Hoe de dagen doorkomen?

Ik vraag me af hoe ik de dagen door moet komen. Ik zit nu iedere dag thuis met 2 kinderen. We zijn momenteel ook nog ziek. De oudste gaat volgende week weer naar school. De jongste gaat na de zomervakantie naar school. Ik ben sinds vorige week mijn baan kwijt.



Ik zit nu iedere dag thuis en voel me behoorlijk doelloos. Mijn partner werkt 3 dagen per week en de dagen dat hij weg is duren erg lang. Ik kijk er 's morgens al naar uit dat hij weer thuis komt. Ik ben blij dat hij geen 5 dagen werkt want dan was het helemaal een lange week.



Het is heel dubbel want toen ik werk had miste ik mijn kinderen en wou ik dat ik meer bij ze was. Maar nu ik iedere dag thuis ben vind ik de dagen saai, ontzettend lang duren en kan ik er niet van genieten.



Wie herkent dit en wat kun je eraan doen?

quote:Prullenbakmonster schreef op 26 februari 2017 @ 14:12:

[...]





Ik verwacht iets als: 'Ik heb al zoveel geprobeerd. Maar het zit in me. Niets helpt.'Wat denk jij dan, dat ik iedere dag alleen maar thuiszit. Niet dus, ik doe vanalles maar dan hoef je je er nog niet goed door te voelen. Als het zo simpel was pffff.

quote:Muze84 schreef op 27 februari 2017 @ 14:24:

Ondanks dat de posts van de TO van weinig zelfinzicht getuigen vind ik dit (hoe moeilijk het onderwerp ook is) een mooi en openhartig topic geworden met hele waardevolle bijdragen.



Ik ben even oud als jij TO, heb twee kinderen en een relatie en ben en ook gediagnosticeerd met dysthemie. Verder ook niet heel veel hobbies en ook geen groot sociaal leven, met name omdat ik in heftige depressieve perioden sociaal contact niet kan opbrengen. Rond mijn 10e jaar ontwikkelde ik een chronische depressie die met fasen heftig wordt en mij dan lamlegt, maar ik ben in de basis altijd somber en ervaar het leven vaak als een gevecht.



Ik heb lang antidepressiva gebruikt (verschillende soorten en dat was inderdaad ook een gevecht om er een te vinden die werkt, voor mij was dat overigens uiteindelijk Lexapro) maar ben sinds de zomer AD-loos en (redelijk) stabiel.



Sinds ik ZZP'er ben en doe wat ik leuk vind heb ik geen zware depressieve perioden meer gehad. Zelfstandig worden was de beste keuze van mijn leven, al was het alleen maar om me niet regelmatig ziek te hoeven melden door de depressie (door het onbegrip en frustraties van collega's kwam ik in een cirkel terecht en voelde me daardoor nog nuttelozer). Dus ja, voor mij helpt een zinvolle invulling van mijn leven zeer zeker. Ook de zorg voor mijn kinderen geeft mij veel voldoening (hoewel ik heel erg hoop dat ze niet alleen maar de zwaarmoedigheid van hun moeder in de genen hebben), hoewel het in zware depressieve perioden soms moeilijk was denk ik toch te kunnen zeggen dat ik een goede moeder voor ze ben.



Ik weet niet of het ook je borderline is die je saboteert om je leven anders te leren bekijken, TO. Ik hoop dat je ergens hulp zult krijgen (of leren te vragen/zoeken) waar je wel iets mee kan.



Bedankt alle reageerders voor het delen van jullie verhaal. Heb veel aan jullie inzichten gehad!



We hebben veel met elkaar gemeen, op werkgebied dan niet. Wel fijn dat jij iets hebt waar je blij mee bent. Ik ben daarin heel erg zoekende. Ik heb geen idee wat ik zou willen doen op werkgebied, ik dacht het te weten maar dat bleek ook een illusie. Ik voel me daarin nu ook erg verloren. Dat ik echt niet weet wat ik in de toekomst moet doen en waar ik terecht zal komen. Het liefst zou ik gewoon een (redelijk) leuke baan willen hebben waar ik heel lang kan werken en het kan opbrengen om daar iedere dag te verschijnen.



Ik denk ook vaak ik hoop dat mijn kinderen niet mijn 'ziektes' in hun genen hebben. Dat zou ik heel erg vinden want dat gun je niemand.

quote:Phaedra__ schreef op 28 februari 2017 @ 11:39:

[...]



Dan regel je dat toch? Zo moeilijk is dat niet.Dat vind ik wel moeilijk.

quote:YellowDiamond schreef op 28 februari 2017 @ 11:52:

[...]



Ja maaaaaaaaar... Ja precies, jij weet het.

Ik heb ook gezegd dat ik wel dingen doe maar dat mijn gevoel gewoon niet goed zit.

quote:Prullenbakmonster schreef op 28 februari 2017 @ 12:22:

In antwoord op je volgende vraag: "Waar zeg ik dan ik kan niet, ik wil niet. Ik zie dat nergens" hierbij het antwoord.



- Momenteel ben ik te ziek om wat te doen

- Maar dit heb ik altijd al moeilijk gevonden om mezelf bezig te houden en structuur te geven aan mijn leven als ik geen baan heb

- Ik ken helaas geen andere moeders of vaders hier

- Ik ben blijkbaar ook niet geschikt als huisvrouw/huismoeder

- Om iedere halve of hele dag zo in te vullen lijkt me ook eentonig

- Ik vind het snel saai om de hele dagen thuis te zitten

- (Psycholoog): Heb ik ruim een jaar gedaan en dat helpt niet

- Ik voel alleen nog niet heel erg de motivatie, gedrevenheid om het te gaan ondernemen

- Maar dat zijn geen dagvullende dingen of om iedere dag weer te doen

- Merendeel van de dag zit je dan toch thuis en dat voelt voor mij niet fijn

- Maar daar kan ik niet de hele dag rondhangen

- De rest van de dag ontbreekt het me dan echt aan inspiratie wat te gaan doen

- Een uur wandelen dat gaat hier niet

- Dat zou toch wel lang zijn geweest voor daar

- Ik wil waarschijnlijk meer te doen hebben

- Ik kijk er eigenlijk naar uit om weer te kunnen werken 4 dagen in de week (Heeeyyyy )

- Ik heb dus geen zin om de hele dagen thuis te zijn

- De hele dagen, 7 dagen per week, thuiszitten vind ik doelloos en dan ben je net een kluizenaar

- (Fietsen leren): - De oudste kan nog niet fietsen

- (Nieuwe behandeling): - Maar ik zie niet in dat het wat zou kunnen veranderen

- (Nieuwe behandeling): - Het voelt voor mij als iets waar ik heenga maar niks aan zal hebben

- (Nieuwe behandeling): - Omdat ik er niet in geloof maar wat moet ik anders

- Ik merk gewoon dat ik me doelloos voel zonder werk

- Dat dat niet bij mij past en dat het goed voor mij is om de structuur van een baan te hebben

- (Afwijzen vrijwilligerswerk): - Als ik vrijwilligerswerk kan doen zou ik ook kunnen werken

- Dat is dus niet echt een optie

- Nee daar heb ik nog niet naar geïnformeerd

- De dagbehandeling heb ik geen vertrouwen in

- Je vergeet dat ik dan kinderopvang moet regelen wat een hoop geld kost

- Maar als ik daar toe in staat zou zijn kan ik ook gewoon gaan werken



Ondertussen naar een andere forummer: "Goh wat ben je weer lekker positief"



Wij gaan verder:

- Ik ben dus nog helemaal niet bezig (geweest) met vrijwilligerswerk

- Ik vind het helemaal niks om in de ziektewet te zitten en te wachten op dagbehandeling of om daarmee te gaan starten

- Dat is eigenlijk helemaal niet wat ik wil

- Ik wil gewoon werken en een baan waar ik het vol kan houden

- ik zou het liefst gewoon werken

- (Andere medicijnen): Dat is me alleen nog niet aangeboden (How about overleggen?)

- Ik zeg toch zelf het ontbreekt me aan die actieve inzet

- Er is niet eens wat aan te doen

- Het is iets wat in me zit en niet weg gaat

- Nou ik zou graag wat entertainment en uitdaging in mijn leven willen





Opmerkelijk dat je totaal voorbij gaat aan constructieve bijdragen van andere depressieve (!) forummers waarin zij vertellen hoe zij het één en andere aanpakken.

Jouw reactie:

- Ik ben chronisch depressief

- Ik ben chronisch depressief

- Ik ben chronisch depressief





Dus.



Met jouw post bewijs je helemaal niets want er staat nergens letterlijk 'ik kan niet, ik wil niet'.



Dus.

quote:Nootje90 schreef op 28 februari 2017 @ 12:57:

[...]





Als dit het enige is wat opvalt uit die enorme post, dan heb je echt een plaat voor je kop Nee het valt me ook op dat zij/hij zich blijkbaar heel erg verveelt als je dit post.

[...]



En dit is niet de slachtofferrol? Van mij mag je hoor. Maar dat is wat ik te horen krijg als ik zoiets zou posten.

quote:Phaedra__ schreef op 28 februari 2017 @ 13:16:

[...]



Nee, dat is het niet.







Als ik het zou posten echt wel.