Relaties
alle pijlers
Moeder-dochter relatie
vrijdag 3 maart 2017 om 17:17
Hoi!
Ik heb weleens vaker op dit forum gepost, waarbij de relatie tussen mij en mijn moeder ook eens te sprake is gekomen.
De relatie tussen mij en mijn moeder is in mijn ogen bijzonder en best apart te noemen. Er zijn periodes waarin het redelijk soepel en gezellig verloopt en periodes waarin het stroef verloopt. Op het moment zit ik weer in zo'n stroef lopende periode.
Het punt en de rode draad van het verhaal is dat ik in bijzijn van mijn ouders, mijn moeder ook dus, niet mijzelf heb kunnen zijn, een eigen persoonlijkheid heb kunnen ontwikkelen. Als ik dat was, werd er kritiek geuit en moest ik het keurslijf weer in. Daarnaast vond ik het erg lastig om tegenover haar voor mezelfop te komen, omdat K voor mijn gevoel dan in een soort van loyaliteitsconflict verzeild raakte. Dit heeft ver strekkende gevolgen gehad.
Omdat ik de laatste tijd op mijn tenen liep in het contact met mijn moeder, merkte ze dat ik niet goed te pas was en wat somber over kwam. Ze vroeg wat er aan de hand was, ik gaf antwoord, het eerlijke antwoord dat het me soms teveel werd, dat ik het gevoel kreeg niet gewaardeerd te worden door haar, dat ze mij als een 'last' ervaart en ik het niet god kon doen in haar ogen.
Waarop ze tekeer begon te gaan tegen mij met decwoorden 'dus jij vindt dat ik een slechte moeder ben' en vervolgens begon te huilen. Dit ervaarde ik als zeer beklemmend en ik voelde me met de rug tegen de muur gedrukt, omdat het gesprek dood sloeg en er geen dialoog meer mogelijk was.
Toen ik suste dat ik haar helemaal geen slechte moeder vond, kwam het hoge woord er bij haar uit dat ik haar vanaf baby, peuter zijnde tot nu aan niet moest, omdat ik als peuter en kleuter niet met haar wilde knuffelen, dat ik mij afwendde van mijn ouders en als kleine geen 'contact' met ze wilde. Ze eindigde met de woorden ' Wat kan jij toch kil en afstandelijk doen'.
Ik heb hier niet op gereageerd omdat ik dus weer in dat loyaliteitsconflict kwam. Als ik voor mezelf opkom, val ik haar af en zal zij mij dit verwijten. Als ik toegeef aan haar (deed ik dus), ben ik mezelf niet trouw. En het rationele stemmetje in mij zegt dat ik gewoon voor mezelf op moet komen.
Ik weet steeds niet wat ik dus fout doe. Ben ik dan zo'n mislukte dochter omdat ik mijn ouders als klein kind vaak niet wilde knuffelen en geknuffeld worden? (heb ik nu allang geen last meer van). Dit blijkt dus haar oud zeer, haar angel te zijn. Hoe kan ik dit ooit goed maken?
(
P.s. Er is nog meer door haar gezegd, het was een woordenvloed van haar. Kan hier alles niet neer pennen.
Ik heb weleens vaker op dit forum gepost, waarbij de relatie tussen mij en mijn moeder ook eens te sprake is gekomen.
De relatie tussen mij en mijn moeder is in mijn ogen bijzonder en best apart te noemen. Er zijn periodes waarin het redelijk soepel en gezellig verloopt en periodes waarin het stroef verloopt. Op het moment zit ik weer in zo'n stroef lopende periode.
Het punt en de rode draad van het verhaal is dat ik in bijzijn van mijn ouders, mijn moeder ook dus, niet mijzelf heb kunnen zijn, een eigen persoonlijkheid heb kunnen ontwikkelen. Als ik dat was, werd er kritiek geuit en moest ik het keurslijf weer in. Daarnaast vond ik het erg lastig om tegenover haar voor mezelfop te komen, omdat K voor mijn gevoel dan in een soort van loyaliteitsconflict verzeild raakte. Dit heeft ver strekkende gevolgen gehad.
Omdat ik de laatste tijd op mijn tenen liep in het contact met mijn moeder, merkte ze dat ik niet goed te pas was en wat somber over kwam. Ze vroeg wat er aan de hand was, ik gaf antwoord, het eerlijke antwoord dat het me soms teveel werd, dat ik het gevoel kreeg niet gewaardeerd te worden door haar, dat ze mij als een 'last' ervaart en ik het niet god kon doen in haar ogen.
Waarop ze tekeer begon te gaan tegen mij met decwoorden 'dus jij vindt dat ik een slechte moeder ben' en vervolgens begon te huilen. Dit ervaarde ik als zeer beklemmend en ik voelde me met de rug tegen de muur gedrukt, omdat het gesprek dood sloeg en er geen dialoog meer mogelijk was.
Toen ik suste dat ik haar helemaal geen slechte moeder vond, kwam het hoge woord er bij haar uit dat ik haar vanaf baby, peuter zijnde tot nu aan niet moest, omdat ik als peuter en kleuter niet met haar wilde knuffelen, dat ik mij afwendde van mijn ouders en als kleine geen 'contact' met ze wilde. Ze eindigde met de woorden ' Wat kan jij toch kil en afstandelijk doen'.
Ik heb hier niet op gereageerd omdat ik dus weer in dat loyaliteitsconflict kwam. Als ik voor mezelf opkom, val ik haar af en zal zij mij dit verwijten. Als ik toegeef aan haar (deed ik dus), ben ik mezelf niet trouw. En het rationele stemmetje in mij zegt dat ik gewoon voor mezelf op moet komen.
Ik weet steeds niet wat ik dus fout doe. Ben ik dan zo'n mislukte dochter omdat ik mijn ouders als klein kind vaak niet wilde knuffelen en geknuffeld worden? (heb ik nu allang geen last meer van). Dit blijkt dus haar oud zeer, haar angel te zijn. Hoe kan ik dit ooit goed maken?
(P.s. Er is nog meer door haar gezegd, het was een woordenvloed van haar. Kan hier alles niet neer pennen.
vrijdag 3 maart 2017 om 17:24
quote:YellowLemon schreef op 03 maart 2017 @ 17:20:
Dat hoef je niet goed te maken. Niet ieder kind is even knuffelig, wat bizar dat ze daar nu dan zo op terug komt.Blijkbaar triggerde ik oud zeer bij haar van vroeger doordat ik eerlijk antwoord gaf dat ik me mislukt en niet echt gewaardeerd, geliefd voelde.
Dat hoef je niet goed te maken. Niet ieder kind is even knuffelig, wat bizar dat ze daar nu dan zo op terug komt.Blijkbaar triggerde ik oud zeer bij haar van vroeger doordat ik eerlijk antwoord gaf dat ik me mislukt en niet echt gewaardeerd, geliefd voelde.
vrijdag 3 maart 2017 om 17:27
Oh ik zie nu je username.
Nee dit is 100% je moeder. Zolang zij zichzelf in de slachtofferrol zet, kan jij je grieven niet kwijt bij haar. Het proberen op te lossen als twee volwassenen gaat niet werken en gaat van jouw kant alleen tot frustratie leiden en het idee dat je iets verkeerd doet.
Kan het trouwens zijn dat ook nu weer bepaalde autistische trekken heel anders geïnterpreteerd worden door iemand die er niet voldoende rekening mee houdt "god wat kan jij afstandelijk en kil doen zeg" en dat ze daardoor onterecht als negatieve eigenschappen gezien worden, waar je een soort van voor afgestraft wordt? (je moeder doet wel vaker vreemd tegen je leid ik uit je andere topics af).
Nee dit is 100% je moeder. Zolang zij zichzelf in de slachtofferrol zet, kan jij je grieven niet kwijt bij haar. Het proberen op te lossen als twee volwassenen gaat niet werken en gaat van jouw kant alleen tot frustratie leiden en het idee dat je iets verkeerd doet.
Kan het trouwens zijn dat ook nu weer bepaalde autistische trekken heel anders geïnterpreteerd worden door iemand die er niet voldoende rekening mee houdt "god wat kan jij afstandelijk en kil doen zeg" en dat ze daardoor onterecht als negatieve eigenschappen gezien worden, waar je een soort van voor afgestraft wordt? (je moeder doet wel vaker vreemd tegen je leid ik uit je andere topics af).
vrijdag 3 maart 2017 om 17:27
Mijn beste vriendinnetje vroeger voelde zich ook nooit helemaal fijn bij haar moeder. Ze was dan ook heel vaak bij ons thuis. Haar moeder schreeuwde dan wel eens als ze met mij mee ging naar huis ga maar weer weg . Ga maar bij dat gekke gezin zitten ipv bij je moeder. Ze heeft zich toen ze puber was wel eens uitgesproken tegen haar moeder dat ze erg afstandelijk was en haar van alles oplegde. Toen is haar moeder ook zo boos geworden. Mijn vriendin is toen het huis uitgegaan en met veel vallen en opstaan en therapie is het goed gekomen. Het contact met haar moeder is minimaal.
you go girl
vrijdag 3 maart 2017 om 17:31
quote:Mutsje1982 schreef op 03 maart 2017 @ 17:24:
[...]
Blijkbaar triggerde ik oud zeer bij haar van vroeger doordat ik eerlijk antwoord gaf dat ik me mislukt en niet echt gewaardeerd, geliefd voelde.
Ik weet natuurlijk niet de geschiedenis. Maar het is voor ouders vaak lastig om zulke dingen te horen. Je bent hun kind en de meeste ouders gunnen hun kind het beste. Helaas is het onmogelijk om in Disneyland te wonen, dus maakt iedereen uiteindelijk wel een keer wat minders mee. De een erger, dan de ander natuurlijk. En het is ook logisch dat je niet altijd happypappy bent.
Dat je moeder hierdoor van streek raakt, is niet jouw schuld. Dat zegt vooral iets over haar onvermogen om teleurstellingen in het leven te verwerken, en het is niet jouw taak om dat op te lossen voor je moeder.
[...]
Blijkbaar triggerde ik oud zeer bij haar van vroeger doordat ik eerlijk antwoord gaf dat ik me mislukt en niet echt gewaardeerd, geliefd voelde.
Ik weet natuurlijk niet de geschiedenis. Maar het is voor ouders vaak lastig om zulke dingen te horen. Je bent hun kind en de meeste ouders gunnen hun kind het beste. Helaas is het onmogelijk om in Disneyland te wonen, dus maakt iedereen uiteindelijk wel een keer wat minders mee. De een erger, dan de ander natuurlijk. En het is ook logisch dat je niet altijd happypappy bent.
Dat je moeder hierdoor van streek raakt, is niet jouw schuld. Dat zegt vooral iets over haar onvermogen om teleurstellingen in het leven te verwerken, en het is niet jouw taak om dat op te lossen voor je moeder.
vrijdag 3 maart 2017 om 17:34
quote:cactusss schreef op 03 maart 2017 @ 17:27:
Oh ik zie nu je username.
Nee dit is 100% je moeder. Zolang zij zichzelf in de slachtofferrol zet, kan jij je grieven niet kwijt bij haar. Het proberen op te lossen als twee volwassenen gaat niet werken en gaat van jouw kant alleen tot frustratie leiden en het idee dat je iets verkeerd doet.
Kan het trouwens zijn dat ook nu weer bepaalde autistische trekken heel anders geïnterpreteerd worden door iemand die er niet voldoende rekening mee houdt "god wat kan jij afstandelijk en kil doen zeg" en dat ze daardoor onterecht als negatieve eigenschappen gezien worden, waar je een soort van voor afgestraft wordt? (je moeder doet wel vaker vreemd tegen je leid ik uit je andere topics af).
Ja, klopt. Ze doet idd wel vaker merkwaardig tegen mij. Haar gedrag valt trouwens ook bij mijn vriend en een goede vriend van mij op.
Ik vind het jammer en het steekt mij dat mijn autistische trekken (zij moet dat toch door hebben) door haar negatief uitgelegd worden en afgestraft worden. Zo kan ik dus nooit mezelf bij haar zijn. Ik heb echt het gevoel op mijn tenen te lopen, ook bij mijn vader helaas.
In principe wens ik dat zij eens begrijpt dat ik nu eenmaal ben zoals ik ben.
Door deze gebeurtenissen ga ik me nog mislukter voelen, alsof er van alles mis is aan mij. Dat komt m'n zelfvertrouwen helaas niet ten goede.
Het is jammer dat ze niet open staat voor een volwassen dialoog. Ze is immers toch volwassen...en ik ook
Oh ik zie nu je username.
Nee dit is 100% je moeder. Zolang zij zichzelf in de slachtofferrol zet, kan jij je grieven niet kwijt bij haar. Het proberen op te lossen als twee volwassenen gaat niet werken en gaat van jouw kant alleen tot frustratie leiden en het idee dat je iets verkeerd doet.
Kan het trouwens zijn dat ook nu weer bepaalde autistische trekken heel anders geïnterpreteerd worden door iemand die er niet voldoende rekening mee houdt "god wat kan jij afstandelijk en kil doen zeg" en dat ze daardoor onterecht als negatieve eigenschappen gezien worden, waar je een soort van voor afgestraft wordt? (je moeder doet wel vaker vreemd tegen je leid ik uit je andere topics af).
Ja, klopt. Ze doet idd wel vaker merkwaardig tegen mij. Haar gedrag valt trouwens ook bij mijn vriend en een goede vriend van mij op.
Ik vind het jammer en het steekt mij dat mijn autistische trekken (zij moet dat toch door hebben) door haar negatief uitgelegd worden en afgestraft worden. Zo kan ik dus nooit mezelf bij haar zijn. Ik heb echt het gevoel op mijn tenen te lopen, ook bij mijn vader helaas.
In principe wens ik dat zij eens begrijpt dat ik nu eenmaal ben zoals ik ben.
Door deze gebeurtenissen ga ik me nog mislukter voelen, alsof er van alles mis is aan mij. Dat komt m'n zelfvertrouwen helaas niet ten goede.
Het is jammer dat ze niet open staat voor een volwassen dialoog. Ze is immers toch volwassen...en ik ook
vrijdag 3 maart 2017 om 17:36
Ben jij mijn zus?
Ik heb een moeder die precies hetzelfde is, mij wordt ook verweten dat ik niet knuffelig ben naar mijn ouders. Dat klopt, ik kan geen enkele aanraking van hen verdragen. Wat uiteraard volgens mij ouders volledig aan mij ligt en niet aan hen..... De reden dat ik het niet kan verdragen is omdat mijn vader mij jaren lang heeft mishandeld en mijn moeder er nooit iets aan deed.
Ik heb geen tips voor je, want ik ben ook enorm aan het worstelen met de relatie met mijn ouders, maar ik blijf wel even meelezen in dit topic!
Ik heb een moeder die precies hetzelfde is, mij wordt ook verweten dat ik niet knuffelig ben naar mijn ouders. Dat klopt, ik kan geen enkele aanraking van hen verdragen. Wat uiteraard volgens mij ouders volledig aan mij ligt en niet aan hen..... De reden dat ik het niet kan verdragen is omdat mijn vader mij jaren lang heeft mishandeld en mijn moeder er nooit iets aan deed.
Ik heb geen tips voor je, want ik ben ook enorm aan het worstelen met de relatie met mijn ouders, maar ik blijf wel even meelezen in dit topic!
Hakuna matata!
vrijdag 3 maart 2017 om 17:39
quote:YellowLemon schreef op 03 maart 2017 @ 17:31:
[...]
Ik weet natuurlijk niet de geschiedenis. Maar het is voor ouders vaak lastig om zulke dingen te horen. Je bent hun kind en de meeste ouders gunnen hun kind het beste. Helaas is het onmogelijk om in Disneyland te wonen, dus maakt iedereen uiteindelijk wel een keer wat minders mee. De een erger, dan de ander natuurlijk. En het is ook logisch dat je niet altijd happypappy bent.
Dat je moeder hierdoor van streek raakt, is niet jouw schuld. Dat zegt vooral iets over haar onvermogen om teleurstellingen in het leven te verwerken, en het is niet jouw taak om dat op te lossen voor je moeder.
Het hoeft idd ook niet altijd happydepappy te zijn Zo is het leven nu eenmaal.
Ik vind het moeilijk dat ze steeds van streek raakt wanneer ik in een gesprek met haar beland of een vraag serieus beantwoord en deze emotioneel dichtbij haar komt. Dat is niet om haar af te kraken, meer om mijn gevoel met haar te delen, waar ze immers zelf om vraagt. Vervolgens schiet ze in de slachtofferrol en moet ik haar troosten. Vroeger was dat ook zo. Ik troostte haar wanneer mijn vader en zij ruzie hebben gehad en mijn vader de deur uit was gelopen.
Er lijkt totaal geen ruimte te zijn voor mijn gevoel...ze walst door haar passief agressieve gedrag over mij heen door te huilen, weg te willen lopen of het op haarzelf te betrekken.
Dit breekt me echt op. Ikhad nadien ook knallende koppijn.
Ik denk, je moet toch als volwassen mensen met elkaar kunnen praten, of niet?
[...]
Ik weet natuurlijk niet de geschiedenis. Maar het is voor ouders vaak lastig om zulke dingen te horen. Je bent hun kind en de meeste ouders gunnen hun kind het beste. Helaas is het onmogelijk om in Disneyland te wonen, dus maakt iedereen uiteindelijk wel een keer wat minders mee. De een erger, dan de ander natuurlijk. En het is ook logisch dat je niet altijd happypappy bent.
Dat je moeder hierdoor van streek raakt, is niet jouw schuld. Dat zegt vooral iets over haar onvermogen om teleurstellingen in het leven te verwerken, en het is niet jouw taak om dat op te lossen voor je moeder.
Het hoeft idd ook niet altijd happydepappy te zijn Zo is het leven nu eenmaal.
Ik vind het moeilijk dat ze steeds van streek raakt wanneer ik in een gesprek met haar beland of een vraag serieus beantwoord en deze emotioneel dichtbij haar komt. Dat is niet om haar af te kraken, meer om mijn gevoel met haar te delen, waar ze immers zelf om vraagt. Vervolgens schiet ze in de slachtofferrol en moet ik haar troosten. Vroeger was dat ook zo. Ik troostte haar wanneer mijn vader en zij ruzie hebben gehad en mijn vader de deur uit was gelopen.
Er lijkt totaal geen ruimte te zijn voor mijn gevoel...ze walst door haar passief agressieve gedrag over mij heen door te huilen, weg te willen lopen of het op haarzelf te betrekken.
Dit breekt me echt op. Ikhad nadien ook knallende koppijn.
Ik denk, je moet toch als volwassen mensen met elkaar kunnen praten, of niet?
vrijdag 3 maart 2017 om 17:40
Ik had dit zelf kunnen schrijven. Laatst ook zon situatie meegemaakt weer. En inderdaad weer in de slachtoffer rol en het ligt nooit eens aan haar. Nu ik uit huis ben kan ik mijn ding ook doen. Ik kom bij ze wanneer ik dat wil. En het was zo erg dat ik vroeger dacht, als ze zo blijft ga ik later niet voor haar zorgen. Nu kijk ik er anders tegen aan maar ik moet wel afstand bewaren om geen frustratie meer te hebben.
Ik weet dat ik het niet goed kan praten of doen. Ik vind het nu ook best. Als zij snauwt snauw ik ook terug. Verder probeer ik zo min mogelijk met haar mee te gaan. Ik heb mijn eigen leven ondanks mijn jeugd niet al te best was.
Ik weet dat ik het niet goed kan praten of doen. Ik vind het nu ook best. Als zij snauwt snauw ik ook terug. Verder probeer ik zo min mogelijk met haar mee te gaan. Ik heb mijn eigen leven ondanks mijn jeugd niet al te best was.
Bam!!!!
vrijdag 3 maart 2017 om 17:44
Ten eerste ben jij niet verantwoordelijk voor haar gevoel. Als jij je op een nette, volwassen manier uit en zij daar van alles aankoppelt, is jouw probleem niet. Ze is volwassen. (Qua leeftijd dan.) Je kunt er wel last van hebben en daar kun je zelf wat mee.
Ik lees over autistische trekken die je zou hebben. Is dat onderzocht? Heb je gedeeld wat dat betekent. Het is een kans dat je moeder wellicht je beter begrijpt. Als ze durft.
Waarschijnlijk heeft ze je naar eer en geweten opgevoed. Misschien helpt het om dat ook te zeggen en dat ondanks goede bedoelingen dingen soms anders uitpakken. Ga je wel sussen.
Ik lees over autistische trekken die je zou hebben. Is dat onderzocht? Heb je gedeeld wat dat betekent. Het is een kans dat je moeder wellicht je beter begrijpt. Als ze durft.
Waarschijnlijk heeft ze je naar eer en geweten opgevoed. Misschien helpt het om dat ook te zeggen en dat ondanks goede bedoelingen dingen soms anders uitpakken. Ga je wel sussen.
vrijdag 3 maart 2017 om 17:56
Joost, als kind is er niet een expliciete diagnose uitgerold( ik ben getest), maar hield de kinderpsycholoog/arts het op autistische trekken. Mijn ouders zijn hier dus bekend mee.
Vele jaren later, toen ik een burnot kreeg, in therapie ben gegaan, waaruit voortgekomen is dat ik o.b.v. wat ze van mijn jeugd weten (langdurige ziekenhuisopname wegens /middenoor/hersenvliesontsteking op 2 jarige leeftijd,veel dokteren, slecht huwelijk van ouders met spanningen, paar keer naar zomerkamp gestuurd, terwijl zij met broertje op vakantie gingen) ik onveilig ben gehecht waar ik een hechtingsprobleem aan over heb gehouden. Dit gaat in gedrag hand in hand met autistische trekken. Echter kunnen autisme en een hechtingsstoornis/probleem niet naast elkaar bestaan.
De diagnose is dus herzien.
Ik heb mijn moeder over mijn therapie verteld wanneer ze er naar vroeg. Maar toen ik dus aangaf dat ik hechtingsproblemen heb doordat ik onveilig ben gehecht volgens therapeuten(therapie) vloog ze in de bomen en was dit niet waar, deugde de therapeut niet en zei ze dat ik hiermee beweerde dat zij en slechte moeder is omdat therapeuten het volgens haar altijd op de jeugd en opvoeding schuiven.
Sindsdien zeg ik hier ook maar niets over, om haar niet tegen de schenen te schoppen, al was dit niet mijn bedoeling. Ik kan er niets aan doen dat er een bepaalde diagnose is uitgerold.
Vele jaren later, toen ik een burnot kreeg, in therapie ben gegaan, waaruit voortgekomen is dat ik o.b.v. wat ze van mijn jeugd weten (langdurige ziekenhuisopname wegens /middenoor/hersenvliesontsteking op 2 jarige leeftijd,veel dokteren, slecht huwelijk van ouders met spanningen, paar keer naar zomerkamp gestuurd, terwijl zij met broertje op vakantie gingen) ik onveilig ben gehecht waar ik een hechtingsprobleem aan over heb gehouden. Dit gaat in gedrag hand in hand met autistische trekken. Echter kunnen autisme en een hechtingsstoornis/probleem niet naast elkaar bestaan.
De diagnose is dus herzien.
Ik heb mijn moeder over mijn therapie verteld wanneer ze er naar vroeg. Maar toen ik dus aangaf dat ik hechtingsproblemen heb doordat ik onveilig ben gehecht volgens therapeuten(therapie) vloog ze in de bomen en was dit niet waar, deugde de therapeut niet en zei ze dat ik hiermee beweerde dat zij en slechte moeder is omdat therapeuten het volgens haar altijd op de jeugd en opvoeding schuiven.
Sindsdien zeg ik hier ook maar niets over, om haar niet tegen de schenen te schoppen, al was dit niet mijn bedoeling. Ik kan er niets aan doen dat er een bepaalde diagnose is uitgerold.
vrijdag 3 maart 2017 om 17:57
quote:Mutsje1982 schreef op 03 maart 2017 @ 17:39:
[...]
Het hoeft idd ook niet altijd happydepappy te zijn Zo is het leven nu eenmaal.
Ik vind het moeilijk dat ze steeds van streek raakt wanneer ik in een gesprek met haar beland of een vraag serieus beantwoord en deze emotioneel dichtbij haar komt. Dat is niet om haar af te kraken, meer om mijn gevoel met haar te delen, waar ze immers zelf om vraagt. Vervolgens schiet ze in de slachtofferrol en moet ik haar troosten. Vroeger was dat ook zo. Ik troostte haar wanneer mijn vader en zij ruzie hebben gehad en mijn vader de deur uit was gelopen.
Er lijkt totaal geen ruimte te zijn voor mijn gevoel...ze walst door haar passief agressieve gedrag over mij heen door te huilen, weg te willen lopen of het op haarzelf te betrekken.
Dit breekt me echt op. Ikhad nadien ook knallende koppijn.
Ik denk, je moet toch als volwassen mensen met elkaar kunnen praten, of niet?
Ik heb precies hetzelfde met mijn moeder. Ik ga zelf ook therapie krijgen. Laatst had ik een gesprek waarbij de POH me drie cirkels liet zien. Ouder, volwassen en kind.
Wat ik bij mezelf merk, maar ook bij mijn moeder zie, is dat als we het moeilijk hebben, dat we geneigd zijn terug naar dat kind te schieten. Terwijl mijn moeder, ouder zou moeten zijn, of misschien wel meer volwassen ipv ouder, omdat ik ook meerderjarig en volwassen zou moeten zijn.
Ik denk ook heel vaak, net als jij, we zouden toch als twee volwassenen moeten kunnen praten. En ik wil daar graag aan werken, zoek hulp, etc. Mijn moeder doet dat niet. Helaas kunnen we onze moeders niet dwingen, en dan kun je niet veel meer dan in ieder geval zelf in die volwassen rol proberen te blijven.
En dat is verdomd moeilijk, ik weet er alles van. En dat frustreert en doet pijn. Waarom mag mijn verdriet er niet zijn? Waarom kan ze niet gewoon een keer naar mij luisteren? En dat doet me twijfelen aan mezelf, aan alles. Maar hoe meer ik met andere erover praat, en door zo'n schemaatje bijvoorbeeld, kom ik er steeds meer achter dat het vooral haar onvermogen is, en dat ik juist hartstikke hard bezig ben om dat familie patroon te doorbreken.
[...]
Het hoeft idd ook niet altijd happydepappy te zijn Zo is het leven nu eenmaal.
Ik vind het moeilijk dat ze steeds van streek raakt wanneer ik in een gesprek met haar beland of een vraag serieus beantwoord en deze emotioneel dichtbij haar komt. Dat is niet om haar af te kraken, meer om mijn gevoel met haar te delen, waar ze immers zelf om vraagt. Vervolgens schiet ze in de slachtofferrol en moet ik haar troosten. Vroeger was dat ook zo. Ik troostte haar wanneer mijn vader en zij ruzie hebben gehad en mijn vader de deur uit was gelopen.
Er lijkt totaal geen ruimte te zijn voor mijn gevoel...ze walst door haar passief agressieve gedrag over mij heen door te huilen, weg te willen lopen of het op haarzelf te betrekken.
Dit breekt me echt op. Ikhad nadien ook knallende koppijn.
Ik denk, je moet toch als volwassen mensen met elkaar kunnen praten, of niet?
Ik heb precies hetzelfde met mijn moeder. Ik ga zelf ook therapie krijgen. Laatst had ik een gesprek waarbij de POH me drie cirkels liet zien. Ouder, volwassen en kind.
Wat ik bij mezelf merk, maar ook bij mijn moeder zie, is dat als we het moeilijk hebben, dat we geneigd zijn terug naar dat kind te schieten. Terwijl mijn moeder, ouder zou moeten zijn, of misschien wel meer volwassen ipv ouder, omdat ik ook meerderjarig en volwassen zou moeten zijn.
Ik denk ook heel vaak, net als jij, we zouden toch als twee volwassenen moeten kunnen praten. En ik wil daar graag aan werken, zoek hulp, etc. Mijn moeder doet dat niet. Helaas kunnen we onze moeders niet dwingen, en dan kun je niet veel meer dan in ieder geval zelf in die volwassen rol proberen te blijven.
En dat is verdomd moeilijk, ik weet er alles van. En dat frustreert en doet pijn. Waarom mag mijn verdriet er niet zijn? Waarom kan ze niet gewoon een keer naar mij luisteren? En dat doet me twijfelen aan mezelf, aan alles. Maar hoe meer ik met andere erover praat, en door zo'n schemaatje bijvoorbeeld, kom ik er steeds meer achter dat het vooral haar onvermogen is, en dat ik juist hartstikke hard bezig ben om dat familie patroon te doorbreken.
vrijdag 3 maart 2017 om 18:03
Herkenbaar. Ik heb een lieve moeder, maar ze kan helaas bij lange na niet zo goed kritiek incasseren als dat ze het kan uitdelen.
Dat ik zo onzeker ben over mijn uiterlijk of mijn sociale kring komt voor een groot deel door haar ongezouten kritiek daarop van jongs af aan, in haar geval veel projectie van haar eigen onzekerheden vermoed ik. Is dat misschien ook zo bij jouw moeder TO?
Ook hier is in geen geval op een volwassen manier te spreken over de minpuntjes van haar eigen karakter of omgang met mensen, dan volgt er een felle reactie en later huilbuien bij anderen die dat door moeten spelen aan mij. Zelfs een voorzichtige opmerking als: de dingen die je mijn vader verwijt in gesprek met anderen, doe je zelf ook, Is goed voor later vernemen dat ik haar een slechte moeder vind en ze geen contact met me op zal nemen uit haarzelf.
Als ik haar dan bel en confronteer met wat ze anderen vertelt, zegt ze dat het echt zo voelde en voel ik me toch gedwongen wat ik zei te ontkrachten omdat ze anders gaat geloven in de versie van het gesprek in haar hoofd, en daar ben ik altijd de boeman en zij het slachtoffer die alleen maar goed wil doen. Haar onvermogen tot een eerlijk zelfbeeld komt voort uit te weinig aandacht voor persoonlijke ontwikkeling als kind vermoed ik. Is dat bij jouw moeder misschien ook het geval TO?
Helaas geen tips, maar ik blijf wel de confrontatie opzoeken wanneer ze in de slachtofferrol kruipt om te laten merken dat ik me niet in de daderrol laat duwen. Verder lees ik graag mee voor ervaringen van anderen
Dat ik zo onzeker ben over mijn uiterlijk of mijn sociale kring komt voor een groot deel door haar ongezouten kritiek daarop van jongs af aan, in haar geval veel projectie van haar eigen onzekerheden vermoed ik. Is dat misschien ook zo bij jouw moeder TO?
Ook hier is in geen geval op een volwassen manier te spreken over de minpuntjes van haar eigen karakter of omgang met mensen, dan volgt er een felle reactie en later huilbuien bij anderen die dat door moeten spelen aan mij. Zelfs een voorzichtige opmerking als: de dingen die je mijn vader verwijt in gesprek met anderen, doe je zelf ook, Is goed voor later vernemen dat ik haar een slechte moeder vind en ze geen contact met me op zal nemen uit haarzelf.
Als ik haar dan bel en confronteer met wat ze anderen vertelt, zegt ze dat het echt zo voelde en voel ik me toch gedwongen wat ik zei te ontkrachten omdat ze anders gaat geloven in de versie van het gesprek in haar hoofd, en daar ben ik altijd de boeman en zij het slachtoffer die alleen maar goed wil doen. Haar onvermogen tot een eerlijk zelfbeeld komt voort uit te weinig aandacht voor persoonlijke ontwikkeling als kind vermoed ik. Is dat bij jouw moeder misschien ook het geval TO?
Helaas geen tips, maar ik blijf wel de confrontatie opzoeken wanneer ze in de slachtofferrol kruipt om te laten merken dat ik me niet in de daderrol laat duwen. Verder lees ik graag mee voor ervaringen van anderen
vrijdag 3 maart 2017 om 18:07
@mutsje als ik jouw topics lees moet ik altijd aan het experiment met de lijnen van Asch. Proefpersonen moesten aanwijzen wat de kortste lijn was. Zij zaten in grotere groepen, en de rest van de groep was geïnstrueerd om naar de langere lijn te wijzen. De proefpersonen zagen duidelijk welke lijn het kortst was, maar gingen toch twijfelen omdat hun omgeving blijkbaar massaal wat anders leek te zien. Uiteindelijk gingen de meesten mee met hun omgeving terwijl het toch duidelijk zichtbaar was dat de ene lijn korter was dan de ander.
Volgens mij is jouw directe omgeving (je vader, je moeder, je ex) vergelijkbaar met de proefpersonen die allemaal naar de verkeerde lijn wijzen. Zij hebben allemaal een verkeerd beeld van je en het is ontzettend moeilijk je vast te houden aan wat jij weet dat waar is als je omgeving unaniem iets anders vindt. Wat het nog lastiger maakt is dat deze kwestie (ben jij een slecht persoon) een stuk gecompliceerder ligt dan de lijnen. Nee je bent geen slecht persoon en hebt niks verkeerd gedaan, maar zal vast niet perfect zijn. Dat maakt het nog moeilijker om voet bij stuk te houden en niet steeds te gaan twijfelen. Op dit forum zie ik het ook regelmatig: als veel mensen iets zeggen, dan zal er wel wat inzitten. Het is ook geen gekke denkwijze maar het is niet per se waar, mensen kunnen er ook gewoon collectief naast zitten.
In jouw directe omgeving is het redelijk plausibel dat je ouders er samen naast zitten: als kind kan je je verbaal niet goed uiten en ben je veel meer afhankelijk van non-verbale communicatie; zij hebben die geïnterpreteerd met hun eigen referentiekader. Dus in jouw geval is het niet alleen mogelijk dat je omgeving er collectief naast zit, maar ook nog waarschijnlijk: waarschijnlijk maken ze allemaal wel eens de fout jouw denken, zeggen en doen te interpreteren zonder jouw autistische trekken mee te wegen en dan kom je uit op de verkeerde conclusies (ze liegt, ze houdt niet van me, etc).
Het gaat super lastig worden je hele omgeving (moeder en vader in het bijzonder) te overtuigen hun overtuigingen/vooroordelen over jou aan de kant te zetten en extra moeite te doen je goed te begrijpen. Dat wordt een uphill battle waarin je alleen maar meer aan jezelf gaat twijfelen. Ik zou aanraden wat afstand van ze te nemen, tot je zeker genoeg bent in wie je bent dat je moeder je niet meer aan het twijfelen kan brengen.
En afstand verschuift ook de machtsverhoudingen: nu wil jij wat van je moeder (acceptatie, een normaal gesprek, begrip, dat ze stopt met verwijten maken en toxisch gedrag) en moet jij dus haar overhalen jou dat te geven. Je moeder kan is dan vervolgens vrij om jou dit wel of niet te geven. Wat ik zelf merkte toen ik het contact verbrak is dat het ontzettend hielp om het gesprek op gang te krijgen. Door te zeggen: deze relatie is niet gezond, ik wil je graag zien, maar alleen als je op een normale manier onderdeel kan uitmaken van mijn leven. Daarmee leg je de verantwoordelijkheid voor een goede relatie met jou ook bij haar. Ik stelde: deze relatie is niet gezond als een feit, niet als iets waar zij het per se mee eens hoefde te zijn. Een van de twee personen voelde zich niet prettig in de verhouding en dat is al goede grond om te zeggen dat het geen goede verhouding is. Toen het contact eenmaal verbroken was, was het een enorme opluchting dat ik niet meer zoveel energie kwijt was aan mezelf verdedigen, op onverwachte momenten ineens ontzettend in de war zijn en aan mezelf twijfelen en smeken of ze naar mij wilde luisteren wanneer ik iets aan probeerde te kaarten. Door te zeggen: ik wil een gezonde relatie of geen relatie, moest zij aan mij vragen: wat is er niet gezond dan? en wanneer ik het (rustig) uitlegde, volstond antwoord nummer 1 van de meeste moeders als ik het hier zo lees "doe niet zo dramatisch" niet meer. Ik hield simpelweg voet bij stuk: dan hebben we het er niet over en houden we de huidige situatie in stand (geen contact).
Ik heb inmiddels weer contact met mijn moeder, en het gaat redelijk goed, maar de problemen zaten lang niet zo diep als ze tussen jullie waarschijnlijk zitten. Maar zelfs als afstand uiteindelijk niet helpt om de relatie tussen jullie beter te maken, dan gaat het in ieder geval helpen om de relatie van jou met jezelf beter te maken. Je bent je moeder geen onvoorwaardelijke liefde schuldig - de voorwaarde dat zij je niet ongelukkig maakt is een hele redelijke voorwaarde om te stellen aan je liefde voor haar.
Volgens mij is jouw directe omgeving (je vader, je moeder, je ex) vergelijkbaar met de proefpersonen die allemaal naar de verkeerde lijn wijzen. Zij hebben allemaal een verkeerd beeld van je en het is ontzettend moeilijk je vast te houden aan wat jij weet dat waar is als je omgeving unaniem iets anders vindt. Wat het nog lastiger maakt is dat deze kwestie (ben jij een slecht persoon) een stuk gecompliceerder ligt dan de lijnen. Nee je bent geen slecht persoon en hebt niks verkeerd gedaan, maar zal vast niet perfect zijn. Dat maakt het nog moeilijker om voet bij stuk te houden en niet steeds te gaan twijfelen. Op dit forum zie ik het ook regelmatig: als veel mensen iets zeggen, dan zal er wel wat inzitten. Het is ook geen gekke denkwijze maar het is niet per se waar, mensen kunnen er ook gewoon collectief naast zitten.
In jouw directe omgeving is het redelijk plausibel dat je ouders er samen naast zitten: als kind kan je je verbaal niet goed uiten en ben je veel meer afhankelijk van non-verbale communicatie; zij hebben die geïnterpreteerd met hun eigen referentiekader. Dus in jouw geval is het niet alleen mogelijk dat je omgeving er collectief naast zit, maar ook nog waarschijnlijk: waarschijnlijk maken ze allemaal wel eens de fout jouw denken, zeggen en doen te interpreteren zonder jouw autistische trekken mee te wegen en dan kom je uit op de verkeerde conclusies (ze liegt, ze houdt niet van me, etc).
Het gaat super lastig worden je hele omgeving (moeder en vader in het bijzonder) te overtuigen hun overtuigingen/vooroordelen over jou aan de kant te zetten en extra moeite te doen je goed te begrijpen. Dat wordt een uphill battle waarin je alleen maar meer aan jezelf gaat twijfelen. Ik zou aanraden wat afstand van ze te nemen, tot je zeker genoeg bent in wie je bent dat je moeder je niet meer aan het twijfelen kan brengen.
En afstand verschuift ook de machtsverhoudingen: nu wil jij wat van je moeder (acceptatie, een normaal gesprek, begrip, dat ze stopt met verwijten maken en toxisch gedrag) en moet jij dus haar overhalen jou dat te geven. Je moeder kan is dan vervolgens vrij om jou dit wel of niet te geven. Wat ik zelf merkte toen ik het contact verbrak is dat het ontzettend hielp om het gesprek op gang te krijgen. Door te zeggen: deze relatie is niet gezond, ik wil je graag zien, maar alleen als je op een normale manier onderdeel kan uitmaken van mijn leven. Daarmee leg je de verantwoordelijkheid voor een goede relatie met jou ook bij haar. Ik stelde: deze relatie is niet gezond als een feit, niet als iets waar zij het per se mee eens hoefde te zijn. Een van de twee personen voelde zich niet prettig in de verhouding en dat is al goede grond om te zeggen dat het geen goede verhouding is. Toen het contact eenmaal verbroken was, was het een enorme opluchting dat ik niet meer zoveel energie kwijt was aan mezelf verdedigen, op onverwachte momenten ineens ontzettend in de war zijn en aan mezelf twijfelen en smeken of ze naar mij wilde luisteren wanneer ik iets aan probeerde te kaarten. Door te zeggen: ik wil een gezonde relatie of geen relatie, moest zij aan mij vragen: wat is er niet gezond dan? en wanneer ik het (rustig) uitlegde, volstond antwoord nummer 1 van de meeste moeders als ik het hier zo lees "doe niet zo dramatisch" niet meer. Ik hield simpelweg voet bij stuk: dan hebben we het er niet over en houden we de huidige situatie in stand (geen contact).
Ik heb inmiddels weer contact met mijn moeder, en het gaat redelijk goed, maar de problemen zaten lang niet zo diep als ze tussen jullie waarschijnlijk zitten. Maar zelfs als afstand uiteindelijk niet helpt om de relatie tussen jullie beter te maken, dan gaat het in ieder geval helpen om de relatie van jou met jezelf beter te maken. Je bent je moeder geen onvoorwaardelijke liefde schuldig - de voorwaarde dat zij je niet ongelukkig maakt is een hele redelijke voorwaarde om te stellen aan je liefde voor haar.
vrijdag 3 maart 2017 om 18:27
Cactusss, hartelijk dank! Je hebt het erg goed uitgelegd. Hier heb ik zeker iets aan
Ringaroundtherosie, het klopt wat je zegt. Mijn moeder is verder ook wel lief, dus ik herken ook joyw moeder in de mijne. Als het dus te heet wordt onder haar kont(lees:zelfreflectie) wordt ze boos, fel en barst in huilen uit met de daarbijhorende verwijten.
Ik weet dat ik allesbehalve kil en afstandelijk ben. Ze moesten eens weten (mijn moeder, ook mijn vader)dus invullen voor mij is echt een no go.
YellowLemon, wat goed dat jij therapie hebt en wel aan jezelf werkt in tegenstelling tot je moeder!
Ik zelf ben ook geïntroduceerd in die schema's, mij is het ook uitgelegd. Ik heb zelf Schematherapie. Deze is bijna afgerond.
De werkelijkheid is soms dus erg moeilijk, het kost energie. Ik neem na zoiets dus ook afstand om mezelf te beschermen.
Ik ervaar hetzelfde als jou, door er juist over te praten, ik begrip krijg van anderen, mijn vrienden, op de therapie etc en daardoor juist tot het inzicht kom dat hetmeer bij haar ligt, dat het alles over haar onvermogen zegt. Het gebrek aan zelfreflectie. Het viel me ook op dat zij een stroef contact had met haar moeder (oma) en het tussen hen vaak botste. Mijn oma viel haar verbaal dan aan, negeerde haar daarna, waardoor mijn moeder zich rot voelde en zelf dan maar contact zocht met oma. Andersom gebeurde het meestal niet. Mijn oma werd wel op een andere manier kwaad dan mijn moeder. Oma was wat dominanter,directer in haar gedrag, mijn moeder uit het met passief agressief gedrag en gekwetst reageren, het op zichzelf betrekken.
Best triest eigenlijk, aangezien ik mij hier als kind niet aan heb kunnen onttrekken. Nu gelukkig wel.
Omdat ik niet thuis woon ben ik ook makkelijker in de positie om afstand te nemen.
Ik hoop niet dat ik zo eindig als mijn moeder en middels therapie dus dat schadelijke patroon doorbreek.
Ringaroundtherosie, het klopt wat je zegt. Mijn moeder is verder ook wel lief, dus ik herken ook joyw moeder in de mijne. Als het dus te heet wordt onder haar kont(lees:zelfreflectie) wordt ze boos, fel en barst in huilen uit met de daarbijhorende verwijten.
Ik weet dat ik allesbehalve kil en afstandelijk ben. Ze moesten eens weten (mijn moeder, ook mijn vader)dus invullen voor mij is echt een no go.
YellowLemon, wat goed dat jij therapie hebt en wel aan jezelf werkt in tegenstelling tot je moeder!
Ik zelf ben ook geïntroduceerd in die schema's, mij is het ook uitgelegd. Ik heb zelf Schematherapie. Deze is bijna afgerond.
De werkelijkheid is soms dus erg moeilijk, het kost energie. Ik neem na zoiets dus ook afstand om mezelf te beschermen.
Ik ervaar hetzelfde als jou, door er juist over te praten, ik begrip krijg van anderen, mijn vrienden, op de therapie etc en daardoor juist tot het inzicht kom dat hetmeer bij haar ligt, dat het alles over haar onvermogen zegt. Het gebrek aan zelfreflectie. Het viel me ook op dat zij een stroef contact had met haar moeder (oma) en het tussen hen vaak botste. Mijn oma viel haar verbaal dan aan, negeerde haar daarna, waardoor mijn moeder zich rot voelde en zelf dan maar contact zocht met oma. Andersom gebeurde het meestal niet. Mijn oma werd wel op een andere manier kwaad dan mijn moeder. Oma was wat dominanter,directer in haar gedrag, mijn moeder uit het met passief agressief gedrag en gekwetst reageren, het op zichzelf betrekken.
Best triest eigenlijk, aangezien ik mij hier als kind niet aan heb kunnen onttrekken. Nu gelukkig wel.
Omdat ik niet thuis woon ben ik ook makkelijker in de positie om afstand te nemen.
Ik hoop niet dat ik zo eindig als mijn moeder en middels therapie dus dat schadelijke patroon doorbreek.
vrijdag 3 maart 2017 om 18:34
Mutsje, mijn moeder heeft ook weer een slechte band met mijn oma/haar moeder. Ze verwijt haar zelfs dingen die ze bij mij precies zo doet, maar het zien, ho maar.
Ik heb dan weer dat ik denk "ik wil niet net als oma, halluncinerend van de morfine in een ziekenhuis bed mijn jeugdtrauma's herbeleven".
Ik vind het zelf ook wel weer even fijn om te merken dat ik niet de enige ben die met zulke dingen worstelt. Al is het natuurlijk rot voor iedereen.
Ik heb dan weer dat ik denk "ik wil niet net als oma, halluncinerend van de morfine in een ziekenhuis bed mijn jeugdtrauma's herbeleven".
Ik vind het zelf ook wel weer even fijn om te merken dat ik niet de enige ben die met zulke dingen worstelt. Al is het natuurlijk rot voor iedereen.
vrijdag 3 maart 2017 om 19:01
YellowLemon, wat typisch zeg! Alsof de geschiedenis zich herhaalt. In dat geval is het juist aan ons (de dochter) om het schadelijke patroon te doorbreken middels therapie
Ff voor de duidelijkheid; is het je moeder die zichzelf tegen je oma zo opstelt als dat ze ook naar jou toe doet? Of stelt je oma zich naar je moeder zo op en je moeder zich vervolgens zo naar jou toe(nu zij ook een dochter heeft)?
Het trieste is dat mijn moeder het voor zichzelf plus mij zo moeilijk maakt. Ik ben ook dankbaar dat ik therapie heb en hierdoor wel aan mijzelf kan werken. Beter dat dan zo in een bepaalde situatie blijven zitten.
Ik vind het zelf ook een prettige, geruststellende gedachte dat ik hierin niet de enige ben. Ik heb erg veel aan dit forum, Dankje
Ff voor de duidelijkheid; is het je moeder die zichzelf tegen je oma zo opstelt als dat ze ook naar jou toe doet? Of stelt je oma zich naar je moeder zo op en je moeder zich vervolgens zo naar jou toe(nu zij ook een dochter heeft)?
Het trieste is dat mijn moeder het voor zichzelf plus mij zo moeilijk maakt. Ik ben ook dankbaar dat ik therapie heb en hierdoor wel aan mijzelf kan werken. Beter dat dan zo in een bepaalde situatie blijven zitten.
Ik vind het zelf ook een prettige, geruststellende gedachte dat ik hierin niet de enige ben. Ik heb erg veel aan dit forum, Dankje
vrijdag 3 maart 2017 om 19:07
Volgens mij zijn moeder-dochterrelaties per definitie ingewikkeld.
Ik ben zowel dochter als moeder van een dochter en beide relaties waren/zijn soms lastig. Probeer in gesprek te blijven..hoe moeilijk dat soms ook is. Mijn moeder klapte altijd dicht en ik merk dat ik die neiging tegenwoordig ook geregeld heb.
Stiekum ben ik blij dat mijn dochter een zoon heeft...
Sterkte.
Ik ben zowel dochter als moeder van een dochter en beide relaties waren/zijn soms lastig. Probeer in gesprek te blijven..hoe moeilijk dat soms ook is. Mijn moeder klapte altijd dicht en ik merk dat ik die neiging tegenwoordig ook geregeld heb.
Stiekum ben ik blij dat mijn dochter een zoon heeft...
Sterkte.