Therapieresistente depressies

quote:fayanna schreef op 26 april 2017 @ 18:56:

[...]





Ik kan me heel goed voorstellen dat je het zo ziet van die slachtofferrol. Misschien is dat ook wel zo. Ik heb niet meer de energie om er hard aan te werken. EN dat komt waarschijnlijk nogal passief over. Dat snap ik. Maar als ik nog volop de energie had om overal aan te werken, of als ik nog behoorlijk wat hoop had, dan had ik dit topic niet geopend.



Maar wat je zegt over zelfmoord is dus een beetje te kort door de bocht, zoals ik eerder al heb uitgelegd. Of in elk geval, dat is hoe ik het ervaar. Ik wil wel, maar het enge en pijnlijke van alle methoden houdt me dus tegen. Als jij dat wilt zien als niet willen, dan mag dat. En het is allemaal ook niet rationeel, ik zal de eerste zijn om dat toe te geven.



Je mag niet meer willen. En je mag de hoop en moed opgeven, en ik kan me er nog wat bij voorstellen ook.

Ik lees het alleen als dat de GGZ gefaald heeft, dat ze niet tegemoet komen in wat jij nodig hebt, dat ze het niet willen begrijpen, dat stuit mij een beetje tegen de borst. Maar dat is misschien mijn verkeerde interpretatie.



Mag ik je een PB sturen? Niks mysterieus hoor, maar iets wat hier ws. niet mag.

Waar komt een depressie volgens jou vandaan?

Trauma's? Afwijking in de hersenen?

Klopt, de hersenen zijn ingewikkeld en ze weten niet precies de oorzaken. In jouw geval is biologisch vrij hoog, lastig zeg. Nog steeds weet jij / niemand of die percentages kloppen.

Ik zag een keer een uitzending over een jongedame die bipolair was en ook een slaapstoornis.

Uiteindelijk kreeg ze euthanasie... Echt zo bizar dat ze zo ongelukkig was, want het was een leuk persoon met een eigen huis etc.

Bijv. Antonie Kamerling... Die leed ook enorm, maar moeilijk voor te stellen dat hij het toch deed.

Kennelijk moet je zoiets in een waas doen. Want het lichaam wil ten alle tijde overleven

Tja helaas heeft de GGZ niet altijd overal een antwoord op...

quote:fayanna schreef op 26 april 2017 @ 18:16:

[...]





De hypothese van de stofjes is allang achterhaald. Er is nooit bewezen dat depressie samenhangt met veranderde hoeveelheden neurotransmitters of andere stofjes. En dat is wetenschap, en geen kwestie van ‘geloven’, zoals jij zegt. Wil je trouwens neurotransmitters meten, kan dat alleen betrouwbaar in het hersenvocht en niet in het bloed.



Het is inderdaad zo dat de wetenschap nog maar heel weinig begrijpt van zo ongeveer alle hersenprocessen. Op een PAAZ_afdeling wordt geen verder bloedonderzoek gedaan of hersenscans gemaakt omdat dat geen zin heeft. Dat heeft niks met geldgebrek te maken. Er zijn (nog) geen objectieve, lichamelijke testen voor geestesziekten. Daar wordt wel hard naar gezocht, en er zijn hier en daar voorzichtig veelbelovende dingen ontdekt, maar geen enkele test is tot nu toe betrouwbaar genoeg om al toegepast te kunnen worden. Zo ook met jouw paddo’s. Interessant, maar nog onvoldoende bewijs. En aangezien je er ook psychotisch van kan worden, zeker als je brein toch al niet helemaal lekker in elkaar zit, ga ik daar niet op eigen houtje mee rommelen.



Wat je zegt over ECT is nou precies de reden waarom ik het niet wil. Ik kan me voorstellen dat, als ik me nog beroerder ga voelen, er een moment komt dat ik het wel zou doen, maar nu nog niet.

Hoi Fayanne,



Mensen hebben over het algemeen een heel verkeerd beeld van paddo en ook van psychose. Een psychose hebben betekent dat je de realiteit anders ervaart dan hij is maar hoeft helemaal niet gepaard te gaan met met visuele of auditieve hallucinaties en dat betekent dat een depressie ook een vorm van psychose is. Van paddo wordt je helemaal niet zo gemakkelijk echt psychotisch, wel is het zo dat je tijdelijk even de realiteit wat anders ervaart. Zelf heb ik nooit visuele of auditieve hallucinaties gehad, ook niet bij zeer hoge dosissen paddo, behalve dan dat de kleuren wat helderder werden en af en toe als ik mijn best deed en een beetje door mijn wimpers keek dan kon ik mooie subtiele patronen ontwaren in het behang. Het hangt af van de dosis en je gevoeligheid voor de werkzame stof, maar je kunt natuurlijk altijd met een ultra-lage dosering beginnen. Het is uiteindelijk juist zeer mild, je voelt je al vrij snel, een uur of 3 tot 6 later, weer helemaal normaal daarna en over het algemeen een stukje positiever al kan het soms zijn dat er wat onverwerkte emoties naar boven komen. Als je iemand hebt die je tijdens het proces liedevol kan begeleiden en een lage dosering aanhoudt dan is er zeer weinig risico en zeer veel winst te behalen. Maar helaas durft men dit meestal niet, men is naar mijn mening veel te bang. Anders zouden artsen dit soort therapieen kunnen begeleiden, dat zou natuurlijk het beste zijn. De stofjes in paddo geven zeer weinig belasting op je organen, voor het lichaam is het 1 van de veiligste middelen die kunnen worden gebruikt. Een kopje koffie is nog belastender voor het lichaam dan een portie paddo. Het middel is gedemoniseerd door de wetenschap en door de samenleving, ik vind dat erg jammer.



Dat geldt in mijn ogen voor meer natuurlijke middelen zoals ook thc en cbd-olie.

Ik heb zelf wel ervaring met een manie met daarna een hele zware depressie en thc-cbd-olie heeft mij er voor een belangrijk deel uitgehaald...eerlijk gezegd durfde ik op dat moment zelf ook geen paddo te nemen, ondanks dat het me bij een vorige depressie jaren daarvoor ontzettend goed had geholpen om er binnen een sessie helemaal uit te komen en weer volledig op te bloeien. Daarom geloof ik dus zo in die paddenstoel, omdat hij mij meerdere malen gered heeft. Maar de laatste keer durfde ik dus toch niet.. Dat kwam omdat ik op dat moment niemand had die mij durfde te begeleiden en ik zo zwaar depressief en overprikkeld was dat ik het niet alleen durfde te doen. Ik was bang dat er veel te veel in 1 keer omhoog zou komen aan gevoelens en dat durfde ik in mijn eentje en op dat moment niet aan.

Ik zeg dus ook niet dat iedereen zo maar even aan de paddo moet of zoiets, zeker niet. Maar goed...ik ben toen dus aan de "goedgekeurde" medicijnen gegaan en dat was echt totaal niks. Ik heb gedurende een heel jaar van alles geprobeerd aan verschillende medicijnen en eigenlijk werd het alleen maar erger en zwarter. Een andere man die in die periode ook in de paaz zat kreeg ineens een hogere dosering sertraline en deed kort daarna een zelfmoordpoging...op de bijsluiter van sertraline staat dat er een verhoogde kans is op zelfdoding??? Ik snap niet helemaal dat mensen wel hun vertrouwen durven geven aan dat soort medicatie en niet aan iets als psilocybine. Ik snap het alleen maar op de manier van dat ze geen goedkeuring en begeleiding hebben tijdens zo'n sessie met zo'n stof en dat ze juist op dat moment als ze zwaar depressief zijn minder sterk zijn om voor zichzelf op te kunnen komen. Ik zelf probeerde nog een ander type medicatie uit en vervolgens wilden ze me aan de venlafaxine en nadat ik daar wat over had gehoord van een paar medepatienten haakte ik uiteindelijk toch af. Ik had geen vertrouwen meer in de medische wetenschap en de psychiaters.

Daarna nam ik het heft in eigen hand en begon dan maar met thc omdat ik daar vroeger ook goede ervaringen mee heb gehad en...ja, het hielp.

In plaats van eindeloos lijden verzon ik tijdens een wandeling al kort na de eerste dosis ineens weer muziek in mijn hoofd, net zoals voordat ik depressief werd en het was pianomuziek die ik zelf bedacht had. En die thc dat durfde ik dus wel in mijn eentje te doen. Ik vond het vanaf dat moment weer fijn om te wandelen en kon ineens weer genieten van sommige kleine dingen. Sommige oude fijne gevoelens kwamen terug, beetje bij beetje op thc. Daarom geloof ik dus wel in bepaalde stofjes, ik heb gewoon ervaren dat het voor mij zo werkt. Ik vind niets erger dan zo zwaar depressief zijn en daarom neem ik daarin dan dus liever een zeker risico om erachter te komen welk medicijn voor mij werkt en als dat dan toevallig thc is, of paddo dan ben ik uiteindelijk gewoon blij dat ik een medicijn heb wat voor mij werkt, ondanks dat het toch een beetje taboe is. Maar daar is dus wel een dosis lef voor nodig..



Ik hoop dat het jou ook gaat lukken om zoiets te vinden wat ook echt werkt voor jou en misschien heb je inderdaad toch nog niet goed in elke hoek gekeken. Misschien ben je te veel binnen de vooropgezette kaders van de artsen gebleven? Ik begrijp dat je zeer wetenschappelijk denkt, maar de wetenschap achterhaalt zichzelf momenteel in een rap tempo.

Zelf geloof ik niet in het bestaan van een onsterfelijke ziel, dus ik denk dat het na dit leven gedaan is. Dat neemt niet weg dat ik na een paddo tripsessie nog maanden kan nagenieten van een spirituele ervaring die mij het gevoel geeft dat ik een onderdeel ben van een groter en mooi en saamhorig geheel en dat mijn verstarde denkwijzen versoepelen, alsof er andere hersengebieden worden aangezet en ik weer kan lachen en genieten en dat ik merk dat daardoor alles beter stroomt...ook in mijn lichaam. Op die manier is het heel heilzaam geweest voor mij en ook voor een aantal anderen die ik ken.



Ik hoop dat je het overweegt zo'n soort middel als laatste redmiddel te proberen als het zo ver ooit mocht komen, voordat je het helemaal opgeeft en er niets meer te proberen valt.

quote:fayanna schreef op 26 april 2017 @ 17:59:

[...]

Daar begon ik dus aan met een grote mate van zekerheid dat ik daar niets nieuws zou leren. En tot nog toe is dat ook zo. En ik betwijfel zeer of ik in de toekomst iets nieuws ga leren. Ik kan dat niet helemaal uitsluiten, anders was ik er niet aan begonnen, maar ik ga er vanuit dat ik geen nieuwe inzichten ga opdoen. Self-fulfilling prophecy hoor ik sommigen denken. Kan zijn. Ik kan en durf de vraagstukken dus allemaal prima zelf aan te pakken. En voor dat kleine kansje dat ik fout zit, blijf ik voorlopig toch maar naar de psychologe gaan.



Ik denk inderdaad dat ik te moeilijk en vooral ook te slim ben voor de meeste therapeuten. Als ik wil, klets ik ze allemaal onder de tafel. Ik heb zelf uitgezocht hoe alles in elkaar zit, daar heb ik de vaardigheden voor en meer dan genoeg lef, ik denk ook niet dat ik daar een ander bij nodig heb. Maar vanwege de kleine kans dat ik ongelijk heb, ben ik toch weer met therapie begonnen.





Ik denk dat wat jou iets gaat opleveren in therapie is niet dat jij iets nieuws gaat horen of leren, maar de ervaring en werkrelatie die je hebt, aangaat en doorheen gaat met de therapeut en de emoties en ervaringen die daarbij komen kijken. Er is niets mis met jouw hersenen in de zin van snappen en in dat snappen gaat het antwoord niet zitten (daar zit ook echt niet het probleem!) Ook precies de reden dat cognitieve gedragstherapie je nooit iets heeft opgeleverd. Dat schiet schrijnend tekort bij problematiek die zo diep geworteld is. Je weet dat er sprake is geweest van emotionele verwaarlozing en een behoorlijke onveiligheid in intermenselijke contacten in je jeugd (en vast de herhaling door je leven heen). Dan is het logisch dat je een ondoordringbare muur om je heen bouwt om contact en verbinding met anderen op een afstand te houden. Je hebt immers geleerd dat dat je heel veel pijn, verdriet, boosheid, angst (noem maar op) kan opleveren. Het lijkt erop dat jij die muur hebt opgebouwd uit kennis en theorie. Je zet de therapeut voor een onmogelijke taak: vertel mij eens iets nieuws. Maar gezien jij het al helemaal weet kan een therapeut dat niet en die wordt dan door jou afgeserveerd. De kans om verder te komen wordt dan afgebroken. Je komt nooit bij het stuk overdracht waar je in zult moeten gaan zitten om die werkrelatie echt te gaan ervaren. Hoe meer ik van je lees, hoe meer ik vermoed dat jij (onbedoeld) je eigen vooruitgang en herstel saboteert door die muur van 'kennis' van het rationele, van 'weten hoe het zit' van de antwoorden moeten hebben van iemand die je 'iets nieuws gaat vertellen' en daarmee het échte contact met de ander op afstand houden. Daar waar de pijn écht zit, daar niet bij in de buurt komen (en dat gaat niet over weten of beredeneren of snappen of oorzaak-gevolg). Het gaat niet over te slim zijn en de ander onder tafel kletsen, want het probleem heeft helemaal niets te maken met cognitieve vaardigheden of iemand die jou iets nieuws moet gaan vertellen.



Je zal je hier vermoedelijk niet in herkennen. Ik ga jou natuurlijk ook niks nieuws vertellen. Waarschijnlijk vind je dat ik allemaal conclusies trek die er niet zijn. Ik heb het idee dat de toon van dit bericht misschien ook wat hard overkomt. Zo is het absoluut niet bedoeld. Je hoeft hier ook uiteraard niks mee. Het is natuurlijk maar een hypothese.

Maar dat is het precies (mijn hypothese volgend). Zij gaan jou niet het antwoord geven, dat is ook niet het antwoord. Alleen wat wel helpend zou zijn is denk ik iets wat veel therapeuten niet doorzien. Omdat het zo complex is, omdat ze gewend zijn om inderdaad veel simpeler en concreter te werken. En natuurlijk gaat het over gevoel en praat je erover, maar het praten is niet waar het gaat gebeuren. Je bent nu bij een psychotherapeut toch? Dat heeft denk ik in ieder geval wat meer kans dan een (gz) psycholoog. Maar ook zij gaat je niet iets nieuws vertellen of je het antwoord geven. Je hebt al genoeg kennis om het te snappen allemaal. Wat als je van haar iets anders verwachtte dan theorie/kennis/het antwoord? Wat zou je dan van haar willen of nodig hebben?

quote:fayanna schreef op 25 april 2017 @ 19:56:

[...]





Ok, misschien niet specifiek Freud, maar ik bedoel dat in een moderne vorm van psychoanalyse ruimte is voor absoluut alles. En als je zelf betaalt, kan je ook makkelijk van therapeut wisselen. Ik ben meer dan eens gestopt omdat datgene wat mij zo hoog zat, niet serieus genomen werd. Uiteindelijk dacht ik dat ik of helemaal moest ophouden, of eerst even moest meegaan in wat de therapeut wilde om hem tevreden te stellen, en dan proberen of ik hem meer mijn kant uit kon krijgen, want ik bleef niet aan de gang met nieuwe therapeuten zoeken en iedere keer mijn ziel en zaligheid blootleggen. Maar dat werkte ook niet.

Ja, dat herken ik, dat willen pleasen om dat je anders krijgt 'ik kan je niet helpen.' Mixed signals vind ik dat, enerzijds 'ik gun je dat je ergens helemaal jou zelf kunt zijn' en anderzijds 'als je niet doet wat ik je op draag dan bladiebla.'



Ik kan wel makkelijk wisselen maar ik doe dat liever niet te snel. Ik ben ook nog maar kort bezig met medicatie en ben sinds kort ook gestopt met hormonaal anti conceptie, om dat mij dat ook niet zo blij maakte. En het is wel zo dat je door activiteiten te ondernemen, je wat uit je comfort zone komt dus daar heeft mijn therapeut wel gelijk in, maar ik vind dat het niet het hoofd doel is. Dat is namelijk mij ok voelen met wat en wie ik ben. Ik zal altijd een loner blijven, dus dat heb ik ook echt nodig.

Maar aan weten heb je dus helemaal niks, zoals je weet, als het anders voelt. Ik denk dat 'het antwoord' veel meer in het proces gaat zitten en een (gevoels)relatie aangaan met een therapeut en onderzoeken wat daarin gebeurt. Meer over je leven en verleden voelen en ervaren en dat onderzoeken in plaats van verbindingen leggen, weten, beredeneren. Samen met de therapeut dat voelen aangaan. Met een psychotherapeut staat de werkrelatie meer centraal dan bij een (gz-)psycholoog, de werkrelatie is een belangrijk therapeutisch instrument. Een psychotherapeut heeft ook aanvullende opleiding gehad om dit te kunnen, niet even een cursus, de opleiding tot psychotherapeut duurt ook 3-4 jaar na de universitaire master.



Wat betreft verschillen psycholoog/psychotherapeut: Als je psychologie studeert en je maakt de bachelor en de master af, dan ben je basispsycholoog. Je mag dan geen eindverantwoordelijkheid dragen voor behandelingen. Tijdens je werk kan je de opleiding tot GZ-psycholoog (gezondheidszorgpsycholoog) doen, dit duurt twee jaar. Dan mag je dus eindverantwoordelijkheid dragen voor behandeling en ben je natuurlijk meer deskundig. Als basispsycholoog kun je ook de opleiding tot psychotherapeut doen, dit duurt dan 4 jaar (dit doe je tijdens het werken, het werk maakt onderdeel uit van je opleiding). Als GZ-psycholoog duurt de opleiding tot psychotherapeut 3 jaar. Daarnaast heb je ook nog klinisch psychologen, die ook psychotherapie mogen uitvoeren. Die hebben na de opleiding tot GZ-psycholoog de 4 jarige opleiding (tijdens werk) tot klinisch psycholoog gevolgd.



Ik denk niet dat een psychotherapeut per se beter is dan een psycholoog. En ik geloof niet dat opleiding per se alles zegt over hoe 'goed' je bent en over de slagingskans van therapie. Er zijn ook psychotherapeuten en klinisch psychologen die de plank misslaan of zelfs onverantwoorde dingen doen met cliënten. Een opleiding zegt lang niet alles. Ik denk wel dat een psychotherapeut voor jou misschien meer op kan leveren, omdat ik vermoed (op basis van wat ik van je gelezen heb, ik ken je natuurlijk niet) dat je je zo chronisch depressief voelt door de ervaringen die je hebt opgedaan in je leven in interactie met andere mensen en dan vooral de mensen die eigenlijk de belangrijkste verzorgers voor je hadden moeten zijn. Ik krijg het idee dat dat rationele en die kennis juist een muur vormen waardoor je echt menselijk contact op afstand houdt, omdat dat veiliger is voor jou. Dan krijg je elke keer een herhaling van zetten, je kan niet verder komen, omdat je het antwoord zoekt in 'weten hoe het in elkaar zit' (en vooral dat een ander je dat gaat vertellen) en dat is juist een onbewuste strategie van jezelf geworden om echt contact aangaan met mensen te vermijden of onmogelijk te maken. Daardoor kan je eigenlijk niet worden geholpen en word je elke keer bevestigd dat de behandelaar jou niet kan helpen en dat het uitzichtloos is. De mogelijkheden om verbinding te maken met anderen worden nóg beperkter.



Maar goed, ik vind dit een beetje op het randje hier op het forum. Dit is niet echt een plek om dit soort hypotheses te gaan uitwerken met mensen die je niet kent. Ik lees je wel, maar weet uiteraard verder vrij weinig van je. Wellicht kan je het met je therapeut eens hebben hierover.



Als je álle theorieën over jezelf en hoe je bent geworden los zou laten, alles over kennis en 'weten hoe het in elkaar steekt' even loslaat, wat heb jij van een ander persoon nodig hebben?

Shisha, omdat je het zo genuanceerd brengt, kan ik het met je eens zijn. Leven is het meervoud van lef. Ik ben iig meer bereid om dingen te proberen die een depressie kan doen afnemen. Zo is het nu eenmaal, als je alle reguliere middelen al geprobeerd hebt, dan ga je zoeken in andere hoeken. Neem het een mens eens kwalijk, wandel dan eerst een paar kilometer in mijn schoenen.



En er is geen BIG geregistreerde therapeut te vinden, die je iets anders adviseert dan praten en reguliere medicatie. Dat kan gewoon niet kloppend zijn. Vind je zelf ook niet? Er zijn vele wegen naar Rome, alleen kennen de meeste mensen alleen de platgetreden paden. Zoek dus naast die paden, ik doe het wel. Niemand kan mij vertellen, wat me wel kan helpen, dan zoek ik het zelf wel.

Blijf altijd twijfelen. Je kunt ernaast zitten, altijd. Is het niet zo dat je gewoon begrip wilt van anderen en erkenning van je pijn? Waardering is toch wel hetgeen waar veel mensen voor leven. Waarom is dat niet genoeg voor jou?

Ik vind het niet lekker makkelijk dat je zegt dat er geen menselijk contact is dat toereikend zal zijn voor je. Het zegt me eerder hoe naar je ervaringen zijn geweest in het verleden.



Ik hoop in ieder geval voor jou dat je ongelijk krijgt/hebt Fayanna



Ik vroeg overigens niet wat er van je over zou blijven als je je theorieën zou loslaten, maar wat je nodig zou hebben van een ander mens je hoeft het hier natuurlijk niet te beantwoorden.

Daar zou je winst uit kunnen halen, niet alle vragen zijn dus beantwoord. Op welke manier wil jij gewaardeerd worden door anderen? En, wat waardeer jij in anderen? Je bent de connectie met anderen kwijtgeraakt en je denkt zelf dat je weet hoe dat komt. Ik weet dat zo net nog niet, of je de reden daarvan wel goed doorgrond hebt.



Ik weet wel, alles waar nog onduidelijkheid is, zijn de gebieden waar je toch nog antwoorden zou kunnen vinden. Ook al dacht je dat alles nu wel duidelijk was. Ik weet van mensen die ouder dan mij zijn dat ze zeggen dat het leven ze nog steeds wel eens verast en dat ze nog steeds niet alles over zichzelf weten.



Ik heb de afgelopen twee jaar veel wat ik voor waar had aangenomen, toch opnieuw moeten bekijken en er klopten toch dingen niet, waarvan ik erg zeker was. Ik kende ook zeker niet alle kanten van mezelf. Dacht dat ik nu geen klappen van het leven meer aan kon. Toch niet helemaal waar. De twijfel, kan je redden. Ga eens proberen te twijfelen, misschien is dat een idee. Overwegen dat je wel eens ongelijk kunt hebben. Je verandert ook echt in de loop der jaren, en dan ga je dingen toch anders bekijken, ik wel tenminste.



Ik ben net zoals jij hoor, ik weet ook zeker dat ik alles wel weet. Gelukkig heeft het leven me vaker ongelijk bewezen en daar blijf ik nu van uit gaan, het leven gaat me vast nog een keer verassen. Want dat had ik helemaal niet verwacht. Om iets duidelijker te zijn, ik had een hele tijd een aantal familieleden niet meer gezien om een reden waarvan ik dacht, dat die wel duidelijk was en ik het niet opnieuw hoefde te overwegen om ze op te zoeken.



Niet dus. Die maken nu weer onderdeel uit van mijn leven. Eerst dacht ik, o nee, sociaal contact. En ze verbaasden me met hun begrip en geduld. Ze zijn erg lief voor me, wat ik niet verwacht had en dat maakt wel uit voor mijn kwaliteit van leven nu. Niet dat ik niet meer depressief word maar lieve mensen, kunnen heel wat verschil maken. Hoe meer, hoe beter.



Misschien kun je een ommezwaai maken en ipv iedereen uit te sluiten, het tegenovergestelde doen, iedereen omarmen, ook al begrijpen jullie elkaar niet. We hebben iig 1 ding gemeen, we behoren allemaal tot de mensheid. Ik gooi maar een balletje op he. Ik doe dat nu wel, ik probeer mensen niet bij voorbaat uit te sluiten. Ze begrijpen er meer van, dan ik dacht.

Het is wel zo, er zijn stoornissen waarbij mensen zeggen het erg moeilijk te hebben met connectie te vinden met anderen. Hechtingstoornissen en autisme bv en sommige persoonlijkheidsstoornissen. Je weet heel erg zeker dat je niet aan zo'n stoornis kan lijden?



Ik zeg het omdat een vrouw die ik ken op 35 jarige leeftijd waarschijnlijk de diagnose ASS krijgt. Autisme uit zich anders bij vrouwen, blijkt, en ze herkent er zoveel in dat ze zich is gaan laten testen. De resultaten zijn er nog niet maar ik denk dat ze gelijk heeft.



Ik ben ook niet zo van de diagnoses, weet je waarom? Je kunt ook bv een paar kenmerken van een persoonlijkheidsstoornis hebben en een paar van bv autisme, beide niet de volle stoornis hebben maar wel erg last hebben van de symptomen die het geeft.



Maar tegenwoordig doet me zo spastisch over diagnoses, dat dat in niemand op lijkt te komen. De verzekering wil al voor de behandelin weten wat de waarschijnlijke diagnose gaat zijn. Nou dat is veel te vroeg. En een gemengde diagnose, dat lijkt onmogelijk en niet bestaand. Maar da's toch onzin eigenlijk.



Onze hersenen weten niet wat diagnoses zijn, dat bedoel ik, mensen gedragen zich niet perfect naar hun diagnoses omdat we die zelf bedacht hebben. We bedenken er namen bij maar het is eigenlijk een berekende gok. Misschien een gedachte ter inspiratie.

Fayanne, als je heel ernstig depressief bent, kun je op een gegeven moment ook de draad kwijtraken he. Dat kwam in me op toen ik na zat te denken over dit topic. Want wat je zegt, is eigenlijk de essentie van depressie. En dat blijf je maar herhalen. Wat ook zo gaat bij depressie, in kringetjes denken.



Je kunt ook depressief-psychotisch aan het raken zijn. Ik kan je prima volgen en je lijkt ook niet verward in de zin dat je de realiteit uit het oog verloren bent. Maar je houdt erg stug vast aan je eigen ideeen en dat kan gevaarlijk worden, omdat psychotisch worden te maken heeft met te ver afdrijven van de realiteit.



Ik weet dat je antipsychotica ook hebt geprobeerd maar altijd in een lagere dosis? Misschien helpt het je om uit het kringetje te komen als je wat hogere doses antipsychotica krijgt.



De essentie van depressie is imo trouwens, de connectie met je gevoel, anderen en de wereld kwijtraken, heel erg gaan twijfelen over alles, niet goed meer positief kunnen denken, in kringetjes denken en verward raken over of je leven wel de moeite waard is of niet. En dat is precies waar je het steeds over hebt.



Snap je waarom ik zeg, wat ik zeg? Ik heb het goed met je voor he. Been there, done that, ik ben ook wel eens te ver afgedreven. Heb je de laatste maanden nog een medicatieverandering gehad? Zou je je huidige stemming kunnen omschrijven als verward, als in, teveel in je eigen gedachtes opgesloten?



Denk er eens over na. Ik vraag me echt af of er niks te doen is aan hoe je je nu voelt. Je bent namelijk wel best eigenwijs en alles uitsluiten, kom op, je bent toch nog niet zo oud? Resultaten uit het verleden, geven geen garantie voor de toekomst, ook negatieve resultaten niet. Ik zou toch nog eens nadenken over medicatie.



Ik weiger toch ergens te geloven wat je zegt, ik denk dat ik nu vooral praat met je depressie namelijk. Die het roer over heeft genomen. Ben net zo eigenwijs als jij.

O ja en het past niet bij depressie, om niet meer te twijfelen. Misschien is dat toch psychotisch worden, of onderdeel daarvan. Dat is wat ik denk, maar ik ben geen behandelaar natuurlijk. Ik voel me alleen een beetje in de maling genomen door jou, als ik er goed over nadenk. Hoop dat je het snapt. Ik heb het idee dat je ziekte er met je vandoor gaat.

quote:Flowers-and-roses schreef op 29 april 2017 @ 06:14:

O ja en het past niet bij depressie, om niet meer te twijfelen. Misschien is dat toch psychotisch worden, of onderdeel daarvan. Dat is wat ik denk, maar ik ben geen behandelaar natuurlijk. Ik voel me alleen een beetje in de maling genomen door jou, als ik er goed over nadenk. Hoop dat je het snapt. Ik heb het idee dat je ziekte er met je vandoor gaat.



Toen ik erg depressief was, was er weinig twijfel, alles was zwart, dus ook de grijstinten verdwenen.

Dat je je in de maling genomen voelt vind ik vreemd, je verwijt een depressief iemand dat zij zich depressief gedraagt...je verwijt toch ook niet iemand met een pinda allergie dat hij allergisch reageert op pinda's?