Relaties
alle pijlers
Machteloos
maandag 20 maart 2017 om 10:09
Ik maak mij zorgen om mijn man. Ik zie hem kapot gaan en kan hem niet voldoende helpen.
Zijn moeder heeft onlangs de diagnose uitgezaaide borstkanker gekregen.
Ik ben al lange tijd ziek en nog niet in staat om voor mijzelf te zorgen.
We hebben jaren geknokt voor een tweede kindje maar gezien mijn gezondheidsproblemen moeten we die droom laten varen.
In het verleden hebben we relatietherapie gehad. De therapeute heeft uitgesproken dat mijn man vermoedelijk een autistisch spectrum stoornis heeft.
Hij houdt nu heel erg vast aan zijn patronen en als iets afwijkt dan flipt hij uit. Hij scheert zich niet meer uit zichzelf. Eet slecht. Gaat niet meer naar hobby's of vrienden.
En ik voel me ontzettend machteloos.
Zijn moeder heeft onlangs de diagnose uitgezaaide borstkanker gekregen.
Ik ben al lange tijd ziek en nog niet in staat om voor mijzelf te zorgen.
We hebben jaren geknokt voor een tweede kindje maar gezien mijn gezondheidsproblemen moeten we die droom laten varen.
In het verleden hebben we relatietherapie gehad. De therapeute heeft uitgesproken dat mijn man vermoedelijk een autistisch spectrum stoornis heeft.
Hij houdt nu heel erg vast aan zijn patronen en als iets afwijkt dan flipt hij uit. Hij scheert zich niet meer uit zichzelf. Eet slecht. Gaat niet meer naar hobby's of vrienden.
En ik voel me ontzettend machteloos.
maandag 20 maart 2017 om 10:28
maandag 20 maart 2017 om 10:31
maandag 20 maart 2017 om 11:08
Bedankt voor de reacties!
We proberen al meer dan 5 jaar een tweede kindje te krijgen. Op advies van de endometriosespecialist zijn we het ivf traject ingegaan. Helaas ben ik juist daardoor zieker geworden.
Ik heb aan de bel getrokken voor mijzelf en verwijzing voor psychische hulp is in afwachting van wat mijn prognose wordt (kan ik weer mijn werken hervatten e.d.) en wel of geen terugplaatsing (we hebben goede embryo's in de diepvries en verstandelijk zeg ik nee maar emotioneel is het heel zwaar)
Ik denk ook dat mijn man het beste gebaat is bij individuele gesprekken met een psycholoog. Hij staat hier nog niet voor open.
Heeft iemand tips hoe ik dit het beste kan aanpakken?
We proberen al meer dan 5 jaar een tweede kindje te krijgen. Op advies van de endometriosespecialist zijn we het ivf traject ingegaan. Helaas ben ik juist daardoor zieker geworden.
Ik heb aan de bel getrokken voor mijzelf en verwijzing voor psychische hulp is in afwachting van wat mijn prognose wordt (kan ik weer mijn werken hervatten e.d.) en wel of geen terugplaatsing (we hebben goede embryo's in de diepvries en verstandelijk zeg ik nee maar emotioneel is het heel zwaar)
Ik denk ook dat mijn man het beste gebaat is bij individuele gesprekken met een psycholoog. Hij staat hier nog niet voor open.
Heeft iemand tips hoe ik dit het beste kan aanpakken?
maandag 20 maart 2017 om 11:29
quote:Vivacissimo schreef op 20 maart 2017 @ 11:08:
Ik denk ook dat mijn man het beste gebaat is bij individuele gesprekken met een psycholoog. Hij staat hier nog niet voor open.
Heeft iemand tips hoe ik dit het beste kan aanpakken?Door bij hem aan te geven dat jij dit ook allemaal niet meer trekt en hem in te laten zien wat de consequenties zijn als hij jou hierin niet serieus neemt.
Ik denk ook dat mijn man het beste gebaat is bij individuele gesprekken met een psycholoog. Hij staat hier nog niet voor open.
Heeft iemand tips hoe ik dit het beste kan aanpakken?Door bij hem aan te geven dat jij dit ook allemaal niet meer trekt en hem in te laten zien wat de consequenties zijn als hij jou hierin niet serieus neemt.
maandag 20 maart 2017 om 11:57
Ik denk dat nu absoluut niet het juiste moment is voor een tweede kind. Jullie zijn beiden niet gezond, hebben al een kind om voor te zorgen en relatietechnisch loopt het ook niet soepel.
Als hij niet zelfstandig naar een therapeut wil is dat bijzonder jammer. Jij kan hem daartoe niet zetten. Wel kun je zelf gaan, om aan jezelf te werken en handvaten te krijgen hoe om te gaan met de situatie. Vervolgens kun je daaruit je conclusie trekken.
Als hij niet zelfstandig naar een therapeut wil is dat bijzonder jammer. Jij kan hem daartoe niet zetten. Wel kun je zelf gaan, om aan jezelf te werken en handvaten te krijgen hoe om te gaan met de situatie. Vervolgens kun je daaruit je conclusie trekken.
maandag 20 maart 2017 om 12:18
quote:Vivacissimo schreef op 20 maart 2017 @ 11:08:
Bedankt voor de reacties!
We proberen al meer dan 5 jaar een tweede kindje te krijgen. Op advies van de endometriosespecialist zijn we het ivf traject ingegaan. Helaas ben ik juist daardoor zieker geworden.
Ik heb aan de bel getrokken voor mijzelf en verwijzing voor psychische hulp is in afwachting van wat mijn prognose wordt (kan ik weer mijn werken hervatten e.d.) en wel of geen terugplaatsing (we hebben goede embryo's in de diepvries en verstandelijk zeg ik nee maar emotioneel is het heel zwaar)
Ik denk ook dat mijn man het beste gebaat is bij individuele gesprekken met een psycholoog. Hij staat hier nog niet voor open.
Heeft iemand tips hoe ik dit het beste kan aanpakken?
Terwijl je relatie niet stabiel is, je gezondheid slecht is, je psychische hulp nodig hebt en hij autistische trekken heeft, ben je 5 jaar bezig om een tweede kind te krijgen en ga je IVF behandeling in waar je nog zieker van wordt. Ik denk dat je sowieso alleen daarom al een schop onder je kont verdient. Ik zou zeggen begin eens even heel snel met het los laten van dat idee en ga hard werken aan je gezondheid, je relatie en het kind wat je al hebt.
En communiceer dat ook met hem. Ik kan me zo voorstellen dat het helpt als zijn bordje wat leger wordt.
Daarnaast niet voor hem invullen wat jou het beste voor hem lijkt, maar met hem in gesprek gaan om te bepalen wat het beste voor jullie kan werken. Ik kan me voorstellen dat hij niet blind is voor de problemen die jullie hebben ook al is het een (halve) autist. Vraag dan ook waar hij een oplossing in ziet. En wat jij kan doen om bij hem de druk te verlichten. En vraag hoe hij verwacht ruimte vrij te maken om zijn aandacht te verdelen over jou, jullie kind, zijn moeder en hemzelf?
Bedankt voor de reacties!
We proberen al meer dan 5 jaar een tweede kindje te krijgen. Op advies van de endometriosespecialist zijn we het ivf traject ingegaan. Helaas ben ik juist daardoor zieker geworden.
Ik heb aan de bel getrokken voor mijzelf en verwijzing voor psychische hulp is in afwachting van wat mijn prognose wordt (kan ik weer mijn werken hervatten e.d.) en wel of geen terugplaatsing (we hebben goede embryo's in de diepvries en verstandelijk zeg ik nee maar emotioneel is het heel zwaar)
Ik denk ook dat mijn man het beste gebaat is bij individuele gesprekken met een psycholoog. Hij staat hier nog niet voor open.
Heeft iemand tips hoe ik dit het beste kan aanpakken?
Terwijl je relatie niet stabiel is, je gezondheid slecht is, je psychische hulp nodig hebt en hij autistische trekken heeft, ben je 5 jaar bezig om een tweede kind te krijgen en ga je IVF behandeling in waar je nog zieker van wordt. Ik denk dat je sowieso alleen daarom al een schop onder je kont verdient. Ik zou zeggen begin eens even heel snel met het los laten van dat idee en ga hard werken aan je gezondheid, je relatie en het kind wat je al hebt.
En communiceer dat ook met hem. Ik kan me zo voorstellen dat het helpt als zijn bordje wat leger wordt.
Daarnaast niet voor hem invullen wat jou het beste voor hem lijkt, maar met hem in gesprek gaan om te bepalen wat het beste voor jullie kan werken. Ik kan me voorstellen dat hij niet blind is voor de problemen die jullie hebben ook al is het een (halve) autist. Vraag dan ook waar hij een oplossing in ziet. En wat jij kan doen om bij hem de druk te verlichten. En vraag hoe hij verwacht ruimte vrij te maken om zijn aandacht te verdelen over jou, jullie kind, zijn moeder en hemzelf?
maandag 20 maart 2017 om 15:49
Shifty ik kan zeker wat met jouw adviezen! Bedankt daarvoor!
De samenvatting klopt echter niet met oog op chronologisch verloop. Het zit net anders:
Gelukkig gezond stel probeert na wolk van eerste kind, nog een kindje te krijgen.
In dat traject blijkt na een aantal jaar dat bij beide ouders belemmeringen zijn die schuldgevoelens opleveren en vragen daar hulp bij van therapeute. Therapie wordt na enkele sessies naar tevredenheid afgerond. Therapeute wijst wel op mogelijke autistisch spectrum stoornis bij man (bijv. PDD-NOS).
Ik krijg de diagnose endometriose en als behandeling wordt een zwangerschap dmv ivf voorgesteld. Tijdens de behandeling maakt de arts een fout waardoor ik 2x geopereerd moet worden en al maanden ziek ben. Waarvan de laatste maand thuis en ik moet gaan revalideren. Opnieuw leren lopen en alles.
In diezelfde tijd krijgt mijn schoonmoeder het vreselijke nieuws.
Vandaar het besluit om de energie te richten op beter worden en familie en het voor ons zware besluit geen tweede kind te kunnen krijgen.
Voor mij was het ook een heel zware periode waarin ik door het oog van de naald gekropen ben. Mijn hele toekomstbeeld staat op zijn kop. Ik wil daarom nu gesprekken met een psycholoog om zo goed mogelijk verder te kunnen.
Mijn man zorgt gelukkig met ondersteuning van onze familie en thuishulp voor ons. Maar ook hem wordt het teveel. Ik wil hem helpen, maar zoals gezegd kan ik dit niet alleen af.
De samenvatting klopt echter niet met oog op chronologisch verloop. Het zit net anders:
Gelukkig gezond stel probeert na wolk van eerste kind, nog een kindje te krijgen.
In dat traject blijkt na een aantal jaar dat bij beide ouders belemmeringen zijn die schuldgevoelens opleveren en vragen daar hulp bij van therapeute. Therapie wordt na enkele sessies naar tevredenheid afgerond. Therapeute wijst wel op mogelijke autistisch spectrum stoornis bij man (bijv. PDD-NOS).
Ik krijg de diagnose endometriose en als behandeling wordt een zwangerschap dmv ivf voorgesteld. Tijdens de behandeling maakt de arts een fout waardoor ik 2x geopereerd moet worden en al maanden ziek ben. Waarvan de laatste maand thuis en ik moet gaan revalideren. Opnieuw leren lopen en alles.
In diezelfde tijd krijgt mijn schoonmoeder het vreselijke nieuws.
Vandaar het besluit om de energie te richten op beter worden en familie en het voor ons zware besluit geen tweede kind te kunnen krijgen.
Voor mij was het ook een heel zware periode waarin ik door het oog van de naald gekropen ben. Mijn hele toekomstbeeld staat op zijn kop. Ik wil daarom nu gesprekken met een psycholoog om zo goed mogelijk verder te kunnen.
Mijn man zorgt gelukkig met ondersteuning van onze familie en thuishulp voor ons. Maar ook hem wordt het teveel. Ik wil hem helpen, maar zoals gezegd kan ik dit niet alleen af.
maandag 20 maart 2017 om 16:56
Goed dat je dit/mijn beeld corrigeert; dat maakt het een stuk begrijpelijker
Hetgene wat je denk ik voor hem kan doen is proberen zijn bordje leger te maken. Ik kan me voorstellen dat het voor jou zelf heel zwaar is, maar voor hem ook. En als daar een terminale ziekte van zijn moeder bij komt zal hij ook daar zijn tijd en energie aan willen spenderen. Als je hem wat dat betreft voor jou nodig hebt, moet je hem ook 'in de lucht' zien te houden. Ik kan me voorstellen dat dat lastig is. Vraag ook hoe hij dat zelf ziet. Wat heeft hij nodig? Waar heeft hij behoefte aan? Dat hoeft niet altijd iets heel groots te zijn (dagje uitwaaien op het strand of zo).
Hetgene wat je denk ik voor hem kan doen is proberen zijn bordje leger te maken. Ik kan me voorstellen dat het voor jou zelf heel zwaar is, maar voor hem ook. En als daar een terminale ziekte van zijn moeder bij komt zal hij ook daar zijn tijd en energie aan willen spenderen. Als je hem wat dat betreft voor jou nodig hebt, moet je hem ook 'in de lucht' zien te houden. Ik kan me voorstellen dat dat lastig is. Vraag ook hoe hij dat zelf ziet. Wat heeft hij nodig? Waar heeft hij behoefte aan? Dat hoeft niet altijd iets heel groots te zijn (dagje uitwaaien op het strand of zo).
maandag 20 maart 2017 om 21:00
Gesprek gehad wat hij nodig heeft.
We hebben een aantal avonden gepland dat hij naar zijn moeder of vrienden kan en een vriendin op ons komt passen.
Eten/poetsen/opvang hadden we al goed geregeld. Hij ziet de meerwaarde van een psycholoog niet, maar zal er over nadenken.
Het heeft mij enorm geholpen dat ik even van mij af kon typen en dat jullie tijd maken om te reageren. Bedankt!
We hebben een aantal avonden gepland dat hij naar zijn moeder of vrienden kan en een vriendin op ons komt passen.
Eten/poetsen/opvang hadden we al goed geregeld. Hij ziet de meerwaarde van een psycholoog niet, maar zal er over nadenken.
Het heeft mij enorm geholpen dat ik even van mij af kon typen en dat jullie tijd maken om te reageren. Bedankt!
maandag 20 maart 2017 om 22:13
quote:Vivacissimo schreef op 20 maart 2017 @ 21:00:
Gesprek gehad wat hij nodig heeft.
We hebben een aantal avonden gepland dat hij naar zijn moeder of vrienden kan en een vriendin op ons komt passen.
Eten/poetsen/opvang hadden we al goed geregeld. Hij ziet de meerwaarde van een psycholoog niet, maar zal er over nadenken.
Het heeft mij enorm geholpen dat ik even van mij af kon typen en dat jullie tijd maken om te reageren. Bedankt!
Gesprek gehad wat hij nodig heeft.
We hebben een aantal avonden gepland dat hij naar zijn moeder of vrienden kan en een vriendin op ons komt passen.
Eten/poetsen/opvang hadden we al goed geregeld. Hij ziet de meerwaarde van een psycholoog niet, maar zal er over nadenken.
Het heeft mij enorm geholpen dat ik even van mij af kon typen en dat jullie tijd maken om te reageren. Bedankt!
dinsdag 21 maart 2017 om 21:50
Zijn moeder is heel belangrijk voor hem/ons.
Het is allemaal nog erg vers. De verwachting was een amputatie en dan kankervrij. Helaas toch al uitgezaaid naar de longen. Komende week start de chemo en er moet ook bestraald gaan worden.
Ik ben oprecht bang dat mijn man overspannen raakt of nog erger zichzelf iets aan zal doen. De vorige keer dat hij stress had is hij op 6 maanden tijd 20 kilo afgevallen. We hebben vandaag weer een goede dag gehad.
Het is allemaal nog erg vers. De verwachting was een amputatie en dan kankervrij. Helaas toch al uitgezaaid naar de longen. Komende week start de chemo en er moet ook bestraald gaan worden.
Ik ben oprecht bang dat mijn man overspannen raakt of nog erger zichzelf iets aan zal doen. De vorige keer dat hij stress had is hij op 6 maanden tijd 20 kilo afgevallen. We hebben vandaag weer een goede dag gehad.
anoniem_315859 wijzigde dit bericht op 21-03-2017 21:52
Reden: Aanvulling
Reden: Aanvulling
% gewijzigd