Relaties
alle pijlers
Teleurstelling
woensdag 15 maart 2017 om 22:16
Hoi allemaal!
Pfoe, ik moet het even van me afschrijven hoor, ik ben zo enorm teleurgesteld en weet eigenlijk niet zo goed hoe ik met deze gevoelens moet omgaan.
Vandaag had ik mijn diplomauitreiking van mijn master, een feestelijke ceremonie op de universiteit waarbij iedereen persoonlijk werd toegesproken door docenten in het bijzijn van familie en vrienden. Heel leuk dus, ik had mijn ouders, broer en vriendinnen uitgenodigd. Maar, de grote teleurstelling, mijn vader kwam niet. Hij liet ook niks horen. Pas nadat ik hem na afloop een appje heb gestuurd met de vraag waarom hij er niet was belde hij me met een excuusverhaal over file en overwerk. Wel zei hij dat het inderdaad heel stom was dat hij niet even had gebeld of geappt dat hij het niet ging halen maar dat was hij "vergeten". Ik heb zelf het gevoel dat hij überhaupt de hele uitreiking is vergeten maar om niet al te negatief te doen, ga ik daar niet van uit.
Hij vroeg toen of hij nog kon komen voor de borrel/uit eten te gaan maar ik heb hem toen gezegd dat de teleurstelling op dat moment te groot was en dat ik hem even niet hoefde te zien en er een gezellige avond van wilde maken. Hij heeft toen opgehangen.. ik vind het echt heel lastig dat hij deze gebeurtenis blijkbaar niet belangrijk genoeg vond om er op zijn minst aan te denken om te melden dat het niet ging lukken en dat hij vervolgens de telefoon ophangt omdat ik niet wilde dat hij nog zou komen.
Omdat ik het toch allemaal heel rot vind heb ik hem net nog even gebeld, en hij schoot eerst ontzettend in de aanval en gaf mij het gevoel dat ik heel slecht bezig was geweest door hem te zeggen dat het niet meer hoefde.. ik heb nogmaals uitgelegd dat dat echt de teleurstelling was en dat ik niet per se boos ben.
Mijn vader is best een ingewikkelde man dus uiteindelijk heb ik na een paar sorry's en zijn verhaal over overwerk en file gezegd dat het oké was, maar ik vind het niet oké. Ik vind het nog steeds echt heel erg en moeilijk dat hij niet is gekomen zonder dat te laten weten.
Aan de ene kant wil ik hem morgen nog bellen of een berichtje sturen om dat te laten blijken, maar aan de andere kant ben ik bang dat ik hem dan weer te hard aanpak en dat het escaleert en hij het contact verbreekt (dit is weleens eerder gebeurd, hij kan niet omgaan met conflicten).
Ik weet ook wel dat ik niet te veel van hem moet verwachten want hij is nou eenmaal zo, maar toch voel ik me hier dan echt rot over.
Zo. Dat was het verhaal. Al heel fijn om het even op te schrijven. Als iemand een tip heeft hoe ik hiermee om kan gaan, hoor ik het graag maar ik wilde het vooral even kwijt.
Pfoe, ik moet het even van me afschrijven hoor, ik ben zo enorm teleurgesteld en weet eigenlijk niet zo goed hoe ik met deze gevoelens moet omgaan.
Vandaag had ik mijn diplomauitreiking van mijn master, een feestelijke ceremonie op de universiteit waarbij iedereen persoonlijk werd toegesproken door docenten in het bijzijn van familie en vrienden. Heel leuk dus, ik had mijn ouders, broer en vriendinnen uitgenodigd. Maar, de grote teleurstelling, mijn vader kwam niet. Hij liet ook niks horen. Pas nadat ik hem na afloop een appje heb gestuurd met de vraag waarom hij er niet was belde hij me met een excuusverhaal over file en overwerk. Wel zei hij dat het inderdaad heel stom was dat hij niet even had gebeld of geappt dat hij het niet ging halen maar dat was hij "vergeten". Ik heb zelf het gevoel dat hij überhaupt de hele uitreiking is vergeten maar om niet al te negatief te doen, ga ik daar niet van uit.
Hij vroeg toen of hij nog kon komen voor de borrel/uit eten te gaan maar ik heb hem toen gezegd dat de teleurstelling op dat moment te groot was en dat ik hem even niet hoefde te zien en er een gezellige avond van wilde maken. Hij heeft toen opgehangen.. ik vind het echt heel lastig dat hij deze gebeurtenis blijkbaar niet belangrijk genoeg vond om er op zijn minst aan te denken om te melden dat het niet ging lukken en dat hij vervolgens de telefoon ophangt omdat ik niet wilde dat hij nog zou komen.
Omdat ik het toch allemaal heel rot vind heb ik hem net nog even gebeld, en hij schoot eerst ontzettend in de aanval en gaf mij het gevoel dat ik heel slecht bezig was geweest door hem te zeggen dat het niet meer hoefde.. ik heb nogmaals uitgelegd dat dat echt de teleurstelling was en dat ik niet per se boos ben.
Mijn vader is best een ingewikkelde man dus uiteindelijk heb ik na een paar sorry's en zijn verhaal over overwerk en file gezegd dat het oké was, maar ik vind het niet oké. Ik vind het nog steeds echt heel erg en moeilijk dat hij niet is gekomen zonder dat te laten weten.
Aan de ene kant wil ik hem morgen nog bellen of een berichtje sturen om dat te laten blijken, maar aan de andere kant ben ik bang dat ik hem dan weer te hard aanpak en dat het escaleert en hij het contact verbreekt (dit is weleens eerder gebeurd, hij kan niet omgaan met conflicten).
Ik weet ook wel dat ik niet te veel van hem moet verwachten want hij is nou eenmaal zo, maar toch voel ik me hier dan echt rot over.
Zo. Dat was het verhaal. Al heel fijn om het even op te schrijven. Als iemand een tip heeft hoe ik hiermee om kan gaan, hoor ik het graag maar ik wilde het vooral even kwijt.
woensdag 15 maart 2017 om 22:28
quote:MinkeDeWit schreef op 15 maart 2017 @ 22:26:
De rest was er wel? Dan zou ik lekker een feestje vieren en je vader even in zijn sop laten gaarkoken. De man is te oud om nog in een betrokken vader te veranderen als hij dat nooit is geweest. Laat hem niet je dag verpesten.
In ieder geval mijn felicitaties!Dank je wel! Ik heb absoluut nog een hele gezellige avond gehad ondanks dit gedoe met de mensen die wel zijn gekomen ben net weer thuis en heb toen dus nog even met hem gebeld.
De rest was er wel? Dan zou ik lekker een feestje vieren en je vader even in zijn sop laten gaarkoken. De man is te oud om nog in een betrokken vader te veranderen als hij dat nooit is geweest. Laat hem niet je dag verpesten.
In ieder geval mijn felicitaties!Dank je wel! Ik heb absoluut nog een hele gezellige avond gehad ondanks dit gedoe met de mensen die wel zijn gekomen ben net weer thuis en heb toen dus nog even met hem gebeld.
woensdag 15 maart 2017 om 22:31
Even een vraagje: is je vader anders altijd wel heel punctueel met verjaardagen e.d. of vergeet hij wel vaker dergelijke dingen? En als dat zo is, heeft je moeder hem er dan niet nog even aan herinnerd op de dag zelf?
Het klinkt -maar dat ben ik- alsof hij het inderdaad helemaal vergeten was.
Stel dat hij dacht dat het morgen of volgende week was.. kan me voorstellen dat hij dan een smoes ophangt over werk, file enz. en als een haas alsnog had willen komen en schrok van jouw reactie, dat hij niet meer welkom was om het te vieren.
Je niet wilde kwetsen door te zeggen dat hij het inderdaad vergeten was, zoiets?
Het klinkt -maar dat ben ik- alsof hij het inderdaad helemaal vergeten was.
Stel dat hij dacht dat het morgen of volgende week was.. kan me voorstellen dat hij dan een smoes ophangt over werk, file enz. en als een haas alsnog had willen komen en schrok van jouw reactie, dat hij niet meer welkom was om het te vieren.
Je niet wilde kwetsen door te zeggen dat hij het inderdaad vergeten was, zoiets?
woensdag 15 maart 2017 om 22:34
Bucket, hebben we dezelfde vader? Die van mij heeft mij ook eens iets vergelijkbaars geflikt. Echt heel naar voor jou, want dit heb je niet verdiend! Het ligt dus ook absoluut niet aan jou.
Helaas veranderen egoïstische, egocentrische ouders niet. Ik heb om deze reden mijn vader laten gaan. De teleurstellingen in hem kostten mij teveel energie. Ik was er voortdurend door uit mijn evenwicht gebracht en dit bedierf op den duur mijn levensvreugde. Ik zie hem amper meer, maar ik vind het goed zo....
Veel sterkte en gefeliciteerd trouwens!
Helaas veranderen egoïstische, egocentrische ouders niet. Ik heb om deze reden mijn vader laten gaan. De teleurstellingen in hem kostten mij teveel energie. Ik was er voortdurend door uit mijn evenwicht gebracht en dit bedierf op den duur mijn levensvreugde. Ik zie hem amper meer, maar ik vind het goed zo....
Veel sterkte en gefeliciteerd trouwens!
woensdag 15 maart 2017 om 22:40
Wat een kind zeg, dat ie eens een keer volwassen wordt.
Door hem te bellen, geef je hem voedingsbodem en draait de macht weer zijn kant op. Het gaat niet om schuld of geen schuld, maar het lijkt me dat hij zich aangesproken moet voelen en niet jij.
En hoe moeilijk het ook is, als jij je constant blijft excuseren dan zal er nooit een verandering komen, want je vader wordt toch niet mijn zijn neus op de feiten gedrukt en gedwongen om eens naar zichzelf te kijken.
Het enige dat werkt is hem de rug toekeren, maar nogmaals ik kan me voorstellen dat dat heel moeilijk is.
Sterkte in ieder geval en gefeliciteerd met je diploma!
Door hem te bellen, geef je hem voedingsbodem en draait de macht weer zijn kant op. Het gaat niet om schuld of geen schuld, maar het lijkt me dat hij zich aangesproken moet voelen en niet jij.
En hoe moeilijk het ook is, als jij je constant blijft excuseren dan zal er nooit een verandering komen, want je vader wordt toch niet mijn zijn neus op de feiten gedrukt en gedwongen om eens naar zichzelf te kijken.
Het enige dat werkt is hem de rug toekeren, maar nogmaals ik kan me voorstellen dat dat heel moeilijk is.
Sterkte in ieder geval en gefeliciteerd met je diploma!
woensdag 15 maart 2017 om 22:57
quote:spell68 schreef op 15 maart 2017 @ 22:40:
Wat een kind zeg, dat ie eens een keer volwassen wordt.
Door hem te bellen, geef je hem voedingsbodem en draait de macht weer zijn kant op. Het gaat niet om schuld of geen schuld, maar het lijkt me dat hij zich aangesproken moet voelen en niet jij.
En hoe moeilijk het ook is, als jij je constant blijft excuseren dan zal er nooit een verandering komen, want je vader wordt toch niet mijn zijn neus op de feiten gedrukt en gedwongen om eens naar zichzelf te kijken.
Het enige dat werkt is hem de rug toekeren, maar nogmaals ik kan me voorstellen dat dat heel moeilijk is.
Sterkte in ieder geval en gefeliciteerd met je diploma!
Dit.
Klinkt wellicht hard, maar ik heb mijn vader uiteindelijk de rug toegekeerd.
Wat een kind zeg, dat ie eens een keer volwassen wordt.
Door hem te bellen, geef je hem voedingsbodem en draait de macht weer zijn kant op. Het gaat niet om schuld of geen schuld, maar het lijkt me dat hij zich aangesproken moet voelen en niet jij.
En hoe moeilijk het ook is, als jij je constant blijft excuseren dan zal er nooit een verandering komen, want je vader wordt toch niet mijn zijn neus op de feiten gedrukt en gedwongen om eens naar zichzelf te kijken.
Het enige dat werkt is hem de rug toekeren, maar nogmaals ik kan me voorstellen dat dat heel moeilijk is.
Sterkte in ieder geval en gefeliciteerd met je diploma!
Dit.
Klinkt wellicht hard, maar ik heb mijn vader uiteindelijk de rug toegekeerd.
woensdag 15 maart 2017 om 22:58
O wacht even.. ik las dit:
"Mijn vader is best een ingewikkelde man dus uiteindelijk heb ik na een paar sorry's en zijn verhaal over overwerk en file gezegd dat het oké was"
alsof je vader een paar keer sorry had gezegd, maar ik begrijp nu dat JIJ sorry zei... oeps, dat veranderd de zaak
In dat geval vind ik het kwalijk dat hij boos doet tegen jou.. Probeer je avond inderdaad niet te laten verpesten hierdoor, je weet dat het aan hem ligt, niet aan jou. Ik zou nu wachten tot hij contact met jou opneemt hoe moeilijk ook.
En nog gefeliciteerd met je diploma natuurlijk!
"Mijn vader is best een ingewikkelde man dus uiteindelijk heb ik na een paar sorry's en zijn verhaal over overwerk en file gezegd dat het oké was"
alsof je vader een paar keer sorry had gezegd, maar ik begrijp nu dat JIJ sorry zei... oeps, dat veranderd de zaak
In dat geval vind ik het kwalijk dat hij boos doet tegen jou.. Probeer je avond inderdaad niet te laten verpesten hierdoor, je weet dat het aan hem ligt, niet aan jou. Ik zou nu wachten tot hij contact met jou opneemt hoe moeilijk ook.
En nog gefeliciteerd met je diploma natuurlijk!
woensdag 15 maart 2017 om 23:26
Is dit altijd zo?
Een vriendin van mij heeft ook zo'n vader. Keer op keer laat hij het afweten en hij heeft al jaren terug aangegeven eigenlijk geen vader te willen/kunnen zijn. Toch blijft ze hem uitnodigen voor verjaardagen, etentjes, dagjes uit etc etc. En iedere keer weer boos/teleurgesteld als ze de deksel op haar neus krijgt. Maar ja, waarom zou hij opeens veranderen?
Een vriendin van mij heeft ook zo'n vader. Keer op keer laat hij het afweten en hij heeft al jaren terug aangegeven eigenlijk geen vader te willen/kunnen zijn. Toch blijft ze hem uitnodigen voor verjaardagen, etentjes, dagjes uit etc etc. En iedere keer weer boos/teleurgesteld als ze de deksel op haar neus krijgt. Maar ja, waarom zou hij opeens veranderen?
woensdag 15 maart 2017 om 23:45
Ik snap dat je teleurgesteld bent. En het is niet oké dat je je in excuses moet uitputten als je hem daar op wijst.
Maar hij is zoals hij is, dat gaat waarschijnlijk niet meer veranderen. Het enige waarop je invloed hebt is de wijze waarop jij daarmee omgaat?
Maar hij is zoals hij is, dat gaat waarschijnlijk niet meer veranderen. Het enige waarop je invloed hebt is de wijze waarop jij daarmee omgaat?
Reik niet naar de hemel - maar haal hem naar je toe, Karin Bloemen.
donderdag 16 maart 2017 om 00:46
Gefeliciteerd!
En idd wat een teleurstelling. Maar wat ik ook uit je post lees is dit niet helemaal een verrassing.
Idd heel bijzonder dat jij sorrie zegt en hij boos is. Dit klopt absoluut niet. ik denk dat jij best eens een keer heel boos mag zijn op hem.
Maar geniet eerst van je behaalde doelen, met de niet egocentrische mensen die het beste met je voor hebben!
Ik vrees ook dat je vader niet meer gaat veranderen.
En idd wat een teleurstelling. Maar wat ik ook uit je post lees is dit niet helemaal een verrassing.
Idd heel bijzonder dat jij sorrie zegt en hij boos is. Dit klopt absoluut niet. ik denk dat jij best eens een keer heel boos mag zijn op hem.
Maar geniet eerst van je behaalde doelen, met de niet egocentrische mensen die het beste met je voor hebben!
Ik vrees ook dat je vader niet meer gaat veranderen.
donderdag 16 maart 2017 om 02:45
Wat een lieve reacties en felicitaties, bedankt!
Het is inderdaad zo dat hij vaker zulke dingen heeft gedaan, maar ik heb ergens het gevoel dat hij zelf ook zou willen dat hij anders was en dat hij het niet zo bedoeld (naïef misschien maar het blijft je vader hè..). We hebben al eerder geen contact gehad maar ik merkte voor mezelf dat dat me meer pijn doet dan de teleurstellingen die hij veroorzaakt, er is dus eigenlijk geen oplossing.
Wat betreft deze situatie: hij heeft wel toegegeven dat het heel erg stom was wat hij heeft gedaan en uiteindelijk ook gezegd dat ik niets fout heb gedaan. Hij reageerde denk ik eerst zo boos omdat hij boos op zichzelf is en daar dan niks mee kan.
Ik lig er nu echter wel wakker van dus ik heb wel het gevoel dat ik er nog iets mee moet doen dus ik denk dat ik hem morgen een bericht stuur met mn gevoelens. Bellen doe ik liever niet want dan zet ik hem voor het blok en is hij meer geneigd om in de aanval te gaan.
Nu ik dit zo typ denk ik: ik ben gek ook dat ik me zo in bochten wring voor hem en dat ik zoveel rekening met hem houd.. maar er is toch dat beetje hoop dat hij ervan gaat leren en het is en blijft mn vader dus loslaten lukt me niet.
Oh en wat betreft mijn moeder: mn ouders zijn uit elkaar dus ik vind het niet nodig dat zij hem wijst op dit soort dingen en ik denk dat zij daar zelf ook niet blij van zou worden om dat te moeten doen haha
Het is inderdaad zo dat hij vaker zulke dingen heeft gedaan, maar ik heb ergens het gevoel dat hij zelf ook zou willen dat hij anders was en dat hij het niet zo bedoeld (naïef misschien maar het blijft je vader hè..). We hebben al eerder geen contact gehad maar ik merkte voor mezelf dat dat me meer pijn doet dan de teleurstellingen die hij veroorzaakt, er is dus eigenlijk geen oplossing.
Wat betreft deze situatie: hij heeft wel toegegeven dat het heel erg stom was wat hij heeft gedaan en uiteindelijk ook gezegd dat ik niets fout heb gedaan. Hij reageerde denk ik eerst zo boos omdat hij boos op zichzelf is en daar dan niks mee kan.
Ik lig er nu echter wel wakker van dus ik heb wel het gevoel dat ik er nog iets mee moet doen dus ik denk dat ik hem morgen een bericht stuur met mn gevoelens. Bellen doe ik liever niet want dan zet ik hem voor het blok en is hij meer geneigd om in de aanval te gaan.
Nu ik dit zo typ denk ik: ik ben gek ook dat ik me zo in bochten wring voor hem en dat ik zoveel rekening met hem houd.. maar er is toch dat beetje hoop dat hij ervan gaat leren en het is en blijft mn vader dus loslaten lukt me niet.
Oh en wat betreft mijn moeder: mn ouders zijn uit elkaar dus ik vind het niet nodig dat zij hem wijst op dit soort dingen en ik denk dat zij daar zelf ook niet blij van zou worden om dat te moeten doen haha
donderdag 16 maart 2017 om 06:20
quote:bucket- schreef op 16 maart 2017 @ 02:45:
Wat een lieve reacties en felicitaties, bedankt!
Het is inderdaad zo dat hij vaker zulke dingen heeft gedaan, maar ik heb ergens het gevoel dat hij zelf ook zou willen dat hij anders was en dat hij het niet zo bedoeld (naïef misschien maar het blijft je vader hè..). We hebben al eerder geen contact gehad maar ik merkte voor mezelf dat dat me meer pijn doet dan de teleurstellingen die hij veroorzaakt, er is dus eigenlijk geen oplossing.
Wat betreft deze situatie: hij heeft wel toegegeven dat het heel erg stom was wat hij heeft gedaan en uiteindelijk ook gezegd dat ik niets fout heb gedaan. Hij reageerde denk ik eerst zo boos omdat hij boos op zichzelf is en daar dan niks mee kan.
Ik lig er nu echter wel wakker van dus ik heb wel het gevoel dat ik er nog iets mee moet doen dus ik denk dat ik hem morgen een bericht stuur met mn gevoelens. Bellen doe ik liever niet want dan zet ik hem voor het blok en is hij meer geneigd om in de aanval te gaan.
Nu ik dit zo typ denk ik: ik ben gek ook dat ik me zo in bochten wring voor hem en dat ik zoveel rekening met hem houd.. maar er is toch dat beetje hoop dat hij ervan gaat leren en het is en blijft mn vader dus loslaten lukt me niet.
Oh en wat betreft mijn moeder: mn ouders zijn uit elkaar dus ik vind het niet nodig dat zij hem wijst op dit soort dingen en ik denk dat zij daar zelf ook niet blij van zou worden om dat te moeten doen hahaDat was het eerste wat ik me afvroeg, waarom loop je zo achter hem aan? Zelf zo erg dat je jezelf en je eigen gevoelens verloochent? Dat kan toch ook niet goed voelen? Het lijkt wel of hij het puberkind is en jij de volwassene die hem in goede banen moet leiden, vooral door op eieren te gaan lopen. Ik denk dat het goed voor je is als je meer afstand neemt en hem veel minder ruimte geeft om je zo te manipuleren. En nee, hij gaat er niet van leren als je telkens weer toegeeft. En waarschijnlijk ook niet als je niet toegeeft. Hij is zoals hij is en het enige wat jij kunt doen is bepalen wat voor jou de beste manier is om daarmee om te gaan.
Wat een lieve reacties en felicitaties, bedankt!
Het is inderdaad zo dat hij vaker zulke dingen heeft gedaan, maar ik heb ergens het gevoel dat hij zelf ook zou willen dat hij anders was en dat hij het niet zo bedoeld (naïef misschien maar het blijft je vader hè..). We hebben al eerder geen contact gehad maar ik merkte voor mezelf dat dat me meer pijn doet dan de teleurstellingen die hij veroorzaakt, er is dus eigenlijk geen oplossing.
Wat betreft deze situatie: hij heeft wel toegegeven dat het heel erg stom was wat hij heeft gedaan en uiteindelijk ook gezegd dat ik niets fout heb gedaan. Hij reageerde denk ik eerst zo boos omdat hij boos op zichzelf is en daar dan niks mee kan.
Ik lig er nu echter wel wakker van dus ik heb wel het gevoel dat ik er nog iets mee moet doen dus ik denk dat ik hem morgen een bericht stuur met mn gevoelens. Bellen doe ik liever niet want dan zet ik hem voor het blok en is hij meer geneigd om in de aanval te gaan.
Nu ik dit zo typ denk ik: ik ben gek ook dat ik me zo in bochten wring voor hem en dat ik zoveel rekening met hem houd.. maar er is toch dat beetje hoop dat hij ervan gaat leren en het is en blijft mn vader dus loslaten lukt me niet.
Oh en wat betreft mijn moeder: mn ouders zijn uit elkaar dus ik vind het niet nodig dat zij hem wijst op dit soort dingen en ik denk dat zij daar zelf ook niet blij van zou worden om dat te moeten doen hahaDat was het eerste wat ik me afvroeg, waarom loop je zo achter hem aan? Zelf zo erg dat je jezelf en je eigen gevoelens verloochent? Dat kan toch ook niet goed voelen? Het lijkt wel of hij het puberkind is en jij de volwassene die hem in goede banen moet leiden, vooral door op eieren te gaan lopen. Ik denk dat het goed voor je is als je meer afstand neemt en hem veel minder ruimte geeft om je zo te manipuleren. En nee, hij gaat er niet van leren als je telkens weer toegeeft. En waarschijnlijk ook niet als je niet toegeeft. Hij is zoals hij is en het enige wat jij kunt doen is bepalen wat voor jou de beste manier is om daarmee om te gaan.
donderdag 16 maart 2017 om 06:48
quote:bucket- schreef op 16 maart 2017 @ 02:45:
Wat betreft deze situatie: hij heeft wel toegegeven dat het heel erg stom was wat hij heeft gedaan en uiteindelijk ook gezegd dat ik niets fout heb gedaan. Hij reageerde denk ik eerst zo boos omdat hij boos op zichzelf is en daar dan niks mee kan.
Wat verwacht je dan van het er nog eens over te hebben? Jullie hebben er al twee keer contact over gehad.
Als hij weer in de verdediging schiet, escaleert het weer.
Ik zou nu kiezen voor rust, en het zo laten.
En een volgende keer de dag voordien of s ochtends nog eens bellen om te herinneren.
Wat betreft deze situatie: hij heeft wel toegegeven dat het heel erg stom was wat hij heeft gedaan en uiteindelijk ook gezegd dat ik niets fout heb gedaan. Hij reageerde denk ik eerst zo boos omdat hij boos op zichzelf is en daar dan niks mee kan.
Wat verwacht je dan van het er nog eens over te hebben? Jullie hebben er al twee keer contact over gehad.
Als hij weer in de verdediging schiet, escaleert het weer.
Ik zou nu kiezen voor rust, en het zo laten.
En een volgende keer de dag voordien of s ochtends nog eens bellen om te herinneren.
donderdag 16 maart 2017 om 08:27
Teleurstellingen volgen altijd op (te hoge) verwachtingen, natuurlijk had je verwacht dat hij er zou zijn maar hij was er dus niet. Dat zal hij niet expres hebben gedaan om jou te kwetsen, misschien was hij het idd vergeten of vond hij het toch niet belangrijk genoeg. Je schrijft dat dit sort of gedrag is dat bij hem hoort en toch verwacht je anders.
De bal ligt qua contact misschien bij hem, dat mag je zelf beslissen maar je kunt zelf eenvoudigweg stoppen met verwachtingen hebben. Klinkt gek maar het scheelt echt enorm in je teleurstelling.
Sterkte ermee en natuurlijk van harte met je diploma. Knap van je en fijn dat er een hoop mensen wél naar de uitreiking zijn gekomen!
De bal ligt qua contact misschien bij hem, dat mag je zelf beslissen maar je kunt zelf eenvoudigweg stoppen met verwachtingen hebben. Klinkt gek maar het scheelt echt enorm in je teleurstelling.
Sterkte ermee en natuurlijk van harte met je diploma. Knap van je en fijn dat er een hoop mensen wél naar de uitreiking zijn gekomen!
donderdag 16 maart 2017 om 08:35
Allereerst van harte gefeliciteerd met je Master. Een hele mooie prestatie.
Heel jammer dat je vader er niet was. Zowel fysiek als mentaal. Mijn kinderen hebben helaas ook zo'n vader. Het blijft moeilijk, alhoewel ze steeds meer al weten, hij is zo en zal niet veranderen (en dat doet verdriet , dat zeker).
Uiteindelijk is dit het verlies van je vader, want mss hoort hij wel eens van een collega die vol trots over zijn zoon/dochter spreekt dat die afstudeerde en dat hij daar bij was. Dat heeft je vader dan gemist. Ik geloof best dat je vader trots op je is, dat geloof ik ook van mijn ex dat hij trots is op zijn kinderen, maar het komt er alleen vaak niet zo uit. En dat is heel jammer.
Mijn ex is gediagnosticeerd met Asperger, dat verklaart bij ons een hele hoop. Het neemt niet de pijn weg hoe hij doet, maar we kunnen er wel iets beter mee om gaan. Hij heeft soms ook hele excuses waarom hij er niet was,of te laat was, of iets is vergeten. Zijn behandelaar waar ik ook gesprekken mee heb gehad zei dat hij dan zo in zijn ding opgaat waar hij mee bezig is (maar dit geldt voor mijn ex he, ik ken jouw vader natuurlijk niet), dat hij dan te laat is, en dan maar een excuus verzint. ( was de weg kwijt, ik kreeg nog telefoon, dacht dat het volgende week was, we hadden toch daar en daar afgesproken etc etc)
Jij heel veel sterkte en succes met je verdere loopbaan.
Heel jammer dat je vader er niet was. Zowel fysiek als mentaal. Mijn kinderen hebben helaas ook zo'n vader. Het blijft moeilijk, alhoewel ze steeds meer al weten, hij is zo en zal niet veranderen (en dat doet verdriet , dat zeker).
Uiteindelijk is dit het verlies van je vader, want mss hoort hij wel eens van een collega die vol trots over zijn zoon/dochter spreekt dat die afstudeerde en dat hij daar bij was. Dat heeft je vader dan gemist. Ik geloof best dat je vader trots op je is, dat geloof ik ook van mijn ex dat hij trots is op zijn kinderen, maar het komt er alleen vaak niet zo uit. En dat is heel jammer.
Mijn ex is gediagnosticeerd met Asperger, dat verklaart bij ons een hele hoop. Het neemt niet de pijn weg hoe hij doet, maar we kunnen er wel iets beter mee om gaan. Hij heeft soms ook hele excuses waarom hij er niet was,of te laat was, of iets is vergeten. Zijn behandelaar waar ik ook gesprekken mee heb gehad zei dat hij dan zo in zijn ding opgaat waar hij mee bezig is (maar dit geldt voor mijn ex he, ik ken jouw vader natuurlijk niet), dat hij dan te laat is, en dan maar een excuus verzint. ( was de weg kwijt, ik kreeg nog telefoon, dacht dat het volgende week was, we hadden toch daar en daar afgesproken etc etc)
Jij heel veel sterkte en succes met je verdere loopbaan.