Relaties
alle pijlers
Zo teleurgesteld
maandag 6 maart 2017 om 16:49
Graag zoek ik hier wat steun om mijn gedachten en gevoelens op een rij te zetten.
Na bijna 14 jaar heb ik besloten om een punt achter mijn relatie en daarmee huwelijk te zetten. De dromen over de toekomst zijn te verschillend.
We spraken altijd over het krijgen van twee kindjes, maar na de eerste kwam man daar al heel snel op terug. Hij trok het niet: naast een zware baan was de overschakeling naar een gezinsleven waarin je niet altijd zomaar op stand-by kan naar je werk reden voor een burnout. Na veel aandringen zocht hij daarvoor hulp maar de balans in zorg bleef tot een half jaar terug (zoon is nu 4) erg verstoord. Wel waren er geen consessies te maken in zijn baan die veel te zwaar bleef. Ik koos na veel aandringen voor een baan met minder avond-en weekendwerk om het schip recht te houden. Mijn man wilde geen tweede maar bleef daar vaag over. Het deed me veel verdriet, maar ik legde erbij neer.
We kozen er voor om te verhuizen dichter naar het nieuwe werk van man en vlakbij familie en vrienden. Mij deed dat erg goed omdat ik mijn sociale contacten weer meer invulling kon geven, maar de verwachte extra energie door sterk afgenomen reistijd bij man bleef uit. Ook was hij ontevreden over het huis dat we uiteindelijk kochten omdat ons droomhuis al verkocht was voordat wij konden kopen en we daarna onze kopers niet wilden laten gaan. Hij koos mee voor dit huis,maar kwam erop terug na het tekenen van de koopakte maar liet het toch doorlopen.
In mei trokken we in ons nieuwe huis. Ik had de hoop dat daarmee eindelijk rust zou komen, maar in juni stelde hij onze relatie in vraag.
Na een goede zomer met veel gesprekken en rust dacht ik dat het weer goed zat, maar in september in de eerste week dat hij weer werkte begon hij weer over al zijn twijfels. Relatietherapie volgde en al snel bleek dat man Asperger had, wat hij zelf vermoedde. Dat was enerzijds een opluchting dat alles wat zwaar op onze relatie woog niet normaal was, maar maakte ook duidelijk dat de rust waar ik naar streefde nooit zou komen. Er volgde vele maanden van felle ruzies, veel verwijten en van mijn kant was de rek er helemaal uit omdat ik mezelf veel te veel had weggecijferd en was kwijt geraakt wat ik nu wilde en nodig had en hij allerlei kritiek had over intimiteit en mijn manier van reageren op hem, over mijn gebrek aan energie. Maar ik wad gewoon op.
In november na een ruzie op mijn verjaardag waar hij onder het oog van mijn ouders het huis uitliep met een koffer brak er iets in me. Ik ging uit huis en kon in een ander huis. Daarna liepen de gesprekken door, was er al snel gemis en was er een soort van lat-relatie waar ons kind zich gelukkig allemaal goed staande in hield. Het lijkt nu als ik het wil, hij het niet wil en andersom. Maar mijn conclusie is dat hij het niet kan een normaal gezinsleven en dat het altijd spanning en stress zal geven en op de tenen lopen. Ik om zijn buien te voorkomen waarin hij regide wordt en om zich heen slaat, hij omdat hij vreselijk zijn best doet maar de druk van een zware baan en gezin niet aan kan. Het schrijnende is dat ik nog heel veel van hem hou en dat heeft al heel veel keren gemaakt dat ik het toch ging proberen, maar ik geloof er niet meer in. En nu ik de knoop dan echt doorhak belooft hij de wereld en zijn alle twijfels echt weg en lijkt alles mogelijk, maar ik weet gewoon dat het niet zo is. Ik ben zo teleurgesteld want als ik ergens mijn best voor heb gedaan dan is het wel voorr hem, voor ons gezin. En toch is alles kapot omdat ik het leven met steeds negativiteit, onvoorspelbaarheid en het verschil in toekomstdromen niet meer trek. Dat ik het niet meer trek dat er steeds zoveel drama en spanning, ook niet voor ons kind. Ik weet dat mijn man het wil, maar gewoon niet aankan.
Hij wilde geen knoop doorhakken en heeft de beslissing bij mij gelaten en nu gaat hij in de positie staan dat hij het toch nog wel wil. Ik word en wanhopig van en vind het niet eerlijk dat ik nu de schuld krijg, terwijl ik het gewoon niet meer trek en er ongelukkig van wordt en hij ook al zo lang ongelukkig is. Ik hoop echt dat hij snel tot inzicht komt dat dit het beste is, ook al houden we nog van elkaar.
Is er iemand die hier ervaring mee heeft en kan vertellen wat bij hem of haar geholpen heeft om los te komen van elkaar en een nieuw leven te bouwen waar ieder elkaars geluk gunt (en de best mogelijke ouders te zijn voor de betrokken kinderen)?
Na bijna 14 jaar heb ik besloten om een punt achter mijn relatie en daarmee huwelijk te zetten. De dromen over de toekomst zijn te verschillend.
We spraken altijd over het krijgen van twee kindjes, maar na de eerste kwam man daar al heel snel op terug. Hij trok het niet: naast een zware baan was de overschakeling naar een gezinsleven waarin je niet altijd zomaar op stand-by kan naar je werk reden voor een burnout. Na veel aandringen zocht hij daarvoor hulp maar de balans in zorg bleef tot een half jaar terug (zoon is nu 4) erg verstoord. Wel waren er geen consessies te maken in zijn baan die veel te zwaar bleef. Ik koos na veel aandringen voor een baan met minder avond-en weekendwerk om het schip recht te houden. Mijn man wilde geen tweede maar bleef daar vaag over. Het deed me veel verdriet, maar ik legde erbij neer.
We kozen er voor om te verhuizen dichter naar het nieuwe werk van man en vlakbij familie en vrienden. Mij deed dat erg goed omdat ik mijn sociale contacten weer meer invulling kon geven, maar de verwachte extra energie door sterk afgenomen reistijd bij man bleef uit. Ook was hij ontevreden over het huis dat we uiteindelijk kochten omdat ons droomhuis al verkocht was voordat wij konden kopen en we daarna onze kopers niet wilden laten gaan. Hij koos mee voor dit huis,maar kwam erop terug na het tekenen van de koopakte maar liet het toch doorlopen.
In mei trokken we in ons nieuwe huis. Ik had de hoop dat daarmee eindelijk rust zou komen, maar in juni stelde hij onze relatie in vraag.
Na een goede zomer met veel gesprekken en rust dacht ik dat het weer goed zat, maar in september in de eerste week dat hij weer werkte begon hij weer over al zijn twijfels. Relatietherapie volgde en al snel bleek dat man Asperger had, wat hij zelf vermoedde. Dat was enerzijds een opluchting dat alles wat zwaar op onze relatie woog niet normaal was, maar maakte ook duidelijk dat de rust waar ik naar streefde nooit zou komen. Er volgde vele maanden van felle ruzies, veel verwijten en van mijn kant was de rek er helemaal uit omdat ik mezelf veel te veel had weggecijferd en was kwijt geraakt wat ik nu wilde en nodig had en hij allerlei kritiek had over intimiteit en mijn manier van reageren op hem, over mijn gebrek aan energie. Maar ik wad gewoon op.
In november na een ruzie op mijn verjaardag waar hij onder het oog van mijn ouders het huis uitliep met een koffer brak er iets in me. Ik ging uit huis en kon in een ander huis. Daarna liepen de gesprekken door, was er al snel gemis en was er een soort van lat-relatie waar ons kind zich gelukkig allemaal goed staande in hield. Het lijkt nu als ik het wil, hij het niet wil en andersom. Maar mijn conclusie is dat hij het niet kan een normaal gezinsleven en dat het altijd spanning en stress zal geven en op de tenen lopen. Ik om zijn buien te voorkomen waarin hij regide wordt en om zich heen slaat, hij omdat hij vreselijk zijn best doet maar de druk van een zware baan en gezin niet aan kan. Het schrijnende is dat ik nog heel veel van hem hou en dat heeft al heel veel keren gemaakt dat ik het toch ging proberen, maar ik geloof er niet meer in. En nu ik de knoop dan echt doorhak belooft hij de wereld en zijn alle twijfels echt weg en lijkt alles mogelijk, maar ik weet gewoon dat het niet zo is. Ik ben zo teleurgesteld want als ik ergens mijn best voor heb gedaan dan is het wel voorr hem, voor ons gezin. En toch is alles kapot omdat ik het leven met steeds negativiteit, onvoorspelbaarheid en het verschil in toekomstdromen niet meer trek. Dat ik het niet meer trek dat er steeds zoveel drama en spanning, ook niet voor ons kind. Ik weet dat mijn man het wil, maar gewoon niet aankan.
Hij wilde geen knoop doorhakken en heeft de beslissing bij mij gelaten en nu gaat hij in de positie staan dat hij het toch nog wel wil. Ik word en wanhopig van en vind het niet eerlijk dat ik nu de schuld krijg, terwijl ik het gewoon niet meer trek en er ongelukkig van wordt en hij ook al zo lang ongelukkig is. Ik hoop echt dat hij snel tot inzicht komt dat dit het beste is, ook al houden we nog van elkaar.
Is er iemand die hier ervaring mee heeft en kan vertellen wat bij hem of haar geholpen heeft om los te komen van elkaar en een nieuw leven te bouwen waar ieder elkaars geluk gunt (en de best mogelijke ouders te zijn voor de betrokken kinderen)?
dinsdag 7 maart 2017 om 10:11
Mijn ex heeft ook Asperger, de diagnose kreeg hij toen wij al uit elkaar waren. Maar de spanningen etc waren al hoog opgelopen, omdat we de laatste periode van onze relatie steeds minder op 1 lijn zaten. (in het begin speelde dit niet, dit herhaalde zich in de relatie die hij daarna met iemand anders kreeg, in het begin helemaal leuk,uiteindelijk trok ook zij het niet meer).
Hij ging over alles de strijd aan, zo vermoeiend. Ik begreep hem totaal niet meer, en hij dus mij ook niet. Dan is het dus beter om uit elkaar te gaan,ik was op, zo helemaal op. En geloof me, ik heb er alles aan gedaan, maar het moet wel van 2 kanten komen.
Nu zijn we al heel wat jaren uit elkaar, en vanwege de kinderen nog wel wat contact, maar ook dit gaat nog steeds uiterst moeizaam. De kinderen zijn al wat ouder, oudste woont inmiddels op zichzelf en komt paar keer per jaar bij haar vader. Loopt tegen dezelfde problemen aan,als ik destijds en de jongste begint er ook al over en denkt er ook over om nog maar sporadisch te gaan. ( heb nooit lelijk over hun vader gesproken, maar zij liepen zelf tegen situaties en problemen met hun vader aan). Dus uiteindelijk zal ons contact wel minder worden. Ik heb wel eens gedacht, het maakt niet uit dat we uit elkaar zijn,want de problemen blijven, maar toch zit je niet dagelijks in deze situatie en kun je er toch wat afstand van nemen en dat geldt ook voor de kinderen. Er komt dan toch meer rust, en dat is ook in het belang van de kinderen)
Ook mijn ex beschuldigt mij van alles, In het begin werd ik daar erg verdrietig boos en machteloos van. Inmiddels ben ik het gewend, weet ik dat het allemaal uitkomt dat het niet klopt wat hij zegt, en haal ik mijn schouders er over op en denk zoek het maar uit. maar daar is wel een poosje overheen gegaan.
Ik wens je heel veel succes, ook een scheiding is niet makkelijk, want uiteindelijk blijf je toch met hem verbonden (de eerste jaren) vanwege jullie kind, maar je hebt veel meer momenten van rust en dan kom je er wel.
Hij ging over alles de strijd aan, zo vermoeiend. Ik begreep hem totaal niet meer, en hij dus mij ook niet. Dan is het dus beter om uit elkaar te gaan,ik was op, zo helemaal op. En geloof me, ik heb er alles aan gedaan, maar het moet wel van 2 kanten komen.
Nu zijn we al heel wat jaren uit elkaar, en vanwege de kinderen nog wel wat contact, maar ook dit gaat nog steeds uiterst moeizaam. De kinderen zijn al wat ouder, oudste woont inmiddels op zichzelf en komt paar keer per jaar bij haar vader. Loopt tegen dezelfde problemen aan,als ik destijds en de jongste begint er ook al over en denkt er ook over om nog maar sporadisch te gaan. ( heb nooit lelijk over hun vader gesproken, maar zij liepen zelf tegen situaties en problemen met hun vader aan). Dus uiteindelijk zal ons contact wel minder worden. Ik heb wel eens gedacht, het maakt niet uit dat we uit elkaar zijn,want de problemen blijven, maar toch zit je niet dagelijks in deze situatie en kun je er toch wat afstand van nemen en dat geldt ook voor de kinderen. Er komt dan toch meer rust, en dat is ook in het belang van de kinderen)
Ook mijn ex beschuldigt mij van alles, In het begin werd ik daar erg verdrietig boos en machteloos van. Inmiddels ben ik het gewend, weet ik dat het allemaal uitkomt dat het niet klopt wat hij zegt, en haal ik mijn schouders er over op en denk zoek het maar uit. maar daar is wel een poosje overheen gegaan.
Ik wens je heel veel succes, ook een scheiding is niet makkelijk, want uiteindelijk blijf je toch met hem verbonden (de eerste jaren) vanwege jullie kind, maar je hebt veel meer momenten van rust en dan kom je er wel.
dinsdag 7 maart 2017 om 10:24
quote:ella70 schreef op 06 maart 2017 @ 17:15:
Dit wordt alleen maar erger,weet ik uit eigen ervaring,kind wordt ouder,krijgt eigen mening,papa steeds ruzie met kind omdat kind geen rekening met papa zijn beperkingen kan houden,Mijn kinderen zien hun vader zelden,valt niet mee te leven,alles moet op zijn manier en anders is hij niet te genieten.
Heel herkenbaar. Hier probeerden ze toch nog (op aanraden van mij) zoveel mogelijk rekening te houden met papa. Geef tijdig door als je het weekend bij hem bent , dat je een feestje, etentje of weet ik veel wat hebt. Want hij vindt het lastig om met veranderingen om te gaan, ok daar houden we dan zoveel mogelijk rekening mee, maar dan nog krijgt hij het voor elkaar om de boel in de war te schoppen.
Vraagt aan mij of ik alles op papier wil zetten (lees mail of app), dan doe ik dat, leest hij het niet, of met weinig interesse(dringt niet door dan), of hij vergeet het op te schrijven, en dan is het weer bal omdat hij het niet weet. En krijgt ook vaak het kind de schuld, tja en dan kom ik echt wel in opstand,Asperger of niet, hij schuift altijd een ander wat in zijn schoenen, maar van de kinderen blijf je af (tenzij ze natuurlijk echt zelf de fout ingingen, maar meestal is dat niet zo). Oudste gaat amper nog , eens inde 2 mnd of zo,jongste is denk ik binnenkort er ook wel klaar mee.
En ja idd alles moet op zijn manier, ik snap het ergens wel ,door die Asperger heeft hij moeite om op een bepaalde manier met dingen om te gaan, maar er zijn grenzen. En die stel ik dan ook (heb ik moeten leren hoor, want in het begin was dat echt niet makkelijk)
Dit wordt alleen maar erger,weet ik uit eigen ervaring,kind wordt ouder,krijgt eigen mening,papa steeds ruzie met kind omdat kind geen rekening met papa zijn beperkingen kan houden,Mijn kinderen zien hun vader zelden,valt niet mee te leven,alles moet op zijn manier en anders is hij niet te genieten.
Heel herkenbaar. Hier probeerden ze toch nog (op aanraden van mij) zoveel mogelijk rekening te houden met papa. Geef tijdig door als je het weekend bij hem bent , dat je een feestje, etentje of weet ik veel wat hebt. Want hij vindt het lastig om met veranderingen om te gaan, ok daar houden we dan zoveel mogelijk rekening mee, maar dan nog krijgt hij het voor elkaar om de boel in de war te schoppen.
Vraagt aan mij of ik alles op papier wil zetten (lees mail of app), dan doe ik dat, leest hij het niet, of met weinig interesse(dringt niet door dan), of hij vergeet het op te schrijven, en dan is het weer bal omdat hij het niet weet. En krijgt ook vaak het kind de schuld, tja en dan kom ik echt wel in opstand,Asperger of niet, hij schuift altijd een ander wat in zijn schoenen, maar van de kinderen blijf je af (tenzij ze natuurlijk echt zelf de fout ingingen, maar meestal is dat niet zo). Oudste gaat amper nog , eens inde 2 mnd of zo,jongste is denk ik binnenkort er ook wel klaar mee.
En ja idd alles moet op zijn manier, ik snap het ergens wel ,door die Asperger heeft hij moeite om op een bepaalde manier met dingen om te gaan, maar er zijn grenzen. En die stel ik dan ook (heb ik moeten leren hoor, want in het begin was dat echt niet makkelijk)
dinsdag 7 maart 2017 om 12:17
Wat klink je sterk namita. Hoop dat ik het ook leer om op een rustige manier mijn grenzen en die van zoon te bewaken. Ik hoop echt dat zoon, die dol is op zijn vader, van hem wel de ruimte krijgt die hij nodig heeft als hij ouder wordt. Voorlopig is het voorstel voor de omgangsregeling toch zo dat hij substantieel veel tijd bij zijn vader doorbrengt. Maar goed ik zie ook wel dat hij nu al in de rol staat van papa is de baas. En zo wil ik geen moeder zijn, dus als hij bij mij wel grenzen kent natuurlijk, maar meer ruimte ervaart om ook tot conpromissrn te komen dan zal dat als zoon ouder wordt zeker wel strijd geven.