verward...

Ik wil hier eens mijn verhaal kwijt, in de hoop ook wat advies te krijgen...
Ik werk al 15 jaar samen met een man die ik voor het gemak Bart zal noemen.
Toen we nog allebei single waren ben ik een jaar verliefd geweest op hem, maar durfde lange tijd niks zeggen. Na een jaar heb ik dan toch eens via via gepolst en blijkbaar wilde hij geen relatie met een naaste collega. Ik vond het lastig om dan elke dag met hem samen te werken maar enkele maanden later leerde ik een heel leuke man kennen. Ik was heel verliefd en mijn relatie met hem duurde steeds langer. Toch zag ik Bart ook nog steeds graag, ik bleef er een 'boontje' voor hebben maar ik kon toch niet mijn hele leven op hem wachten?
Bovendien was de man die ik wel had eigenlijk wel heel goed voor mij en we hadden goeie tijden. We trouwden, kregen kinderen en alles gaat eigenlijk tot op vandaag goed. Weinig ruzie, veel lachen, genieten samen... Alleen is de passie misschien wat verminderd, wat wel normaal is na al die jaren? Toch hebben we een goed seksleven maar het is geen allesverslindende passie meer.
Mijn collega Bart bleef al die jaren meestal vrijgezel. Toch bleef hij een rol spelen omdat we elkaar elke dag zagen. En op veel momenten heb ik gefantaseerd hoe het eigenlijk allemaal ging verlopen moest ik met hem getrouwd zijn... Hij was lang vrijgevochten dus ik nam aan dat ik de beste keuze had gemaakt met mijn man. Tot vorig jaar toe Bart ergens een knop omdraaide en echt een partner wilde hebben... Hij heeft mij dan pas opgebiecht dat hij ook al die jaren steeds gevoelens had voor mij maar dat nooit durfde zeggen. Toen ik samen was met mij man is hij beginnen beseffen dat ik wel eens de ware had kunnen zijn voor hem. Ook hij heeft in al die jaren meerdere keren gefantaseerd over ons, op alle vlakken....Toen hij dat opbiechtte kwamen al mijn gevoelens van toen weer op. Ze stonden al die tijd op een waakvlammetje en nu kreeg ik plots toch de bevestiging waar ik al die jaren stilletjes op gehoopt had.
We hebben erover gepraat en meerdere keren tot de vaststelling gekomen dat het nu te laat is, ik heb een mooi gezin opgebouwd en kinderen enzo en zou teveel mensen kwetsen als ik zou gaan voor die 'oude' gevoelens.
Ik ben ook rationeel en weet dat wat je niet hebt aantrekkelijker is en dat het ook wel minder gepassioneerd zou komen met tijd...
Maar toen had hij via een date voor de eerste keer in zijn leven een serieuze relatie. Hij was er niet echt stapelverliefd op maar het klikte en hij woonde meteen in bij haar, hij gedraagt zich als een goeie partner en is niet meer zo vrijgevochten.
Waardoor hij wel in alle vakjes ging passen (die ik in een relatie voor ogen heb), zelfs met zijn vrienden en familie klikt het goed.
Nu zie ik mijn huidige man en hem als evenwaardig qua partner enzo , alleen is de passie met hem er meer, waarschijnlijk omdat het nieuw is, dat weet ik.

Door mijn jaloezie zijn we meer beginnen praten over onze gevoelens en hebben we elkaar gekust. Zo tegen al mijn principes en ik wil het niet met mijn hoofd, maar mijn hart maakte vreugdespongetjes...eindelijk...
We zeiden toen dat het niet kan en mag maar na enkele weken wordt het verlangen te sterk en kussen we weer...en daarna schuldgevoelens...
Ik wil niet tussen 2 mannen zitten maar ik wil gewoon af van mijn gevoelens voor hem. Dat lukt redelijk als ik thuis ben en andere afleiding heb maar van zodra ik op het werk kom wil ik hem alleen maar aanraken, wat dan dus stiekem gebeurt...Hij geeft me ook veel complimentjes (wat mijn man ook wel af en toe doet, maar ik ben niet nieuw he), hoe sexy en mooi ik wel ben, hem opwind...ook in onze sms'en spat het vuur ervan af...en ik vind het zalig...en daarna weer rot...
Het voelt soms alsof ik een man thuis heb waar ik van hou en leuk vindt, en een man op het werk met dezelfde kwaliteiten...
maar je kan geen 2 mannen hebben he...

Het beste voor iedereen is dus als ik gewoon verder doe met mijn gezin zoals we bezig zijn, maar hoe geraak ik af van mijn verlangens en gevoelens voor hem want dit is ook geen bevlieging, ik hou al al die jaren van hem....
En misschien zijn die enkele genietmomentjes die we nu hadden het enige samen in ons hele leven, ergens wil ik ze ook niet gemist hebben hoe erg dat dan ook is tegenover mijn huidige partner...
Ik zou kunnen veranderen van werk maar ik amuseer mij daar en het is ideaal met mijn kinderen enzo.
Zat iemand hier ook al in zo'n situatie en wat heb jij gedaan?

vroeger had hij meer principes dat je beter geen relatie hebt met een naaste collega zegt hij...Maar na al die jaren en mekaar beter te leren kennen weet hij dat de liefde voor het werk komt. Maar toen had ik een man, ging trouwen of was zwanger en wilde hij er niet tussenkomen...zo legt hij het uit he...bedankt voor het advies alvast

ja ergens weet ik het wel maar toch...hij heeft een relatie met een vrouw die niet meteen fysiek zijn type is, maar die voor de rest wel goed is voor hem en er financieel goed voor zit. Ik heb ook al gedacht dat ij het fysieke dan nu voor een deel bij mij zoekt...
Hoewel hij zegt dat hij wel alles met haar zou achterlaten voor mij... maar dat 'alles' is ook gewoon maar die vrouw, ze hebben geen eigendom samen en geen kinderen en zijn pas 5 maanden samen...Hij zegt dat hij ook niet wil liegen en bedriegen maar dat hij dat enkel met mij zo sterk heeft...ik wil hem geloven , ik ken hem goed en lang en net daarom weet ik ook dat hij inderdaad al dikwijls interesse had in een onbereikbaar iemand..
Dus ik voel me ook naïef en toch wil mijn hart niet luisteren naar mijn verstand blijkbaar...waarschijnlijk omdat het van mij wel diep zit...

en ja ik heb hopen principes...tot voor enkele maanden had ik zelfs niet gedacht dat ik me ooit ging laten verleiden tot een kus..ik vind het niet kunnen en heb er dan ook veel last mee...als ik niet bij hem ben blijkbaar...ik verschiet van mezelf, dit ben ik niet...en toch...ik denk dat het ligt aan de diepe gevoelens. Eender welke knappe man in het uitgaan ofzo wordt meteen afgeblokt, ik ben daar zo standvastig in... waarom bij hem dan niet, ik weet het niet...vandaar: verward...

ik weet dat ik hier niet het slachtoffer ben en dat ik mij laat gaan in gevoelens wat zeker niet goed te praten valt...het is alleen soms heel moeilijk en ik ben daarnooit zwak in geweest tot nu...

Ik ga inderdaad moeten afstand nemen en bekijken of ik niet van werk ga veranderen om verlost te geraken van hem...

ja daarom wilde ik het hier eens delen, om nuchtere meningen te hebben, want ik kijk door een roze bril...ik wil hem zien als een prins maar hij heeft best wel wat narcistische kenmerken...alleen verdwijnen die 'weetjes' als ik hem zie...hij kan het goed uitleggen zeker
Ik ga sterker moeten zijn want ik hou echt van mijn man en wil hem dit niet aandoen. Ik ga het hem niet vertellen want dat zou enkel kwetsen en volgens mij niet oplossen...ik ga dan zelf wel verder leven met mijn zonden in mijn hoofd...
Ik ga wel eens praten met mijn man dat ik wat meer spanning wil, ik heb dat wel al eens aangegeven maar niet heel duidelijk vb. een pikant berichtje sturen en zeggen dat ik dat wel leuk vind maar hij vindt zulke berichtjes meestal raar...hij gaat er niet echt in mee...of gewoon een antwoord met een smiley ofzo...
Ik heb al moeite gedaan ( sexy kledij, pittigere uitspraken) en hij vindt dat wel allemaal leuk en we hebben erna seks maar hij geeft me niet het gevoel van een prinses of een vamp die zijn hoofd gek maakt ofzo...(de complimentjes zijn meestal braver als van: je ziet er goed uit, mooi kleedje enz..). en dat is het gevoel dat Bart me momenteel wel geeft...
Misschien moet ik dat wat beter uitleggen maar als hij dat minder in zich heeft zal dat ook raar overkomen als hij dat 'moet' doen he...
Dat was vroeger niet echt een punt, maar na 15 jaar evolueer je en wil je wel eens je seksleven een boost geven maar als de ander dat dan wel ok vindt zo...
Ik weet het, het is zeker geen excuus voor wat ik gedaan heb, maar ik denk dat dit bij mij een grotere rol speelt dan ik dacht, terwijl de seks nu ook niet saai is bij ons, alleen mag het ietsje meer zeker...

Tja in de rij is nu ook overdreven... maar ik heb wel wat mogelijkheden gehad en daar nooit op ingegaan, omdat ik vond dat dat niet kan in een goeie relatie...