Relaties
alle pijlers
Wat na dump door bindingsangst
zaterdag 15 juli 2017 om 11:51
Dag iedereen
Ik ben bijna een jaar samen geweest met een man met extreme bindingsangst.
In het begin van onze relatie is hij een paar keer blijven slapen en ik een paar keer bij hem, maar al snel begon hij over zijn bindingsangst en begon afstand te scheppen. Met andere woorden: Hij bleef niet meer slapen. Ik bleef geduld hebben doorheen de rest van de relatie en ik bleef hopen. Deze week heb ik het gedaan gemaakt, gezegd dat ik niet meer kon. Hij denkt dat we niet goed bij elkaar passen omdat we andere hobby's hebben, in mijn ogen is dat een excuus om maar niet te moeten toegeven dat het zijn schuld is. Hij zei ook dat ik op de duur altijd negatief was, maar in feite lokte hij altijd ruzies uit. Bijvoorbeeld als ik vroeg of hij de volgende dag bleef eten, dan wist hij het niet. Praktisch is dat voor mij niet haalbaar, want ik moet boodschappen kunnen doen. Als ik hem vroeg wat hij wou in de toekomst, wat hij wou in zijn leven, dan wist hij het niet. Hij leeft van dag tot dag. Ook is hij constant aan het werk, hij heeft nooit geen tijd. Toen ik vroeg om te praten zei hij dat hij nu geen tijd heeft, dat hij te veel werk heeft. Mijn antwoord: Dat kan niet dat je 24/24 uur werkt, moest je om mij geven zou je een tijdstip voorstellen. En aan zijn bindingsangst wil hij niet werken, het zit te diep zegt hij, het kan er niet meer uit. Hij is geadopteerd en heeft in dat adoptiegezin nooit liefde gekend. En het is inderdaad een raar gezin. Zijn adoptiemoeder is een gemeen kreng.
Nu, ik heb het gevoel dat het hem niks doet. Heb hem gisteren nog gezegd per sms: besef jij eigenlijk dat je mij kwijt bent? Besef jij hoe ik me voel? Ik voel me gebruikt als een vod, alsof ik geen mens ben.
Ik heb hem doorheen de relatie talrijke keren gevraagd om 1 keer te blijven slapen, dat kwam er nooit van en de laatste maanden hadden we zelfs geen seks meer. Van affectie is er bij hem weinig sprake.
Als hij praat, gaat het ook steeds over zichzelf en in een gesprek luistert hij niet echt. In mijn ogen zit hij nooit te luisteren maar denkt hij over het volgende wat hij gaat zeggen. Hij vraagt extreem veel aandacht, maar volgens hem is dat niet zo. Hij vlucht gewoon van alles. Hij vlucht in allerlei excuses om zelf maar geen verantwoordelijkheid te nemen. Ok, wat er gebeurd is in zijn kindertijd, dat was onrechtvaardig en als kind sta je machteloos, maar als volwassen man van 38 jaar...Ik vind dat hij ervoor kiest om in die slachtofferrol te blijven. Hij zou in mijn ogen zichzelf een goede schop onder zijn kont moeten geven en veranderen. Ik heb hem ook gezegd: zolang je niks doet aan je bindingsangst, ga je nooit gelukkig zijn. Dat knagende gevoel zal bij je blijven voor de rest van je dagen. De vrienden die hij heeft, de weinige vrienden, zijn gepensioneerde mensen! Ik zei hem: als je niks doet aan je bindingsangst, dan ga jij alleen sterven. Je gaat de rest van je leven werken werken werken, tot je plots in een rusthuis belandt, wachtend op bezoek dat nooit zal komen.
Dit alles laat mij achter met een vreemd gevoel. Ik ben 33 jaar, heb geen kinderen en ik droom van een mooi leven met alles erop en eraan. Een hond en een huis heb ik al. Maar liefde, dat wil ik ook in mijn leven. Ik wil dit verwerken en ik wil praten, en omdat hij niet kan/wil praten, hoop ik om via dit forum vooruit te geraken en om dit een plaats te kunnen geven.
Ik ben bijna een jaar samen geweest met een man met extreme bindingsangst.
In het begin van onze relatie is hij een paar keer blijven slapen en ik een paar keer bij hem, maar al snel begon hij over zijn bindingsangst en begon afstand te scheppen. Met andere woorden: Hij bleef niet meer slapen. Ik bleef geduld hebben doorheen de rest van de relatie en ik bleef hopen. Deze week heb ik het gedaan gemaakt, gezegd dat ik niet meer kon. Hij denkt dat we niet goed bij elkaar passen omdat we andere hobby's hebben, in mijn ogen is dat een excuus om maar niet te moeten toegeven dat het zijn schuld is. Hij zei ook dat ik op de duur altijd negatief was, maar in feite lokte hij altijd ruzies uit. Bijvoorbeeld als ik vroeg of hij de volgende dag bleef eten, dan wist hij het niet. Praktisch is dat voor mij niet haalbaar, want ik moet boodschappen kunnen doen. Als ik hem vroeg wat hij wou in de toekomst, wat hij wou in zijn leven, dan wist hij het niet. Hij leeft van dag tot dag. Ook is hij constant aan het werk, hij heeft nooit geen tijd. Toen ik vroeg om te praten zei hij dat hij nu geen tijd heeft, dat hij te veel werk heeft. Mijn antwoord: Dat kan niet dat je 24/24 uur werkt, moest je om mij geven zou je een tijdstip voorstellen. En aan zijn bindingsangst wil hij niet werken, het zit te diep zegt hij, het kan er niet meer uit. Hij is geadopteerd en heeft in dat adoptiegezin nooit liefde gekend. En het is inderdaad een raar gezin. Zijn adoptiemoeder is een gemeen kreng.
Nu, ik heb het gevoel dat het hem niks doet. Heb hem gisteren nog gezegd per sms: besef jij eigenlijk dat je mij kwijt bent? Besef jij hoe ik me voel? Ik voel me gebruikt als een vod, alsof ik geen mens ben.
Ik heb hem doorheen de relatie talrijke keren gevraagd om 1 keer te blijven slapen, dat kwam er nooit van en de laatste maanden hadden we zelfs geen seks meer. Van affectie is er bij hem weinig sprake.
Als hij praat, gaat het ook steeds over zichzelf en in een gesprek luistert hij niet echt. In mijn ogen zit hij nooit te luisteren maar denkt hij over het volgende wat hij gaat zeggen. Hij vraagt extreem veel aandacht, maar volgens hem is dat niet zo. Hij vlucht gewoon van alles. Hij vlucht in allerlei excuses om zelf maar geen verantwoordelijkheid te nemen. Ok, wat er gebeurd is in zijn kindertijd, dat was onrechtvaardig en als kind sta je machteloos, maar als volwassen man van 38 jaar...Ik vind dat hij ervoor kiest om in die slachtofferrol te blijven. Hij zou in mijn ogen zichzelf een goede schop onder zijn kont moeten geven en veranderen. Ik heb hem ook gezegd: zolang je niks doet aan je bindingsangst, ga je nooit gelukkig zijn. Dat knagende gevoel zal bij je blijven voor de rest van je dagen. De vrienden die hij heeft, de weinige vrienden, zijn gepensioneerde mensen! Ik zei hem: als je niks doet aan je bindingsangst, dan ga jij alleen sterven. Je gaat de rest van je leven werken werken werken, tot je plots in een rusthuis belandt, wachtend op bezoek dat nooit zal komen.
Dit alles laat mij achter met een vreemd gevoel. Ik ben 33 jaar, heb geen kinderen en ik droom van een mooi leven met alles erop en eraan. Een hond en een huis heb ik al. Maar liefde, dat wil ik ook in mijn leven. Ik wil dit verwerken en ik wil praten, en omdat hij niet kan/wil praten, hoop ik om via dit forum vooruit te geraken en om dit een plaats te kunnen geven.
zaterdag 15 juli 2017 om 23:55
Zelfs nu het over is blijf jij jezelf in de reddersrol plaatsen, jij wilt dat hij dingen gaat inzien, jij gunt hem geluk, jij wilt dat hij zijn patroon doorbreekt.
Zie in dat die reddersrol iets is wat jij nodig hebt, jij wilt jezelf goed voelen, en je denkt dat dat gebeurt als hij gaat werken aan zijn problemen.
Richt je op jezelf, niet op anderen. Zolang jij mannen blijft zoeken die gered moeten worden zul jij geen gelijkwaardige gelukkige relatie vinden.
Zie in dat die reddersrol iets is wat jij nodig hebt, jij wilt jezelf goed voelen, en je denkt dat dat gebeurt als hij gaat werken aan zijn problemen.
Richt je op jezelf, niet op anderen. Zolang jij mannen blijft zoeken die gered moeten worden zul jij geen gelijkwaardige gelukkige relatie vinden.
zondag 16 juli 2017 om 01:00
helemaal eens hiermee_Marana_ schreef: ↑15-07-2017 23:55Zelfs nu het over is blijf jij jezelf in de reddersrol plaatsen, jij wilt dat hij dingen gaat inzien, jij gunt hem geluk, jij wilt dat hij zijn patroon doorbreekt.
Zie in dat die reddersrol iets is wat jij nodig hebt, jij wilt jezelf goed voelen, en je denkt dat dat gebeurt als hij gaat werken aan zijn problemen.
Richt je op jezelf, niet op anderen. Zolang jij mannen blijft zoeken die gered moeten worden zul jij geen gelijkwaardige gelukkige relatie vinden.
zondag 16 juli 2017 om 01:56
![:-]](./../../../smilies/77_happy.gif "Happy"){kind=small}
Ik heb het maar even aangepast, het stond er 5 keer, hoe dat nou kan?
Overdrijven is ook een vak.
Wie zich gelukkig voelt met het geluk van anderen, bezit een rijkdom zonder grenzen.
zondag 16 juli 2017 om 07:18
Heel erg mee eens. Ga hem nou niet allemaal kwaliteiten en eigenschappen toekennen die hij misschien helemaal niet heeft..._Marana_ schreef: ↑15-07-2017 23:55Zelfs nu het over is blijf jij jezelf in de reddersrol plaatsen, jij wilt dat hij dingen gaat inzien, jij gunt hem geluk, jij wilt dat hij zijn patroon doorbreekt.
Zie in dat die reddersrol iets is wat jij nodig hebt, jij wilt jezelf goed voelen, en je denkt dat dat gebeurt als hij gaat werken aan zijn problemen.
Richt je op jezelf, niet op anderen. Zolang jij mannen blijft zoeken die gered moeten worden zul jij geen gelijkwaardige gelukkige relatie vinden.
zondag 16 juli 2017 om 09:17
Dit dus!!Summerdance schreef: ↑15-07-2017 16:43To, ik dacht ook dat ik een bepaalde vorm van bindingsangst had. Ik presteerde het eigenhandig om elke relatie om zeep te helpen. Omdat ik ruimte nodig had, rust nodig had, mijn eigen ik bewaakte.
Weet ik wat voor excuses ik er allemaal aan hing.
Tot mijn vriend voorbij kwam.
Weg bindingsangst.
Joh ik had helemaal geen bindingsangst, ik was gewoon niet verliefd genoeg.
Ik vrees dat het met jouw ex niet heel anders is.
Sorry, meer kan ik er niet van maken
Hij vindt je gewoon niet leuk genoeg om een toekomst met je op te bouwen. Vervelend voor je, maar daar was hij vrij snel duidelijk over.
10 jaar lang maakte ik het altijd uit zodra het over de toekomst, of over ouders ontmoeten ging. Ik dacht echt dat ik geen relatiemateriaal was, of hooguit geschikt voor een lat relatie. Praten over gevoelens deed ik ook niet en fysiek contact vond ik maar beperkt prettig. Een van m'n exen noemde me zelfs ijskonijn. Totdat ik mijn huidige vriend leerde kennen. Bij hem wil ik altijd zijn, met hem praat ik en ik vind het heerlijk om tegen hem aan te hangen en te knuffelen.
Laat het los to.. Jij bent verantwoordelijk voor je eigen geluk en hij voor het zijne.
dinsdag 18 juli 2017 om 21:01
Hij is niet zo zeer zwak TO. Deze man is beschadigd als het ware en leeft op automatisch piloot/verlamd bijna. Constant werken en constant niet binden met mensen.Aurora84 schreef: ↑15-07-2017 12:44Mijn tijd aan het verprutsen, dat was ik aan het doen. Ik ben ook vooral kwaad. Ik wil hem doen schrikken zodanig dat hij het inziet. Niet om terug samen te komen, maar dat hij inziet dat hij moet werken aan zichzelf. Zodanig dat hij niet nog meer mensen kwetst. En voor mensen die dit lezen die bindingsangst hebben, geef jezelf verdomme een slag in je gezicht want het is jij die kiest om het slachtoffer te blijven spelen. Stop met je verschuilen achter oh dit of dat in het verleden blablablabla je kiest er zelf voor om je zo te voelen. En dat is zo zwak.
Misschien is hij depressief? Maar misschien is dit zijn manier van overleven en leven.
Hoe moeilijk ook hij is verantwoordelijk voor zichzelf. En niemand kan hem dwingen. En jij hebt hem gevraagd om naar zichzelf te kijken. Je krijgt een duidelijk nee. En ook een nee om een nieuw begin op te bouwen.
Wel k*t. Ik zou er ook kapot van zijn. Ga door zonder hem!
vrijdag 21 juli 2017 om 18:11
Wel ilovefairytales, ik denk er hetzelfde over. Bedankt voor je reactie.Ilovefairytales schreef: ↑18-07-2017 21:01Hij is niet zo zeer zwak TO. Deze man is beschadigd als het ware en leeft op automatisch piloot/verlamd bijna. Constant werken en constant niet binden met mensen.
Misschien is hij depressief? Maar misschien is dit zijn manier van overleven en leven.
Hoe moeilijk ook hij is verantwoordelijk voor zichzelf. En niemand kan hem dwingen. En jij hebt hem gevraagd om naar zichzelf te kijken. Je krijgt een duidelijk nee. En ook een nee om een nieuw begin op te bouwen.
Wel k*t. Ik zou er ook kapot van zijn. Ga door zonder hem!
Ik zie hem na een tijdje nog terugkeren om te praten hoor, maar bij mij is het echt te laat.
Ik wil hem niet meer horen of zien en verder met mijn leven.
Ik wou het als het ware begrijpen, omdat ik graag analyseer om zo alles rond mij ten minste te begrijpen.
Ik hoef er niet akkoord mee te gaan, maar het geeft me duidelijkheid.
Maar ik kan niet begrijpen wat iemand denkt met een ander systeem van normen en waarden.
Ik vind het spijtig voor hem, maar het is zijn leven. En ik wil niet dat mijn leven er zo uit ziet.
En nu ga ik een lekkere pasta maken voor mezelf.
jummie!
woensdag 2 augustus 2017 om 22:11
woensdag 2 augustus 2017 om 23:04
donderdag 3 augustus 2017 om 00:16
Hullie, zullie of jullie?
Ik denk dat jij dan weer hoop krijgt. Omdat vrienden anders tegenover elkaar staan.
Wie zich gelukkig voelt met het geluk van anderen, bezit een rijkdom zonder grenzen.
donderdag 3 augustus 2017 om 07:16
Ach man verspil je tijd niet aan die vent hij wilt niets klaar als hij echt zo gek op je was dan had hij wel meer moeite gedaan altijd die bullshit met bindingsangst hou toch op. Laat hem lekker gaan meid en pak je eigen leven weer op er zijn veel leukere mannen die wel echt moeite voor je willen doen dit is je tijd verspillen en je energie verspillen.
maandag 21 augustus 2017 om 15:30
Ik vind het heel erg voor je! Dit zal wel slopend voor je zijn! Maar weet je, probeer los te laten hoe het voor hem is en wat hij denkt. Ik denk dat het voor jou heel erg belangrijk is om bij jezelf na te gaan waarom je zolang aan hem bent blijven hangen en waarom je jezelf in zekere zin hebt weg gecijferd. Het probleem lag bij hem en dat is iets waar je hem niet bij kan helpen, echt niet. Niet als het gaat om echte bindingsangst. Dat is echt heftig. Dit zou wel kunnen betekenen dat jij op een bepaalde manier ook een onveilige hechting hebt of bijvoorbeeld angst hebt om alleen te blijven. Sta jezelf toe om hier verdriet over te hebben, ga dit onderzoeken bij jezelf, zet jezelf op 1 en er komt vast een hele goede leuke nieuwe man voor je.
maandag 21 augustus 2017 om 15:35
Voor hem kost een relatie wellicht meer energie dan 't hem oplevert. Jij kan hem in elk geval niet gelukkig maken, wellicht anderen ook niet. Misschien is hij het beste af als single en daar is niets mis mee!Aurora84 schreef: ↑15-07-2017 12:44Mijn tijd aan het verprutsen, dat was ik aan het doen. Ik ben ook vooral kwaad. Ik wil hem doen schrikken zodanig dat hij het inziet. Niet om terug samen te komen, maar dat hij inziet dat hij moet werken aan zichzelf. Zodanig dat hij niet nog meer mensen kwetst. En voor mensen die dit lezen die bindingsangst hebben, geef jezelf verdomme een slag in je gezicht want het is jij die kiest om het slachtoffer te blijven spelen. Stop met je verschuilen achter oh dit of dat in het verleden blablablabla je kiest er zelf voor om je zo te voelen. En dat is zo zwak.
zaterdag 26 augustus 2017 om 12:46
Hij kan ook ineens een nieuwe relatie zijn begonnen met een nieuwe slachtoffer. Je kwam emotioneel te dichtbij waardoor hij het te benauwd kreeg. Een normaal persoon zou het geweldig vinden maar mensen met onveilige hechting lopen dan vaak weg of reageren ineens boos en maken het zomaar uit.
Goed dat je afstand neemt en niet meer er achterna gaat, het houdt anders nooit op. We kunnen ze helaas niet wakker schudden, dit moeten ze zelf doen en zelf willen.
Goed dat je afstand neemt en niet meer er achterna gaat, het houdt anders nooit op. We kunnen ze helaas niet wakker schudden, dit moeten ze zelf doen en zelf willen.