Relaties
alle pijlers
Zo teleurgesteld
maandag 6 maart 2017 om 16:49
Graag zoek ik hier wat steun om mijn gedachten en gevoelens op een rij te zetten.
Na bijna 14 jaar heb ik besloten om een punt achter mijn relatie en daarmee huwelijk te zetten. De dromen over de toekomst zijn te verschillend.
We spraken altijd over het krijgen van twee kindjes, maar na de eerste kwam man daar al heel snel op terug. Hij trok het niet: naast een zware baan was de overschakeling naar een gezinsleven waarin je niet altijd zomaar op stand-by kan naar je werk reden voor een burnout. Na veel aandringen zocht hij daarvoor hulp maar de balans in zorg bleef tot een half jaar terug (zoon is nu 4) erg verstoord. Wel waren er geen consessies te maken in zijn baan die veel te zwaar bleef. Ik koos na veel aandringen voor een baan met minder avond-en weekendwerk om het schip recht te houden. Mijn man wilde geen tweede maar bleef daar vaag over. Het deed me veel verdriet, maar ik legde erbij neer.
We kozen er voor om te verhuizen dichter naar het nieuwe werk van man en vlakbij familie en vrienden. Mij deed dat erg goed omdat ik mijn sociale contacten weer meer invulling kon geven, maar de verwachte extra energie door sterk afgenomen reistijd bij man bleef uit. Ook was hij ontevreden over het huis dat we uiteindelijk kochten omdat ons droomhuis al verkocht was voordat wij konden kopen en we daarna onze kopers niet wilden laten gaan. Hij koos mee voor dit huis,maar kwam erop terug na het tekenen van de koopakte maar liet het toch doorlopen.
In mei trokken we in ons nieuwe huis. Ik had de hoop dat daarmee eindelijk rust zou komen, maar in juni stelde hij onze relatie in vraag.
Na een goede zomer met veel gesprekken en rust dacht ik dat het weer goed zat, maar in september in de eerste week dat hij weer werkte begon hij weer over al zijn twijfels. Relatietherapie volgde en al snel bleek dat man Asperger had, wat hij zelf vermoedde. Dat was enerzijds een opluchting dat alles wat zwaar op onze relatie woog niet normaal was, maar maakte ook duidelijk dat de rust waar ik naar streefde nooit zou komen. Er volgde vele maanden van felle ruzies, veel verwijten en van mijn kant was de rek er helemaal uit omdat ik mezelf veel te veel had weggecijferd en was kwijt geraakt wat ik nu wilde en nodig had en hij allerlei kritiek had over intimiteit en mijn manier van reageren op hem, over mijn gebrek aan energie. Maar ik wad gewoon op.
In november na een ruzie op mijn verjaardag waar hij onder het oog van mijn ouders het huis uitliep met een koffer brak er iets in me. Ik ging uit huis en kon in een ander huis. Daarna liepen de gesprekken door, was er al snel gemis en was er een soort van lat-relatie waar ons kind zich gelukkig allemaal goed staande in hield. Het lijkt nu als ik het wil, hij het niet wil en andersom. Maar mijn conclusie is dat hij het niet kan een normaal gezinsleven en dat het altijd spanning en stress zal geven en op de tenen lopen. Ik om zijn buien te voorkomen waarin hij regide wordt en om zich heen slaat, hij omdat hij vreselijk zijn best doet maar de druk van een zware baan en gezin niet aan kan. Het schrijnende is dat ik nog heel veel van hem hou en dat heeft al heel veel keren gemaakt dat ik het toch ging proberen, maar ik geloof er niet meer in. En nu ik de knoop dan echt doorhak belooft hij de wereld en zijn alle twijfels echt weg en lijkt alles mogelijk, maar ik weet gewoon dat het niet zo is. Ik ben zo teleurgesteld want als ik ergens mijn best voor heb gedaan dan is het wel voorr hem, voor ons gezin. En toch is alles kapot omdat ik het leven met steeds negativiteit, onvoorspelbaarheid en het verschil in toekomstdromen niet meer trek. Dat ik het niet meer trek dat er steeds zoveel drama en spanning, ook niet voor ons kind. Ik weet dat mijn man het wil, maar gewoon niet aankan.
Hij wilde geen knoop doorhakken en heeft de beslissing bij mij gelaten en nu gaat hij in de positie staan dat hij het toch nog wel wil. Ik word en wanhopig van en vind het niet eerlijk dat ik nu de schuld krijg, terwijl ik het gewoon niet meer trek en er ongelukkig van wordt en hij ook al zo lang ongelukkig is. Ik hoop echt dat hij snel tot inzicht komt dat dit het beste is, ook al houden we nog van elkaar.
Is er iemand die hier ervaring mee heeft en kan vertellen wat bij hem of haar geholpen heeft om los te komen van elkaar en een nieuw leven te bouwen waar ieder elkaars geluk gunt (en de best mogelijke ouders te zijn voor de betrokken kinderen)?
Na bijna 14 jaar heb ik besloten om een punt achter mijn relatie en daarmee huwelijk te zetten. De dromen over de toekomst zijn te verschillend.
We spraken altijd over het krijgen van twee kindjes, maar na de eerste kwam man daar al heel snel op terug. Hij trok het niet: naast een zware baan was de overschakeling naar een gezinsleven waarin je niet altijd zomaar op stand-by kan naar je werk reden voor een burnout. Na veel aandringen zocht hij daarvoor hulp maar de balans in zorg bleef tot een half jaar terug (zoon is nu 4) erg verstoord. Wel waren er geen consessies te maken in zijn baan die veel te zwaar bleef. Ik koos na veel aandringen voor een baan met minder avond-en weekendwerk om het schip recht te houden. Mijn man wilde geen tweede maar bleef daar vaag over. Het deed me veel verdriet, maar ik legde erbij neer.
We kozen er voor om te verhuizen dichter naar het nieuwe werk van man en vlakbij familie en vrienden. Mij deed dat erg goed omdat ik mijn sociale contacten weer meer invulling kon geven, maar de verwachte extra energie door sterk afgenomen reistijd bij man bleef uit. Ook was hij ontevreden over het huis dat we uiteindelijk kochten omdat ons droomhuis al verkocht was voordat wij konden kopen en we daarna onze kopers niet wilden laten gaan. Hij koos mee voor dit huis,maar kwam erop terug na het tekenen van de koopakte maar liet het toch doorlopen.
In mei trokken we in ons nieuwe huis. Ik had de hoop dat daarmee eindelijk rust zou komen, maar in juni stelde hij onze relatie in vraag.
Na een goede zomer met veel gesprekken en rust dacht ik dat het weer goed zat, maar in september in de eerste week dat hij weer werkte begon hij weer over al zijn twijfels. Relatietherapie volgde en al snel bleek dat man Asperger had, wat hij zelf vermoedde. Dat was enerzijds een opluchting dat alles wat zwaar op onze relatie woog niet normaal was, maar maakte ook duidelijk dat de rust waar ik naar streefde nooit zou komen. Er volgde vele maanden van felle ruzies, veel verwijten en van mijn kant was de rek er helemaal uit omdat ik mezelf veel te veel had weggecijferd en was kwijt geraakt wat ik nu wilde en nodig had en hij allerlei kritiek had over intimiteit en mijn manier van reageren op hem, over mijn gebrek aan energie. Maar ik wad gewoon op.
In november na een ruzie op mijn verjaardag waar hij onder het oog van mijn ouders het huis uitliep met een koffer brak er iets in me. Ik ging uit huis en kon in een ander huis. Daarna liepen de gesprekken door, was er al snel gemis en was er een soort van lat-relatie waar ons kind zich gelukkig allemaal goed staande in hield. Het lijkt nu als ik het wil, hij het niet wil en andersom. Maar mijn conclusie is dat hij het niet kan een normaal gezinsleven en dat het altijd spanning en stress zal geven en op de tenen lopen. Ik om zijn buien te voorkomen waarin hij regide wordt en om zich heen slaat, hij omdat hij vreselijk zijn best doet maar de druk van een zware baan en gezin niet aan kan. Het schrijnende is dat ik nog heel veel van hem hou en dat heeft al heel veel keren gemaakt dat ik het toch ging proberen, maar ik geloof er niet meer in. En nu ik de knoop dan echt doorhak belooft hij de wereld en zijn alle twijfels echt weg en lijkt alles mogelijk, maar ik weet gewoon dat het niet zo is. Ik ben zo teleurgesteld want als ik ergens mijn best voor heb gedaan dan is het wel voorr hem, voor ons gezin. En toch is alles kapot omdat ik het leven met steeds negativiteit, onvoorspelbaarheid en het verschil in toekomstdromen niet meer trek. Dat ik het niet meer trek dat er steeds zoveel drama en spanning, ook niet voor ons kind. Ik weet dat mijn man het wil, maar gewoon niet aankan.
Hij wilde geen knoop doorhakken en heeft de beslissing bij mij gelaten en nu gaat hij in de positie staan dat hij het toch nog wel wil. Ik word en wanhopig van en vind het niet eerlijk dat ik nu de schuld krijg, terwijl ik het gewoon niet meer trek en er ongelukkig van wordt en hij ook al zo lang ongelukkig is. Ik hoop echt dat hij snel tot inzicht komt dat dit het beste is, ook al houden we nog van elkaar.
Is er iemand die hier ervaring mee heeft en kan vertellen wat bij hem of haar geholpen heeft om los te komen van elkaar en een nieuw leven te bouwen waar ieder elkaars geluk gunt (en de best mogelijke ouders te zijn voor de betrokken kinderen)?
maandag 6 maart 2017 om 17:10
quote:turquasi schreef op 06 maart 2017 @ 16:55:
gaaaa, het word al zwaar zat omdat hij de vader van je kind blijft, but for god's sake, gaaa
gun jezelf een leuk leven en op zijn tijd een leuke man
+1
Dit wordt nooit een leuke relatie. Iemand die zo met zichzelf bezig is en niet KAN veranderen, ook al zou hij het willen. Been there, done that.
gaaaa, het word al zwaar zat omdat hij de vader van je kind blijft, but for god's sake, gaaa
gun jezelf een leuk leven en op zijn tijd een leuke man
+1
Dit wordt nooit een leuke relatie. Iemand die zo met zichzelf bezig is en niet KAN veranderen, ook al zou hij het willen. Been there, done that.
maandag 6 maart 2017 om 17:13
Ergens snap ik je teleurstelling wel in relatie tot de verwachting die je eerder had over je relatie. Ik snap echter die teleurstelling niet zo in je huidige positie. Waarom speelt dat uberhaupt nog mee in je afweging. En waarom laat je te het nog steeds van hem afhangen?
Je hebt ongetwijfeld ook mooie dingen beleefd in je relatie. Er is een mooi kind uit voortgekomen en jullie kunnen ook nog redelijk met elkaar overweg nadat jullie uit elkaar zijn gegaan. Je hebt erg veel gedaan om te kijken of je van jouw kant de relatie werkend kon krijgen. Dat is niet gelukt en je weet nu ook dat het dus daar niet aan ligt, maar in hem zelf zit. Dan zijn je pogingen niet voor niets geweest (als je dat allemaal niet had gedaan had je nu waarschijnlijk een topic geopend met de vraag of je niet meer had moeten doen, of je was nog steeds ongelukkig en onwetend bij elkaar). Je hebt hierdoor een veel beter besef gekregen wat er voor jullie wel en niet mogelijk is en wat jij zelf nodig hebt. En je weet nu ook dat je met hem niet gelukkig kan worden en dat je hem, wat dat betreft, ook niet gelukkig kan maken. Jij moet nu verder met jezelf gelukkig maken en zorgen dat je kind samen met jou gelukkig is.
Het lijkt alsof je alleen kijkt naar wat je er in gestopt hebt en dat vergelijkt wat er niet uit is gekomen. Die vergelijking heeft bij voorbaat een negatieve uitkomst.
Je hebt ongetwijfeld ook mooie dingen beleefd in je relatie. Er is een mooi kind uit voortgekomen en jullie kunnen ook nog redelijk met elkaar overweg nadat jullie uit elkaar zijn gegaan. Je hebt erg veel gedaan om te kijken of je van jouw kant de relatie werkend kon krijgen. Dat is niet gelukt en je weet nu ook dat het dus daar niet aan ligt, maar in hem zelf zit. Dan zijn je pogingen niet voor niets geweest (als je dat allemaal niet had gedaan had je nu waarschijnlijk een topic geopend met de vraag of je niet meer had moeten doen, of je was nog steeds ongelukkig en onwetend bij elkaar). Je hebt hierdoor een veel beter besef gekregen wat er voor jullie wel en niet mogelijk is en wat jij zelf nodig hebt. En je weet nu ook dat je met hem niet gelukkig kan worden en dat je hem, wat dat betreft, ook niet gelukkig kan maken. Jij moet nu verder met jezelf gelukkig maken en zorgen dat je kind samen met jou gelukkig is.
Het lijkt alsof je alleen kijkt naar wat je er in gestopt hebt en dat vergelijkt wat er niet uit is gekomen. Die vergelijking heeft bij voorbaat een negatieve uitkomst.
maandag 6 maart 2017 om 17:13
maandag 6 maart 2017 om 17:15
Dit wordt alleen maar erger,weet ik uit eigen ervaring,kind wordt ouder,krijgt eigen mening,papa steeds ruzie met kind omdat kind geen rekening met papa zijn beperkingen kan houden,Mijn kinderen zien hun vader zelden,valt niet mee te leven,alles moet op zijn manier en anders is hij niet te genieten.
maandag 6 maart 2017 om 17:29
Ik denk dat jullie reacties voor mij helder maken dat ik het vooral nu ook moeilijk vind dat hij me verwijt het op te geven en niet ziet dat ik er zoveel voor gedaan heb. En inderdaad er waren ook mooie dingen en ik zou onze zoon voor geen goud in de wereld willen missen, maar het doet me zo'n verdriet dat het ons niet gelukt is ondanks alles. Het voelt toch als falen en dat hij me nu de schuld geeft en net doet of hij het wel allemaal wil en kan maakt me boos. Maar goed het is de laatste keer dat hij me ergens onterecht de schuld van kan geven, dus misschien moet ik hem die dan nog gunnen en me nu op mezelf richten. Maar het is moeilijk zolang hij mijn beslissing niet accepteert. En ik ben zo moe, zo teleurgesteld en boos en tegelijkertijd zo onzeker over wat de toekomst brengt. Maar ik weet dat als ik durf te vertrouwen op mezelf en mijn familie en lieve vrienden dat ik dan sterker word en mezelf zal terugvinden en er een huis voor terug krijg zonder spanning en waar ik mensen die me lief zijn gewoon kan ontvangen zonder dat iedereen daarvan in een kramp hoeft te schieten. Dat gun ik mezelf en mijn kind. Maar ik vind het ook zo verdrietig dat hij een kind moet zijn van gescheiden ouders.
maandag 6 maart 2017 om 17:46
Ik heb ook lang in een relatie gezeten waarbinnen ik me verantwoordelijk voelde om de relatie als het ware in mijn eentje te dragen zodat de ander gelegenheid had om zich tot een (geestelijk) gezond persoon te ontwikkelen. Dat is uiteindelijk niet gelukt omdat het er gewoon niet in zat (of we gewoon niet de personen waren die dat met elkaar konden bereiken). Het voelde enerzijds als opgeven, maar anderzijds ook als vrij laten. En ik draag de overtuiging met me mee dat ik er alles ingestopt heb wat ik kon en dat ze zonder mij ongelukkiger was geweest dan met mij. Gelukkig ziet zij dat ook zo, ik zou het er ook moeilijker mee hebben gehad als ze een verwijtend standpunt had ingenomen. Maar los daarvan zag ze natuurlijk ook dingen anders/niet.
Ik heb echt een tijdje moeten calibreren daarna voordat ik weer lekker mezelf kon zijn. Maar ik merkte al wel heel snel dat ik er veel meer energie van had gekregen en veel lekkerder in mijn vel begon te zitten. Jarenlang op je tenen lopen doet veel met je en kost ontzettend veel energie. Dus geniet van dat vooruitzicht dat dat allemaal beter wordt en dat je dus ook meer energie krijgt om hier mee om te gaan.
Voor je zoon zou ik me echt geen zorgen maken. Als jij er voor hem bent en hij kan een redelijke verstandhouding houden met zijn vader denk ik niet dat hij er wakker van ligt dat hij 'een product is van gescheiden ouders'. Het gaat om gelukkig zijn met elkaar en niet om het naamkaartje aan je gezinssamenstelling.
Ik heb echt een tijdje moeten calibreren daarna voordat ik weer lekker mezelf kon zijn. Maar ik merkte al wel heel snel dat ik er veel meer energie van had gekregen en veel lekkerder in mijn vel begon te zitten. Jarenlang op je tenen lopen doet veel met je en kost ontzettend veel energie. Dus geniet van dat vooruitzicht dat dat allemaal beter wordt en dat je dus ook meer energie krijgt om hier mee om te gaan.
Voor je zoon zou ik me echt geen zorgen maken. Als jij er voor hem bent en hij kan een redelijke verstandhouding houden met zijn vader denk ik niet dat hij er wakker van ligt dat hij 'een product is van gescheiden ouders'. Het gaat om gelukkig zijn met elkaar en niet om het naamkaartje aan je gezinssamenstelling.
maandag 6 maart 2017 om 17:47
Ik vond het ook gigantisch oneerlijk naar de kinderen toe, dat we ze een laffe streek leverden door uit elkaar te gaan. Tot iemand tegen me zei: geloof me, er gebeuren veeeeel laffere dingen dan uit elkaar gaan met de beste bedoelingen.
Het is ontzettend balen dat het niet gelukt is, maar op de lange termijn zul je je echt beter voelen. En dat heeft ook zijn weerslag op jullie zoon.
Het is ontzettend balen dat het niet gelukt is, maar op de lange termijn zul je je echt beter voelen. En dat heeft ook zijn weerslag op jullie zoon.
maandag 6 maart 2017 om 17:50
quote:qol schreef op 06 maart 2017 @ 17:29:
Ik denk dat jullie reacties voor mij helder maken dat ik het vooral nu ook moeilijk vind dat hij me verwijt het op te geven en niet ziet dat ik er zoveel voor gedaan heb. Sec gezien geef jij het nu op, dat klopt toch? Hang daar geen waardeoordeel meer aan: je hebt het echt geprobeerd, je echt ingezet (samen trouwens, niet alleen jij dus) en nu kom jíj tot de conclusie dat het echt op is, het echt niet zal werken (voor jou). Natuurlijk is het fijn als je dat samen kunt beslissen en je er dus ook samen de verantwoording voor kunt dragen, maar zo is het blijkbaar niet. Dus ga ervoor staan dat jíj deze beslissing maakt, draag het.
Ik denk dat jullie reacties voor mij helder maken dat ik het vooral nu ook moeilijk vind dat hij me verwijt het op te geven en niet ziet dat ik er zoveel voor gedaan heb. Sec gezien geef jij het nu op, dat klopt toch? Hang daar geen waardeoordeel meer aan: je hebt het echt geprobeerd, je echt ingezet (samen trouwens, niet alleen jij dus) en nu kom jíj tot de conclusie dat het echt op is, het echt niet zal werken (voor jou). Natuurlijk is het fijn als je dat samen kunt beslissen en je er dus ook samen de verantwoording voor kunt dragen, maar zo is het blijkbaar niet. Dus ga ervoor staan dat jíj deze beslissing maakt, draag het.
maandag 6 maart 2017 om 17:52
Het is makkelijker jou de schuld te geven dan zijn eigen tekortkomingen onder ogen te zien.
Ik heb meer aspergers gezien die, toen vrouw de stekker eruit trok, wel ineens van alles wilden. En hun eigen tekortkomingen op vrouw projecteren.
Zoon heeft meer aan een jou vol energie dan een compleet gezin waarin iedereen miserabel is.
Ik heb meer aspergers gezien die, toen vrouw de stekker eruit trok, wel ineens van alles wilden. En hun eigen tekortkomingen op vrouw projecteren.
Zoon heeft meer aan een jou vol energie dan een compleet gezin waarin iedereen miserabel is.
maandag 6 maart 2017 om 18:02
quote:S-Groot schreef op 06 maart 2017 @ 17:50:
[...]
Sec gezien geef jij het nu op, dat klopt toch? Hang daar geen waardeoordeel meer aan: je hebt het echt geprobeerd, je echt ingezet (samen trouwens, niet alleen jij dus) en nu kom jíj tot de conclusie dat het echt op is, het echt niet zal werken (voor jou). Natuurlijk is het fijn als je dat samen kunt beslissen en je er dus ook samen de verantwoording voor kunt dragen, maar zo is het blijkbaar niet. Dus ga ervoor staan dat jíj deze beslissing maakt, draag het.
Dit. En is opgeven zo negatief?
Jullie kindje wordt ouder en zal ook meer van de spanningen meekrijgen. Zou hij gelukkiger zijn als jullie samenblijven?
Jullie hebben nu al zo lang en veel geprobeerd dat het begrijpelijk is dat je nu opgeeft.
[...]
Sec gezien geef jij het nu op, dat klopt toch? Hang daar geen waardeoordeel meer aan: je hebt het echt geprobeerd, je echt ingezet (samen trouwens, niet alleen jij dus) en nu kom jíj tot de conclusie dat het echt op is, het echt niet zal werken (voor jou). Natuurlijk is het fijn als je dat samen kunt beslissen en je er dus ook samen de verantwoording voor kunt dragen, maar zo is het blijkbaar niet. Dus ga ervoor staan dat jíj deze beslissing maakt, draag het.
Dit. En is opgeven zo negatief?
Jullie kindje wordt ouder en zal ook meer van de spanningen meekrijgen. Zou hij gelukkiger zijn als jullie samenblijven?
Jullie hebben nu al zo lang en veel geprobeerd dat het begrijpelijk is dat je nu opgeeft.
maandag 6 maart 2017 om 18:11
Alsof je het over mijn ex hebt, alleen heeft hij geen Asperger, maar een persoonlijkheidsstoornis. De verwijten, het niet willen accepteren...dat alles speelt nu, bijna twee jaar nadat ik besloot dat ik niet meer verder wilde met hem, dat ik op was van het maar blijven proberen, nog steeds een rol. Hij is nog steeds enorm boos op mij omdat ik de knoop doorgehakt heb, ondanks dat hij me keer op keer gedreigd had op te stappen. Ook een nieuwe relatie aan zijn kant heeft dat niet veranderd. Ik hoop van harte dat jouw ex dat loslaten eerder gaat lukken. Hier is afspraken maken en dingen afstemmen nog steeds dramatisch.
Misschien is het een goed idee om eens met een psycholoog of praktijkondersteuner oid te praten, hoe je dit voor jezelf een plaats kan geven. En bedenk je, hem kun je niet veranderen, stop die energie beter in jezelf.
Overigens is mijn leven een stuk leuker zonder hem. Dochter zit goed in haar vel, de momenten met haar vader (omgangsregeling) gaan voor haar goed. De onderlinge communicatie tussen hem en mij niet, maar stom genoeg went ook dat. Leg zoveel mogelijk vast qua omgang en afspraken, "in overleg" werkt hier dus niet. Werkt denk ik sowieso niet zolang een van beiden nog zo boos is.
Misschien is het een goed idee om eens met een psycholoog of praktijkondersteuner oid te praten, hoe je dit voor jezelf een plaats kan geven. En bedenk je, hem kun je niet veranderen, stop die energie beter in jezelf.
Overigens is mijn leven een stuk leuker zonder hem. Dochter zit goed in haar vel, de momenten met haar vader (omgangsregeling) gaan voor haar goed. De onderlinge communicatie tussen hem en mij niet, maar stom genoeg went ook dat. Leg zoveel mogelijk vast qua omgang en afspraken, "in overleg" werkt hier dus niet. Werkt denk ik sowieso niet zolang een van beiden nog zo boos is.
At the end of each day, life should ask: "Do you want to save changes?"
maandag 6 maart 2017 om 20:30
Het klopt dat we er allebei ons best voor hebben gedaan, maar dat blijkt niet genoeg helaas. Ik denk dat ik voor mezelf vast moet houden aan het feit dat ik alles heb gedaan dat in mijn macht lag, maar dat hij ik er op de lange termijn allebei gelukkiger van worden om een eigen leven te hebben. Hoop niet dat het jarenlang verwijten blijft zoals bij jou Olivia Moore. Kan het moeilijk inschatten. Hoop dat een goede vertstandhouding als ouders hem meer waard is dan zijn verwijten.
maandag 6 maart 2017 om 21:02
maandag 6 maart 2017 om 22:54
Nadat het duidelijk was dat het echt over was is hij vertrokken met zijn kleding en administratie en heeft zelfs nooit meer zijn overige spullen opgehaald. (Ik heb dus een mooie collectie gereedschap ) Hij is het type van weglopen-dan-is-het-er-niet. Je zal zelf heel duidelijk moeten zijn want bij enige twijfel zal hij aan je blijven trekken. Mijn ex kon niet tegen verandering en een echtscheiding is een hele grote verandering.
Het heeft bij mij een jaar of twee geduurd voordat ik echt klaar met de afronding van de relatie was. Heb hulp gekregen daarbij omdat er een reden is waarom ik in deze relatie bleef zitten. De afhandeling van mijn scheiding loopt al ruim drie jaar omdat hij niets regelt en ik niet alles kan regelen zonder hem(handtekening ofzo). Hij is enorm laks en heeft deurwaarders achter zich aan terwijl hij echt geld genoeg heeft. Gewoon te laks om bijv, abonnementen te beëindigen maar wel stoppen met betalen. Elke keer krijg ik weer met hem te maken omdat er iets nog niet is afgehandeld of er een deurwaarder voor de deur staat omdat de rekening op zijn naam maar mijn adres staat. Inmiddels kan ik mijn schouders erover ophalen. De deurwaarder krijgt een mooie brief mee met bewijs echtscheiding en bewijs dat ex niet meer bij mij staat Ingeschreven. Verder zoeken zij het maar uit. Ik heb nu nog slechts een lijst met vijf punten om af te handelen dus het einde is in zicht! Wij waren trouwens 15 jaar samen.
Het heeft bij mij een jaar of twee geduurd voordat ik echt klaar met de afronding van de relatie was. Heb hulp gekregen daarbij omdat er een reden is waarom ik in deze relatie bleef zitten. De afhandeling van mijn scheiding loopt al ruim drie jaar omdat hij niets regelt en ik niet alles kan regelen zonder hem(handtekening ofzo). Hij is enorm laks en heeft deurwaarders achter zich aan terwijl hij echt geld genoeg heeft. Gewoon te laks om bijv, abonnementen te beëindigen maar wel stoppen met betalen. Elke keer krijg ik weer met hem te maken omdat er iets nog niet is afgehandeld of er een deurwaarder voor de deur staat omdat de rekening op zijn naam maar mijn adres staat. Inmiddels kan ik mijn schouders erover ophalen. De deurwaarder krijgt een mooie brief mee met bewijs echtscheiding en bewijs dat ex niet meer bij mij staat Ingeschreven. Verder zoeken zij het maar uit. Ik heb nu nog slechts een lijst met vijf punten om af te handelen dus het einde is in zicht! Wij waren trouwens 15 jaar samen.
maandag 6 maart 2017 om 23:48
Bedankt voor je antwoord kippetje: geen twijfel laten zien dus. Gelukkig is die er nu ook echt niet, maar vrees wel voor het moment dat ik hem weer ga missen en de rouwfase echt begint om het een plek te geven dat dit niet is geworden van wat ik er van had gehoopt en gedroomd. Wellicht inderdaad goed om te onderzoeken van waaruit dat ik zo lang heb willen blijven vechten. Voor nu denk ik uit liefde, omdat ik lang niet wist dat het iets blijvends zou zijn, uit angst samen te mislukken, uit angst om hem aan zijn lot over te laten, vanuit het beeld dat je de ander onvoorwaardelijk lief moet hebben, uit angst voor een gebroken gezin en het beschadigen van wie me lief zijn, omdat ik dacht dat liefde alles kan overwinnen, omdat ik te sterk me verantwoordelijk voelde en vanuit een messiascomplex: ik was zo arrogant om te denken dat ik hem wel zou redden. Zou een psycholoog me daar nog grote inzichten in kunnen geven? Want feit is wel dat ik nooit meer zo vervreemd wil raken van mezelf en mijn behoeften als ik nu was. Daar was ik zelf bij he, wil niet huillie huillie doen, want ik heb dat zelf laten gebeuren dat heeft hij niet van me gevraagd. Het was zo confronterend dat de relatietherapeut vroeg: en wat wil jij voor jezelf buiten je werk en gezin en dat het me zoveel moeite koste om dat op het spoor te komen. Gelukkig heb ik wel het idee mezelf weer wat meer te vinden...
dinsdag 7 maart 2017 om 00:15
quote:shifty schreef op 06 maart 2017 @ 17:13:
Ergens snap ik je teleurstelling wel in relatie tot de verwachting die je eerder had over je relatie. Ik snap echter die teleurstelling niet zo in je huidige positie. Waarom speelt dat uberhaupt nog mee in je afweging. En waarom laat je te het nog steeds van hem afhangen?
Je hebt ongetwijfeld ook mooie dingen beleefd in je relatie. Er is een mooi kind uit voortgekomen en jullie kunnen ook nog redelijk met elkaar overweg nadat jullie uit elkaar zijn gegaan. Je hebt erg veel gedaan om te kijken of je van jouw kant de relatie werkend kon krijgen. Dat is niet gelukt en je weet nu ook dat het dus daar niet aan ligt, maar in hem zelf zit. Dan zijn je pogingen niet voor niets geweest (als je dat allemaal niet had gedaan had je nu waarschijnlijk een topic geopend met de vraag of je niet meer had moeten doen, of je was nog steeds ongelukkig en onwetend bij elkaar). Je hebt hierdoor een veel beter besef gekregen wat er voor jullie wel en niet mogelijk is en wat jij zelf nodig hebt. En je weet nu ook dat je met hem niet gelukkig kan worden en dat je hem, wat dat betreft, ook niet gelukkig kan maken. Jij moet nu verder met jezelf gelukkig maken en zorgen dat je kind samen met jou gelukkig is.
Het lijkt alsof je alleen kijkt naar wat je er in gestopt hebt en dat vergelijkt wat er niet uit is gekomen. Die vergelijking heeft bij voorbaat een negatieve uitkomst.Mooie post.
Ergens snap ik je teleurstelling wel in relatie tot de verwachting die je eerder had over je relatie. Ik snap echter die teleurstelling niet zo in je huidige positie. Waarom speelt dat uberhaupt nog mee in je afweging. En waarom laat je te het nog steeds van hem afhangen?
Je hebt ongetwijfeld ook mooie dingen beleefd in je relatie. Er is een mooi kind uit voortgekomen en jullie kunnen ook nog redelijk met elkaar overweg nadat jullie uit elkaar zijn gegaan. Je hebt erg veel gedaan om te kijken of je van jouw kant de relatie werkend kon krijgen. Dat is niet gelukt en je weet nu ook dat het dus daar niet aan ligt, maar in hem zelf zit. Dan zijn je pogingen niet voor niets geweest (als je dat allemaal niet had gedaan had je nu waarschijnlijk een topic geopend met de vraag of je niet meer had moeten doen, of je was nog steeds ongelukkig en onwetend bij elkaar). Je hebt hierdoor een veel beter besef gekregen wat er voor jullie wel en niet mogelijk is en wat jij zelf nodig hebt. En je weet nu ook dat je met hem niet gelukkig kan worden en dat je hem, wat dat betreft, ook niet gelukkig kan maken. Jij moet nu verder met jezelf gelukkig maken en zorgen dat je kind samen met jou gelukkig is.
Het lijkt alsof je alleen kijkt naar wat je er in gestopt hebt en dat vergelijkt wat er niet uit is gekomen. Die vergelijking heeft bij voorbaat een negatieve uitkomst.Mooie post.