Werk & Studie
alle pijlers
Collega in rouw
zaterdag 15 juli 2017 om 08:40
Zo'n 5 jaar geleden is plotseling de vrouw van mijn collega overleden.
Heel triest en ontzettend verdrietig natuurlijk.
We hebben ook altijd veel gepraat over het verlies en ik heb altijd geluisterd.
Nu valt mij de laatste periode op dat hij het verlies vaak als excuus gebruikt om bepaalde dingen op het werk te ontwijken. Dan moet hij iets doen wat hij niet leuk of moeilijk vindt en dan heeft hij het plotseling zwaar. Ik neem de taak dan over.
Ook kan hij heel negatief over anderen zijn omdat hij een veel zwaarder leven heeft, hij zit eigenlijk constant in slachtofferrol.
Hoe moet ik hier mee omgaan? Ik wil echt begrip hebben maar het is soms zo moeilijk.
Heel triest en ontzettend verdrietig natuurlijk.
We hebben ook altijd veel gepraat over het verlies en ik heb altijd geluisterd.
Nu valt mij de laatste periode op dat hij het verlies vaak als excuus gebruikt om bepaalde dingen op het werk te ontwijken. Dan moet hij iets doen wat hij niet leuk of moeilijk vindt en dan heeft hij het plotseling zwaar. Ik neem de taak dan over.
Ook kan hij heel negatief over anderen zijn omdat hij een veel zwaarder leven heeft, hij zit eigenlijk constant in slachtofferrol.
Hoe moet ik hier mee omgaan? Ik wil echt begrip hebben maar het is soms zo moeilijk.
zaterdag 15 juli 2017 om 08:45
Dat gevoel had ik zelf ook al.
Maar ik was een beetje bang om te zakelijk/bazig over komen.
Een tijd geleden had hij sjans van een vrouw. Daar maakte ik een goed bedoelde opmerking over, iets in de trant van; 'je bent toch een knappe vent'.
Nou drama, want hij kon daar niet mee omgaan. Weer slachtoffer.
Meteen de totale sfeer naar de kl*te.
Maar ik was een beetje bang om te zakelijk/bazig over komen.
Een tijd geleden had hij sjans van een vrouw. Daar maakte ik een goed bedoelde opmerking over, iets in de trant van; 'je bent toch een knappe vent'.
Nou drama, want hij kon daar niet mee omgaan. Weer slachtoffer.
Meteen de totale sfeer naar de kl*te.
zaterdag 15 juli 2017 om 08:48
zaterdag 15 juli 2017 om 09:06
Vijf jaar lijkt een lange tijd, maar soms kunnen mensen het verlies van een dierbare echt geen plekje geven. Praat met hem en geef aan dat je begrijpt dat hij het heel moeilijk heeft en dat je hem wil helpen. Geef ook aan dat alleen een gespecialiseerd iemand dat kan en probeer hem de richting op te krijgen van een psycholoog die gespecialiseerd is in rouwverwerking. Meehuilen of dingen uit handen nemen heeft geen zin.
zaterdag 15 juli 2017 om 09:09
Die zit vast in het patroon. Dat zal doorbroken moeten worden.
Mijn man heeft ook een collega die jaren geleden zijn vrouw heeft verloren en daar speelt hetzelfde....2 jaar ziek geweest (logisch dat het in erin hakt), 1 jaar gewerkt en weer half jaar ziek en nu is hij weer ziek. Hij heeft al een nieuw vrouw (getrouwd) en twee kinderen maar iedere keer weer is hij weer maanden uit de running.
Je merkt dat collega's het niet meer trekken.....zij moeten iedere keer zijn dienst overnemen, vakanties worden lastig in te plannen...het begrip raakt op en dat maakt weer dat ze niet meer zo fijn reageren richting collega.
Ik zou er geen aandacht meer aangeven. Iets wat je aandacht geeft... groeit.
Mijn man heeft ook een collega die jaren geleden zijn vrouw heeft verloren en daar speelt hetzelfde....2 jaar ziek geweest (logisch dat het in erin hakt), 1 jaar gewerkt en weer half jaar ziek en nu is hij weer ziek. Hij heeft al een nieuw vrouw (getrouwd) en twee kinderen maar iedere keer weer is hij weer maanden uit de running.
Je merkt dat collega's het niet meer trekken.....zij moeten iedere keer zijn dienst overnemen, vakanties worden lastig in te plannen...het begrip raakt op en dat maakt weer dat ze niet meer zo fijn reageren richting collega.
Ik zou er geen aandacht meer aangeven. Iets wat je aandacht geeft... groeit.
anoniem_255247 wijzigde dit bericht op 15-07-2017 09:13
6.80% gewijzigd
zaterdag 15 juli 2017 om 09:10
Wanneer iemand na 5 jaar nog op deze manier last heeft van een overlijden, dan zou er hulp moeten komen. Wellicht ook dat de leidinggevende daar op aan kan sturen, omdat hij bepaalde taken niet uit zegt te kunnen voeren, vanwege rouw.
Mensen rouwen op verschillende manieren en verdriet gaat soms nooit over. Maar dit kan zo niet de bedoeling zijn.
Mensen rouwen op verschillende manieren en verdriet gaat soms nooit over. Maar dit kan zo niet de bedoeling zijn.
zaterdag 15 juli 2017 om 09:13
Zegt hij trouwens zelf een taak niet te kunnen doen, of bied jij uit jezelf aan om iets over te nemen? Over wat voor taken hebben we het hier eigenlijk?
Als iemand aangeeft iets zwaar of moeilijk te vinden kun je ook een 'kop op, je kan het' reactie geven ipv uit handen nemen. Zwaar en moeilijk betekent nog niet onmogelijk.
Als iemand aangeeft iets zwaar of moeilijk te vinden kun je ook een 'kop op, je kan het' reactie geven ipv uit handen nemen. Zwaar en moeilijk betekent nog niet onmogelijk.
zaterdag 15 juli 2017 om 09:16
Inderdaad. Hulp is nodig in dat soort situaties, maar dat moet dan wel professionele hulp zijn. Niet van mensen in de omgeving. Dat heeft immers de voorgaande jaren ook niet geholpen.Damselindistress schreef: ↑15-07-2017 09:09Die zit vast in het patroon. Dat zal doorbroken moeten worden.
Mijn man heeft ook een collega die jaren geleden zijn vrouw heeft verloren en daar speelt hetzelfde....2 jaar ziek geweest (logisch dat het in erin hakt), 1 jaar gewerkt en weer half jaar ziek en nu is hij weer ziek. Hij heeft al een nieuw vrouw (getrouwd) en twee kinderen maar iedere keer weer is hij weer maanden uit de running.
Je merkt dat collega's het niet meer trekken.....zij moeten iedere keer zijn dienst overnemen, vakanties worden lastig in te plannen...
Ik zou er geen aandacht meer aangeven. Iets wat je aandacht geeft... groeit.
zaterdag 15 juli 2017 om 09:23
zaterdag 15 juli 2017 om 10:08
5 jaar. Als ze al jaren ziek was en men zich erop kan voorbereiden en heeft dat totaal een andere impact dan als ze plots dood is door een auto ongeluk met een zatte dader of nog erger als ze vermoord wordt of uit depressie zelfmoord pleegt.
5 jaar kan iemand dan lang genoeg vinden voor de nabestaande kan dat nog als de dag van gisteren voelen.
Dus ik vind het raar om te zeggen dat iemand na 5 jaar maar weer goed functioneren moet want 5 jaar is lang genoeg om getreurd te hebben. Denken jullie dat de nabestaanden van de MH17 elk jaar alleen op die bewuste datum zullen denken aan hun geliefden die ze zijn verloren? Ieder persoon is anders,er zullen mensen zijn die na 5 jaar weer prima functioneren en er zullen mensen zijn die ook na 5 jaar nog tijden/momenten hebben dat ze zich beroerd voelen.
5 jaar kan iemand dan lang genoeg vinden voor de nabestaande kan dat nog als de dag van gisteren voelen.
Dus ik vind het raar om te zeggen dat iemand na 5 jaar maar weer goed functioneren moet want 5 jaar is lang genoeg om getreurd te hebben. Denken jullie dat de nabestaanden van de MH17 elk jaar alleen op die bewuste datum zullen denken aan hun geliefden die ze zijn verloren? Ieder persoon is anders,er zullen mensen zijn die na 5 jaar weer prima functioneren en er zullen mensen zijn die ook na 5 jaar nog tijden/momenten hebben dat ze zich beroerd voelen.
zaterdag 15 juli 2017 om 10:12
zaterdag 15 juli 2017 om 10:30
Lastige situatie.
Ik weet niet of je perse kunt zeggen dat hij zijn rouw als excuus gebruikt.
Het kan denk ik ook zijn dat hij gewoon behoorlijk op zijn tandvlees loopt en zich ongeveer staande houdt zolang zijn taken niet te moeilijk zijn of leuk genoeg om er wat plezier uit te halen.
Dat hoeft natuurlijk niet in te houden dat jij maar allemaal werk moet gaan overnemen. Misschien kun je uitspreken naar hem toe dat het voor jou nu toch veel wordt en dat je ook begrijpt dat hij zich er misschien niet goed toe aan staat voelt . Samen bespreken wat in deze situatie een goede oplossing kan zijn. Dit klinkt toch als iets waar je samen uit kan komen.
Of misschien samen een taak aanpakken, dan kan hij een beetje op je terugvallen maar hoef jij het niet volledig over te nemen.
Ik weet niet of je perse kunt zeggen dat hij zijn rouw als excuus gebruikt.
Het kan denk ik ook zijn dat hij gewoon behoorlijk op zijn tandvlees loopt en zich ongeveer staande houdt zolang zijn taken niet te moeilijk zijn of leuk genoeg om er wat plezier uit te halen.
Dat hoeft natuurlijk niet in te houden dat jij maar allemaal werk moet gaan overnemen. Misschien kun je uitspreken naar hem toe dat het voor jou nu toch veel wordt en dat je ook begrijpt dat hij zich er misschien niet goed toe aan staat voelt . Samen bespreken wat in deze situatie een goede oplossing kan zijn. Dit klinkt toch als iets waar je samen uit kan komen.
Of misschien samen een taak aanpakken, dan kan hij een beetje op je terugvallen maar hoef jij het niet volledig over te nemen.
dagdromer1986 wijzigde dit bericht op 15-07-2017 10:36
8.91% gewijzigd
zaterdag 15 juli 2017 om 10:31
Dat moet hij dan wel willen, hè? TO geeft aan dat hij dat niet wil.Habbekratz schreef: ↑15-07-2017 10:12Inderdaad.En ieder weet het beter dan de ander.Laat het aan de professionele hulp over.
zaterdag 15 juli 2017 om 10:59
Het is heel begrijpelijk en prima dat iemand na 5 jaar nog momenten heeft dat hij zich beroerd voelt. Maar als dat je professionele functioneren in de weg zit, dan moet je daar iets mee doen en niet verwachten dat een collega het dan wel oplost.Habbekratz schreef: ↑15-07-2017 10:085 jaar. Als ze al jaren ziek was en men zich erop kan voorbereiden en heeft dat totaal een andere impact dan als ze plots dood is door een auto ongeluk met een zatte dader of nog erger als ze vermoord wordt of uit depressie zelfmoord pleegt.
5 jaar kan iemand dan lang genoeg vinden voor de nabestaande kan dat nog als de dag van gisteren voelen.
Dus ik vind het raar om te zeggen dat iemand na 5 jaar maar weer goed functioneren moet want 5 jaar is lang genoeg om getreurd te hebben. Denken jullie dat de nabestaanden van de MH17 elk jaar alleen op die bewuste datum zullen denken aan hun geliefden die ze zijn verloren? Ieder persoon is anders,er zullen mensen zijn die na 5 jaar weer prima functioneren en er zullen mensen zijn die ook na 5 jaar nog tijden/momenten hebben dat ze zich beroerd voelen.
zaterdag 15 juli 2017 om 11:23
Ik ben zelf heel plotseling mijn partner verloren. Na vijf jaar was ik daar nog niet 'overheen' (wat dat dan ook mag zijn), maar het stond mijn professionele functioneren ook niet meer in de weg. Als dat wel zo was geweest, had ik zeker maatregelen getroffen. Bovendien beschrijft TO dat deze man zijn verlies als een soort troefkaart trekt op het moment dat de rotklusjes verdeeld moeten worden.
TO, als ik jou was, zou ik hem niet meer ontzien. Als iets echt een onoverkomelijk probleem is, moet hij dat zelf maar bij de leidinggevende melden.
TO, als ik jou was, zou ik hem niet meer ontzien. Als iets echt een onoverkomelijk probleem is, moet hij dat zelf maar bij de leidinggevende melden.
zaterdag 15 juli 2017 om 11:32
Daar heb je gelijk in. Maar om nou te zeggen dat 5 jaar lang genoeg heeft geduurd om te rouwen vond ik tever gaan.
Maar schakel de baas in en laat hem met die bewuste werknemer praten,de baas is degene die een professionele hulpverlener voor zijn werknemer in kan schakelen,het gaat tenslotte om het werk en daarin kan de baas wel een werknemer verplichten.
