Relaties
alle pijlers
Man werkloos
zaterdag 3 juni 2017 om 12:46
Na een slopend reorganisatietraject is mijn man nu een half jaar werkloos. Hij solliciteert volop maar is al het vertrouwen in zichzelf kwijt en ik ben bang dat hij dat ook uitstraalt. Mijn man is het afgelopen jaar steeds meer een schim geworden van wat hij was. Hij is lusteloos, heeft in weinig dingen zin en er komt weinig uit zijn handen, op de verzorging van de kinderen na. Ik wil hem graag helpen maar weet niet hoe.
Ik weet niet wat ik kan doen om zijn zelfvertrouwen op te vijzelen en zijn levenslust terug te laten keren. Ik werk nu fulltime en merk dat deze situatie, in combinatie met jonge kinderen en een half depri man, mij begint op te breken. In het weekend gaat mijn man vaak dingen voor zichzelf doen omdat hij tegen de muren opvliegt doordeweeks. En dat snap ik, maar het gevolg is dat ik fulltime werk, in het weekend 90% vd tijd de kinderen heb en het huishouden voor om en nabij 3/4 doe. Dat hou ik niet nog heel lang vol maar ik zie ook wel hoe moeilijk hij het heeft.
Heeft iemand in een vergelijkbare situatie gezeten? En hoe zijn jullie daarmee omgegaan?
Ik weet niet wat ik kan doen om zijn zelfvertrouwen op te vijzelen en zijn levenslust terug te laten keren. Ik werk nu fulltime en merk dat deze situatie, in combinatie met jonge kinderen en een half depri man, mij begint op te breken. In het weekend gaat mijn man vaak dingen voor zichzelf doen omdat hij tegen de muren opvliegt doordeweeks. En dat snap ik, maar het gevolg is dat ik fulltime werk, in het weekend 90% vd tijd de kinderen heb en het huishouden voor om en nabij 3/4 doe. Dat hou ik niet nog heel lang vol maar ik zie ook wel hoe moeilijk hij het heeft.
Heeft iemand in een vergelijkbare situatie gezeten? En hoe zijn jullie daarmee omgegaan?
zaterdag 3 juni 2017 om 18:18
Ik heb nog niemand horen zeggen dat hij lui is. Dat is hij nooit geweest en hij heeft altijd zijn verantwoordelijkheid genomen. Daarom wil ik hem ook steunen en ben ik nooit boos geworden. Maar ik begin mij nu af te vragen of ik hem daarmee help en of ik mijzelf niet tekort doe. Want ik hou het zo niet lang vol. Hij was laatst een paar dagen weg met een vriend en ik betrapte mijzelf erop dat het allemaal makkelijker ging, de sfeer lichter was en er minder rommel werd gemaakt. En dat heb ik nog nooit zo gevoeld en wil ik ook niet voelen. Ik weet alleen niet hoe ik het op moet lossen. Zeker niet omdat erover praten zo lastig is.
zaterdag 3 juni 2017 om 18:26
Ga jij wel eens een weekend met een vriendin weg? Of lekker eens uitslapen? Of een middag iets voor jezelf doen? Nee? Ga dat dan eerst eens doen. Je klinkt zelf ook wat overspannen. Niet vervelend bedoeld, maar als jij nooit ruimte voor jezelf neemt en je man doet dit aan de lopende band, dan gaat dit ook wringen natuurlijk.
zaterdag 3 juni 2017 om 18:29
Koffiekop schreef: ↑03-06-2017 17:34Dát is echt slachtoffergedrag. Dat jij aangeeft dat jij het moeilijk hebt en hij zelfs dat nog weet te draaien naar dat híj het tich maar zwaar heeft wwant hij kan niks goed doen. Hier zou ik wel even wat strenger op reageren hoor. Je moet ook gewoon voor jezelf zorgen en je man moet echt even uit die put komen.
Kan hij dat niet zelf dan moet hij hulp vragen. Ik heb nog nooit gehoord van een vrouw die werkloos werd en vervolgens het huishouden, de kinderen en haar humeur er helemaal maar biij liet zitten. Je. Man kan best koken, doordeweeks hobbyen of sporten en in het weekend normaal gezellig doen. Hij heeft even geen baan, hij is niet ziek ofzo..
Ja dit. pfff, hij is nu gewoon huisvader en dat moet hij nu beschouwen als zijn baan. Vind het best sneu dat hij er zo mee zit dat hij geen werk meer heeft, maar hij kan toch niet van jou verwachten dat jij er alles maar eventjes bij doet naast je baan? vraag hem eens wat hij ervan zou vinden als de situatie andersom was? hij heeft nu eenmaal meer verantwoordelijkheden dan alleen werk, en dan kun je nu eenmaal niet de hele dag zielig in een hoekje gaan zitten.
Don't cry, buy a bag and move on.
zaterdag 3 juni 2017 om 18:46
In je reacties proef ik vooral je frustratie, terwijl je eerste berichten meer meelevend waren naar je man. Hij zal ook wel je irritatie voelen. Maar eigenlijk hebben jullie een probleem. Bespreek met hem hoe je de taken kan verdelen zodat het voor jullie beiden goed genoeg is. Wat vindt hij zwaar? Wat vind jij zwaar? Waar kun je elkaar in ontlasten en welke dingen dingen kan een ieder op zich nemen? En geef aan dat je je zorgen maakt over zijn stemming en vraag naar hoe hij het ervaart.
Werkloos zijn is kut en vaak energievretend, maar voor de ander is het natuurlijk ook vermoeiend dat de werkloze partner uitgeblust is (het kan inderdaad helpen om het thuisleven tijdelijk als je 'baan' te zien, maar ik vermoed dat het niet helpt als jij hem dat oplegt). Net als bij ziek zijn. Maar praat over de situatie samen en probeer niet te verwijten 'ik heb last van dit omdat jij....' 'ik moet dit doen omdat jij....' 'ik wil dat jij....' Praat samen over de situatie waar jullie in zitten als gezin. En ja, praten kan lastig zijn, maar je zit ook in een lastige situatie.
Werkloos zijn is kut en vaak energievretend, maar voor de ander is het natuurlijk ook vermoeiend dat de werkloze partner uitgeblust is (het kan inderdaad helpen om het thuisleven tijdelijk als je 'baan' te zien, maar ik vermoed dat het niet helpt als jij hem dat oplegt). Net als bij ziek zijn. Maar praat over de situatie samen en probeer niet te verwijten 'ik heb last van dit omdat jij....' 'ik moet dit doen omdat jij....' 'ik wil dat jij....' Praat samen over de situatie waar jullie in zitten als gezin. En ja, praten kan lastig zijn, maar je zit ook in een lastige situatie.
zondag 4 juni 2017 om 09:44
frettie schreef: ↑03-06-2017 18:18Ik heb nog niemand horen zeggen dat hij lui is. Dat is hij nooit geweest en hij heeft altijd zijn verantwoordelijkheid genomen. Daarom wil ik hem ook steunen en ben ik nooit boos geworden. Maar ik begin mij nu af te vragen of ik hem daarmee help en of ik mijzelf niet tekort doe. Want ik hou het zo niet lang vol. Hij was laatst een paar dagen weg met een vriend en ik betrapte mijzelf erop dat het allemaal makkelijker ging, de sfeer lichter was en er minder rommel werd gemaakt. En dat heb ik nog nooit zo gevoeld en wil ik ook niet voelen. Ik weet alleen niet hoe ik het op moet lossen. Zeker niet omdat erover praten zo lastig is.
Nee, je helpt hem daar niet mee. Door mee te gaan in zijn slachtoffergedrag neem je hem niet serieus, je behandelt hem niet als de volwassen man die hij is maar als een kind dat beschermd moet worden.
zondag 4 juni 2017 om 10:59
Ik begrijp je wel. Het sluipt er ook in, het is meestal niet zo dat iemand zich vanaf dag 1 zo passief opstelt.
Als je dan na een tijdje aanmodderen ineens een soort realitycheck hebt en ziet dat je het eigenlijk alleen doet, is het best lastig om op een enigszins harmonieuze manier aan te kaarten dat je het niet langer wil zo.
In elk geval vond ik dat moeilijk, man zat er doorheen en stond niet echt open voor kritiek, ik was vooral moe en niet echt genuanceerd.
Met kinderen in huis wil je ruzie en spanningen ook voorkomen.
Als je dan na een tijdje aanmodderen ineens een soort realitycheck hebt en ziet dat je het eigenlijk alleen doet, is het best lastig om op een enigszins harmonieuze manier aan te kaarten dat je het niet langer wil zo.
In elk geval vond ik dat moeilijk, man zat er doorheen en stond niet echt open voor kritiek, ik was vooral moe en niet echt genuanceerd.
Met kinderen in huis wil je ruzie en spanningen ook voorkomen.
zondag 4 juni 2017 om 11:11
Hier heb je (of beter: hij) professionele hulp bij nodig. En dan (maar dat is mijn mening) hulp die niet naar de huidige situatie kijkt maar volledig gefocust is op het weer krijgen van een baan. Wat voor opleiding heeft hij en wat voor soort werk heeft hij gedaan (dat is nl belangrijk voor het soort hulp dat je nodig hebt).
zondag 4 juni 2017 om 13:32