Psyche
alle pijlers
Therapieresistente depressies
zondag 16 april 2017 om 19:38
Ik heb therapieresistentie depressies. Eigenlijk ben ik bipolair, maar manie speelt al jaren niet echt meer een rol. In de afgelopen 17 jaar ben ik een keer 6 maanden en een keer 8 maanden niet depressief geweest. Verder gaat het af en toe een paar weken of een maand of 2 goed. Alles bij elkaar ben ik ¾ van de tijd depressief en ¾ daar weer van ernstig (denk: suïcidaal).
Ik heb 18 of 19 verschillende medicijnen geslikt (de incidentele pammetjes niet meegerekend), uit verschillende klassen (antidepressiva, antipsychotica en stemmingsstabilisatoren) en in veel verschillende doseringen en combinaties. Ook een paar dingen die nog tamelijk experimenteel zijn. En natuurlijk heb ik ook de nodige therapie gehad en veranderingen in mijn leven aangebracht. Ik ben ook 2 keer opgenomen geweest.
En het helpt dus allemaal niet!
Zo ongeveer het enige wat ik nog niet gedaan heb is ect (elektroshock). Dat wil ik niet vanwege de kans op geheugenverlies. Ik kan me voorstellen dat er een moment komt waarop ik dat wel wil, maar zover is het nu nog niet.
En ik kan gewoon niet meer. Ik voel me altijd en eeuwig zo ellendig. Ik weet niet meer waar ik het zoeken moet van ellende. Ik ben gewoon op. Zoveel pijn, zoveel lijden, zonder uitzicht op significante verbetering. Ik ben vast niet de enige, al wens ik mijn ergste vijand zo'n hel niet toe. Wie heeft ook ervaring met zulke moeilijk behandelbare depressies?
Ik heb 18 of 19 verschillende medicijnen geslikt (de incidentele pammetjes niet meegerekend), uit verschillende klassen (antidepressiva, antipsychotica en stemmingsstabilisatoren) en in veel verschillende doseringen en combinaties. Ook een paar dingen die nog tamelijk experimenteel zijn. En natuurlijk heb ik ook de nodige therapie gehad en veranderingen in mijn leven aangebracht. Ik ben ook 2 keer opgenomen geweest.
En het helpt dus allemaal niet!
Zo ongeveer het enige wat ik nog niet gedaan heb is ect (elektroshock). Dat wil ik niet vanwege de kans op geheugenverlies. Ik kan me voorstellen dat er een moment komt waarop ik dat wel wil, maar zover is het nu nog niet.
En ik kan gewoon niet meer. Ik voel me altijd en eeuwig zo ellendig. Ik weet niet meer waar ik het zoeken moet van ellende. Ik ben gewoon op. Zoveel pijn, zoveel lijden, zonder uitzicht op significante verbetering. Ik ben vast niet de enige, al wens ik mijn ergste vijand zo'n hel niet toe. Wie heeft ook ervaring met zulke moeilijk behandelbare depressies?
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
vrijdag 19 mei 2017 om 01:02
SpringDing schreef: ↑18-05-2017 23:17En dan vindt men het gek dat je het soms helemaal gehad hebt met die kutslingers..
Juist. Ik denk dat voor sommige mensen de slingers ophangen zoals betekent als: een klein beetje je best doen om je leven leuk te maken voor jezelf. Zo van, het gaat niet vanzelf dus doe er je best eens voor. Ze moesten eens weten wat ik er allemaal al voor gedaan heb, en hoe vaak ik overnieuw moest beginnen en hoeveel energie het me kost.
Ik snap echt wel dat alles in je leven, het gevolg is van je eigen keuzes en dat je het echt zelf leuk moet maken hoor. Ik ben daar dus heel goed in. Heb heel veel interesses bv, allerlei talenten en vaardigheden. Ik haat mezelf niet. En ik kan ontzettend lang volhouden en volharden.
Zo anders dan hoe de meeste mensen waarschijnlijk over me denken want ik moet wel een optimistisch en sterk karakter hebben want anders had ik allang opgegeven. Maar wat denkt de gemiddelde mens over een chronisch depressieveling? Die geeft gewoon op, die snapt niet hoe het leven werkt, die heeft gewoon geen ruggengraat, die snapt niet hoe mooi/waardevol het leven is. Echt wel dat ik dat weet! Ik heb mijn leven niet achter de geraniums doorgebracht, al lijkt mijn leven daar nu wel een beetje op.
Of dat je een slap excuus hebt voor alles wat mislukt is in je leven, dat je iets hebt om het aan op te hangen. Hadden ze maar gelijk want dan zou ik het zo kunnen veranderen. Hielp het nog maar om erover te praten, het enige wat het doet is weten dat ik er niet alleen in ben. Met mensen die weten wat het is want een therapeut kan me niet veel meer leren.
Goddank heb ik familie die me accepteren zoals ik ben en die geven me stukjes steun en hulp, zonder hen zou ik helemaal nergens zijn. Toch zou ik me minder eenzaam willen voelen, dat is iets wat onderdeel is van mijn ziekte maar dat ben ik wel goed beu. Ik heb dus wel een partner, maar dat is niet een sociaal leven hebben. Ik hoef echt geen normaal sociaal leven maar ik ben het zo beu om door iedereen bij voorbaat afgewezen of gewantrouwd te worden vanwege mijn etiket. Of dat ik af moet zeggen. Ik maak liever gewoon geen afspraken meer om dat te voorkomen.
Al is het wel zo, op mijn laagste momenten, denk ik wel aan mensen die zelfmoord hebben gepleegd of die het ook zouden willen doen soms en dan denk ik, sterk zijn. Je bent hier niet alleen in, er zijn veel mensen die dit ook meemaken, dat helpt wel. Er zijn meer mensen met slingers die met plakband bij elkaar worden gehouden en ergens wil ik die niet teleurstellen. Die mensen zijn net als ik en ik wil sterk voor ze zijn. Ook voor mijn partner en familie natuurlijk maar die snappen het niet zoals hen.
Klinkt misschien gek maar fayanne, ik zou zo trots op je zijn, als je door deze periode heen komt en toch van mening verandert. Ik weet hoe moeilijk het is. Ook al ben ik maar een vreemde, je pijn lijkt op de mijne en weet dat je niet alleen bent daarin, ook al voel je de verbinding niet (meer).
zaterdag 17 juni 2017 om 15:48
http://www.volkskrant.nl/wetenschap/zon ... ~a4501271/
kwam dit tegen. Interessant dat er nog opties zijn als er geen opties meer lijken te zijn.
kwam dit tegen. Interessant dat er nog opties zijn als er geen opties meer lijken te zijn.
donderdag 11 januari 2018 om 23:10
fayanna schreef: ↑16-04-2017 19:38Ik heb therapieresistentie depressies. Eigenlijk ben ik bipolair, maar manie speelt al jaren niet echt meer een rol. In de afgelopen 17 jaar ben ik een keer 6 maanden en een keer 8 maanden niet depressief geweest. Verder gaat het af en toe een paar weken of een maand of 2 goed. Alles bij elkaar ben ik ¾ van de tijd depressief en ¾ daar weer van ernstig (denk: suïcidaal).
Ik heb 18 of 19 verschillende medicijnen geslikt (de incidentele pammetjes niet meegerekend), uit verschillende klassen (antidepressiva, antipsychotica en stemmingsstabilisatoren) en in veel verschillende doseringen en combinaties. Ook een paar dingen die nog tamelijk experimenteel zijn. En natuurlijk heb ik ook de nodige therapie gehad en veranderingen in mijn leven aangebracht. Ik ben ook 2 keer opgenomen geweest.
En het helpt dus allemaal niet!
Zo ongeveer het enige wat ik nog niet gedaan heb is ect (elektroshock). Dat wil ik niet vanwege de kans op geheugenverlies. Ik kan me voorstellen dat er een moment komt waarop ik dat wel wil, maar zover is het nu nog niet.
En ik kan gewoon niet meer. Ik voel me altijd en eeuwig zo ellendig. Ik weet niet meer waar ik het zoeken moet van ellende. Ik ben gewoon op. Zoveel pijn, zoveel lijden, zonder uitzicht op significante verbetering. Ik ben vast niet de enige, al wens ik mijn ergste vijand zo'n hel niet toe. Wie heeft ook ervaring met zulke moeilijk behandelbare depressies?
Hoi al wat ouder topic zie ik. Hoe gaat het nu?
Ik heb een ernstige therapieresistente depressie gehad waarvoor 30x ect.
Geheugen van hele periode is weg. Lastig! Naar! Maar zonder ect was ik er zelf wrsch niet meer geweest... Dus: het was het waard...
Inmiddels bijna 3 jr verder. Ingesteld op Nortrilen. Huidig geheugen werkt. Qua depressie gaat het goed, echter door extreme vermoeidheid functioneer ik nog zeer beperkt. Of dit gevolg van ECT is of door medicatie of andere oorzaak weet ik niet. Gelukkig nog wel altijd langzaam stijgende lijn in verder herstel.
Ik hoop dat het met jou ook beter gaat...
zondag 14 januari 2018 om 14:27
Wat leuk om na zoveel tijd nog een reactie te krijgen! Wat heftig, die ect. Dit is nou precies de reden waarom ik het niet wil. Ik ben nog steeds net zo knetterdepressief als toen ik dit topic opende.
Ik ben in juni met mijn medicijnen gestopt. Dat was eigenlijk al jaren een grote wens, maar ik durfde niet. Ik dacht aan de ene kant dat ze niks deden, maar kon dat aan de andere kant niet geloven en was doodsbang dat ik nog depressiever zou worden. Bijna alle psychofarmaca kunnen in theorie als bijwerking ook precies die symptomen veroorzaken die ze geacht worden te bestrijden, dus als ik heel veel pech zou hebben, hielden de pillen mijn klachten juist in stand. In juni had ik eindelijk de moed om te stoppen en nu na 7 maanden kan ik zeggen dat al die pillen inderdaad helemaal niks geholpen hebben, maar dat ik er ook niet slechter van geworden ben. Ik merk echt geen enkel verschil, helemaal niks.
Verder ga ik proberen mijn verzekering te bewegen rtms voor mij te vergoeden, een soort ect-light zonder de cognitieve bijwerkingen. Mijn vorige verzekeraar weigerde dat, dus ben ik overgestapt. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.
Fijn dat het beter met je gaat en ik hoop dat de stijgende lijn door blijft zetten.
Ik ben in juni met mijn medicijnen gestopt. Dat was eigenlijk al jaren een grote wens, maar ik durfde niet. Ik dacht aan de ene kant dat ze niks deden, maar kon dat aan de andere kant niet geloven en was doodsbang dat ik nog depressiever zou worden. Bijna alle psychofarmaca kunnen in theorie als bijwerking ook precies die symptomen veroorzaken die ze geacht worden te bestrijden, dus als ik heel veel pech zou hebben, hielden de pillen mijn klachten juist in stand. In juni had ik eindelijk de moed om te stoppen en nu na 7 maanden kan ik zeggen dat al die pillen inderdaad helemaal niks geholpen hebben, maar dat ik er ook niet slechter van geworden ben. Ik merk echt geen enkel verschil, helemaal niks.
Verder ga ik proberen mijn verzekering te bewegen rtms voor mij te vergoeden, een soort ect-light zonder de cognitieve bijwerkingen. Mijn vorige verzekeraar weigerde dat, dus ben ik overgestapt. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.
Fijn dat het beter met je gaat en ik hoop dat de stijgende lijn door blijft zetten.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
dinsdag 23 januari 2018 om 07:31
Hallo Fayanna,
Wat ontzettend zwaar om zo lang in pijn en ellende te moeten leven zonder verbetering.
In België zit een kliniek die o.a. rtms aanbiedt. Zie link
http://www.brai2n.com/nl/patient/aandoe ... oeningen-0
Zelf heb ik geen ervaring met rtms of neurofeedback. Voor mijn gevoel kan dit niet effectiefgenoeg zijn om je 'beter' te maken.
Zelf heb ik progressieve Tinnitus -> fluit en pieptonen in verschillende toonhoogtes en sterktes. Echt 1 van de ergste dingen die een mens kan meemaken. Het grootste deel van mensen die aan Tinnitus lijden kunnen een normaal leven hebben, ik niet meer en zal ook nooit beter worden....
Ik ken je niet persoonlijk en volgens mij heb je je echte levensdoel nog niet gevonden waardoor je depressief bent. Maar het kan ook zo zijn dat je pech hebt net zoals ik en ons breinen 'zwakker' zijn, of wellicht al met sensitievere hersenen geboren.
Wat ontzettend zwaar om zo lang in pijn en ellende te moeten leven zonder verbetering.
In België zit een kliniek die o.a. rtms aanbiedt. Zie link
http://www.brai2n.com/nl/patient/aandoe ... oeningen-0
Zelf heb ik geen ervaring met rtms of neurofeedback. Voor mijn gevoel kan dit niet effectiefgenoeg zijn om je 'beter' te maken.
Zelf heb ik progressieve Tinnitus -> fluit en pieptonen in verschillende toonhoogtes en sterktes. Echt 1 van de ergste dingen die een mens kan meemaken. Het grootste deel van mensen die aan Tinnitus lijden kunnen een normaal leven hebben, ik niet meer en zal ook nooit beter worden....
Ik ken je niet persoonlijk en volgens mij heb je je echte levensdoel nog niet gevonden waardoor je depressief bent. Maar het kan ook zo zijn dat je pech hebt net zoals ik en ons breinen 'zwakker' zijn, of wellicht al met sensitievere hersenen geboren.
