Relaties
alle pijlers
Teleurstelling
woensdag 15 maart 2017 om 22:16
Hoi allemaal!
Pfoe, ik moet het even van me afschrijven hoor, ik ben zo enorm teleurgesteld en weet eigenlijk niet zo goed hoe ik met deze gevoelens moet omgaan.
Vandaag had ik mijn diplomauitreiking van mijn master, een feestelijke ceremonie op de universiteit waarbij iedereen persoonlijk werd toegesproken door docenten in het bijzijn van familie en vrienden. Heel leuk dus, ik had mijn ouders, broer en vriendinnen uitgenodigd. Maar, de grote teleurstelling, mijn vader kwam niet. Hij liet ook niks horen. Pas nadat ik hem na afloop een appje heb gestuurd met de vraag waarom hij er niet was belde hij me met een excuusverhaal over file en overwerk. Wel zei hij dat het inderdaad heel stom was dat hij niet even had gebeld of geappt dat hij het niet ging halen maar dat was hij "vergeten". Ik heb zelf het gevoel dat hij überhaupt de hele uitreiking is vergeten maar om niet al te negatief te doen, ga ik daar niet van uit.
Hij vroeg toen of hij nog kon komen voor de borrel/uit eten te gaan maar ik heb hem toen gezegd dat de teleurstelling op dat moment te groot was en dat ik hem even niet hoefde te zien en er een gezellige avond van wilde maken. Hij heeft toen opgehangen.. ik vind het echt heel lastig dat hij deze gebeurtenis blijkbaar niet belangrijk genoeg vond om er op zijn minst aan te denken om te melden dat het niet ging lukken en dat hij vervolgens de telefoon ophangt omdat ik niet wilde dat hij nog zou komen.
Omdat ik het toch allemaal heel rot vind heb ik hem net nog even gebeld, en hij schoot eerst ontzettend in de aanval en gaf mij het gevoel dat ik heel slecht bezig was geweest door hem te zeggen dat het niet meer hoefde.. ik heb nogmaals uitgelegd dat dat echt de teleurstelling was en dat ik niet per se boos ben.
Mijn vader is best een ingewikkelde man dus uiteindelijk heb ik na een paar sorry's en zijn verhaal over overwerk en file gezegd dat het oké was, maar ik vind het niet oké. Ik vind het nog steeds echt heel erg en moeilijk dat hij niet is gekomen zonder dat te laten weten.
Aan de ene kant wil ik hem morgen nog bellen of een berichtje sturen om dat te laten blijken, maar aan de andere kant ben ik bang dat ik hem dan weer te hard aanpak en dat het escaleert en hij het contact verbreekt (dit is weleens eerder gebeurd, hij kan niet omgaan met conflicten).
Ik weet ook wel dat ik niet te veel van hem moet verwachten want hij is nou eenmaal zo, maar toch voel ik me hier dan echt rot over.
Zo. Dat was het verhaal. Al heel fijn om het even op te schrijven. Als iemand een tip heeft hoe ik hiermee om kan gaan, hoor ik het graag maar ik wilde het vooral even kwijt.
Pfoe, ik moet het even van me afschrijven hoor, ik ben zo enorm teleurgesteld en weet eigenlijk niet zo goed hoe ik met deze gevoelens moet omgaan.
Vandaag had ik mijn diplomauitreiking van mijn master, een feestelijke ceremonie op de universiteit waarbij iedereen persoonlijk werd toegesproken door docenten in het bijzijn van familie en vrienden. Heel leuk dus, ik had mijn ouders, broer en vriendinnen uitgenodigd. Maar, de grote teleurstelling, mijn vader kwam niet. Hij liet ook niks horen. Pas nadat ik hem na afloop een appje heb gestuurd met de vraag waarom hij er niet was belde hij me met een excuusverhaal over file en overwerk. Wel zei hij dat het inderdaad heel stom was dat hij niet even had gebeld of geappt dat hij het niet ging halen maar dat was hij "vergeten". Ik heb zelf het gevoel dat hij überhaupt de hele uitreiking is vergeten maar om niet al te negatief te doen, ga ik daar niet van uit.
Hij vroeg toen of hij nog kon komen voor de borrel/uit eten te gaan maar ik heb hem toen gezegd dat de teleurstelling op dat moment te groot was en dat ik hem even niet hoefde te zien en er een gezellige avond van wilde maken. Hij heeft toen opgehangen.. ik vind het echt heel lastig dat hij deze gebeurtenis blijkbaar niet belangrijk genoeg vond om er op zijn minst aan te denken om te melden dat het niet ging lukken en dat hij vervolgens de telefoon ophangt omdat ik niet wilde dat hij nog zou komen.
Omdat ik het toch allemaal heel rot vind heb ik hem net nog even gebeld, en hij schoot eerst ontzettend in de aanval en gaf mij het gevoel dat ik heel slecht bezig was geweest door hem te zeggen dat het niet meer hoefde.. ik heb nogmaals uitgelegd dat dat echt de teleurstelling was en dat ik niet per se boos ben.
Mijn vader is best een ingewikkelde man dus uiteindelijk heb ik na een paar sorry's en zijn verhaal over overwerk en file gezegd dat het oké was, maar ik vind het niet oké. Ik vind het nog steeds echt heel erg en moeilijk dat hij niet is gekomen zonder dat te laten weten.
Aan de ene kant wil ik hem morgen nog bellen of een berichtje sturen om dat te laten blijken, maar aan de andere kant ben ik bang dat ik hem dan weer te hard aanpak en dat het escaleert en hij het contact verbreekt (dit is weleens eerder gebeurd, hij kan niet omgaan met conflicten).
Ik weet ook wel dat ik niet te veel van hem moet verwachten want hij is nou eenmaal zo, maar toch voel ik me hier dan echt rot over.
Zo. Dat was het verhaal. Al heel fijn om het even op te schrijven. Als iemand een tip heeft hoe ik hiermee om kan gaan, hoor ik het graag maar ik wilde het vooral even kwijt.
donderdag 16 maart 2017 om 13:03
donderdag 16 maart 2017 om 16:17
Het valt mij op dat jij de ouderrol op je neemt. Je wilt hem beschermen, want hij kan zo slecht met conflicten omgaan. Je biedt je excuses aan omdat je zo reageerde uit teleurstelling. Je vertelt hem dat je niet boos bent.
Natuurlijk ben je boos en dat mag ook. Het kan een keer gebeuren dat je belangrijke dingen in het leven van je dochter vergeet, maar niet elke keer. En als je als vader dan ook nog de zwarte piet naar je dochter schuift... kan echt niet.
Natuurlijk ben je boos en dat mag ook. Het kan een keer gebeuren dat je belangrijke dingen in het leven van je dochter vergeet, maar niet elke keer. En als je als vader dan ook nog de zwarte piet naar je dochter schuift... kan echt niet.
donderdag 16 maart 2017 om 18:29
Mijn vader heeft/had hier ook een handje van, inclusief kinferachtige reactie. Ik hou wat dat betreft al jaren mijn poot stijf en me bij mijn eigen waarden al levert dat nog steeds conflicten op. Het suffe is dat ik trekken ervan bij mezelf herken soms...niet leuk.
Ik zou hem mocht zich weer zoiets voordoen veel minder ruimte geven en duidelijk maken dat je door hebt dat hij de verantwoordelijkheid buiten zichzelf legt.
Ik zou hem mocht zich weer zoiets voordoen veel minder ruimte geven en duidelijk maken dat je door hebt dat hij de verantwoordelijkheid buiten zichzelf legt.
donderdag 16 maart 2017 om 20:23
Iedereen geeft al goed advies. Een vriendin van mij had ook zo'n vader en die had toevallig ook Asperger, net als de ex van namita. Ik weet niet of dat voor jouw vader geldt, maar het punt is dat je hem niet kan veranderen. Dat hoop je nu nog wel, daarom wil je hem spreken en dingen uitleggen. Maar je zal moeten accepteren dat dit het is, en je vader jou niet meer kan bieden. Hij zal vast van je houden op zijn manier, maar hij kan je niet geven waar jij op hoopt.
Om niet meer teleurgesteld te worden, kan je met hem breken, maar je kan ook proberen om minder verwachtingen te hebben. De volgende keer dat er iets belangrijks is, zal hij er waarschijnlijk weer niet zijn, maar reken daar dan ook niet op. Kijk naar de dingen die hij je nog wel kan geven, dan is alles meegenomen.
Ik zeg trouwens niet dat het makkelijk is. Het is sowieso al pijnlijk om te beseffen dat je geen normale vader-dingen van je vader kan verwachten. Maar als je dit leert te accepteren, kan je nog wel een relatie met hem in stand houden.
Om niet meer teleurgesteld te worden, kan je met hem breken, maar je kan ook proberen om minder verwachtingen te hebben. De volgende keer dat er iets belangrijks is, zal hij er waarschijnlijk weer niet zijn, maar reken daar dan ook niet op. Kijk naar de dingen die hij je nog wel kan geven, dan is alles meegenomen.
Ik zeg trouwens niet dat het makkelijk is. Het is sowieso al pijnlijk om te beseffen dat je geen normale vader-dingen van je vader kan verwachten. Maar als je dit leert te accepteren, kan je nog wel een relatie met hem in stand houden.
donderdag 16 maart 2017 om 21:23
Echt bedankt allemaal. Ik heb meer aan jullie reacties dan ik van tevoren had gedacht! Ik ben er vandaag in mijn hoofd nog veel mee bezig geweest maar denk dat ik wel op het punt ben dat ik weet dat ik het moet accepteren hoe het is. Dat is niet makkelijk, en ik denk ook niet dat ik er met een paar weken oké mee ben, maar de eerste stap is gezet, dankzij jullie
Mijn nieuwe insteek is om te accepteren dat hij sommige dingen nooit uit zichzelf zal doen, en dat dat niet perse betekent dat het hem niet boeit of dat hij niet van me houdt.
Veel van jullie noemen de term asperger, en ik denk dat het best zou kunnen dat mijn vader dat heeft. Wat dan wel weer raar is, is dat mijn moeder vertelde dat deze vervelende trekjes veel erger zijn geworden toen mijn opa (vaders vader) overleed en dat dat er uiteindelijk ook toe heeft geleid dat ze zijn gescheiden. Ik was toen 9 dus ik kan het niet vergelijken maar zouden dat soort symptomen erger kunnen worden door een trauma als het overlijden van je vader?
Mijn nieuwe insteek is om te accepteren dat hij sommige dingen nooit uit zichzelf zal doen, en dat dat niet perse betekent dat het hem niet boeit of dat hij niet van me houdt.
Veel van jullie noemen de term asperger, en ik denk dat het best zou kunnen dat mijn vader dat heeft. Wat dan wel weer raar is, is dat mijn moeder vertelde dat deze vervelende trekjes veel erger zijn geworden toen mijn opa (vaders vader) overleed en dat dat er uiteindelijk ook toe heeft geleid dat ze zijn gescheiden. Ik was toen 9 dus ik kan het niet vergelijken maar zouden dat soort symptomen erger kunnen worden door een trauma als het overlijden van je vader?
donderdag 16 maart 2017 om 21:26
quote:bucket- schreef op 16 maart 2017 @ 02:45:
Oh en wat betreft mijn moeder: mn ouders zijn uit elkaar dus ik vind het niet nodig dat zij hem wijst op dit soort dingen en ik denk dat zij daar zelf ook niet blij van zou worden om dat te moeten doen haha
Dat was ik die dat zei, van je moeder ik kon niet uit het verhaal opmaken dat je ouders uit elkaar zijn omdat er stond mijn ouders, broerje enz. Foutje, had ik beter eerst kunnen vragen sorry!
En nee, ik ga ook mijn ex geen seintje geven als onze zoon jarig is of zo
Ik blijf er wel bij dat ik vind dat je vader nu toch echt naar jou moet komen en ook hoe moeilijk en kut dit voor je is allemaal. En dat terwijl je eigenlijk gewoon rondom blij zou moeten zijn met de prestatie die je hebt geleverd, zonder 'gedoe'. Ik hoop dat de blijdschap toch overheerst!
Oh en wat betreft mijn moeder: mn ouders zijn uit elkaar dus ik vind het niet nodig dat zij hem wijst op dit soort dingen en ik denk dat zij daar zelf ook niet blij van zou worden om dat te moeten doen haha
Dat was ik die dat zei, van je moeder ik kon niet uit het verhaal opmaken dat je ouders uit elkaar zijn omdat er stond mijn ouders, broerje enz. Foutje, had ik beter eerst kunnen vragen sorry!
En nee, ik ga ook mijn ex geen seintje geven als onze zoon jarig is of zo
Ik blijf er wel bij dat ik vind dat je vader nu toch echt naar jou moet komen en ook hoe moeilijk en kut dit voor je is allemaal. En dat terwijl je eigenlijk gewoon rondom blij zou moeten zijn met de prestatie die je hebt geleverd, zonder 'gedoe'. Ik hoop dat de blijdschap toch overheerst!
anoniem_64c3ed0a3df89 wijzigde dit bericht op 16-03-2017 21:28
Reden: duidelijker
Reden: duidelijker
% gewijzigd
maandag 10 april 2017 om 20:10
Bijna een maand verder, zoals gezegd hierboven heb ik niks meer ondernomen en gewacht. Er kwam niks. Ik trok het redelijk omdat ik me vasthield aan de gedachte dat hij gewoon niet doorheeft hoe erg ik het vind dat hij niks laat horen.
Vandaag had ik mn oma aan de telefoon en ze vertelde dat ze het erover heeft gehad met mijn vader vorige week en dat ze heeft verteld hoeveel moeite ik hiermee heb. Hij weet dus nu hoe ik erin sta en hoeveel verdriet het me doet en dat ik een soort van aan het wachten was op een gebaar vanuit hem, en nog gebeurt er niks.
Ik weet dat het misschien niet de allerbeste optie is maar ik trek dit zo ook niet, dus heb hem geappt dat ik met hem wil praten en of we op korte termijn iets kunnen afspreken. Hij heeft nog niet gereageerd, maar is ook nog niet online geweest op whatsapp dus ik ga ervan uit dat hij het nog niet heeft gezien.
Nu mijn vraag aan jullie: hoe kan ik het beste met hem in gesprek gaan, met wat voor insteek? Ik ben bang dat het gesprek uit de hand loopt als ik hem verwijten ga maken maar wil ook niet dat hij er makkelijk mee weg komt..
Zucht, ik vind het echt een klote situatie zo
Vandaag had ik mn oma aan de telefoon en ze vertelde dat ze het erover heeft gehad met mijn vader vorige week en dat ze heeft verteld hoeveel moeite ik hiermee heb. Hij weet dus nu hoe ik erin sta en hoeveel verdriet het me doet en dat ik een soort van aan het wachten was op een gebaar vanuit hem, en nog gebeurt er niks.
Ik weet dat het misschien niet de allerbeste optie is maar ik trek dit zo ook niet, dus heb hem geappt dat ik met hem wil praten en of we op korte termijn iets kunnen afspreken. Hij heeft nog niet gereageerd, maar is ook nog niet online geweest op whatsapp dus ik ga ervan uit dat hij het nog niet heeft gezien.
Nu mijn vraag aan jullie: hoe kan ik het beste met hem in gesprek gaan, met wat voor insteek? Ik ben bang dat het gesprek uit de hand loopt als ik hem verwijten ga maken maar wil ook niet dat hij er makkelijk mee weg komt..
Zucht, ik vind het echt een klote situatie zo
dinsdag 11 april 2017 om 12:14
Veel meer dan hem duidelijk maken dat het vervelend voor je is, zit er vrees ik niet in. Ik denk niet dat je iets van hem moet verwachten. Hij onderneemt nu ook niks terwijl hij weet dat je er mee zit. Hem er 'niet makkelijk vanaf laten komen' wordt lastig dennk ik. Daarvoor is toch enige zelfreflectie aan zijn kant nodig..
Sterkte.
Sterkte.
