was, hoewel hij natuurlijk alles ontkende. De enorme hoogtepunten en de vreselijk diepe dalen, de vernederingen, de intens wrede opmerkingen.
Dat is allemaal voorbij!
Yesss!!!!
donderdag 22 januari 2009 om 15:59
quote:yasmijn schreef op 22 januari 2009 @ 10:41:
Hier idem, het wordt minder, maar zo af en toe heb ik dat nog.
Ik hoop ook dat het hier ook gaat afnemen. op dit moment is het nog wel een opgejaagd gevoel
Gisteren bv liet ik vlees aanbranden, zwart geblakerd
Ik was heel even bang voor de reactie.
Dat kan ik me goed voorstellen! Zou ik ook hebben. Ik krimp soms nog in elkaar van schrik, terwijl hij er niet eens is!
Ik verontschuldigde me in alle toonaarden, ik baalde. Zo gek toch, dat je je altijd schuldig voelt.
Meer en meer besef ik hoe fout alles was. Hoe verschrikkelijk ik behandeld werd. Dat het weldegelijk huiselijk geweld was, de vreselijk diepe dalen, de vernederingen, de intens wrede opmerkingen. Maar het zit inmiddels wel in je hoofd, tenmiste bij mij wel. Daar komen die angsten toch zeker vandaan!
Dat is allemaal voorbij! Gelukkig maar!!
Yesss!!!!Wat fijn dat je zo'n lieve vriend hebt. Wat zal dat je goed doen!
Hier idem, het wordt minder, maar zo af en toe heb ik dat nog.
Ik hoop ook dat het hier ook gaat afnemen. op dit moment is het nog wel een opgejaagd gevoel
Gisteren bv liet ik vlees aanbranden, zwart geblakerd
Ik was heel even bang voor de reactie.
Dat kan ik me goed voorstellen! Zou ik ook hebben. Ik krimp soms nog in elkaar van schrik, terwijl hij er niet eens is!
Ik verontschuldigde me in alle toonaarden, ik baalde. Zo gek toch, dat je je altijd schuldig voelt.
Meer en meer besef ik hoe fout alles was. Hoe verschrikkelijk ik behandeld werd. Dat het weldegelijk huiselijk geweld was, de vreselijk diepe dalen, de vernederingen, de intens wrede opmerkingen. Maar het zit inmiddels wel in je hoofd, tenmiste bij mij wel. Daar komen die angsten toch zeker vandaan!
Dat is allemaal voorbij! Gelukkig maar!!
Yesss!!!!Wat fijn dat je zo'n lieve vriend hebt. Wat zal dat je goed doen!
donderdag 22 januari 2009 om 16:08
Dat doet het en ik wens jullie allemaal hetzelfde.
Hij geeft me mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde weer terug.
Ik spoor 100%, ik ben mooi, slim en prachtig en ik kan genoeg.
Ook heb ik het vertrouwen in mijn lichaam weer terug, want daar deugde ook niks van natuurlijk.
Mijn vriend vindt me prachtig en zegt dat steeds weer.
Hij eet zelfs met veel liefde mijn aangebrande vlees!
Hij geeft me mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde weer terug.
Ik spoor 100%, ik ben mooi, slim en prachtig en ik kan genoeg.
Ook heb ik het vertrouwen in mijn lichaam weer terug, want daar deugde ook niks van natuurlijk.
Mijn vriend vindt me prachtig en zegt dat steeds weer.
Hij eet zelfs met veel liefde mijn aangebrande vlees!
donderdag 22 januari 2009 om 17:50
Hé Muis.... Wat je daar vertelt, daar breek ik mijn hoofd nog wel eens over... Hoe bestaat het dat bij dit manspersoon ik als een furie kon zijn. Hij het bloed onder mijn nagels kon halen en ik mijzelf steeds minder in de hand had? Ik heb eigenlijk nooit ruzie met mensen. Ben ook van het harmoniemodel. En communicatief behoorlijk sterk (pffffff, geef ik mijzelf daar een veer in t gat?)
Dus hoe zit dat? Is het onze gevoel voor rechtvaardigheid en zijn gebrek eraan?
Ach, het doet er ook niet zoveel toe. Het gaat erom hoe je er in de toekomst mee omgaat.
@yasmijn... wat heerlijk voor je dat jullie het zo getroffen hebben met elkaar. Ben zo blij voor je... Blijf vooral vertellen dat het ECHT mogelijk is. Geeft me zoveel hoop!
Dus hoe zit dat? Is het onze gevoel voor rechtvaardigheid en zijn gebrek eraan?
Ach, het doet er ook niet zoveel toe. Het gaat erom hoe je er in de toekomst mee omgaat.
@yasmijn... wat heerlijk voor je dat jullie het zo getroffen hebben met elkaar. Ben zo blij voor je... Blijf vooral vertellen dat het ECHT mogelijk is. Geeft me zoveel hoop!
donderdag 22 januari 2009 om 22:11
Hallo allemaal,
ik ben nieuw hier. Net een account aangemaakt, om te kunnen reageren. Kwam toevallig bij dit topic terecht, omdat ik vandaag voor het vak Psychiatrie er een tentamen over heb gehad. Het sprak me dus wel aan. Maar hier blijkt die theorie ineens praktijk te worden. En wat lijkt het me vreselijk om dit in real life te moeten meemaken! En sommigen dan ook nog zo verdomde lang..
Echt meiden, vrouwen, onthoud allemaal dat je de moeite waard bent en dat geen enkele eikel (ook al kan hij er niets aan doen dat hij ziek is) je zo de grond in mag stampen en je zo van je leven en zelfwaardering mag beroven! Maar goed, dat is gemakkelijke praat voor een buitenstaander.
Allemaal heel veel sterkte en ik vind het heel goed dat jullie de moed hebben gevonden er met elkaar over te praten. Ook al blijkt dat daar soms nogal wat spanningen over ontstaan. Heel goed van jullie, alleen jammer dat het nodig is (als in zo zonde dat jullie dit hebben moeten meemaken)..
Liefs.
ik ben nieuw hier. Net een account aangemaakt, om te kunnen reageren. Kwam toevallig bij dit topic terecht, omdat ik vandaag voor het vak Psychiatrie er een tentamen over heb gehad. Het sprak me dus wel aan. Maar hier blijkt die theorie ineens praktijk te worden. En wat lijkt het me vreselijk om dit in real life te moeten meemaken! En sommigen dan ook nog zo verdomde lang..
Echt meiden, vrouwen, onthoud allemaal dat je de moeite waard bent en dat geen enkele eikel (ook al kan hij er niets aan doen dat hij ziek is) je zo de grond in mag stampen en je zo van je leven en zelfwaardering mag beroven! Maar goed, dat is gemakkelijke praat voor een buitenstaander.
Allemaal heel veel sterkte en ik vind het heel goed dat jullie de moed hebben gevonden er met elkaar over te praten. Ook al blijkt dat daar soms nogal wat spanningen over ontstaan. Heel goed van jullie, alleen jammer dat het nodig is (als in zo zonde dat jullie dit hebben moeten meemaken)..
Liefs.
vrijdag 23 januari 2009 om 00:02
quote:LilacTree schreef op 22 januari 2009 @ 17:50:
Hé Muis.... Wat je daar vertelt, daar breek ik mijn hoofd nog wel eens over... Hoe bestaat het dat bij dit manspersoon ik als een furie kon zijn. Hij het bloed onder mijn nagels kon halen en ik mijzelf steeds minder in de hand had? Ik heb eigenlijk nooit ruzie met mensen. Ben ook van het harmoniemodel. En communicatief behoorlijk sterk (pffffff, geef ik mijzelf daar een veer in t gat?)
Dus hoe zit dat? Is het onze gevoel voor rechtvaardigheid en zijn gebrek eraan?
Volgens een googvriendin komt het omdat hij mij met stront vergeleek. Nou kun je een vrouw voor een hoop uitmaken, tot op het bot grieven, tot in haar ziel krassen, haar diep beledigen, voor rotte vis uitmaken, haar onwaardig noemen, een slet, een hoer, een kut, een eng wijf, een secreet, een loeder.
Maar noem haar 'stront' en je hebt de kar met stront zojuist gereserveerd: en hij GAAT over je heen!
Hé Muis.... Wat je daar vertelt, daar breek ik mijn hoofd nog wel eens over... Hoe bestaat het dat bij dit manspersoon ik als een furie kon zijn. Hij het bloed onder mijn nagels kon halen en ik mijzelf steeds minder in de hand had? Ik heb eigenlijk nooit ruzie met mensen. Ben ook van het harmoniemodel. En communicatief behoorlijk sterk (pffffff, geef ik mijzelf daar een veer in t gat?)
Dus hoe zit dat? Is het onze gevoel voor rechtvaardigheid en zijn gebrek eraan?
Volgens een googvriendin komt het omdat hij mij met stront vergeleek. Nou kun je een vrouw voor een hoop uitmaken, tot op het bot grieven, tot in haar ziel krassen, haar diep beledigen, voor rotte vis uitmaken, haar onwaardig noemen, een slet, een hoer, een kut, een eng wijf, een secreet, een loeder.
Maar noem haar 'stront' en je hebt de kar met stront zojuist gereserveerd: en hij GAAT over je heen!
