Jong en burnout

[...]

[...]

Grappige panda's. Die 2e vind ik zielig, ik ben zeer gevoelig tijdens mijn burnout



http://9gag.com/gag/a3qyYr5



Wat voor site is dat? Staan grappige dingen op maar ook stomme en ik begrijp niet zo snel hoe de site werkt. Kun je bijvoorbeeld zoeken op panda's?



http://9gag.com/gag/ajXBrj0 het hek zit wel op slot

Katten zijn soms jaloersmakend, hoe ze kunnen genieten van een dutje of uitgebreid in de zon liggen te soezen. Geen zorgen, geen stress.



Wat een leuke panda's, erg aandoenlijk!



Hebben jullie ook dat jullie lang naar een vogeltje kunnen luisteren dat zingt? Of gewoon naar buiten staren, naar de wolken die voorbij drijven.

Haha gele suikerspin, die is ook tof! Ik vind deze sectie ookaltijd goed: https://9gag.com/cute, de schattige dierenpagina . Ook de meme's zijn erg grappig meestal! Je kunt aardig wat tijd kwijt aan die site iig, haha. Je kunt ook zoeken op dingen, bij dat vergrootglaasje bovenin. Maar bij mij werkt het nooit helemaal goed helaas...



Ja, wildhorse dat kan ik nu ook veel beter als eerst! Ik kan nu best lang gewoon de tuin in kijken, naar de paardjes, of de vogel die een nestje aan het bouwen is in de boom. Heerlijk om te doen vind ik. Helemaal als ik een periode veel prikkels gehad heb, of echt moe ben kan ik daar goed van genieten

Inderdaad katten! Dat zeggen wij hier thuis wel vaker, dat we daar jaloers op zijn



En ik ben ook jaloers op jullie, ik kan dat dus (weer) niet (meer), ik kan niet eens op de bank liggen zonder telefoon of interessante tv. Tijdens de reclame pak ik vaak al mijn telefoon.

Ik kan dat helaas ook niet meer goed. Ik voel continu stress en de neiging om iets te moeten doen. Ik zit zelfs op mijn telefoon (niet letterlijk ) tijdens een tv programma



Ik kon altijd wel zo relaxen van dat soort kleine momenten. Heerlijk naar buiten staren, hoe de bomen bewogen door de wind en de wolken inderdaad.



Na aanleiding van jullie berichtje hierover vanavond mijn telefoon even links laten liggen en relaxt gepuzzeld. Wel iets gedaan maar wel iets voor mij rustgevends.



Hopelijk komen de wolk staar momentjes weer terug. Af en toe toch mijn mobiel maar uitzetten.

@Wildhorse, fantastisch dat je weer hebt paard gereden!!

Die kleine momenten inderdaad

Ohh ja, telefoons zijn wel een struikelblok voor mij daarin . Ik heb hier nu de regel ingevoerd dat ik mijn telefoon ergens neerleg waar ik hem niet kan zien, ik merk dat ik dan een stuk minder de neiging heb om hem te pakken als ik me even verveel (tijdens reclames ofzo idd). Het werkt goed moet ik zeggen! Wel als hij op stil staat dan natuurlijk, anders kan ik mezelf niet beheersen, haha.



Fijn dat je je ook tot echt 1 activiteit hebt kunnen zetten, zonder telefoon, Gele suikerspin! Was het ook fijn/ voor herhaling vatbaar?



Ik ben vanmorgen weer even naar mijn werk geweest. Het was erg fijn om er weer even te zijn, na al het gedoe met de POH en de psycholoog enzo van de week. Gisteren had ik nog een telefonisch overleg gehad met de POH, maar dat is uitgelopen op een behoorlijke discussie waarin ik toch wel verteld heb wat ik van deze werkwijze vind. Vond ze niet zo tof volgens mij. Maar nu begon ze mij weer een heel schuldgevoel aan te praten, echt.... Nouja, ik ga me er niet verder over opwinden nu weer . Maargoed, na al die chaos was mijn zelfvertrouwen toch wel naar de -200000 gezakt (ik ga toch mezelf de schuld geven van alles op de een of andere manier, hoe hard ik daar ook tegen mijn best doe) en was het heel erg fijn om mijn lieve collega's vandaag weer even te spreken . Ik ben niet lang gebleven, maar het was erg goed dat ik geweest ben!



Nu even bijkomen en dan zometeen nog even een dutje doen denk ik. Ik heb nu er zoveel op me af komt (die verwarring bij die POH, de behandeling van de psycholoog, opbouwen van werk, mindfulness) echt het gevoel dat ik het allemaal niet meer kan verwerken, al die informatie. Echt letterlijk net alsof mijn hoofd overstroomt.

Gisteren nadat ik wakker werd van de wekker ben ik echt nog een uur blijven liggen omdat het niet ging, ik moest gewoon echt nog even alle informatie van de vorige dag processen. Althans, zo voelt het.

Nu heb ik weer hetzelfde gevoel. Hoofdpijn, misselijk, heel gevoelig voor lichtprikkels, en ik heb het gevoel dat de informatie letterlijk mijn neus uit komt. Dat er niets nieuws meer bij past. Kennen jullie dat gevoel? Hoe gaan jullie daarmee om?

Ik weet nu niet zo goed of ik te snel teveel prikkels heb, of dat therapie gewoon intens is ofzo, of.....

Leuke linkjes zijn hier gezet. Dat poortje is echt wel grappig . Kijk zelf graag naar de filmpjes over luiaards van Animal Planet, wat een zalige dieren zijn dat.

Hier ook een telefoonverslaafde. Hij mag niet meer in bed en dat scheelt heel veel. Nu nog verder afkicken.



Zit nog een beetje achter met lezen deze week, dus sorry als ik niet reageer op op alle berichten.



Gele Suikerspin: goed dat je de telefoon even aan de kant hebt gelegd. De mooie wolkstaarmomenten komen echt wel weer. Wat fijn dat je soms energie van een activiteit krijgt ipv dat het je enkel energie kost. Dat is een belangrijke ommezwaai! Denk dat die veiligheid zoeken tijdens je BO veel voorkomt. Je kunt opeens niets meer en alles is teveel dan wil je je vooral heel veilig voelen. Past volgens mij helemaal bij BO. Zelf ben ik ook al meermaals in mijn leven naar een therapeut gegaan, vooral als het over thema's ging waar ik met familie of vrienden niet kan praten. Alleen praten lucht al op (en soms haalde ik er gelukkig meer uit). Hoe is de therapie gegaan?



Ri-anne: fantastisch dat het zo goed met je gaat en dat ook je stemming veel beter is. Leuk zo'n positief berichtje.



Rodelimo: Goed dat je, je mening hebt geuit tegen de POH. Laat je geen schuldgevoel aanpraten, jouw mening is in deze situatie het belangrijkst. Fijn dat je weer even bij je lieve collega's bent geweest. Ik herken het teveel aan prikkels. Therapie kost veel energie en misschien teveel in combi met de andere zaken? Heb je het gevoel jezelf wel voldoende rust te kunnen geven?



Wildhorse: zalig he die vogeltjes die fluiten?!



Theekransje: ik ging qua beweging altijd over mijn grens heen en dan had ik spierpijn of werd duizelig. Op de één of andere manier kon ik er geen maatstaf in vinden. Nu is mijn dag ingedeeld in drie bewegingsmomenten. Ons paardje verzorgen is er één, meestal een wandeling met de hond, soms yoga en één moment huishouden. Dit ben ik langzaamaan verder aan het uitbreiden, maar voel mij nu ook minder schuldig op de momenten dat ik 'niets' doe.



Deze week gaat het redelijk. Ben echt blij met de lente in de lucht en ben daardoor veel buiten en dat doet deugd. Jullie paardrijverhalen maken wel dat het gaat kriebelen, misschien volgende week eens vragen of een vriendin wil helpen.



Fijn weekend allemaal!

Voor rondbondje :

Hahaha



Even geen tijd op iedereen te reageren, maar een fijn weekend voor iedereen!

Hey allemaal! Leuk weekend gehad?



Gisteren naar Sophie gekeken. Denk wel dat het programma voor haar een eye-opener is over haar eigen situatie. Vond alleen dat de psychiater wel heel snel met zijn vragen ging (haar een beetje overviel), waarschijnlijk was er niet veel ruimte, maar zo kom je wel heel makkelijk aan iemand zijn pijnpuntjes.



Hier een zware zaterdag gehad, was heel moe en boos op mezelf dat ik niet van het mooie weer aan het genieten was. Op zo'n dagen toch echt moeite met accepteren dat ik niet gewoon alles kan.

Hee!

Ja ik moet Sophie nog beter terugkijken, kon me de vorige keer erg moeilijk concentreren. Het ging inderdaad snel, de aflevering en de psychiater. Ik vond hem ook wel een eigen manier hebben, geen idee hoe ik het moet schrijven, maar hij stelde vragen en was bijna voordat Sophie antwoord gaf al bezig met zijn conclusie..

Vervelend Vienna Herken het wel deels, iedereen is blij en vrolijk als het zulk mooi weer is en gaat picknicken of naar het park of strand of andere leuke dingen doen en als je dan heel moe bent, lukt dat niet. Dat frustreert en dan is inderdaad accepteren dat het niet allemaal lukt de enige oplossing, tenzij iemand hier nog een betere weet. De ene keer lukt het wel om die switch te maken, maar vaker niet. Juist als het dan mooi weer is en iedereen vrolijk, voel ik me soms nog verdrietiger.

Hoi!



Ja, het lenteweer, heerlijk! Ik heb van het weekend voor het eerst dit jaar weer lekker met een kleedje op het grasveld zitten picknicken. Dat vind ik altijd zo leuk Niet eens met eten, maar kan ook gewoon met mijn boek ofzo, haha.

Verder een beetje gerommeld in de tuin. Het onkruid groeit nu zo hard! Ik probeer het er toch uit te hebben voordat het zich gaat verspreiden, maar ik slaag er niet helemaal in merk ik nu . Maargoed, dat is wel een lekker gedachteloos klusje wat niet te zwaar is, dus goede bezigheidstherapie.



Ik herken wel enorm wat jij schrijft theekransjes! Als het zo mooi weer is zie ik iedereen lekker fietsen en wandelen of tijden op een terras zitten... Of, in mijn geval, überhaupt langer dan een uur in de zon zitten. Merk dat de zon me ook veel energie kost. Ook kan ik niet goed tegen het felle licht, dus ik heb een goede zonnebril en een hoed aangeschaft Ziet er niet uit, maar het is wel fijn, haha.

Ik herken het jaloerse gevoel wat jij beschrijft wel. Als iedereen zoveel leuke dingen doet is het helemaal confronterend dat je gewoon nog niet veel kan.

Ik heb er ook een paniekaanval over gehad toen de dagen langer werden en de zomertijd kwam. "Ik heb nog helemaal niet genoeg energie voor nog meer daglicht, ik haal de dag nu al bijna niet, hoe moet dat dan straks!"



Hier gaat het voor nu redelijk. Ik heb het gevoel dat de woorden van de psycholoog nu pas echt beginnen in te zinken ofzo. Vorige week heb ik het best druk gehad, en van het weekend had ik goed de tijd om erover na te denken. Positief, maar nu komt het ook allemaal wel hard aan zeg maar.

Voor de volgende sessie met de psycholoog (over anderhalve week) moet ik nare herinneringen opschrijven. Dat is de eerste EMDR sessie, ben best wel nerveus. Maar ook doordat ik nu toch veel bezig ben met die nare dingen, en ook de rest van mijn jeugd dan natuurlijk komt er vanalles boven. Ik merk nu dat ik er echt ontzettend moe van word. Echt zo bizar hoe moe. Maar als ik dan wil slapen ga ik liggen en dan komen die gedachten pas echt... Heb mezelf dus in een mooi cirkeltje zeg maar...

Ik merk wel dat het goed is om ermee bezig te zijn, want blijkbaar zit er veel emotie dwars, en moet het er dan inderdaad uit, maar ik heb het geloof ik wel behoorlijk onderschat.



Morgen heb ik weer een afspraak met de bedrijfsarts, dus daar ga ik het er maar even over hebben. Ik hoop dat hij er een beetje goed mee omgaat. Ik denk van wel, want het is een hele aardige, reëel man, maar toch ben ik iedere keer nerveus. Muts



Ook heb ik morgen gepland staan om met een vriendin naar Beauty & the Beast te gaan! Ik heb er echt zin in, want het is zo lang geleden dat ik haar gezien heb en dat ik naar de film geweest ben! Ook ben ik er echt aan toe mijn gedachten even af te leiden van mijn nare gedachtelijst. Ik hoop dus zo dat ik morgenavond nog genoeg energie heb, want ik ben heel benieuwd naar de film!

Inderdaad herkenbaar Vienna. Met het mooie weer zie je veel mensen fietstochten maken en er op uit trekken. Mijn vriend vroeg of we zondag zouden gaan fietsen, maar dat durf ik nog niet. Eerst maar eens een kort stukje naar het dorp ofzo om daar ook weer wat zelfvertrouwen in te krijgen.

Helpt het als je denkt "het lukt mij nu nog niet om te genieten van het mooie weer, maar wellicht lukt het in juli/augustus/september wel. Er komen nog zat mooie dagen aan".



Rodelimo, hoe voel je je nu over het gesprek met de PO? Heb je het kunnen bespreken in therapie? Iemand met een BO nog een extra schuldgevoel aanpraten vind ik zelf echt een no-go. Alsof je je al niet schuldig genoeg voelt over de hele situatie waarin je zit...

Hoe was Beauty en de Beast? Heb je genoten en even die gedachtes stop kunnen zetten?



Met mij gaat het fysiek echt een stuk beter, maar mentaal begin ik nu weer somber te worden. Door alle vreselijke berichten in het nieuws denk ik continu na over de dood. Over alle dierbaren die in de toekomst komen te overlijden. Ik heb natuurlijk mijn vader verloren en dat heeft een behoorlijke impact gehad, echter heb ik dit vorig jaar echt kunnen verwerken. Nu denk ik continu als ik bijvoorbeeld een vriendin spreek "wat zal ik haar missen als ze komt te overlijden.' En dat terwijl we nog midden in het leven staan! Ik heb nog minstens 35 jaar met mijn vriend te leven!

Maar je kan geen krant openen, of journaal aanzetten en de dood vliegt je om de oren. Ik heb daarom ook besloten om geen journaal meer te kijken en de krantenartikelen die negatief zijn links te laten liggen.

Ik merk gewoon dat er weer die somberheid in me kruipt, dat knagende gevoel van je kelote voelen...Mijn therapie zit erop maar ik denk dat ik toch nog vraag of ik hier mee geholpen kan worden. Wil niet weer in een depressie belanden.

Ik weet niet waarom maar werd helemaal gestresst van Sophie in de kreukels van gisteren. Heb hem net gekeken.



Ik dacht ook wel, wáár zijn we met zijn allen mee bezig ik zal niks verklappen maar zit weer veel zweverigheid in.



Ik denk echt dat als we met zijn allen meer gaan leven zoals in de tropische landen, siësta, 'dat kan morgen ook mentaliteit' we al dat soort oplap fratsen niet nodig zouden hebben. En we veel gelukkiger, minder stress en minder burn-out zouden hebben.



Het verhaal met Wendy van Dijk kon ik niet volgen. Het voegde voor mij niks toe.



Ben er nog steeds gestresst van, van de aflevering. Misschien dat ik de stress van Sophie erg voelde ofzo?



Erg benieuwd naar jullie ervaringen en kijk op deze aflevering.

Eventjes niet gereageerd hier, laptop was kapot en op mijn mobiel is het niet zo makkelijk te reageren op iedereen.

Heb niet alles bijgelezen daardoor.



Heftig Rodelimo, hoop oud zeer dat je dan naar boven moet halen. Ben benieuwd hoe je eerste EMDR sessie gaat bevallen over 1,5 week. Hoe was het bij de bedrijfsarts? En de film?



Wat rot van je zware zaterdag Vienna, dat gevoel herken ik helaas wel. Je wilt ook weer gewoon vrolijk kunnen zijn en genieten van het lekkere weer, maar dat voelt dan niet zo. Hoe is het nu?



Fijn dat het fysiek beter gaat Wildhorse, alleen balen dat het mentaal minder gaat nu! Heftig dat je je vader verloren hebt, niet gek dat je dan veel over de dood nadenkt. Schijnt vrij normaal te zien, heb mijn moeder 5 maanden terug verloren en had in het begin (en nu nog met vlagen) veel angst om dierbaren kwijt te raken.

Snap dat je niet weer in een depressie wilt belanden, trek op tijd aan de bel bij je hulpverleners als het niet meer gaat!



Ik heb trouwens wel een fijne praktijkondersteuner gelukkig, en een fijne homeopaat. Kan met beiden heel goed praten. Vandaag ook weer zo'n fijn gesprek gehad

Vanuit de bedrijfsarts moest ik intensievere therapie gaan volgen, maar aangezien ik al veel inzicht heb in waar mijn valkuilen liggen, ga ik eerst weer een mindfulness cursus volgen. En aan de slag met grenzen aangeven en dingen niet persoonlijk aantrekken.



Net trouwens ook Sophie terug gekeken, ik herkende veel in de dingen die ze met haar vader en zus besprak. Niet zeuren, hard doorwerken, het altijd goed willen doen (voor anderen).

Ik lijk in dat opzicht ook zo op mijn moeder... Soms wel confronterend en emotioneel om daar bij stil te staan.

Ik vond het ook niet zo heel goed. Heb alleen de tweede helft gezien. Wendy van Dijk voegde inderdaad helemaal niks toe. Vond haar vooral heel oppervlakkig en een beetje neppig overkomen en geen idee lijken te hebben van wat er dieper in de mensch gaande kan zijn. Maar goed, zij is natuurlijk ook een personage wanneer ze op de camera is. Zij heeft van zichzelf een 'happy' merk gemaakt en alles wat zij aan media-optredens doet moet dat merk versterken. Dus ik snap wel dat er zo'n verhaal komt wanneer ze voor Sophie in de kreukels wordt gevraagd. Vond mijn vriend trouwens ook. Die zei nog dat hij Sophie ook aanmerkelijk knapper vond dan Wendy: "Veel echter."



Verder vind ik heel veel dingen van het programma kort door de bocht en de keuzes ook wel echt gemaakt om goede tv te maken. Alle spiridingen die ze uitkiezen zijn ook echt wel apart en vaak ronduit lachwekkend. Dat maakt natuurlijk goede tv, maar of mensen in een burnout daar nu echt zo mee geholpen zijn......ik vraag het me af. Hoewel één ding me wel opviel: een vrouw die zei dat ze liever voelde dan praatte. Toen Sophie aan haar vroeg: "Dus met iemand praten is niet wat voor jou?" reageerde ze gelijk stevig met: "Oh nee, echt niet, absoluut niet." Die mensen zijn er dus ook en dan kan een paardencoach of een handlezer helpen om toch gezien te worden. Dus daarom zie ik ook wel weer voordelen in die zweverij. Al is het maar dat die mensen door iemand gehoord worden en zich gezien voelen. Maar ja, het wel een money-making business en ik ken ze persoonlijk die er duizenden euro's per jaar aan uitgeven en geen steek gelukkiger worden. Kortom: ik ben er nog niet uit.



Voor de mensen die balen dat ze niet kunnen genieten van het mooie weer: er komen dit jaar, volgend jaar en alle jaren erop nog héél veel mooie dagen. Ik krijg zelf sowieso altijd stress van die eerste mooie dagen, want 'nu moet je er wel van genieten.' En ik me dan dus schuldig ga zitten voelen met mijn bakje chips en Netflix op de bank. Terwijl: waarom zou je? 'Gewoon' doen wat op dat moment goed voelt. En is dat een klein wandelingetje naar het dorp of een alleen maar in een stoel zitten in de tuin of dus onderuit op de bank, is dat ook goed.



Hier gaat het met vlagen héél goed, om vervolgens weer slecht te gaan. Iedere keer kan ik meer en iedere keer kom ik dus weer een grens tegen. Dus het is echt drie stappen naar voren, twee naar achteren. En soms gelukkig maar 1 naar achteren. Ik merk dat ik best een dagje veel kan doen, maar niet 2 dagen achter elkaar. Ik moet dan eerst een dag bijkomen met niks. Ik merk dat ik ook wel wat kan werken (heb alweer weken van 30-35 uur achter de rug), maar dat dat soms ook te veel is en sociale contacten er niet bij kunnen dan. Ik schroef het dus nu weer even terug naar 24 uur en kijk of ik dan nog puf heb voor een avondje eten met vrienden. Ik besef me dat dit al (veel) meer is dan sommigen van jullie kunnen, maar ik hoop dat ik toch mag delen waar ik tegenaan loop. En misschien als hoopvol toekomstperspectief voor anderen?



Hebben jullie ook dat als je een dag te veel hebt gedaan, je onrustig wordt en slecht slaapt? En dat het totaal niet lukt om warm te worden? Ik lig echt te rillen in bed 's avonds dan en zelfs met twee truitjes, een pyjamabroek, dikke sokken en een extra deken, krijg ik het niet warm. Ik ga dus nu maar steeds warm douchen voordat ik ga slapen.

Sophie laat zichzelf in het programma wel echt zien inderdaad. Mooi is dat!



Ga je dan niet nog steeds net over je grens? Dat je na een drukke dag een dag met niks moet hebben?

Ik heb ook zo'n instelling namelijk, mij helpt het om een tandje terug te doen zodat ik elke dag wat aan kan (en niet in één dag al mijn energie verbruik).

Dat koude herken ik niet, klinkt niet fijn Ik herken het onrustig worden en slechter slapen wel. Maar ik herken wel sneller als ik tegen mijn grens aan loop en grijp dan op tijd in (naar huis gaan/dutje doen). Ga ik te ver door, dan is het een nacht slecht slapen en volgende dag niks tot weinig kunnen (boodschappen doen is dan een enorme opgave).

Natuurlijk mag je hier schrijven

Hopelijk kunnen wij ooit ook weer meer werken. Je bent nog aan het opbouwen. Super goed bezig!



Ik had dat koude voordat ik uit viel met mijn burnout en in het begin. Hoe meer ik herstel hoe minder ik het juist heb. Dus hopelijk voor jou geen teken dat je jezelf voor de gek aan het houden bent en je eigen nog veelste veel doet en het een signaal van je lichaam is.



Trouwens doen militairen juist met zo min mogelijk aan slapen om warm te blijven. Je lichaam moet anders ook nog de pyjama opwarmen. Het is maar een theorie waar aan ik dacht.

Wildhorse, wat fijn dat je fysiek langzaam meer aankan! Dat geeft een goed gevoel denk ik! Dat het eng is om dan weer nieuwe dingen (als fietsen) op te gaan pakken herken ik goed. Ik fietste voorheen altijd heel veel, ook samen met mijn man, dus hij vraagt dat ook regelmatig. Vorige week heb ik het toevallig eens geprobeerd, idd ook een rondje om het dorp van 20 minuten en heel langzaam. Maar echt een overwinning op mezelf. Heerlijk! Hoop dat het voor jou ook gauw lukt.



Die gedachten zijn wel heel naar. Het nieuws mijd ik ook een beetje de laatste tijd, behalve het artikel over positief nieuws van de week elk weekend op de NOS site . Maar als jij het idee hebt dat die ideeën bij jou steeds erger worden, of sowieso als je er veel last van hebt, zou ik toch een afspraak maken met de huisarts. Beter een keer teveel, en dat je wellicht alleen je hart kunt luchten dan te weinig!



Ik heb net ook de aflevering van Sophie gezien. Al die alternatieve therapieën vind ik wel een beetje vaag worden eerlijk gezegd. Ik kan me voorstellen dat als je nog nooit een burn out gehad hebt dat zulke dingen ook niet echt helpen om het je serieus te laten nemen. Die beurs, echt!

Het gesprek wat Sophie had met haar vader en zus in de auto was voor mij wel heel erg herkenbaar. Dat zou ik echt bijna letterlijk over kunnen nemen naar mijn familie, met de uitzondering dat het bij mij van mijn moeder komt ipv mijn vader. Ik denk ook echt dat het voornamelijk bepaald word door een stukje persoonlijkheid, maar voornamelijk aangeleerd gedrag. Maaargoed.

Het DNA onderzoek vond ik ook wel bizar trouwens! Ik wist niet dat dat zo "eenvoudig" te testen was zeg maar.



Summer, wat fijn dat je hulpverleners hebt waar je je zo op je gemak voelt! Dat is enorm fijn. Heb jij nu ook nog voornamelijk behandeling bij de praktijkondersteuner? Wat heftig dat je ook met het verlies van je moeder om moet gaan. Krijg je daar ook goede hulp bij?

Die mindfulness cursus vond ik erg fijn om te doen! Heb ik echt veel aan gehad.

Bij mij vertelde de bedrijfsarts gister dat de praktijkondersteuner eigenlijk alleen begeleiding zou moeten doen in de allereerste fase, om te bepalen waar de patiënt naar doorgestuurd moest worden. Ik ben zelf ook eerst 9 maanden alleen bij de praktijkondersteuner geweest, maar dat was volledig verkeerd volgens hem. Ik vind het zorg-wereldje een steeds groter doolhof worden moet ik zeggen!



Evenaar, natuurlijk mag je dat hier delen. Iedereen is aan het integreren op zijn eigen niveau en tempo toch?

Lastig dat het zo in vlagen blijft gaan. Ik herken me erg in wat je schrijft, al is bij mij de schaal nog veel kleiner. Ik red een dagje wat meer doen ook, maar 2 gaat echt niet. Ik probeer dit soort dagen dan ook te mijden, ik heb geleerd dat ik nu, tijdens het revalideren, op zo'n niveau moet gaan zitten dat ik niet moet hoeven compenseren. (al gebeurd dat natuurlijk altijd wel eens, je kan niet alles goed inschatten). Maar dat is gewoon erg lastig.

Fijn dat je nu de mogelijkheid hebt om even minder te werken en dan te proberen of dat beter gaat icm sociale activiteiten! Ik hoop echt voor je dat je dan net wat meer ruimte hebt en dat het dan net wat makkelijker gaat.



Wat je schrijft over kou herken ik ook. Wat Gele suikerspin ook schrijft, ik had het ook vlak voordat ik instortte. Dan zat ik met 3 kleedjes op de bank, naast mijn man in zijn T-shirt . Ook op kantoor zat ik met handschoenen en een sjaal. Ik kreeg het gewoon niet meer warm. Ook merkte ik dat ik veel meer ging eten, omdat ik dat voor mijn gevoel nodig had, omdat ik het zo koud had.

Nu is dat (icm een eetbui, hoofdpijn, misselijkheid) een van mijn eerste signalen dat ik echt teveel gedaan heb en geen energie meer heb. Als ik nu op de bank zit en ik heb gewoon normaal gegeten en gewoon kleren aan voor de temperatuur, en ik heb het zo ontzettend koud, dan moet ik gewoon naar bed, dat is dan de enige oplossing.

Ook het onrustig worden is voor mij echt een teken dat ik heel erg moe ben. Dan kan ik 2 minuten een boek lezen, 2 minuten tv kijken, 2 minuten voor me uit kijken, dan toch wat te drinken halen, opruimen, enz. Tot ik iedereen om me heen gek maak . Tegenwoordig stuurt mijn man me dan ook maar gewoon naar bed, hij herkent het ook vaak eerder als ik. Hij zegt dan dat ik uit mijn ogen kijk als Kaa uit Jungle Book, haha.



Bij de bedrijfsarts ging het goed. Ik ben erg blij dat ik nu bij de psycholoog echt aan de slag kan, een behandelplan heb en een diagnose. De bedrijfsarts was daar ook erg blij mee, want hij was nu ook erg sterk zijn twijfels aan het krijgen bij de handelwijze van mijn praktijkondersteuner. Als ik deze keer dus ook nog steeds geen vooruitgang had geboekt zou ik een psychiatrische expertise gehad hebben. Een soort van second opinion waar je blijkbaar echt binnenstebuiten gekeerd word. Dat leek me opzich nog niet zo slecht, maar nu gaan we eerst even afwachten hoe het gaat met de EMDR behandelingen. Over 5 weken heb ik weer een afspraak, en dan gaan we kijken naar de voortgang daarvan.

Intussen krijg ik een laptop om thuis te kunnen werken, en blijf ik proberen om 2x per week naar het werk te gaan. Hij begreep echter zeer goed dat die EMDR veel energie kost, dus ik krijg wel de vrijheid om zelf te bepalen of ik wel of niet ga, of dat ik thuis ga werken bijvoorbeeld. Echt heel fijn dat hij zo goed mee wil werken!

Ik ben ook echt zo blij dat nu alle hulpverleners op een lijn zitten! Nu kan ik me dan tenminste echt richten op de behandeling, ipv op al dat gedoe tussen hulpverleners en de vraag wat ik nu eigenlijk mankeer. Geeft een hoop rust!



Het enige wat ik morgen nog moet doen is de praktijkondersteuner informeren dat ik eigenlijk niet met haar verder wil. Zij is nu alleen maar een extra schakel in de ketting, die eigenlijk niet meer nodig is, omdat ik nu de psycholoog heb. Althans, lijkt me. Zij heeft het nog altijd over mijn depressie, terwijl de psycholoog het hier nooit over heeft. Ik wil nu de psycholoog als hoofdbehandelaar, want meer schakels is meer verwarring denk ik.

Morgen heb ik een belafspraak met haar, dus ik ben heel benieuwd hoe zij reageert. Ik hoop dat ze het gewoon accepteert, want ik heb echt geen energie voor nog een hele discussie daar weer over.

Ja Wildhorse, Het is echt heel raar hoe zij cliënten benadert. Ik heb nu al regelmatig een aantal nachten wakker gelegen nadat ik bij haar op consult geweest was, omdat ik er eigenlijk gedemotiveerder en met een schuldgevoel weg kwam dan ik erheen ging. Gelukkig is mijn man altijd mee geweest, dus kan hij voor mij bevestigen dat ik niet gek ben (of hij is het ook ;P), en gewoon precies gedaan heb wat ze altijd geadviseerd heeft. Maar daarom wil ik wel heel graag van haar af.



De film was echt tof! Ik had echt enorm behoefte aan een positief uitje na al het gedoe afgelopen week, dus het kwam op het juiste moment . Het was gezellig om even bij te kletsen met mijn vriendin, en de film was ook echt mooi. Echt een aanrader voor als je even alles om je heen wil vergeten en je gewoon even wil onderdompelen in een sprookje. Kinderachtig, maar soms gewoon wel heel lekker! Ik vond het echt een mooie film. Moet bekennen dat ik de tekenfilm versie nooit gezien heb, dus voor mij was ook alles nieuw .



Verder gaat het redelijk hier. Voor de EMDR sessie van volgende week heb ik nu als opdracht nare herinneringen opschrijven. Dat valt me erg zwaar moet ik zeggen. Hoe meer ik er nu over na aan het denken ben hoe meer het ook over me heen komt ofzo. Net alsof er zo'n vloedgolf over me heen komt. Nu heb ik iedere keer als ik mijn ogen dichtdoe dat er wel weer iets naar boven komt, of dat ik er weer over na ga denken. Dat maakt dat middagdutjes nu erg lastig worden, en ik meer door "moet" gaan tot ik echt omval en ik ook geen energie meer heb om te denken om te kunnen slapen. Dat is ook niet helemaal de manier denk ik, maar ik weet het ook even niet. Als ik echt moe ben lukt het slapen gelukkig wel. En het nadenken over al die dingen is ook goed als verwerking denk ik, maar het valt me zwaar moet ik zeggen. Ik hoop dat het na volgende week wat beter word, als ik de eerste sessie gehad heb. Dan weet ik ook een beetje hoe het gaat en dat scheelt ook in de zenuwen!

Dat van militairen wist ik niet Suikerspin!



Rodelimo: ik denk dat aanleg en opvoeding inderdaad veel invloed heeft op hoe mensen met dingen omgaan inderdaad. Ik herken ook dingen van mijn moeder in mezelf.

Ik heb vooral gesprekken met de praktijkondersteuner, heb een module ontspanningsoefeningen gehad en krijg dan mindfulness cursus (heb ik al eens gehad in het verleden). Het voordeel is dat ik wel goed op een rij heb waar de pijnpunten liggen. Vanuit mijn werk ben ik gewend om constant op mezelf te reflecteren en nu de emoties een plaats beginnen te krijgen, heb ik daar ook ruimte voor. De rouw heb ik 'weinig' hulp voor gehad, maar ook weinig voor nodig gehad. In het hele proces heb ik vertrouwd op mijn gevoel en heb daar ook juiste keuzes ingemaakt. Het blijft nog steeds moeilijk dat mijn moeder er niet meer is, maar ik voel geen boosheid of ben niet bezig met ontkenning. Het verdriet mag er zijn en komt willekeurig omhoog.

Ja, het wordt wel steeds moeilijker om door te hebben voor welke klacht je bij wie wanneer terecht kan

Mijn bedrijfsarts vond een praktijkondersteuner ook niet voldoende, maar ik heb er een goed gevoel bij en ik voelde een soort van miscommunicatie met de bedrijfsarts. Ja er zit een onderliggend probleem, maar geef me ook even de tijd om het rouwen een plaats te geven en dingen zelf uit te vogelen. Maar ja, die willen je natuurlijk zo snel mogelijk aan het werk



Mooi dat het goed ging bij de bedrijfsarts! En ook fijn dat je hulpverleners nu op één lijn liggen En inderdaad je gevoel volgen als je vindt dat de praktijkondersteuner niet meer nodig is! En als zij een discussie erover begint, lekker afkappen. Jij hoeft je niet te verantwoorden waarom, het is al genoeg als je zegt dat je bij een psycholoog verder gaat.

Fijn dat de film leuk was en je een leuke avond gehad hebt! Klinkt als een leuke film (ik wil hem ook nog zien ).

Heftig dat die opdracht zoveel los maakt, hoop echt voor je dat EMDR je kan helpen hierbij. Vaak zijn de eerste paar sessies wel vermoeiend. Maar niet gek als je confronterende dingen moet aangaan!



Ik heb een paar jaar terug EMDR gehad, voor wat kleine dingetjes, maar het heeft me wel geholpen om de emotionele lading achter bepaalde dingen weg te halen. Dat ik niet meer in de stress schoot als ik iets voelde of mee maakte.

Summer, ik herken wel die onrust als je een drukke dag hebt gehad en teveel hebt gedaan. Volgens mij is dat de adrenaline die dan nog wordt aangemaakt in je lijf waardoor je moeilijk kan ontspannen. Ik ga dan vaak in bad liggen met meditatiemuziek op en vandaar uit naar bed en een boek lezen. Is dat misschien een idee om te doen als je voelt dat je onrustig bent?



Rodelimo, ik ben benieuwd wat de PO vandaag zegt als je aangeeft haar hulp niet meer nodig te vinden. Hopelijk gaat ze hier gewoon professioneel mee om (zoals het hoort) en wenst ze je een goed herstel en als er ooit toch iets is, staat de deur open...(dat heeft mijn PO-er wel gezegd. Ze was heel lief en empatisch, maar mijn depressie was te groot om gewoon wat handige tips mee te krijgen als "houd je aan een dagritme, eet regelmatige tijden etc).



Ik heb voor vanavond een extra massagetherapie ingepland, heb het echt even nodig. Vorige keer kwamen er zoveel dingen naar boven en dat spookt nu nog steeds rond in mijn hoofd.



De aflevering van Sophie heb ik gisteren teruggekeken. Vond de tweeling Spong wel interessant. De een heeft nooit een BO gehad en de ander 4 x maar liefst. Ik ben een van een twee-eiige tweeling. Mijn tweelingbroer heeft nog nooit psychische problemen gehad en ik dus wel, terwijl we toch ook een deel dezelfde dingen hebben meegemaakt in korte tijd. Dan kan ik wel heel erg boos zijn om het feit dat ik dus wel in mijn DNA heb dat ik vatbaar ben voor stress en anderen hier geen enkele last van hebben. Je wilt na een BO of depressie het nooit meer meemaken, maar de kans zit er in dat het niet bij deze keer blijft...Confronterend hoor.

Oh heerlijk een bad Wildhorse, dat mis ik wel!

Meestal zonder ik me even af op zo'n moment of ik ga een dutje doen of even mediteren



Wat houdt je massagetherapie in? Veel succes vanavond!



Ja raar is dat he? Dat de een gevoelig voor dat soort dingen is en de ander niet? En dan kom je als tweeling letterlijk uit hetzelfde nest..

Het viel me bij de tweeling bij Sophie wel op dat de een heel erg op de voorgrond stond en een duidelijke mening had, en de ander (BO) wat meer terughoudend was. Kan ook montage zijn natuurlijk.



Voor een BO of depressie zullen we misschien altijd gevoelig blijven. Dat vind ik ook moeilijk om mee om te gaan, wat als het terug komt?

Wat als ik straks kinderen heb en mijn vriend is lang weg voor werk en ik zit hier in mijn eentje? Ben ik dan niet weer op pad naar een BO? Ik maak me veel te druk om de toekomst, vooral omdat ik wil dat alles goed gaat, dat ik het goed doe.