Mannen...

Hi dames,



Dit is mijn allereerste topic op Viva, dus ik moet eerlijk toegeven dat het een beetje gek voelt om mijn verhaal zo te doen aan een laptop, maar goed.

Ik ben sinds 1,5 (ongeveer) samen met mijn vriend. Hij is he-le-maal het tegenovergesteld van wat ik ben. Dat heeft al heel wat gedoe opgeleverd, maar ondanks dat zijn we dus al wel een tijd samen. Dat gedoe omvat wel een aantal 'dingetjes' (waarvan ik vind dat het dus helemaal geen 'dingetjes' zijn, maar 'dingen'). Toen ik mijn vriend leerde kennen viel hij wel onder de categorie stoner. Hij rookte zo'n 20 joints per week en had er een handje van om alcohol te nuttigen buiten (de voor mij) normale proporties. Verder rookte hij. Ik gaf al gauw aan dat dit tegen al mijn principes is en dat ik niet wil dat hij tussen mij of dat koos, maar dat ik wel het beste voor mijzelf wilde en als hij niet kon stoppen/minderen ik deze relatie niet aan kon gaan. Ik blij, want hij wilde zijn eigen leven ook wel omgooien en had het gevoel dat ik de goede reden was om dat nu eindelijk te gaan doen.

Dat ging helaas niet zonder een hoop bergen en drempels. Hij heeft vaak gelogen over het gestopt zijn met roken, waarna hij onlangs heeft besloten om dan maar minimaal te roken, maar niet te stoppen. Verder zegt hij wel helemaal gestopt te zijn met de joints en andere drugs. Helaas drinkt hij nog wel veel. Hij ziet zijn gewoontes als 'normaal' voor iemand van zijn leeftijd, maar ziet ook wel in dat als het wat minder goed met hem gaat hij er een handje van kan hebben de grens over te gaan. Dan heeft ie er eentje aan mij, want ik met al mijn principes vind dit best lastig. Dit is echter niet het enige waarin wij verschillen. Mijn vriend wilt echt nog niet volwassen worden (daar is zijn levensstijl dus ook wel aan gelinkt) en wij hebben dan ook wel vaak serieuze gesprekken over hoe hij ons dan ziet. Hij geeft aan niet de behoefte te voelen om aan de toekomst te denken, hij wilt alleen maar in het nu leven. Verder vindt hij het lastig om rekening te houden met mij, bijvoorbeeld mij op de hoogte te brengen. Hij ziet een relatie vooral als voor de leuk. Ik daarentegen kijk juist graag naar de toekomst; ik ga een relatie aan met iemand met het idee dat ik ergens naartoe aan het werken ben. Ik weet ook wel dat de kans er in iedere relatie is dat je niet oud wordt met diegene, maar ik doe toch graag mijn best. Ik denk bijvoorbeeld wel aan samenwonen, terwijl hij zojuist de keuze heeft gemaakt om ver weg te gaan studeren en wonen (wat betekent dat ik nu 3u moet reizen om hem te bezoeken).



Om een lang verhaal kort te maken, we zijn dus echt twee uiterste. Ik hoor de vraag al opkomen; 'waarom zijn jullie ooit samen', maar ik ben echt gek op hem en ik geloof dat hij dat ook op mij is, aangezien hij toch een relatie is aangegaan en juist heel vrij wilt zijn. Hetgeen waar ik nu een beetje tegenaan loop (niet op zo'n manier dat ik het denk uit te maken, maar ik wil graag tips en gewoon gesprekspartners vinden hier om te spuien) is dat ik het lastig vindt dat hij op zo'n afstand zit met zo'n leefsstijl en na al onze gedoetjes heb ik soms weleens angst dat hij toch stiekem aan de drugs zit of dingen doet die ik niet kan waarderen en het stil houdt. Ik heb het uiteraard al vaak aan hem gevraagd, maar vaak komt de echte waarheid pas na een aantal maanden naar boven.



Wat denken jullie na het lezen van dit? Moet ik hem vertrouwen, of hoe zou ik mijn twijfels het beste aan kunnen pakken (bij hem of bij anderen?)? Na alle dynamiek heb ik soms het gevoel niet heel helder meer te kunnen denken en hoor dus graag wat jullie gevoel hierbij is.



Thanksss!

Emma