Relaties
alle pijlers
Man werkloos
zaterdag 3 juni 2017 om 12:46
Na een slopend reorganisatietraject is mijn man nu een half jaar werkloos. Hij solliciteert volop maar is al het vertrouwen in zichzelf kwijt en ik ben bang dat hij dat ook uitstraalt. Mijn man is het afgelopen jaar steeds meer een schim geworden van wat hij was. Hij is lusteloos, heeft in weinig dingen zin en er komt weinig uit zijn handen, op de verzorging van de kinderen na. Ik wil hem graag helpen maar weet niet hoe.
Ik weet niet wat ik kan doen om zijn zelfvertrouwen op te vijzelen en zijn levenslust terug te laten keren. Ik werk nu fulltime en merk dat deze situatie, in combinatie met jonge kinderen en een half depri man, mij begint op te breken. In het weekend gaat mijn man vaak dingen voor zichzelf doen omdat hij tegen de muren opvliegt doordeweeks. En dat snap ik, maar het gevolg is dat ik fulltime werk, in het weekend 90% vd tijd de kinderen heb en het huishouden voor om en nabij 3/4 doe. Dat hou ik niet nog heel lang vol maar ik zie ook wel hoe moeilijk hij het heeft.
Heeft iemand in een vergelijkbare situatie gezeten? En hoe zijn jullie daarmee omgegaan?
Ik weet niet wat ik kan doen om zijn zelfvertrouwen op te vijzelen en zijn levenslust terug te laten keren. Ik werk nu fulltime en merk dat deze situatie, in combinatie met jonge kinderen en een half depri man, mij begint op te breken. In het weekend gaat mijn man vaak dingen voor zichzelf doen omdat hij tegen de muren opvliegt doordeweeks. En dat snap ik, maar het gevolg is dat ik fulltime werk, in het weekend 90% vd tijd de kinderen heb en het huishouden voor om en nabij 3/4 doe. Dat hou ik niet nog heel lang vol maar ik zie ook wel hoe moeilijk hij het heeft.
Heeft iemand in een vergelijkbare situatie gezeten? En hoe zijn jullie daarmee omgegaan?
zaterdag 3 juni 2017 om 12:58
Mijn man is bijna 3 jaar thuisgeweest.
Wat je over je man schrijft herken ik heel erg. Onze situatie was soortgelijk (ik aan het werk, deed daarnaast alles in huis, zorg voor ons kind en een man die zich totaal niet goed voelde).
Ik vond het heel erg moeilijk.
Niet alleen om m'n man op die manier te zien wegkwijnen maar ook (vooral) de enorme druk die ik op mijn schouders voelde (vooral financieel).
In ons geval zou het zware gevolgen hebben als hij niet heel snel een baan zou vinden.
Dag en nacht met dat gevoel leven heeft me echt uitgeput.
Inmiddels is hij nu een paar weken aan het werk en is het een andere man geworden.
Onze financiele situatie is ineens een stuk rooskleuriger.
En ik merk nu dat er een enorme last van me afvalt en dat moet ik eigenlijk ook wel even verwerken.
Ondanks het 'wees gewoon blij joh!!' gevoel merk ik dat de afgelopen jaren er enorm hebben ingehakt bij mij, omdat het ook een enorme invloed had op onze relatie.
Ik heb m'n best gedaan om door te gaan, sterk en positief te blijven en merk dat al die stress er nu uitkomt.
Ik heb geen tips voor je. Alleen een dikke knuffel.
Wat je over je man schrijft herken ik heel erg. Onze situatie was soortgelijk (ik aan het werk, deed daarnaast alles in huis, zorg voor ons kind en een man die zich totaal niet goed voelde).
Ik vond het heel erg moeilijk.
Niet alleen om m'n man op die manier te zien wegkwijnen maar ook (vooral) de enorme druk die ik op mijn schouders voelde (vooral financieel).
In ons geval zou het zware gevolgen hebben als hij niet heel snel een baan zou vinden.
Dag en nacht met dat gevoel leven heeft me echt uitgeput.
Inmiddels is hij nu een paar weken aan het werk en is het een andere man geworden.
Onze financiele situatie is ineens een stuk rooskleuriger.
En ik merk nu dat er een enorme last van me afvalt en dat moet ik eigenlijk ook wel even verwerken.
Ondanks het 'wees gewoon blij joh!!' gevoel merk ik dat de afgelopen jaren er enorm hebben ingehakt bij mij, omdat het ook een enorme invloed had op onze relatie.
Ik heb m'n best gedaan om door te gaan, sterk en positief te blijven en merk dat al die stress er nu uitkomt.
Ik heb geen tips voor je. Alleen een dikke knuffel.
zaterdag 3 juni 2017 om 13:01
Dan moet hij hulp gaan zoeken, want het moet niet zo zijn dat jij alles op je neemt en straks een burn-out hebt.
Als hij net zoveel van jou houdt als jij van hem, zal hij dat ook proberen te voorkomen.
zaterdag 3 juni 2017 om 13:05
Over het huishouden hebben we al vaak gepraat, hij heeft altijd al een andere standaard gehad. Toen we allebei 4 dagen werkten hadden we een werkster. Dat gaat nu niet meer. We proberen de gulden middenweg te vinden maar dat gaat nog niet echt.
Fijn dat je man een baan heeft kuzu, dat geeft wat moed. Maar ik snap wat je zegt, ik merk na een half jaar al hoe zwaar het erin hakt. Heb het gevoel de hele financiële last alleen te moeten dragen en dat vind ik zwaar.
Fijn dat je man een baan heeft kuzu, dat geeft wat moed. Maar ik snap wat je zegt, ik merk na een half jaar al hoe zwaar het erin hakt. Heb het gevoel de hele financiële last alleen te moeten dragen en dat vind ik zwaar.
zaterdag 3 juni 2017 om 13:08
Mijn man heeft de eerste tijd in NL ook geen leuke baan kunnen vinden. In die tijd, met zijn pogingen om nog beter Nederlands te leren, zelf iets op te starten en ondertussen de zorg voor kleine kinderen die niet naar kdv gingen (of konden gaan) kwam er heel veel op mij neer. Hij was niet gewend een huishouden te runnen en naast de zorg voor baby en peuter, wat dagelijkse huishoudelijke klussen kwam hij tot weinig. En met de teleurstellingen daalde zijn humeur/energie ook regelmatig. Gelukkig nooit financiele stress gehad omdat ik in mn eentje meer verdien dan veel mensen samen.
Nu hij eindelijk wel een baan heeft gevonden (nouja zelf gecreeerd) en het superdruk heeft is het (gek genoeg) makkelijker. Hij krijgt ook energie van de waardering, de opdrachten en het nieuwe netwerk en daarmee is hij thuis ook energieker en actiever.
Nu hij eindelijk wel een baan heeft gevonden (nouja zelf gecreeerd) en het superdruk heeft is het (gek genoeg) makkelijker. Hij krijgt ook energie van de waardering, de opdrachten en het nieuwe netwerk en daarmee is hij thuis ook energieker en actiever.
if we all light up, we can scare away the dark...
zaterdag 3 juni 2017 om 13:12
Werkloos worden is net als een rouwproces. Je voelt je minderwaardig, de maatschappij heeft jou blijkbaar niet nodig.
Mijn man is ook werkloos geweest, en ik werkte niet eens. Ik had hem graag thuis hoor, maar hij voelde zich nutteloos.
Hij is toen wel gelijk oproepwerk gaan doen, zo bleef hij toch bezig en in het arbeidsproces, bovendien laat je werkgevers zien dat je graag wilt werken. Na een jaar op kosten van het UWV zn taxipas gehaald en 20 uur in de week in het zorgvervoer gaan werken.
Ok, salaris was lager dan zn uitkering (word niet aangevuld), maar werk is werk.
Uiteindelijk zn D rijbewijs gehaald en nu is hij buschauffeur, en hij vind t leuk (hij is wel al 56 hoor).
Mijn man is ook werkloos geweest, en ik werkte niet eens. Ik had hem graag thuis hoor, maar hij voelde zich nutteloos.
Hij is toen wel gelijk oproepwerk gaan doen, zo bleef hij toch bezig en in het arbeidsproces, bovendien laat je werkgevers zien dat je graag wilt werken. Na een jaar op kosten van het UWV zn taxipas gehaald en 20 uur in de week in het zorgvervoer gaan werken.
Ok, salaris was lager dan zn uitkering (word niet aangevuld), maar werk is werk.
Uiteindelijk zn D rijbewijs gehaald en nu is hij buschauffeur, en hij vind t leuk (hij is wel al 56 hoor).
zaterdag 3 juni 2017 om 13:16
Wat doet hij doordeweeks dan de hele dag, 5 dagen lang? Ik kan me heel goed voorstellen dat je depri wordt van hele dagen thuis, ik heb zelf 14 maanden thuis gezeten en ik was zooo blij dat ik weer aan het werk kon. De muren komen op je af en je wereld wordt erg klein.
Maar het huishouden doen, boodschappen, naast het solliciteren, geeft je ook elke dag een soort van ritme. Elke dag iets doen dus!
Wat doet hij nu overdag? Hoe rot hij zich ook voelt, hij heeft wel een verantwoordelijkheid naar zijn gezin. Alles op jouw schouders hou jij niet vol en als jij omvalt hebben jullie als gezin een nog veel groter probleem.
Ik zou dus echt heel eerlijk naar hem zijn, hoe jij je voelt en wat dit met je doet. Want het betekent niet dat jij jezelf moet wegcijferen, omdat hij zich rot voelt.
Toen ik zelf thuis zat heb ik af en toe het solliciteren even losgelaten. Voor een paar dagen bijv of langer. Gewoon even niet bezig zijn met zoeken, gesprekken, brieven schrijven en vooral die afwijzing steeds. Ik ging ook twijfelen aan mezelf! Uiteindelijk is het goed gekomen, via via kon ik ergens voor tijdelijk beginnen. In een totaal ander vakgebied maar ik was blij met Alles!
Het solliciteren even loslaten en andere dingen doen vond ik fijn, daarna kon ik er toch elke keer weer met frisse moed tegenaan.
Ik zorgde wel dat ik in een ritme bleef, ik deed dus elke dag iets. Boodschappen, de was, huishouden, koffie drinken
Ik stond de meeste dagen ook op rond een normale tijd, dus niet de hele ochtend in bed. Zo houd je een ritme.
Praten! Cijfer jezelf niet weg, jouw gevoel is ook terecht. En al die ballen hooghouden lukt je niet op lange termijn en m.i. is dat ook niet nodig!
Sterkte!
Maar het huishouden doen, boodschappen, naast het solliciteren, geeft je ook elke dag een soort van ritme. Elke dag iets doen dus!
Wat doet hij nu overdag? Hoe rot hij zich ook voelt, hij heeft wel een verantwoordelijkheid naar zijn gezin. Alles op jouw schouders hou jij niet vol en als jij omvalt hebben jullie als gezin een nog veel groter probleem.
Ik zou dus echt heel eerlijk naar hem zijn, hoe jij je voelt en wat dit met je doet. Want het betekent niet dat jij jezelf moet wegcijferen, omdat hij zich rot voelt.
Toen ik zelf thuis zat heb ik af en toe het solliciteren even losgelaten. Voor een paar dagen bijv of langer. Gewoon even niet bezig zijn met zoeken, gesprekken, brieven schrijven en vooral die afwijzing steeds. Ik ging ook twijfelen aan mezelf! Uiteindelijk is het goed gekomen, via via kon ik ergens voor tijdelijk beginnen. In een totaal ander vakgebied maar ik was blij met Alles!
Het solliciteren even loslaten en andere dingen doen vond ik fijn, daarna kon ik er toch elke keer weer met frisse moed tegenaan.
Ik zorgde wel dat ik in een ritme bleef, ik deed dus elke dag iets. Boodschappen, de was, huishouden, koffie drinken
Ik stond de meeste dagen ook op rond een normale tijd, dus niet de hele ochtend in bed. Zo houd je een ritme.
Praten! Cijfer jezelf niet weg, jouw gevoel is ook terecht. En al die ballen hooghouden lukt je niet op lange termijn en m.i. is dat ook niet nodig!
Sterkte!
newspaper wijzigde dit bericht op 03-06-2017 13:21
0.41% gewijzigd
zaterdag 3 juni 2017 om 13:21
We hebben een schoolgaand kind (licht gehandicapt dus zorg is nodig) en een kind dat drie dagen naar het kdv ging. Dat kdv hebben we nu opgezegd, de toeslag is komen te vervallen. Dus nu heeft hij amper tijd om overdag te solliciteren dus het is ook niet ideaal allemaal. Ik denk eigenlijk dat hij hier een beetje depressief van is geworden dus ik zou graag zien dat hij naar de huisarts gaat. Maar daar is hij niet zo van, dus ik moet dat goed inkleden denk ik.
zaterdag 3 juni 2017 om 13:47
Misschien heel simpel hoor, maar evt vrijwilligerswerk bij een buurt- of sportvereniging? Je merkt vaak dat mensen die langer thuis zitten niet meer goed weten hoe ze zichzelf aan een baan krijgen omdat ze, zoals je al aangeeft, het vertrouwen in hunzelf verliezen. Ookal doe je vrijwilligerswerk (en bij sommige verenigingen staat er nog een vergoeding tegenover), dan kom je wel onder de mensen en wie weet vind je via nieuwe connecties wel een nieuwe baan. Thuiszitten en achter de pc solliciteren werkt anno 2017 niet meer..
zaterdag 3 juni 2017 om 13:59
Vrijwilligerswerk is inderdaad een goede tip. Zo kom je En onder de mensen En je krijgt weer wat vertrouwen in jezelf. Dan zal er wel voor opvang gezorgd moeten worden i.v.m. jonge kinderen. Maar er zal ongetwijfeld vrijwilligerswerk in de avonduren zijn. Misschien is er vrijwilligerswerk te vinden wat aansluit bij zijn vakgebied of interesse?
Zo voorkom je ook een groot gat op je cv.
In ieder geval zal hij wat moeten ondernemen om weer ergens energie uit te halen. Want ik kan heel goed begrijpen dat je volledig leeg gezogen wordt van alleen maar thuis zitten en voor de kinderen zorgen. Zeker als dat geen eigen keuze geweest is.
Zo voorkom je ook een groot gat op je cv.
In ieder geval zal hij wat moeten ondernemen om weer ergens energie uit te halen. Want ik kan heel goed begrijpen dat je volledig leeg gezogen wordt van alleen maar thuis zitten en voor de kinderen zorgen. Zeker als dat geen eigen keuze geweest is.
zaterdag 3 juni 2017 om 14:10
Zelf heb ik ook eens een paar maanden geen werk gehad en ik zat ook met een kind thuis. Ik kan je vertellen dat dit een drukke dagbesteding is, dus er is sowieso geen sprake van dat die man niks zou doen. Misschien voelt hij zich nutteloos, maar dat ben je thuis met een kind uiteraard niet. Wat denk je dat als die huismoeders de hele dag zitten te doen? Zolang je een kind hebt dat 24/7 thuis is, plus in jullie geval nog een schoolgaand kind dat gehaald en gebracht moet worden en extra zorg nodig heeft, dan is dat echt een pittige job. Dat lijkt me in ieder geval vermoeiender, dan de meeste betaalde banen.
Toch begrijp ik het gevoel van je man wel. Voor veel mensen zit er niet genoeg uitdaging in thuiszijn met de kinderen, hoe waardevol en nuttig het ook is. Veel mensen vliegen echt tegen de muren aan. Geef je hem wel genoeg credits voor wat hij de hele dag doet? Een andere tip: het is heel belangrijk dat je man naast alles wat hij thuis de hele dag doet, ook nog iets voor zichzelf heeft. Sporten in de avonduren en dan een duidelijk doel stellen. Ik zeg maar wat: de halve marathon in september. Op die manier sla je een paar vliegen in een klap: de buitenlucht en beweging is goed voor een mens, zeker wanneer je je wat depressief voelt en toewerken naar een doel ook, zeker als je je zo voelt als jouw man zich waarschijnlijk voelt.
Sterkte, het lijkt me voor jullie allebei niet makkelijk deze situatie.
Toch begrijp ik het gevoel van je man wel. Voor veel mensen zit er niet genoeg uitdaging in thuiszijn met de kinderen, hoe waardevol en nuttig het ook is. Veel mensen vliegen echt tegen de muren aan. Geef je hem wel genoeg credits voor wat hij de hele dag doet? Een andere tip: het is heel belangrijk dat je man naast alles wat hij thuis de hele dag doet, ook nog iets voor zichzelf heeft. Sporten in de avonduren en dan een duidelijk doel stellen. Ik zeg maar wat: de halve marathon in september. Op die manier sla je een paar vliegen in een klap: de buitenlucht en beweging is goed voor een mens, zeker wanneer je je wat depressief voelt en toewerken naar een doel ook, zeker als je je zo voelt als jouw man zich waarschijnlijk voelt.
Sterkte, het lijkt me voor jullie allebei niet makkelijk deze situatie.
zaterdag 3 juni 2017 om 14:19
Tot deze maand was het zo dat onze jongste 3 volle dagen naar kinderdagverblijf ging en onze oudste 1 keer naar de bso, om ruimte voor sollicitaties te geven. Dat kan nu niet meer doordat de toeslagen gestopt zijn. Toen liep ik hem niet de hele dag te prijzen voor wat hij deed, net zoals hij dat andersom niet deed. Heb nu wel al een paar keer aangegeven dat het druk gaat worden en dat hij echt genoeg werk te doen gaat hebben. Maar zoals hij mij terecht niet de hele dag dankt voor mijn werk doe ik dat andersom ook niet. Ik denk dat voor mij het probleem ook wel zit in het feit dat hij in de weekenden veel ruimte nodig heeft en pakt en er voor mij weinig tijd of ruimte over is.
zaterdag 3 juni 2017 om 14:22
Ik verwacht niet dat hij het huis totaal op orde heeft als ik thuis kom. Maar de situatie dat hij instort als ik binnen kom en ik in 1 keer door moet is ook niet iets waar ik goed mee om kan gaan. Terwijl ik ook wel snap dat hij niet niets zit te doen. Maar door deze situatie ben ik 7 dagen per week volop aan het werk.
zaterdag 3 juni 2017 om 15:13
Je hoeft hem ook niet constant te prijzen, maar ik hoor hier geluiden dat je een dagbesteding nodig hebt, maar met een kind thuis heb je gewoon al een dagbesteding. Veel mensen zien dit niet, die altijd veel hebben gewerkt, omdat ze er geen idee van hebben hoe het is om echt ALTIJD je kinderen te verzorgen. Jij hebt tenminste nog je werk. Ik vind persoonlijk de combinatie werk-zorg makkelijker dan alleen maar zorgen. Ik vind het logisch dat je man in de avonduren en in het weekend ook eens buitenshuis iets wil doen, voor zichzelf.
Dat jij naast je 40-urige werkweek een groot deel van de zorg op je neemt wanneer je niet aan het werk bent, vind ik persoonlijk heel normaal. In het weekend zouden jullie het beter kunnen verdelen. Goede afspraken maken, zodat jijzelf ook nog eens kunt gaan sporten, of uit eten kunt met een vriendin, of gaan winkelen, dagje sauna, of iets dergelijks. Je kan toch prima afspreken dat jij bijvoorbeeld zaterdagmiddag kunt doen waar je zin in hebt en dat hij hetzelfde doet op zondag? En dan ook eens lekker uitslapen en de ander opstaan met de kinderen? Ik zou echt even om de tafel gaan zitten met je man en duidelijke afspraken maken waar jullie je allebei in kunnen vinden.
Dat jij naast je 40-urige werkweek een groot deel van de zorg op je neemt wanneer je niet aan het werk bent, vind ik persoonlijk heel normaal. In het weekend zouden jullie het beter kunnen verdelen. Goede afspraken maken, zodat jijzelf ook nog eens kunt gaan sporten, of uit eten kunt met een vriendin, of gaan winkelen, dagje sauna, of iets dergelijks. Je kan toch prima afspreken dat jij bijvoorbeeld zaterdagmiddag kunt doen waar je zin in hebt en dat hij hetzelfde doet op zondag? En dan ook eens lekker uitslapen en de ander opstaan met de kinderen? Ik zou echt even om de tafel gaan zitten met je man en duidelijke afspraken maken waar jullie je allebei in kunnen vinden.
zaterdag 3 juni 2017 om 15:27
Misschien ben ik te moe en reageer ik niet goed. Maar wat is er normaal aan dat hij na een dag met de kinderen instort en niets meer doet en ik tot 2100 bezig ben met de kinderen, wassen draaien enzovoort. Ik zou het normaal vinden wanneer je allebei tot hetzelfde tijdstip bezig bent zodat je daarna samen kunt zitten. Ik beschouw zo'n dag met de kinderen niet als vrij. Tot een half jaar geleden werkten we immers beiden 4 dagen. En nu doe ik nagenoeg alle weekenden alleen. Dus ik weet dat hij niet vrij is op zo'n dag. Maar hij lijkt soms te denken, en bij jou proef ik dat ook, dat ik wel vrij ben op een werkdag. En dat is niet zo. We zijn allebei aan het werk op zo'n dag. Waarom dan normaal is dat 1 neerploft op de bank om 1800 en de ander niet, ik zie het niet. Tel daarbij op dat ik 3/4 van het huishouden doe, alle financiële zaken, werk of zorg en ik ben bekaf. Ik weet niet eens meer wanneer ik voor het laatst uitgeslapen heb. Oh wel, dat was toen mijn moeder hier logeerde. En daar zit pijn. Ik wil hem helpen, hou van hem, maar ben bekaf en heb het gevoel dat hij niet ziet wat ik allemaal doe.
zaterdag 3 juni 2017 om 16:10
Ik weet niet of het bij jou ook zo is maar bij ons was het vaak zo dat ik eenmaal thuis nog het 'achterstallige' huishouden kon doen omdat mijn man daar 'niet aan toe gekomen' was.
Terwijl ik als ik een dag thuis ben ook gewoon de afwas doe, de was ophang, stofzuig enz.
Op zo'n manier krijg je wel een 'wat heb je in vredesnaam de hele dag gedaan' gevoel.
Ook niet te vergelijken met thuisblijfmoeders die in de meeste gevallen bewust thuis zijn.
Mijn man ging gerust de hele dag liggen slapen als de kans er was (kind bij oma).
Als je dan na een dag thuiskomt, er is geen ruk gedaan en je weet ook dat dat niets veranderd als je eenmaal thuis bent, word je wel moe(deloos).
Terwijl ik als ik een dag thuis ben ook gewoon de afwas doe, de was ophang, stofzuig enz.
Op zo'n manier krijg je wel een 'wat heb je in vredesnaam de hele dag gedaan' gevoel.
Ook niet te vergelijken met thuisblijfmoeders die in de meeste gevallen bewust thuis zijn.
Mijn man ging gerust de hele dag liggen slapen als de kans er was (kind bij oma).
Als je dan na een dag thuiskomt, er is geen ruk gedaan en je weet ook dat dat niets veranderd als je eenmaal thuis bent, word je wel moe(deloos).
zaterdag 3 juni 2017 om 17:03
Ik geloof mn ogen niet. Zowel Sheldon als ik hebben een langere periode thuis gezeten en no way dat de ander dan nog iets hoefde te doen in het huishouden (nouja op koken na maar daar hebben we allebei lol in)
Nu werkt hij 6 dagen en ik 5, dus we verdelen het zo goed mogelijk en laten verslonzen wat we kunnen verslonzen
Toen hij een eigen bedrijf begon heeft dat een zware wissel getrokken op onze relatie maar daar zijn we ook weer overheen.
Nu werkt hij 6 dagen en ik 5, dus we verdelen het zo goed mogelijk en laten verslonzen wat we kunnen verslonzen
Toen hij een eigen bedrijf begon heeft dat een zware wissel getrokken op onze relatie maar daar zijn we ook weer overheen.
Joors troelie
zaterdag 3 juni 2017 om 17:31
Dat is het precies Kuzu. Wat ik al eerder zei, ik snap echt heel goed dat je met kinderen niet de hele dag vrij bent en dat je niet het huis grondig kunt poetsen. Maar dit gaat totaal de andere kant op, ik sta alles te doen na werktijd en in het weekend. En zo was het echt nooit. Ik heb echt het idee dat de slopende reorganisatie, het ontslag en aanhoudende werkloosheid zorgt voor een depressie of iets dergelijks. Want we deden het altijd samen. En nu niet. En erover praten is zo lastig omdat hij zo in de verdediging schiet en verdrietig wordt.
zaterdag 3 juni 2017 om 17:42
Als hij normaal gesproken altijd zijn verantwoordelijkheid nam en nu ineens veel minder, dan zou ik toch eerder denken dat het niet goed met hem gaat (depressie, burnout, overspannen geraakt door de hele toestand en nu deel van zijn identiteit kwijt, laag zelfvertrouwen door alle afwijzingen en misschien ook moeite dat jij nu de kost verdiend en hij nutteloos thuiszit), dan aan 'iemand die nu eenmaal lui is'. Het gaat niet goed met hem, zoveel is duidelijk. Als partner steun je de ander in zo'n geval. Ik denk dat boos worden, omdat hij niet genoeg doet hier niet de oplossing zal zijn.