Relaties
alle pijlers
Nasleep van relatie met narcist.. Ervaringen? Nieuw!
woensdag 12 maart 2008 om 12:31
Hallo,
Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.
Mijn verhaal in het kort:
Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.
Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.
Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.
Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...
Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?
Alvast heel erg bedankt!
Hoppetee
Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.
Mijn verhaal in het kort:
Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.
Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.
Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.
Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...
Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?
Alvast heel erg bedankt!
Hoppetee
woensdag 28 januari 2009 om 23:03
woensdag 28 januari 2009 om 23:18
quote:LilacTree schreef op 28 januari 2009 @ 18:17:
Ik vind het heel fijn juist dat je meepraat butterfly! Dus zolang je wilt, blijf vooral posten!Vind ik ook!
Vandaag op het werkt raakte ik aan de praat met een collega. Hij vertelde dat zijn vrouw in een psychiatrisch ziekenhuis of inrichting (weet niet zeker meer) werkt waar veel narcisten rondlopen. Die zijn doordat ze met justitie in aanraking gekomen zijn verplicht onder behandeling gesteld. Pfffff nou, ga er maar aanstaan als psychiater. Het gebeurt dus gedwongen wel dat deze mensen zich moeten laten behandelen. Maar dat zal niet veel uithalen vrees ik. Afijn, het houdt ze wel van de straat, haha! En dat is ook wat waard. Voor de slachtoffers in elk geval een vorm van erkenning denk ik. Vind het ook zo 'toevallig' dat wij hier over therapie praten en ik dan met een collega die ik nooit spreek ineens zo'n gesprek heb. inderdaad!1 %? hm, ligt het aan mij of lijkt het meer? Het zal wel zo werken, net als je een golf koopt je overal golfs ziet rijden ofzo. Waar je je op focust....
Eindelijk... Hoe gaat het nu met jou? Is het rustig, heb je nog contact met je ex? Is de scheiding al bijna rond? En je kinderen, is er contact met hun vader? Kom je een beetje rond en staat je huis al te koop? Veel vragen he? Je hoeft niet te antwoorden hoor, ben gewoon benieuwd hoe je je staande houdt.
Hallo Lilac Tree, met jou alles goed?
Het is hier nog redelijk rustig, er is maar hééél weinig contact, met mijn (nog niet)ex. De scheiding is wel aangevraagd maar hij heeft bezwaar gemaakt i.v.m. het geld van de kinderen, dus er komt nog een rechtzaak.
De kinderen hebben eigenlijk nog helemaal geen contact. Hadden een briefje gehad, maar het zei hun weinig, ze wilden in ieder geval niet reageren. Voor de rest leven ze hun leven en proberen zo gewoon mogelijk hun gang te gaan. Af en toe plannen we een leuk dagje in en genieten daar van, veel wandelen, kletsen en lachen.
Het huis staat al vanaf juni te koop, maar er is niet veel animo, maar dat is bij elk huis zo op dit moment, dus ik zie het wel. Ik ben wel veel bezig met ruimen, opruimen en opknappen. Hoe beter het eruit ziet, des te eerder zal het verkocht worden.
Mijn eigen rust is er vaak wel, maar de opgejaagdheid en angst komen wel steeds naar boven. Gelukkig iets minder heftig. Ik heb dus geen enorme huildagen van angst meer gehad. Het gaat de goede kant op. En het rondkomen, ach, we komen er wel. Ik heb wat spaargeld en waar we tekort komen, vul ik het daarmee aan. Dat was eigenlijk niet de bedoeling, maar zoalng het huis niet verkocht is, weet ik toch nog niet wat mijn toekomst wordt en we moeten nu gewoon leven. En dat willen we zo normaal mogelijk doen. Het is finacieel dan wat minder ruim, maar we denken wel aan de gezelligheid.En als we een dagje weg willen, doen we dat. Het gekke is, dat we ons in een vreemde omgeving veel zekerder en rustiger voelen en vanzelf over allerlei dingen praten, zonder verdriet of wat ook. We kijken dan ook niet echt terug, maar meer naar hoe we het nu hebben en wat we daar van vinden. En dat valt in grote lijnen heel hard mee. Ik hoor wel van mijn jongste dochter dat ze soms merkt dat ik boos kan worden zonder reden, en ik weet dat het zo lijkt, maar dat komt ook een beetje voort uit mijn angst en ook uit de onzekerheid over de toekomst. Ik weet echt nog niet wanneer en waar ik terecht kom en mét kinderen ben je toch minder flexibel als wanneer je alleen bent. Toch zien we de toekomst over het algemeen met vertrouwen tegemoet.
Ik vind het heel fijn juist dat je meepraat butterfly! Dus zolang je wilt, blijf vooral posten!Vind ik ook!
Vandaag op het werkt raakte ik aan de praat met een collega. Hij vertelde dat zijn vrouw in een psychiatrisch ziekenhuis of inrichting (weet niet zeker meer) werkt waar veel narcisten rondlopen. Die zijn doordat ze met justitie in aanraking gekomen zijn verplicht onder behandeling gesteld. Pfffff nou, ga er maar aanstaan als psychiater. Het gebeurt dus gedwongen wel dat deze mensen zich moeten laten behandelen. Maar dat zal niet veel uithalen vrees ik. Afijn, het houdt ze wel van de straat, haha! En dat is ook wat waard. Voor de slachtoffers in elk geval een vorm van erkenning denk ik. Vind het ook zo 'toevallig' dat wij hier over therapie praten en ik dan met een collega die ik nooit spreek ineens zo'n gesprek heb. inderdaad!1 %? hm, ligt het aan mij of lijkt het meer? Het zal wel zo werken, net als je een golf koopt je overal golfs ziet rijden ofzo. Waar je je op focust....
Eindelijk... Hoe gaat het nu met jou? Is het rustig, heb je nog contact met je ex? Is de scheiding al bijna rond? En je kinderen, is er contact met hun vader? Kom je een beetje rond en staat je huis al te koop? Veel vragen he? Je hoeft niet te antwoorden hoor, ben gewoon benieuwd hoe je je staande houdt.
Hallo Lilac Tree, met jou alles goed?
Het is hier nog redelijk rustig, er is maar hééél weinig contact, met mijn (nog niet)ex. De scheiding is wel aangevraagd maar hij heeft bezwaar gemaakt i.v.m. het geld van de kinderen, dus er komt nog een rechtzaak.
De kinderen hebben eigenlijk nog helemaal geen contact. Hadden een briefje gehad, maar het zei hun weinig, ze wilden in ieder geval niet reageren. Voor de rest leven ze hun leven en proberen zo gewoon mogelijk hun gang te gaan. Af en toe plannen we een leuk dagje in en genieten daar van, veel wandelen, kletsen en lachen.
Het huis staat al vanaf juni te koop, maar er is niet veel animo, maar dat is bij elk huis zo op dit moment, dus ik zie het wel. Ik ben wel veel bezig met ruimen, opruimen en opknappen. Hoe beter het eruit ziet, des te eerder zal het verkocht worden.
Mijn eigen rust is er vaak wel, maar de opgejaagdheid en angst komen wel steeds naar boven. Gelukkig iets minder heftig. Ik heb dus geen enorme huildagen van angst meer gehad. Het gaat de goede kant op. En het rondkomen, ach, we komen er wel. Ik heb wat spaargeld en waar we tekort komen, vul ik het daarmee aan. Dat was eigenlijk niet de bedoeling, maar zoalng het huis niet verkocht is, weet ik toch nog niet wat mijn toekomst wordt en we moeten nu gewoon leven. En dat willen we zo normaal mogelijk doen. Het is finacieel dan wat minder ruim, maar we denken wel aan de gezelligheid.En als we een dagje weg willen, doen we dat. Het gekke is, dat we ons in een vreemde omgeving veel zekerder en rustiger voelen en vanzelf over allerlei dingen praten, zonder verdriet of wat ook. We kijken dan ook niet echt terug, maar meer naar hoe we het nu hebben en wat we daar van vinden. En dat valt in grote lijnen heel hard mee. Ik hoor wel van mijn jongste dochter dat ze soms merkt dat ik boos kan worden zonder reden, en ik weet dat het zo lijkt, maar dat komt ook een beetje voort uit mijn angst en ook uit de onzekerheid over de toekomst. Ik weet echt nog niet wanneer en waar ik terecht kom en mét kinderen ben je toch minder flexibel als wanneer je alleen bent. Toch zien we de toekomst over het algemeen met vertrouwen tegemoet.
woensdag 28 januari 2009 om 23:43
Ook weer even groeten van Muis. Muis kwam vorige week N2 tegen. Ik was dus heel boos geworden op hem, ivm herkenbaarheid wil ik niet zeggen hoe en wat, maar hou het er maar op dat hij mij zover getergd heeft, dat ik ter biecht ging bij mevrouw N2. Dat is vast niet goed gevallen, gelet op de dodelijke blikken die mij vorige week werden toegeworpen. Soms komt N2 bij ons langs op het werk, en meestal ouwehoert hij met iedereen en is 'nadrukkelijk lawaaierig aanwezig'. Nu sloop meneer stilletjes door het pand.
Nee, dan die leuke vent met die lieve, leuke ogen waar ik al laatst over sprak. Zag 'm vandaag pas weer en bevindt mij in de gelukzalige wetenschap dat (a) ik hem elke week voorlopig ga zien en (b) volgens mij vindt hij mij in ieder geval wel heel erg heel veel aardig.....en ik hem!
Ben - en dat is het kloterige - alleen na N1 (mijn ex) en N2 (de getrouwde man) zo voorzichtig. Enerzijds zou ik met Leuke Oogjes graag op stap gaan, aan de andere kant die angst he, dat je weer tegen zo'n engerd aanloopt.....
Nee, dan die leuke vent met die lieve, leuke ogen waar ik al laatst over sprak. Zag 'm vandaag pas weer en bevindt mij in de gelukzalige wetenschap dat (a) ik hem elke week voorlopig ga zien en (b) volgens mij vindt hij mij in ieder geval wel heel erg heel veel aardig.....en ik hem!
Ben - en dat is het kloterige - alleen na N1 (mijn ex) en N2 (de getrouwde man) zo voorzichtig. Enerzijds zou ik met Leuke Oogjes graag op stap gaan, aan de andere kant die angst he, dat je weer tegen zo'n engerd aanloopt.....
donderdag 29 januari 2009 om 10:20
toetie, de kinderen bij mij weghouden doet hij dus helemaal niet. Hij vertelt zelfs altijd nog dat ik zo'n goede moeder ben. En ik denk nog steeds dat hij niet zo'n echt vadergevoel heeft. Ze zijn door hem ook genoeg gekwetst. En natuurlijk zijn kinderen handenbinders, ik denk dat hij daar helemaal niet op zit te wachten. Hij heeft ook gezegd, als ik hier niet meer woon, zijn het mijn kinderen niet meer.
Bovendien hebben de kinderen ervoor gekozen bij mij te wonen. Tot nu toe hebben ze ook geen enkel contact met hem gehad, alleen een kaartje en een briefje. Hij zegt mij wel eens aan de telefoon (de enkele keer dat ik hem spreek) dat ik ze de groeten maar moet doen. Ik zeg dan dat hij dat zelf maar moet doen an hun, ik ben al jarenlang doorgeefluik geweest. Een groet via via vind ik als ouder niet genoeg. Bovendien zijn die gesprekken nou ook niet echt gezellig en vanuit die sfeer kan ik geen vriendelijke groet overbrengen.
en: ik heb geen spijt dat ik kinderen heb, zou ze voor geen goud willen missen. Het is voor mij het beste wat ik aan het huwelijk heb overgehouden.
(sorry, tikfoutjes weggehaald)
Bovendien hebben de kinderen ervoor gekozen bij mij te wonen. Tot nu toe hebben ze ook geen enkel contact met hem gehad, alleen een kaartje en een briefje. Hij zegt mij wel eens aan de telefoon (de enkele keer dat ik hem spreek) dat ik ze de groeten maar moet doen. Ik zeg dan dat hij dat zelf maar moet doen an hun, ik ben al jarenlang doorgeefluik geweest. Een groet via via vind ik als ouder niet genoeg. Bovendien zijn die gesprekken nou ook niet echt gezellig en vanuit die sfeer kan ik geen vriendelijke groet overbrengen.
en: ik heb geen spijt dat ik kinderen heb, zou ze voor geen goud willen missen. Het is voor mij het beste wat ik aan het huwelijk heb overgehouden.
(sorry, tikfoutjes weggehaald)
donderdag 29 januari 2009 om 12:09
Meiden, ik kom net bij de shiatsutherapeute vandaan. Ik bleef klachten houden, krachtverlies in mijn arm, veel hoofdpijn en knopen in mijn nek en schouders. Mens, wat doet dat zeer zeg, die drukpunten! Kort te gaan: ben uigeput lichamelijk. En dat terwijl ik me ten opzichte van een paar maanden geleden zoveel energieker voel. Ken je nagaan. Ze vroeg me hoe ik tegenover woede sta... tja, blijft lastig hoor. Voel me soms echt wel boos, het is alleen zo'n destructieve emotie. Het slaat onheroepelijk weer op mijzelf terug. Heb zoveel boosheid gevoeld en meegemaakt afgelopen jaar. Wil het ook niet meer... Tja en dan gaat het toch in je lijf vastzitten blijkt.
Wat kinderen betreft: ik heb idd het idee dat het twee kanten op kan gaan met een narcist. óf ze willen de kinderen bij zich en maken het hun exvrouw zuur en manipuleren de kinderen om dat voor elkaar te krijgen met alle gevolgen van dien. Want volgens mij kan een narcist niet eens goed voor zichzelf zorgen, laat staan ook nog eens voor opgroeiende kinderen.
óf hij trekt zijn handen er vanaf omdat het teveel moeite is. Ik denk dat de kinderen in het laatste gaval beter af zijn. En exvrouw ook. Want samenwerken is na een scheiding al een uitdaging genoeg. Met een narcist onbegonnen werk!
Wat kinderen betreft: ik heb idd het idee dat het twee kanten op kan gaan met een narcist. óf ze willen de kinderen bij zich en maken het hun exvrouw zuur en manipuleren de kinderen om dat voor elkaar te krijgen met alle gevolgen van dien. Want volgens mij kan een narcist niet eens goed voor zichzelf zorgen, laat staan ook nog eens voor opgroeiende kinderen.
óf hij trekt zijn handen er vanaf omdat het teveel moeite is. Ik denk dat de kinderen in het laatste gaval beter af zijn. En exvrouw ook. Want samenwerken is na een scheiding al een uitdaging genoeg. Met een narcist onbegonnen werk!
donderdag 29 januari 2009 om 12:13
Muis: Ik begrijp dat je N2 op je werk regelmatig tegenkomt? Gatverdegatver! Niet eenvoudig dan om echt los te laten?!
Vind het knap van je dat je je verliefde gevoelens toch een kans wil geven, hoe angstig het ook is. Stapje voor stapje lijkt me. Weet hij van je verleden?
Ik heb geen idee hoe ik over een tijd op een nieuwe liefde zal reageren. Als ik me er ooit nog open voor durf te stellen.
Geniet in elk geval maar van je kriebels en vlinders!
Vind het knap van je dat je je verliefde gevoelens toch een kans wil geven, hoe angstig het ook is. Stapje voor stapje lijkt me. Weet hij van je verleden?
Ik heb geen idee hoe ik over een tijd op een nieuwe liefde zal reageren. Als ik me er ooit nog open voor durf te stellen.
Geniet in elk geval maar van je kriebels en vlinders!
donderdag 29 januari 2009 om 21:22
quote:eindelijk schreef op 28 januari 2009 @ 23:03:
Hallo Butterfly, ik maakte jóuw tekst niet rood, ik reageerde op je tekst, en maakte mijn reactie in een andere kleur, zodat je het kunt onderscheiden. Anders kun je in een bericht een reactie niet terug vinden. Ik bedoel er niets mee hoor.Sorry! Ik vatte het verkeerd op, niet op een verwijtende manier, maar ik begreep het even niet.
Hallo Butterfly, ik maakte jóuw tekst niet rood, ik reageerde op je tekst, en maakte mijn reactie in een andere kleur, zodat je het kunt onderscheiden. Anders kun je in een bericht een reactie niet terug vinden. Ik bedoel er niets mee hoor.Sorry! Ik vatte het verkeerd op, niet op een verwijtende manier, maar ik begreep het even niet.
donderdag 29 januari 2009 om 22:47
hoezo cru, Toetie?
Nee hoor.
Je vraagt je of of je vóór of na de relatie gelukkiger en sterker was. Ik weet het van mezelf niet. Sterker zal ik in ieder geval zijn, jarenlang levenservaring opgedaan, gewoon door er te zijn al. Dat heeft niet bepaald met mijn huwelijksproblemen te maken, maar ik denk met ontwikkelen. En gelukkiger, ervoor of erna. Daar dufr ik echt geen anwoord op te geven. Want graag zou ik wel weer dat meisje van vóór de tijd zijn. Maar dan graag met de wetenschap die ik nu heb. Dat ik bewuster zou kunnen zijn in de keuzes die ik maakte. Minder naïef vooral. Maar ik zou niet mijn kinderen ervoor in willen leveren om terug in de tijd te zijn.
Het geluk, ja, wat is dat, dat vraag ik me wel eens af. De angstige momenten en het opgejaagde gevoel maken me niet echt gelukkig. Maar deze situatie is in i9eder geval beter dan het was met mijn man samen. De ruzies, vernederingen, bedreigingen, ik mis ze echt niet hoor! Ik kan nu toch een stuk leven leiden zoals ik het zelf voel. En veilig, al voelt dat nog niet helemaal zo, maar ik ga er wel van uit dat dat komt. Maar geluk is iets anders. Ik merk nu namelijk wel, dat ik de laatste jaren erg geisoleerd geraakt ben, op dat eilandje. En ook dat ik er vaak tegenop zie om ergens naar toe te gaan. Heel lang ging ik nergens meer naar toe, omdat ik de kinderen niet bij hem alleen wou laten. Ik merk nu echt, dat ik daardoor ook veel opgegeven heb. En omdat hij eigenlijk geen vrienden had, en ook geen bezoek wou, is de wereld toch klein geworden. En ik voel me zelf nog te klein om alleen op dingen af te gaan. En te moe. Dus voorlopig sudder ik in dit leven voort, en zie wel wat het brengt. Waarschijnlijk was ik dus vóór de tijd gelukkiger....
Nee hoor.
Je vraagt je of of je vóór of na de relatie gelukkiger en sterker was. Ik weet het van mezelf niet. Sterker zal ik in ieder geval zijn, jarenlang levenservaring opgedaan, gewoon door er te zijn al. Dat heeft niet bepaald met mijn huwelijksproblemen te maken, maar ik denk met ontwikkelen. En gelukkiger, ervoor of erna. Daar dufr ik echt geen anwoord op te geven. Want graag zou ik wel weer dat meisje van vóór de tijd zijn. Maar dan graag met de wetenschap die ik nu heb. Dat ik bewuster zou kunnen zijn in de keuzes die ik maakte. Minder naïef vooral. Maar ik zou niet mijn kinderen ervoor in willen leveren om terug in de tijd te zijn.
Het geluk, ja, wat is dat, dat vraag ik me wel eens af. De angstige momenten en het opgejaagde gevoel maken me niet echt gelukkig. Maar deze situatie is in i9eder geval beter dan het was met mijn man samen. De ruzies, vernederingen, bedreigingen, ik mis ze echt niet hoor! Ik kan nu toch een stuk leven leiden zoals ik het zelf voel. En veilig, al voelt dat nog niet helemaal zo, maar ik ga er wel van uit dat dat komt. Maar geluk is iets anders. Ik merk nu namelijk wel, dat ik de laatste jaren erg geisoleerd geraakt ben, op dat eilandje. En ook dat ik er vaak tegenop zie om ergens naar toe te gaan. Heel lang ging ik nergens meer naar toe, omdat ik de kinderen niet bij hem alleen wou laten. Ik merk nu echt, dat ik daardoor ook veel opgegeven heb. En omdat hij eigenlijk geen vrienden had, en ook geen bezoek wou, is de wereld toch klein geworden. En ik voel me zelf nog te klein om alleen op dingen af te gaan. En te moe. Dus voorlopig sudder ik in dit leven voort, en zie wel wat het brengt. Waarschijnlijk was ik dus vóór de tijd gelukkiger....
donderdag 29 januari 2009 om 22:58
Hoi LT, reageer even in ander kleurtje tussendoor....quote:LilacTree schreef op 29 januari 2009 @ 12:13:
Muis: Ik begrijp dat je N2 op je werk regelmatig tegenkomt?
Ja, ongeveer 3 tot 4 keer per jaar. Maar omdat ik zijn 'deugden' aan zijn vrouw heb medegedeeld, was hij de laatste keer vooral in de 'verstop-en ontwijkmodus'
Gatverdegatver! Niet eenvoudig dan om echt los te laten?!
Daar was ik bang voor. Maar ik hield mezelf sterk met de gedachte dat ik NIET fout was, maar HIJ. Dat sleepte mij er doorheen.
Vind het knap van je dat je je verliefde gevoelens toch een kans wil geven, hoe angstig het ook is. Stapje voor stapje lijkt me. Weet hij van je verleden?
Ja, want ik ben van nature een optimist. Wil weer in de liefde geloven. Vind het ook wel eng ja. Nee, hij weet het nog niet, hij weet wel dat ik gescheiden ben, maar de 'diepere gesprekken' (en andere zaken - grijns!) hoop ik de komende tijd te realiseren.
Ik heb geen idee hoe ik over een tijd op een nieuwe liefde zal reageren. Als ik me er ooit nog open voor durf te stellen.
Heb ik ook heel lang gehad. En de angst laat me ook niet los. Maar op een gegeven moment was ik klaar met N2. Dat had nog een 'hiccup' nodig, maar ben nu echt met hem klaar. He's soooo 2008. Echt, tijdverspilling.
Geniet in elk geval maar van je kriebels en vlinders!Oh hemel het is één groot feest in mijn onderbuik. Precies ook wat ik nodig had, energie positief verplaatsen naar deze leuke man. Zelfs al wordt het niets, dan nog weet ik weer dat ik weer in mensen durf te geloven. Dat liet ik mij bijna afpakken. Bijna. Door twee kerels die dat niet waard zijn.
Muis: Ik begrijp dat je N2 op je werk regelmatig tegenkomt?
Ja, ongeveer 3 tot 4 keer per jaar. Maar omdat ik zijn 'deugden' aan zijn vrouw heb medegedeeld, was hij de laatste keer vooral in de 'verstop-en ontwijkmodus'
Gatverdegatver! Niet eenvoudig dan om echt los te laten?!
Daar was ik bang voor. Maar ik hield mezelf sterk met de gedachte dat ik NIET fout was, maar HIJ. Dat sleepte mij er doorheen.
Vind het knap van je dat je je verliefde gevoelens toch een kans wil geven, hoe angstig het ook is. Stapje voor stapje lijkt me. Weet hij van je verleden?
Ja, want ik ben van nature een optimist. Wil weer in de liefde geloven. Vind het ook wel eng ja. Nee, hij weet het nog niet, hij weet wel dat ik gescheiden ben, maar de 'diepere gesprekken' (en andere zaken - grijns!) hoop ik de komende tijd te realiseren.
Ik heb geen idee hoe ik over een tijd op een nieuwe liefde zal reageren. Als ik me er ooit nog open voor durf te stellen.
Heb ik ook heel lang gehad. En de angst laat me ook niet los. Maar op een gegeven moment was ik klaar met N2. Dat had nog een 'hiccup' nodig, maar ben nu echt met hem klaar. He's soooo 2008. Echt, tijdverspilling.
Geniet in elk geval maar van je kriebels en vlinders!Oh hemel het is één groot feest in mijn onderbuik. Precies ook wat ik nodig had, energie positief verplaatsen naar deze leuke man. Zelfs al wordt het niets, dan nog weet ik weer dat ik weer in mensen durf te geloven. Dat liet ik mij bijna afpakken. Bijna. Door twee kerels die dat niet waard zijn.
donderdag 29 januari 2009 om 23:12
quote:Muis66 schreef op 29 januari 2009 @ 22:58:
Oh hemel het is één groot feest in mijn onderbuik. Precies ook wat ik nodig had, energie positief verplaatsen naar deze leuke man. Zelfs al wordt het niets, dan nog weet ik weer dat ik weer in mensen durf te geloven. Dat liet ik mij bijna afpakken. Bijna. Door twee kerels die dat niet waard zijn.
Muis wat geweldig!
Heerlijk voor je. Geniet ervan! Je verdient het.
Oh hemel het is één groot feest in mijn onderbuik. Precies ook wat ik nodig had, energie positief verplaatsen naar deze leuke man. Zelfs al wordt het niets, dan nog weet ik weer dat ik weer in mensen durf te geloven. Dat liet ik mij bijna afpakken. Bijna. Door twee kerels die dat niet waard zijn.
Muis wat geweldig!
Heerlijk voor je. Geniet ervan! Je verdient het.
vrijdag 30 januari 2009 om 09:58
Haha he is sooooooooooo 2008?!! Die vind ik leuk! houd m erin....
Good for you girl! Enne.... we willen aaaaaallles weten he!
@ eindelijk: blij dat je je niet zo angstig meer voelt en het rustiger is nu. Je gaat nogal wat tegemoet met die rechtzaken. Vind dat heel erg voor je.
Wat je schrijft over hoe je met de kinderen geniet van de leuke dingen en dat jullie kunnen praten over wat er gebeurd is, heel goed.
Ik heb bewondering voor je. Als je nagaat hoe je eraan toe was toen je hier een paar maanden geleden voor het eerst postte en hoe het nu met je gaat.... petje af! Dikke knuffel van mij voor jou!
Good for you girl! Enne.... we willen aaaaaallles weten he!
@ eindelijk: blij dat je je niet zo angstig meer voelt en het rustiger is nu. Je gaat nogal wat tegemoet met die rechtzaken. Vind dat heel erg voor je.
Wat je schrijft over hoe je met de kinderen geniet van de leuke dingen en dat jullie kunnen praten over wat er gebeurd is, heel goed.
Ik heb bewondering voor je. Als je nagaat hoe je eraan toe was toen je hier een paar maanden geleden voor het eerst postte en hoe het nu met je gaat.... petje af! Dikke knuffel van mij voor jou!
vrijdag 30 januari 2009 om 13:44
Mijn narcistische ex had voor mij 4 jaar een relatie gehad met een vrouw met 2 kinderen. Die kinderen waren niet biologisch van hem (hij wilde geen kinderen en heeft zich al heel jong laten steriliseren), maar hij was met haar vanaf dat de jongste 10 weken was of zoiets. Het lijkt me dat je in 4 jaar wel een band opbouwt, maar in de tijd erna, toen wij wat kregen heeft hij nooit contact met ze gezocht. Wel hele verhalen tegen mij hoe zielig het nu was dat hij ze nooit meer zou zien en hoe slecht het zou gaan omdat zij de kinderen absoluut niet aankon, maar geen actie. Hij probeerde niet om het contact te onderhouden. Nou weet ik niet of zij daar positief tegenover had gestaan, maar ik had ook niet bepaald het idee dat hij iets wilde doen. Wel uitgebreid over lullen natuurlijk en van iedereen veel sympathie ontvangen, maar geen daden.
vrijdag 30 januari 2009 om 22:02
vrijdag 30 januari 2009 om 22:45
Aikidoka, zo herkenbaar. Hij is altijd HEEL SIELUG. Hij dient beweeklaagd te worden, getroost, geknuffeld, want iedereen heeft schuld behalve hij...
En actie: die moet van anderen komen, want anders klopt het plaatje niet: dat hij in het stralende middelpunt van de belangstelling staat...........
Muis, nog steeds op wolkjes en toch zo onzeker...potver, waarom, ben een leuke vrouw, als Leuke Oogjes dat niet ziet is het ZIJN VERLIES. Zucht, Muis helemaal in de war hoor....
En actie: die moet van anderen komen, want anders klopt het plaatje niet: dat hij in het stralende middelpunt van de belangstelling staat...........
Muis, nog steeds op wolkjes en toch zo onzeker...potver, waarom, ben een leuke vrouw, als Leuke Oogjes dat niet ziet is het ZIJN VERLIES. Zucht, Muis helemaal in de war hoor....
zondag 1 februari 2009 om 13:50
Uiteraard
Ik was degene die niet spoorde, hij wel. Ik was de zwakke, hij niet.
Enz enz enz.
Met mij gaat het uitstekend!Een fantastische man heb ik.
Toch heb ik nog wel last van de nasleep. Het was ook niet niks.
Mijn lief steunt me aan alle kanten en laat me praten.
De laatste week droom ik vervelend.
Ik ben aan het verwerken.
Ik ga goehoed!
Ik was degene die niet spoorde, hij wel. Ik was de zwakke, hij niet.
Enz enz enz.
Met mij gaat het uitstekend!Een fantastische man heb ik.
Toch heb ik nog wel last van de nasleep. Het was ook niet niks.
Mijn lief steunt me aan alle kanten en laat me praten.
De laatste week droom ik vervelend.
Ik ben aan het verwerken.
Ik ga goehoed!
zondag 1 februari 2009 om 15:43
Ha yasmijn, wat leuk dat je ff komt buurten....
Vind het zo fijn dat het goed gaat met je nieuwe lief.
En wat je schrijft over het dromen.... Ja, dat herken ik. Een mens verwerkt veel in zijn dromen he? Is goed. Lastig, niet leuk soms, maar ruimt wel op.
Ik merkte tijdens en na de behandeling bij de shiatsu-therapeut dat er andere herinneringen bovenkwamen. Aan de ene kant verfrissend om weer eens wat nieuws voor mijn geestesoog te zien, haha.... aan de andere kant ook weer opnieuw confronterend. Wat ik al eerder schreef het is net of er steeds weer een nieuw gordijntje wegschuift.
Meid, wat heerlijk dat je merkt dat je vooruit gaat en ons af en toe moed in komt spreken.
Vind het zo fijn dat het goed gaat met je nieuwe lief.
En wat je schrijft over het dromen.... Ja, dat herken ik. Een mens verwerkt veel in zijn dromen he? Is goed. Lastig, niet leuk soms, maar ruimt wel op.
Ik merkte tijdens en na de behandeling bij de shiatsu-therapeut dat er andere herinneringen bovenkwamen. Aan de ene kant verfrissend om weer eens wat nieuws voor mijn geestesoog te zien, haha.... aan de andere kant ook weer opnieuw confronterend. Wat ik al eerder schreef het is net of er steeds weer een nieuw gordijntje wegschuift.
Meid, wat heerlijk dat je merkt dat je vooruit gaat en ons af en toe moed in komt spreken.
