Relaties
alle pijlers
Stiefouder
donderdag 13 april 2017 om 13:19
Vervelend dat je het zo ervaart, TO, maar wel moedig dat je er eerlijk over durft te zijn. Misschien kun je gewoon wat meer dingen buitenshuis plannen tijdens die weekenden? Je kunt jezelf immers niet dwingen om iemand aardig te vinden. Maar je kunt wel interesse tonen in een kind, vragen waar ze mee bezighouden en je daarin wat verdiepen. En wie weet komt jullie relatie met de tijd nog wel op een ander niveau, omdat ze ouder worden.
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
donderdag 13 april 2017 om 13:30
quote:Belle73 schreef op 13 april 2017 @ 13:19:
Vervelend dat je het zo ervaart, TO, maar wel moedig dat je er eerlijk over durft te zijn. Misschien kun je gewoon wat meer dingen buitenshuis plannen tijdens die weekenden? Je kunt jezelf immers niet dwingen om iemand aardig te vinden. Maar je kunt wel interesse tonen in een kind, vragen waar ze mee bezighouden en je daarin wat verdiepen. En wie weet komt jullie relatie met de tijd nog wel op een ander niveau, omdat ze ouder worden.Maar dat doe ik hoor, ik doe heel veel met de kinderen, meer dan mijn man zelf. Ze betrekken me in hun leven, appen me ook als ze niet bij ons zijn.... En alles gaat eigenlijk prima, ze hebben me echt graag. Ik denk dat mijn gevoel voortkomt door het feit dat mijn eigen kinderen niet meer thuis wonen, en ik misschien niet meer de behoefte heb om voor kinderen te zorgen in het algemeen.
Vervelend dat je het zo ervaart, TO, maar wel moedig dat je er eerlijk over durft te zijn. Misschien kun je gewoon wat meer dingen buitenshuis plannen tijdens die weekenden? Je kunt jezelf immers niet dwingen om iemand aardig te vinden. Maar je kunt wel interesse tonen in een kind, vragen waar ze mee bezighouden en je daarin wat verdiepen. En wie weet komt jullie relatie met de tijd nog wel op een ander niveau, omdat ze ouder worden.Maar dat doe ik hoor, ik doe heel veel met de kinderen, meer dan mijn man zelf. Ze betrekken me in hun leven, appen me ook als ze niet bij ons zijn.... En alles gaat eigenlijk prima, ze hebben me echt graag. Ik denk dat mijn gevoel voortkomt door het feit dat mijn eigen kinderen niet meer thuis wonen, en ik misschien niet meer de behoefte heb om voor kinderen te zorgen in het algemeen.
donderdag 13 april 2017 om 13:33
donderdag 13 april 2017 om 13:45
quote:Lapooh schreef op 13 april 2017 @ 13:30:
[...]
Maar dat doe ik hoor, ik doe heel veel met de kinderen, meer dan mijn man zelf. Ze betrekken me in hun leven, appen me ook als ze niet bij ons zijn.... En alles gaat eigenlijk prima, ze hebben me echt graag. Ik denk dat mijn gevoel voortkomt door het feit dat mijn eigen kinderen niet meer thuis wonen, en ik misschien niet meer de behoefte heb om voor kinderen te zorgen in het algemeen.
Nu lijkt het alsof er eigenlijk niks aan de hand is en het hooguit misschien wat druk is, terwijl je in je OP schrijft dat je 'niks met de kinderen hebt.' Dat is best een heftige uitspraak vind ik.
Misschien kan je man wat meer met zijn kinderen doen?
Ook leuk voor de kinderen lijkt me, want hoewel alles verder koek en ei is blijkbaar ben jij vooral blij als ze weer weggaan.
Je mag na acht jaar toch wel wat meer voor jezelf kiezen? Het blijven zijn kinderen en nu schrijf je dat jij zelfs meer met ze doet dan je man.
Ik kan me, gezien je gevoel tegenover ze, best voorstellen dat dat pittig voor je is namelijk.
[...]
Maar dat doe ik hoor, ik doe heel veel met de kinderen, meer dan mijn man zelf. Ze betrekken me in hun leven, appen me ook als ze niet bij ons zijn.... En alles gaat eigenlijk prima, ze hebben me echt graag. Ik denk dat mijn gevoel voortkomt door het feit dat mijn eigen kinderen niet meer thuis wonen, en ik misschien niet meer de behoefte heb om voor kinderen te zorgen in het algemeen.
Nu lijkt het alsof er eigenlijk niks aan de hand is en het hooguit misschien wat druk is, terwijl je in je OP schrijft dat je 'niks met de kinderen hebt.' Dat is best een heftige uitspraak vind ik.
Misschien kan je man wat meer met zijn kinderen doen?
Ook leuk voor de kinderen lijkt me, want hoewel alles verder koek en ei is blijkbaar ben jij vooral blij als ze weer weggaan.
Je mag na acht jaar toch wel wat meer voor jezelf kiezen? Het blijven zijn kinderen en nu schrijf je dat jij zelfs meer met ze doet dan je man.
Ik kan me, gezien je gevoel tegenover ze, best voorstellen dat dat pittig voor je is namelijk.
donderdag 13 april 2017 om 13:58
To, is er iets gebeurd waardoor je er gewoon even doorheen zit op het moment?
Ruzie gehad met je man?
Ben je in de overgang ofzo? (Die vraag klinkt altijd heel lullig, maar zo is het niet bedoeld.)
Het klinkt namelijk alsof het best wel goed gaat, maar dat jij er op dit moment even iets slechter tegen kan.
Ruzie gehad met je man?
Ben je in de overgang ofzo? (Die vraag klinkt altijd heel lullig, maar zo is het niet bedoeld.)
Het klinkt namelijk alsof het best wel goed gaat, maar dat jij er op dit moment even iets slechter tegen kan.
Het was zo donker dat ik overal lichtpuntjes zag.
donderdag 13 april 2017 om 14:14
quote:Delite_ schreef op 13 april 2017 @ 13:58:
To, is er iets gebeurd waardoor je er gewoon even doorheen zit op het moment?
Ruzie gehad met je man?
Ben je in de overgang ofzo? (Die vraag klinkt altijd heel lullig, maar zo is het niet bedoeld.)
Het klinkt namelijk alsof het best wel goed gaat, maar dat jij er op dit moment even iets slechter tegen kan.Neen, niets gebeurd, ik maak eigenlijk nooit ruzie met mijn man, we zijn gelukkig samen. De 'trigger' is waarschijnlijk dat we weer volop de zomervakantie aan het plannen zijn. We gaan steeds naar een vakantiepark in het zuiden van Frankrijk met de kids. Ik weet dat dit heel lullig klinkt maar dan voel ik me weer 'assepoester'. Ik doe dan nog het huishouden op vakantie, boodschappen, wassen, plassen, koken, poetsen, activiteiten met de kids... En het begint me zwaar te worden. Ik kijk er echt niet naar uit. Maar ik doe het gewoon steeds op automatische piloot. Ik denk niet dat mijn man weet hoe zwaar het is, wil hem er ook niet mee belasten omdat hij echt een hele lieve man is. Ik zet een masker op en doe gewoon hetgeen ik moet doen, met een grote glimlach. Rond september gaan we wel steeds met ons beidjes met het vliegtuig ergens heen, daar kijk ik enorm naar uit.
To, is er iets gebeurd waardoor je er gewoon even doorheen zit op het moment?
Ruzie gehad met je man?
Ben je in de overgang ofzo? (Die vraag klinkt altijd heel lullig, maar zo is het niet bedoeld.)
Het klinkt namelijk alsof het best wel goed gaat, maar dat jij er op dit moment even iets slechter tegen kan.Neen, niets gebeurd, ik maak eigenlijk nooit ruzie met mijn man, we zijn gelukkig samen. De 'trigger' is waarschijnlijk dat we weer volop de zomervakantie aan het plannen zijn. We gaan steeds naar een vakantiepark in het zuiden van Frankrijk met de kids. Ik weet dat dit heel lullig klinkt maar dan voel ik me weer 'assepoester'. Ik doe dan nog het huishouden op vakantie, boodschappen, wassen, plassen, koken, poetsen, activiteiten met de kids... En het begint me zwaar te worden. Ik kijk er echt niet naar uit. Maar ik doe het gewoon steeds op automatische piloot. Ik denk niet dat mijn man weet hoe zwaar het is, wil hem er ook niet mee belasten omdat hij echt een hele lieve man is. Ik zet een masker op en doe gewoon hetgeen ik moet doen, met een grote glimlach. Rond september gaan we wel steeds met ons beidjes met het vliegtuig ergens heen, daar kijk ik enorm naar uit.
donderdag 13 april 2017 om 21:21
quote:Lapooh schreef op 13 april 2017 @ 14:14:
[...]
Neen, niets gebeurd, ik maak eigenlijk nooit ruzie met mijn man, we zijn gelukkig samen. De 'trigger' is waarschijnlijk dat we weer volop de zomervakantie aan het plannen zijn. We gaan steeds naar een vakantiepark in het zuiden van Frankrijk met de kids. Ik weet dat dit heel lullig klinkt maar dan voel ik me weer 'assepoester'. Ik doe dan nog het huishouden op vakantie, boodschappen, wassen, plassen, koken, poetsen, activiteiten met de kids... En het begint me zwaar te worden. Ik kijk er echt niet naar uit. Maar ik doe het gewoon steeds op automatische piloot. Ik denk niet dat mijn man weet hoe zwaar het is, wil hem er ook niet mee belasten omdat hij echt een hele lieve man is. Ik zet een masker op en doe gewoon hetgeen ik moet doen, met een grote glimlach. Rond september gaan we wel steeds met ons beidjes met het vliegtuig ergens heen, daar kijk ik enorm naar uit.
Dit vind ik zo herkenbaar. Wij hebben nu afgesproken dat ik aangeef wanneer en hoe ik hulp nodig heb en dat werkt wel. Ik vond het alles alleen doen echt heel zwaar.
Verder heb ik ook niet zoveel met de kinderen van mijn vriend hoor. Ik vind het zelfs weleens ongemakkelijk. Je eigen kind is toch eigen. Wanneer zijn kinderen er zijn moeten de deuren van de badkamer en toilet op slot, kan ik niet in m'n string naar de badkamer 's nachts, zitten er 's avonds ineens 2 pubers op de bank terwijl je eigen kind in bed ligt. Zo gek soms.
Maar goed, het zijn wel zijn kinderen, ik zorg goed voor ze en ben altijd vriendelijk, maar houden van? Nee, dat niet. Maar ik denk dat dat ook niet hoeft hoor. Een goede, fijne relatie met ze is toch voldoende?
Ik denk altijd maar zo; als ze straks op kamers zijn en ik mag nog langskomen voor koffie dan is het oke. Ze zijn hier ook altijd welkom.
[...]
Neen, niets gebeurd, ik maak eigenlijk nooit ruzie met mijn man, we zijn gelukkig samen. De 'trigger' is waarschijnlijk dat we weer volop de zomervakantie aan het plannen zijn. We gaan steeds naar een vakantiepark in het zuiden van Frankrijk met de kids. Ik weet dat dit heel lullig klinkt maar dan voel ik me weer 'assepoester'. Ik doe dan nog het huishouden op vakantie, boodschappen, wassen, plassen, koken, poetsen, activiteiten met de kids... En het begint me zwaar te worden. Ik kijk er echt niet naar uit. Maar ik doe het gewoon steeds op automatische piloot. Ik denk niet dat mijn man weet hoe zwaar het is, wil hem er ook niet mee belasten omdat hij echt een hele lieve man is. Ik zet een masker op en doe gewoon hetgeen ik moet doen, met een grote glimlach. Rond september gaan we wel steeds met ons beidjes met het vliegtuig ergens heen, daar kijk ik enorm naar uit.
Dit vind ik zo herkenbaar. Wij hebben nu afgesproken dat ik aangeef wanneer en hoe ik hulp nodig heb en dat werkt wel. Ik vond het alles alleen doen echt heel zwaar.
Verder heb ik ook niet zoveel met de kinderen van mijn vriend hoor. Ik vind het zelfs weleens ongemakkelijk. Je eigen kind is toch eigen. Wanneer zijn kinderen er zijn moeten de deuren van de badkamer en toilet op slot, kan ik niet in m'n string naar de badkamer 's nachts, zitten er 's avonds ineens 2 pubers op de bank terwijl je eigen kind in bed ligt. Zo gek soms.
Maar goed, het zijn wel zijn kinderen, ik zorg goed voor ze en ben altijd vriendelijk, maar houden van? Nee, dat niet. Maar ik denk dat dat ook niet hoeft hoor. Een goede, fijne relatie met ze is toch voldoende?
Ik denk altijd maar zo; als ze straks op kamers zijn en ik mag nog langskomen voor koffie dan is het oke. Ze zijn hier ook altijd welkom.
donderdag 13 april 2017 om 22:02
Liefde / genegenheid voor stiefkinderen moet groeien. Net zoals dat andersom het geval is. Ik ben al jaren stiefmoeder. Het gaat heel goed hier, en wat voor ons gewerkt heeft is vooral niet forceren. In het begin wist ik niks van kinderen, wilde eigenlijk ook helemaal geen kinderen. Ik viel als een blok voor mijn man, en toen was het gewoon zo. Ik deed niet nep, wel vriendelijk, maar toonde geen liefde als ik dat niet voelde. Imo hoeft dat ook niet, als er maar respect is voor elkaar en elkaars rol. In de loop der jaren groei je vaak toch naar elkaar toe. Ik houd niet van mijn stiefzoon op exact de manier zoals ik van mijn zoon houd en hij niet van mij zoals hij van z'n moeder houdt. Maar dat vinden wij prima, want we geven op onze eigen manier om elkaar en die band is op natuurlijke wijze heel hecht geworden.
donderdag 13 april 2017 om 22:13
quote:Lapooh schreef op 13 april 2017 @ 14:14:
[...]
Neen, niets gebeurd, ik maak eigenlijk nooit ruzie met mijn man, we zijn gelukkig samen. De 'trigger' is waarschijnlijk dat we weer volop de zomervakantie aan het plannen zijn. We gaan steeds naar een vakantiepark in het zuiden van Frankrijk met de kids. Ik weet dat dit heel lullig klinkt maar dan voel ik me weer 'assepoester'. Ik doe dan nog het huishouden op vakantie, boodschappen, wassen, plassen, koken, poetsen, activiteiten met de kids... En het begint me zwaar te worden. Ik kijk er echt niet naar uit. Maar ik doe het gewoon steeds op automatische piloot. Ik denk niet dat mijn man weet hoe zwaar het is, wil hem er ook niet mee belasten omdat hij echt een hele lieve man is. Ik zet een masker op en doe gewoon hetgeen ik moet doen, met een grote glimlach. Rond september gaan we wel steeds met ons beidjes met het vliegtuig ergens heen, daar kijk ik enorm naar uit.Hij doet niks? En de kinderen?
[...]
Neen, niets gebeurd, ik maak eigenlijk nooit ruzie met mijn man, we zijn gelukkig samen. De 'trigger' is waarschijnlijk dat we weer volop de zomervakantie aan het plannen zijn. We gaan steeds naar een vakantiepark in het zuiden van Frankrijk met de kids. Ik weet dat dit heel lullig klinkt maar dan voel ik me weer 'assepoester'. Ik doe dan nog het huishouden op vakantie, boodschappen, wassen, plassen, koken, poetsen, activiteiten met de kids... En het begint me zwaar te worden. Ik kijk er echt niet naar uit. Maar ik doe het gewoon steeds op automatische piloot. Ik denk niet dat mijn man weet hoe zwaar het is, wil hem er ook niet mee belasten omdat hij echt een hele lieve man is. Ik zet een masker op en doe gewoon hetgeen ik moet doen, met een grote glimlach. Rond september gaan we wel steeds met ons beidjes met het vliegtuig ergens heen, daar kijk ik enorm naar uit.Hij doet niks? En de kinderen?
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
donderdag 13 april 2017 om 23:34
quote:Eleonora-1 schreef op 13 april 2017 @ 10:06:
Ik denk het niet nee Kastanjez
Ik denk dat dat prima aangevoeld wordt.
Inderdaad wat Minke schrijft over het verschil tussen 'echt' en 'stief' (of cadeau of bonus, of hoe je dat wil noemen) en dat uit zich hier niet in dingen als foto's gelukkig. Meer in bejegening. Hartstikke lief en attent, nooit gemeen of zo maar ook niet enorm betrokken.
Iemand schreef net over dat dit soort gevoelens uitspreken een schande zou zijn.
Ik pleit er juist voor om dat géén schande te laten zijn.
Net als dat je tegenwoordig gelukkig ook mag zeggen dat je je éigen kind wel eens helemaal niet leuk vindt en dat geen roze wolk ervaren ook geen taboe meer is.
Ik vind dit heel mooi.
Mijn kinderen hebben een stiefmoeder, waarmee ze een redelijke band hebben doordat ze al jaren samen zijn. Toch wringt het omdat in eerste instantie de band afgedwongen werd. Zij heeft wel pleisters geplakt als ze vielen, hun geknuffelt, verhaaltjes gelezen voor het slapen gaan . Ik zou zo graag willen dat het nu soepeler verliep.
En ik heb een stiefdochter, en ik hou van haar. Al ken ik haar niet goed, het is zo'n lief meisje. Maar ze zit met een loyaliteit naar haar moeder toe, die niet wil accepteren dat ik ook van haar dochter zou kunnen houden, en haar oprecht zou willen knuffelen, dus ik bewaar afstand.
Dat maakt het niet makkelijk om áltijd liefdevol naar haar te kijken, zoals ik altijd liefdevol naar mijn eigen kinderen kijk . Er is verschil. Oer en niet oer. Oermoeder, ja, voor mijn eigen kinderen. Bij mijn zomaar gekregen extra hele lieve miessie, heb ik dat oer niet. Ik hou van haar maar ga voor haar niet door het vuur. Lullig, maar oh zo'n opluchting als ik dat zou kunnen uitspreken. Naar haar moeder, die denk dat ik wil moederen. Naar mijn partner, die denkt dat ik ooit een surrogaat moeder zou kunnen zijn.
Ik kan liefde geven, houden van, knuffelen. Steunen, adviseren, dat meisje helpen in het opgroeien tot vrouw. Ja, maar ik kan nooit dat oergevoel hebben. En daar schaam ik me voor. Maar is dat echt erg? Of oprecht?
Ik denk het niet nee Kastanjez
Ik denk dat dat prima aangevoeld wordt.
Inderdaad wat Minke schrijft over het verschil tussen 'echt' en 'stief' (of cadeau of bonus, of hoe je dat wil noemen) en dat uit zich hier niet in dingen als foto's gelukkig. Meer in bejegening. Hartstikke lief en attent, nooit gemeen of zo maar ook niet enorm betrokken.
Iemand schreef net over dat dit soort gevoelens uitspreken een schande zou zijn.
Ik pleit er juist voor om dat géén schande te laten zijn.
Net als dat je tegenwoordig gelukkig ook mag zeggen dat je je éigen kind wel eens helemaal niet leuk vindt en dat geen roze wolk ervaren ook geen taboe meer is.
Ik vind dit heel mooi.
Mijn kinderen hebben een stiefmoeder, waarmee ze een redelijke band hebben doordat ze al jaren samen zijn. Toch wringt het omdat in eerste instantie de band afgedwongen werd. Zij heeft wel pleisters geplakt als ze vielen, hun geknuffelt, verhaaltjes gelezen voor het slapen gaan . Ik zou zo graag willen dat het nu soepeler verliep.
En ik heb een stiefdochter, en ik hou van haar. Al ken ik haar niet goed, het is zo'n lief meisje. Maar ze zit met een loyaliteit naar haar moeder toe, die niet wil accepteren dat ik ook van haar dochter zou kunnen houden, en haar oprecht zou willen knuffelen, dus ik bewaar afstand.
Dat maakt het niet makkelijk om áltijd liefdevol naar haar te kijken, zoals ik altijd liefdevol naar mijn eigen kinderen kijk . Er is verschil. Oer en niet oer. Oermoeder, ja, voor mijn eigen kinderen. Bij mijn zomaar gekregen extra hele lieve miessie, heb ik dat oer niet. Ik hou van haar maar ga voor haar niet door het vuur. Lullig, maar oh zo'n opluchting als ik dat zou kunnen uitspreken. Naar haar moeder, die denk dat ik wil moederen. Naar mijn partner, die denkt dat ik ooit een surrogaat moeder zou kunnen zijn.
Ik kan liefde geven, houden van, knuffelen. Steunen, adviseren, dat meisje helpen in het opgroeien tot vrouw. Ja, maar ik kan nooit dat oergevoel hebben. En daar schaam ik me voor. Maar is dat echt erg? Of oprecht?
Death may indeed be final, but the love we share while living is eternal
vrijdag 14 april 2017 om 00:05
vrijdag 14 april 2017 om 00:42
Bij adoptiekinderen hoor je toch echt nauwelijks dat ouders niet optimaal van ze kunnen houden omdat ze niet biologisch eigen zijn.
En bij het stief-verhaal wordt wel erg vaak benadrukt dat biologische ouders zóóó ontzettend onvoorwaardelijk van hun eigen kinderen houden. Daar kan een stief nooit aan tippen. (redenatie uit angst)
In veel stiefgevallen zullen toch echt eerder andere aspecten (dan wel of niet genetisch familie) een bepaalde afstand creëren, en dat is jammer. Want wat is er mis mee als er door meerdere mensen van kinderen gehouden wordt? Begrijpelijk, maar jammer. Het zijn vooral die mitsen en maren die een natuurlijke bandvorming met stiefkinderen in de weg kunnen zitten.
En bij het stief-verhaal wordt wel erg vaak benadrukt dat biologische ouders zóóó ontzettend onvoorwaardelijk van hun eigen kinderen houden. Daar kan een stief nooit aan tippen. (redenatie uit angst)
In veel stiefgevallen zullen toch echt eerder andere aspecten (dan wel of niet genetisch familie) een bepaalde afstand creëren, en dat is jammer. Want wat is er mis mee als er door meerdere mensen van kinderen gehouden wordt? Begrijpelijk, maar jammer. Het zijn vooral die mitsen en maren die een natuurlijke bandvorming met stiefkinderen in de weg kunnen zitten.
vrijdag 14 april 2017 om 06:47
quote:snug schreef op 14 april 2017 @ 00:42:
Bij adoptiekinderen hoor je toch echt nauwelijks dat ouders niet optimaal van ze kunnen houden omdat ze niet biologisch eigen zijn.
En bij het stief-verhaal wordt wel erg vaak benadrukt dat biologische ouders zóóó ontzettend onvoorwaardelijk van hun eigen kinderen houden. Daar kan een stief nooit aan tippen. (redenatie uit angst)
In veel stiefgevallen zullen toch echt eerder andere aspecten (dan wel of niet genetisch familie) een bepaalde afstand creëren, en dat is jammer. Want wat is er mis mee als er door meerdere mensen van kinderen gehouden wordt? Begrijpelijk, maar jammer. Het zijn vooral die mitsen en maren die een natuurlijke bandvorming met stiefkinderen in de weg kunnen zitten.
Zal zeker voorkomen, kómt zeker voor maar daar gaat het in dit topic niet over.
Niets staat in dit geval een bandvorming in de weg, de TO geeft zelf aan die diepe band niet te voelen.
Er is hier geen sprake van jaloersige, bezitterige, territoriale ouders die houden van in de weg staan.
Het kan dus ook dat zelfs als het allemaal prima zou kunnen, de liefde er toch niet is en ik denk dat dat net zo goed een probleem en zelfs een taboe is, want kinderen zijn leuk, lief en prachtig en als nieuwe liefde wordt je geacht dat (in ieder geval na verloop van tijd) ook te vinden.
Deze TO geeft aan dat zij niets met haar stiefkinderen heeft en blij is als ze weggaan. Dat lees ik hier vaker, ik hoor het om me heen en het is geen standpunt waar veel applaus mee wordt geoogst, terwijl het heel realistisch is.
In mijn ogen juist fijn dat dit nou eens zonder verwijten besproken wordt op dit forum. Dat is ook weleens anders.
Bij adoptiekinderen hoor je toch echt nauwelijks dat ouders niet optimaal van ze kunnen houden omdat ze niet biologisch eigen zijn.
En bij het stief-verhaal wordt wel erg vaak benadrukt dat biologische ouders zóóó ontzettend onvoorwaardelijk van hun eigen kinderen houden. Daar kan een stief nooit aan tippen. (redenatie uit angst)
In veel stiefgevallen zullen toch echt eerder andere aspecten (dan wel of niet genetisch familie) een bepaalde afstand creëren, en dat is jammer. Want wat is er mis mee als er door meerdere mensen van kinderen gehouden wordt? Begrijpelijk, maar jammer. Het zijn vooral die mitsen en maren die een natuurlijke bandvorming met stiefkinderen in de weg kunnen zitten.
Zal zeker voorkomen, kómt zeker voor maar daar gaat het in dit topic niet over.
Niets staat in dit geval een bandvorming in de weg, de TO geeft zelf aan die diepe band niet te voelen.
Er is hier geen sprake van jaloersige, bezitterige, territoriale ouders die houden van in de weg staan.
Het kan dus ook dat zelfs als het allemaal prima zou kunnen, de liefde er toch niet is en ik denk dat dat net zo goed een probleem en zelfs een taboe is, want kinderen zijn leuk, lief en prachtig en als nieuwe liefde wordt je geacht dat (in ieder geval na verloop van tijd) ook te vinden.
Deze TO geeft aan dat zij niets met haar stiefkinderen heeft en blij is als ze weggaan. Dat lees ik hier vaker, ik hoor het om me heen en het is geen standpunt waar veel applaus mee wordt geoogst, terwijl het heel realistisch is.
In mijn ogen juist fijn dat dit nou eens zonder verwijten besproken wordt op dit forum. Dat is ook weleens anders.
vrijdag 14 april 2017 om 06:49
quote:Thanateros schreef op 13 april 2017 @ 23:34:
[...]
Ik vind dit heel mooi.
Mijn kinderen hebben een stiefmoeder, waarmee ze een redelijke band hebben doordat ze al jaren samen zijn. Toch wringt het omdat in eerste instantie de band afgedwongen werd. Zij heeft wel pleisters geplakt als ze vielen, hun geknuffelt, verhaaltjes gelezen voor het slapen gaan . Ik zou zo graag willen dat het nu soepeler verliep.
En ik heb een stiefdochter, en ik hou van haar. Al ken ik haar niet goed, het is zo'n lief meisje. Maar ze zit met een loyaliteit naar haar moeder toe, die niet wil accepteren dat ik ook van haar dochter zou kunnen houden, en haar oprecht zou willen knuffelen, dus ik bewaar afstand.
Dat maakt het niet makkelijk om áltijd liefdevol naar haar te kijken, zoals ik altijd liefdevol naar mijn eigen kinderen kijk . Er is verschil. Oer en niet oer. Oermoeder, ja, voor mijn eigen kinderen. Bij mijn zomaar gekregen extra hele lieve miessie, heb ik dat oer niet. Ik hou van haar maar ga voor haar niet door het vuur. Lullig, maar oh zo'n opluchting als ik dat zou kunnen uitspreken. Naar haar moeder, die denk dat ik wil moederen. Naar mijn partner, die denkt dat ik ooit een surrogaat moeder zou kunnen zijn.
Ik kan liefde geven, houden van, knuffelen. Steunen, adviseren, dat meisje helpen in het opgroeien tot vrouw. Ja, maar ik kan nooit dat oergevoel hebben. En daar schaam ik me voor. Maar is dat echt erg? Of oprecht?
Wat een mooie, oprechte posting.
[...]
Ik vind dit heel mooi.
Mijn kinderen hebben een stiefmoeder, waarmee ze een redelijke band hebben doordat ze al jaren samen zijn. Toch wringt het omdat in eerste instantie de band afgedwongen werd. Zij heeft wel pleisters geplakt als ze vielen, hun geknuffelt, verhaaltjes gelezen voor het slapen gaan . Ik zou zo graag willen dat het nu soepeler verliep.
En ik heb een stiefdochter, en ik hou van haar. Al ken ik haar niet goed, het is zo'n lief meisje. Maar ze zit met een loyaliteit naar haar moeder toe, die niet wil accepteren dat ik ook van haar dochter zou kunnen houden, en haar oprecht zou willen knuffelen, dus ik bewaar afstand.
Dat maakt het niet makkelijk om áltijd liefdevol naar haar te kijken, zoals ik altijd liefdevol naar mijn eigen kinderen kijk . Er is verschil. Oer en niet oer. Oermoeder, ja, voor mijn eigen kinderen. Bij mijn zomaar gekregen extra hele lieve miessie, heb ik dat oer niet. Ik hou van haar maar ga voor haar niet door het vuur. Lullig, maar oh zo'n opluchting als ik dat zou kunnen uitspreken. Naar haar moeder, die denk dat ik wil moederen. Naar mijn partner, die denkt dat ik ooit een surrogaat moeder zou kunnen zijn.
Ik kan liefde geven, houden van, knuffelen. Steunen, adviseren, dat meisje helpen in het opgroeien tot vrouw. Ja, maar ik kan nooit dat oergevoel hebben. En daar schaam ik me voor. Maar is dat echt erg? Of oprecht?
Wat een mooie, oprechte posting.
vrijdag 14 april 2017 om 06:58
Ik heb zelf ook een stiefkind en vind het ook nog altijd heel moeilijk.
Vooral dat je van je stiefkind moet houden alsof het eigen is en er zo ook voor moet zorgen, maar je mag ze niet opvoeden alsof het eigen is want daar heeft het al ouders voor. Dus een standje geven of dergelijke moet of gedaan worden door "echte" ouder of je moet tekst en uitleg geven waarom er zojuist een standje is gegeven
Daar komt bij als ik over mn eigen kind zeg dat ik ze ff spuugzat ben en wel achter het behang kan plakken word er alleen maar geknikt en wanneer je dat over je stiefkind zegt worden er gelijk meer vragen gesteld en waarom etc..
Het is en blijft een moeilijk verhaal samengestelde gezinnen...
Vooral dat je van je stiefkind moet houden alsof het eigen is en er zo ook voor moet zorgen, maar je mag ze niet opvoeden alsof het eigen is want daar heeft het al ouders voor. Dus een standje geven of dergelijke moet of gedaan worden door "echte" ouder of je moet tekst en uitleg geven waarom er zojuist een standje is gegeven
Daar komt bij als ik over mn eigen kind zeg dat ik ze ff spuugzat ben en wel achter het behang kan plakken word er alleen maar geknikt en wanneer je dat over je stiefkind zegt worden er gelijk meer vragen gesteld en waarom etc..
Het is en blijft een moeilijk verhaal samengestelde gezinnen...
vrijdag 14 april 2017 om 07:04
Wie zegt dat je dat gevoel moet hebben? Natuurlijk voelt het anders dan wanneer het je eigen kinderen zouden zijn. Ik vind mijn stiefkind ook leuk, maar vind het ook wel lekker als ze bij dr moeder is. Niks mis mee toch? Ze heeft al een moeder, dat hoef jij niet ook nog eens te zijn. Je zegt dat je zorgzaam voor ze bent, lief, luisterend oor etc. Je doet het prima
vrijdag 14 april 2017 om 07:08
@ Vier
Heel open van je en ik begrijp je.
Zoals ik al schreef ben ik blij met mijn vriend zonder kinderen, daar ben ik heel eerlijk in.
Ik heb doorgaans niet veel met kinderen, buiten die van mezelf, ja, een paar uur maar ik zwaai ze ook weer opgelucht uit.
Ik kan me dus dondersgoed voorstellen dat dat heel lastig kan zijn en erg prettig als deze gevoelens uit het verdomhoekje worden gehaald.
Tegelijkertijd: Onderkennen dat kinderen dat kúnnen ervaren, dat niet oergevoel, dat verschil in bejegening tussen eigen en niet eigen, hoort wat mij betreft dan óók bij dat opheffen van het taboe.
Omdat het letterlijk bij elkaar hoort.
Het een onderkennen en het ander ontkennen zou in mijn optiek raar zijn.
Hoe zie jij dat?
Heel open van je en ik begrijp je.
Zoals ik al schreef ben ik blij met mijn vriend zonder kinderen, daar ben ik heel eerlijk in.
Ik heb doorgaans niet veel met kinderen, buiten die van mezelf, ja, een paar uur maar ik zwaai ze ook weer opgelucht uit.
Ik kan me dus dondersgoed voorstellen dat dat heel lastig kan zijn en erg prettig als deze gevoelens uit het verdomhoekje worden gehaald.
Tegelijkertijd: Onderkennen dat kinderen dat kúnnen ervaren, dat niet oergevoel, dat verschil in bejegening tussen eigen en niet eigen, hoort wat mij betreft dan óók bij dat opheffen van het taboe.
Omdat het letterlijk bij elkaar hoort.
Het een onderkennen en het ander ontkennen zou in mijn optiek raar zijn.
Hoe zie jij dat?
vrijdag 14 april 2017 om 07:34
Helemaal mee eens. Als kind aangeeft ik hou meer van mijn echte moeder dan van mijn stiefmoeder is dat geen enkel punt in de maatschappij. Logisch ook en volkomen begrijpelijk. (Voor vader/ stiefvader idem uiteraard)
Echter als je als moeder aangeeft meer of op een andere manier van je eigen kind te houden dan van je stiefkind dan is dat volslagen idioot. Ben je een slechte stiefmoeder etc...
Ik hou echt wel van mijn stiefkind maar net op een andere manier dan van mijn eigen kinderen. Is toch niet zo vreemd. Waar is anders die moeder/kind band het vlees en bloed verhaal...
Echter als je als moeder aangeeft meer of op een andere manier van je eigen kind te houden dan van je stiefkind dan is dat volslagen idioot. Ben je een slechte stiefmoeder etc...
Ik hou echt wel van mijn stiefkind maar net op een andere manier dan van mijn eigen kinderen. Is toch niet zo vreemd. Waar is anders die moeder/kind band het vlees en bloed verhaal...
vrijdag 14 april 2017 om 07:58
quote:Vier schreef op 14 april 2017 @ 07:06:
Voor jezelf moet het niet (liefst zou je dat gevoel wel gelijk hebben l) maar de buitenwereld heb ik het vooral over...Misschien is het dat. Ik hoef dat gevoel niet te hebben.
Ik heb zelf een stiefmoeder, die vind ik aardig en daar geef ik ook om. Maar mijn eigen moeder is mijn eigen moeder waar ik van hou. Zo zie ik het ook bij mijn stiefkind.
Wat een buitenwereld vind heb ik lak aan. Zolang stiefje en ik goed samen overweg kunnen is dat het belangrijkste voor me.
Voor jezelf moet het niet (liefst zou je dat gevoel wel gelijk hebben l) maar de buitenwereld heb ik het vooral over...Misschien is het dat. Ik hoef dat gevoel niet te hebben.
Ik heb zelf een stiefmoeder, die vind ik aardig en daar geef ik ook om. Maar mijn eigen moeder is mijn eigen moeder waar ik van hou. Zo zie ik het ook bij mijn stiefkind.
Wat een buitenwereld vind heb ik lak aan. Zolang stiefje en ik goed samen overweg kunnen is dat het belangrijkste voor me.