too posh to push

Mij werd op het hart gedrukt bij blijvende klachten vooral terug te komen bij de gyn, zodat ze me zou kunnen helpen. Dus geen herkenning hier. Ook weinig restklachten overgehouden trouwens.

Ik beval trouwens veeeeel liever nog een keer natuurlijk dan een grote buikoperatie met alle mogelijke complicaties. En ik ben zeker niet ongeschonden uit mijn bevalling gekomen. Ik ga liever niet onder het mes als het niet hoeft.

Ik ben het er wel mee eens. Na drie bevallingen met als schadeposten twee maal een totaalruptuur en een voor- en achterwandverzakking kreeg ik tijdens mijn derde zwangerschap op de valreep letterlijk ruzie met een gynaecoloog die vond dat ik mijn in stuit cq overdwars liggende kind best vaginaal kon krijgen. Hij was al boos omdat ik het kind niet wilde laten draaien(kind had zoveel ruimte dat ze uit zichzelf nog steeds draaide, dus ze kon net zo hard weer terug na zo'n poging) en werd echt nijdig toen ik weigerde vaginaal te bevallen wegens a) de risico's voor het kind en b) de risico's voor mij. Ik had geen zin om (nog meer) onomkeerbare schade op te lopen. Ik dwong hem tot een keizersnee was zijn standpunt en of ik wel wist wat voor risico's er aan zo'n zware buikoperatie kleefden.
Ja, dat wist ik, en ik wist inmiddels ook wat voor risico's een vaginale bevalling met zich meebracht, al krijg je die inderdaad niet zo expliciet te horen als je zwanger bent.

Uiteindelijk heeft een andere gynaecoloog nog dezelfde dag mijn dochter gehaald. Ze lag (op dat moment) in een positie waarop ik haar er onmogelijk zelf uit had kunnen krijgen zonder schade voor zowel dochter als ik.
En ja, de eerste dagen was het best zwaar, de wond en de pijn, maar ik herstelde uiteindelijk veel en veel sneller dan bij de vaginale bevallingen waarbij ik duizend hechtingen in mijn doos en anus had en wekenlang incontinent was. En dan heb ik nog geluk gehad dat ik niet blijvend incontinent werd.

Sja.. vroeger trokken ze je kies op het marktplein met een roestige tang en een slok jenever. Doen we ook niet meer.

Heb een vaginale bevalling gedaan met optie pijnstilling als ik dat wilde en ben op eigen verzoek in ziekenhuis bevallen. Dat was al een beetje vreemd, thuis bevallen was de norm. Acht hechtingen overigens zonder problemen echter de fluxus na de bevalling had ik misschien niet overleefd bij een thuisbevalling. Of, zoals mijn verloskundige tactisch zei; 'Ik was blij dat we in het ziekenhuis waren'.

Heb t artikel ook gelezen; verdrietig dat bij zoveel vrouwen niet (h)erkend wordt dat er klachten zijn na de bevalling. De vraag is of je nu van alles met een keizersnede kan voorkomen of dat het ook iets te maken heeft met de manier van bevallen.
Veel vrouwen moeten op hun rug, geforceerd bevallen met alle gevolgen van dien. Op je rug bevallen is ergonomisch een drama, net als persen op commando. Het "eruit trekken" van een kind met tang of vacuüm is ook het ruïneren van je bekkenbodem.
Ben nu 2x bevallen, 1e keer medisch met epiduraal, persen op Mn rug, vacuüm en dienstwissel personeel. Daarna paar weken hartstikke incontinent.
De 2e x rechtop, op eigen gevoel zonder ingrepen met alleen verloskundige, geen druppel urine verloren sindsdien.
Maar of een keizersnede beter is twijfel ik; https://dekritischeverloskundige.wordpr ... der-reden/
Maar eerlijk gezegd is t behoorlijk lastig om cijfers te vinden over de kansen dat je de in t artikel genoemde klachten krijgt vergeleken met de keizersnede en vaginale bevalling, zeker als je kijkt naar houdingen, begeleiding etc.

Ik ben twee keer vaginaal bevallen, met ruggenprik. Ondanks de bijna 9-ponders die ik gebaard heb heb ik beiden keren alleen 'voor het geval dat' een knipje gekregen. Volgens mijn VK bleek ik een kei in bevallen (voor zover je er invloed op hebt natuurlijk ). Het bleek alleen dat ik met mijn bekkenklachten niet op handen en knieën de laatste weeën mocht opvangen bij de bevalling van mijn jongste. Het herstel duurde daardoor langer dan bij mijn oudste en blijft een zwakke plek.

Maar eerlijk, ik heb het nooit anders gewild, tenzij het nodig was geweest. Ik hoor in mijn omgeving dat het vaak meevalt, maar het blijft toch een operatie en niet altijd geneest de wond even mooi of prettig. Aangezien ik de bekkenklachten al zou hebben overgehouden aan de zwangerschap alleen heb ik de overweging voor een keizersnede nooit gemaakt en ben ik blij met mijn twee prachtige bevallingen!

Mijn arts kwam toen ik 19 weken zwanger was zelf met het voorstel om een keizersnede in te plannen. Ik ben als kind geopereerd aan mijn nieren en blaas en zij stelde voor dat het wellicht niet verstandig was om onnodig risico te nemen op ''blijvende incontintentie schade'' omdat mijn blaas al zo zwak is, hetgeen verholpen is met een burch colposuspension.

De arts die ik twee weken later sprak behandelde me echter als een prinsesje op de erwt die geen natuurlijke bevalling wilde - onder het mom too posh to push. Echt Ik had me volledig voorbereid op het idee van de natuurlijke bevalling tot het moment dat de senior arts zei dat er een groot risico is in mijn specifieke geval.

Mijn moeder heeft bij mijn broer een tangverlossing gehad en ja - blijvende schade en stress incontintentie. Ik ben inmiddels 29 weken ver en zie mijn arts donderdag (dezelfde die ik de eerste keer had en de keizersnede voorstelde). Hoop dat dat we keiharde afspraken kunnen maken over de wijze van bevallen.

Ik had bij de 1e een keizersnede vanwege stuitligging. De bekkenbodemfysio raadt me nu eigenlijk weer een keizersnede aan, gezien ik de buikwond nu toch al heb en zo klachten (incontinentie en verzakkingen etc) die mogelijk bij een vaginale bevalling kunnen ontstaan, te voorkomen. Ben zeer benieuwd hoe deze kleine er straks bij ligt en of een keizersnede inderdaad weer een optie is. Niet dat ik dat nu zo'n feestje vond trouwens.

Syvon, ik heb na mijn keizersnee nog twee vaginale bevallingen gehad en de wond is niet open gegaan. Wel hielden ze me bij de laatste twee bevallingen goed in de gaten en had ik tien uur de tijd om de baby op de wereld te zetten, anders zou het een keizersnee worden.

Mijn eerste zwangerschap eindigde vanwege allerlei complicaties in een keizersnee en ik vond het achteraf heftig. De wond heeft een tijd pijn gedaan en ik vond het gewoon waardeloos. Nu heb ik twee gemakkeijke vaginale bevallingen gehad, dus dat tekent de boel wel een beetje.

Bij mijn laatste zwangerschap drong de gynaecoloog aan op een keizersnee vanwege een totaal ruptuur bij een andere bevalling, maar ik wilde het liever zelf proberen. Dat mocht, maar dan wel met een preventieve knip. Eerlijk? Ik heb meer last gehad van de knip dan van de totaal ruptuur.

Ik schrik wel altijd als ik denk aan alle complicaties en kwaaltjes die ik heb gehad tijdens de drie zwangerschappen: HELLP, pre-eclampsie, zwangerschapsdiabetes, keizersnee, totaal ruptuur en een knip. Het is een aanslag op mijn lichaam geweest.

Mejuffrouwmuis schreef: ↑

25-07-2017 15:55

Syvon, ik heb na mijn keizersnee nog twee vaginale bevallingen gehad en de wond is niet open gegaan. Wel hielden ze me bij de laatste twee bevallingen goed in de gaten en had ik tien uur de tijd om de baby op de wereld te zetten, anders zou het een keizersnee worden.

Nou en dit vind ik dus best een eng idee. Mijn nachtmerrie was van te voren eerst urenlang weeën en daarna alsnog een spoedkeizersnede. En 10 uur voor een 1e vaginale bevalling kan natuurlijk prima, maar je hoort ook zat verhalen dat het veel langer duurt... Ach ja we gaan het zien...

Happyapple, ik was ook als de dood en piepte tijdens mijn eerste natuurlijke bevalling: "Maar ik moet toch een keizersnee?" Daar was geen sprake van, aangezien de hele geboorte van eerste wee tot de baby vasthouden vier uur heeft geduurd. Mijn laatste bevalling was in twee uur gepiept!

Na de eerste natuurlijke bevalling verzuchtte ik dat ik dit nog wel tien keer kon doen. Ja, het deed pijn, maar het was te doen en ik had echt het gevoel dat de baby en ik hadden samengewerkt! Veel fijner dan een opengesneden buik als je het mij vraagt.

Dat is maar net uit welk perspectief je het bekijkt natuurlijk. Ik vond de opengesneden buik een stuk beter te doen dan tot twee maal toe uitscheuren tot en met je anus, een maandenlange herstellingstijd en incontinentie. En dan heb ik het nog niet over de onherstelbare schade aan mijn bekkenbodem.

LaFleurNoire schreef: ↑

26-07-2017 08:37

Dat is maar net uit welk perspectief je het bekijkt natuurlijk. Ik vond de opengesneden buik een stuk beter te doen dan tot twee maal toe uitscheuren tot en met je anus, een maandenlange herstellingstijd en incontinentie. En dan heb ik het nog niet over de onherstelbare schade aan mijn bekkenbodem.

Haha ja precies. Ik weet ook niet goed waar ik nu op moet hopen
Dat wat jij beschrijft is een nachtmerrie en wat mejuffrouw muis beschrijft is wel weer fijner dan een keizersnede met herstelperiode...

Is dat standaard dat je maar 10 uur over een bevalling mag doen en dat het dan een keizersnede word na een keizersnede?

Hier 36 uur weeen en alsnog een keizersnede. Heel snel hersteld liep na een week al naar de winkel (had naar mijn idee eerder gekund maar kleine mocht nog niet) ik vond de keizersnede een zegen was kapot kleine deed het niet goed dus vond het best. Wel een halve gentle sectio gehad ik heb de kleine geboren zien worden. 5 min met de kinderarts meegeweest verder steeds bij mij geweest.

Nu pril zwanger van de 2e ik hoop gewoon vaginaal te kunnen bevallen ik wil gewoon meteen naar huis kunnen.

Daarom. Je weet nooit wat het je gaat brengen en daar kun je dus van te voren niets van zeggen. Ik ben altijd onbevangen die bevallingen in gegaan, maar bij de laatste kon ik op mijn vingers natellen, de eerdere schade in acht nemend, dat nog een keer een dergelijke schade(die bij een dergelijke ligging veel meer risico's met zich meebrengt) de druppel zou zijn. De risico's voor het kind nog niet eens meegerekend.
Ik vind daarom het een niet "beter" of prettiger als het ander, dat zie je wel als het feit zich aandient. Het interesseerde me ook geen barst hoe ik die bevalling deed, ik vond de keizersnee helemaal geen falen en had bij de vaginale bevallingen ook niet het gevoel dat ik samenwerkte met de baby. Kind moest er gewoon uit en dat was het.

Heeft het bij vaginaal bevallen ook vooral niet met de positie te maken? Ik ben drie keer vaginaal bevallen. Bij de eerste mocht ik alleen maar liggen. Schade: een knip en vervolgens ook een totaalruptuur terwijl zoon niet extreem groot was. Bij de tweede wilde ik het anders aanpakken en ben ik 'verticaal' bevallen. Hangend aan een lang touw/sjaal aan het plafond. Zoon was over de 4 kg en 56 cm en ik had totaal geen schade. Dus bij de derde ben ik weer zo bevallen en mijn dochter kwam er ook snel uit en zonder schade. Waarom worden wat dat betreft de posities niet aangepast?
Ik ben persoonlijk als de dood voor een keizersnede. Ik heb een chronische darmziekte en ik was vooraf ook gewaarschuwd dat een keizersnede ook een enorme impact op mijn ontstoken darmen zou hebben. Lijkt me niks, een buikoperatie en dan ook nog vrijwillig. Maar goed, ieder zijn eigen mening.

Ik denk dat ik me aardig ingelezen had in de 'risico's' van natuurlijk bevallen en tja, het klopt wel dat dat toch een beetje als uitgangspunt aangehouden wordt. Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik het meeste zelf gelezen heb en ik er verder vrijwel niet over geïnformeerd ben door de verloskundige. Ik ben vaginaal bevallen en met alles wat ik wist zou ik daar sowieso ook voor gekozen hebben. De buikwond en het herstel van een keizersnee lijkt me zwaar. Moet het, dan moet het natuurlijk, maar ik zou er niet op voorhand zelf voor kiezen. Enorm ingescheurd trouwens, van de bevalling, maar ik vond dat herstel reuze meevallen en niet te vergelijken met een keizersnee-wond.

Wat erg eigenlijk he, we zijn zo ver van de natuur verwijderd geraakt.. we kunnen niet eens meer een kind ter wereld brengen zonder hulp en pijnstilling.

liubi schreef: ↑

26-07-2017 09:05

Heeft het bij vaginaal bevallen ook vooral niet met de positie te maken? Ik ben drie keer vaginaal bevallen. Bij de eerste mocht ik alleen maar liggen. Schade: een knip en vervolgens ook een totaalruptuur terwijl zoon niet extreem groot was. Bij de tweede wilde ik het anders aanpakken en ben ik 'verticaal' bevallen. Hangend aan een lang touw/sjaal aan het plafond. Zoon was over de 4 kg en 56 cm en ik had totaal geen schade. Dus bij de derde ben ik weer zo bevallen en mijn dochter kwam er ook snel uit en zonder schade. Waarom worden wat dat betreft de posities niet aangepast?

Ik wilde thuis in bad bevallen, maar dat mocht niet vanwege mijn hoge bloeddruk en moest ingeleid worden in het ziekenhuis. Daar moest ik blijven liggen omdat kind niet volledig ingedaald bleek en toen ik ook nog eens uren en uren weeën had zonder dat het opschoot, heb ik om een ruggenprik gevraagd waardoor ik ook geen kant meer op kon. Voor de ruggenprik heb ik keer op keer gevraagd of ik anders mocht liggen of zitten...mijn grootste nachtmerrie was plat op mijn rug bevallen. Maar het mocht niet. Ik had mijn mondje echt wel bij mij, maar als het me zo enorm 'verboden' wordt, dan zit er toch niks anders op dan op-de-rug-liggend bevallen denk ik?

paigeturner schreef: ↑

26-07-2017 09:14

Wat erg eigenlijk he, we zijn zo ver van de natuur verwijderd geraakt.. we kunnen niet eens meer een kind ter wereld brengen zonder hulp en pijnstilling.

Wat erg hè, we zijn zo ver van de natuur verwijderd geraakt dat we een holle kies met verdoving laten vullen bij de tandarts, ipv touwtje erom en de deur dichtgooien

Ik ben vaginaal bevallen. Keizersnede vind ik niets mis mee, maar was in mijn geval niet echt 'nodig' voor m'n gevoel. Mijn bekken was breed zat, kind lag ingedaald en vast (en floepte er toen weer uit, gek genoeg, maar goed, het paste dus gewoon), mijn conditie of die van de baby waren niet slecht. Ik ben ingeleid en had erg pijnlijke weeën en ontsluiting ging heel snel. Tegen de tijd dat de ruggenprik zat had ik 10cm. Dus geperst op de ruggenprik, heerlijk! Binnen een halfuur had ik zoon in mijn armen en was placenta eruit. Paar kleine scheurtjes, maar geen totaalruptuur. Dat hoofdje dat stond was wel erg naar, maar verder is het me goed 'bevallen'.

Tweede mag wat mij betreft als alles goed met ons allebei gaat dus weer vaginaal. Echter, als het een zeer moeizame bevalling was geweest, dan had ik gezegd: volgende keer een keizersnee.

Overigens heb ik ook van tevoren aangegeven dat als er een tang of pomp aan te pas moest komen ik een ks wilde. Dat was geen probleem. Maar ik wilde het wel graag vaginaal proberen, idd omdat ik opzag tegen de buikwond van een keizersnede.

In mijn ziekenhuis deden ze trouwens helemaal niet moeilijk over opties omtrent de bevalling. Ik ben ook ingeleid op mijn verzoek. Ik trok het psychisch niet meer (hoge bloeddruk, heel veel vocht vasthouden (kwam een kilo per dag aan), niet slapen, dalende bloedwaarden, voelde mijn kind minder goed bewegen, enorme stress en uitputting), terwijl zij het best nog een weekje aan durfden te kijken. Maar ik was gewoon op en vond het doodeng en heb dat aangegeven en toen was inleiding ook geen probleem.

Ik was echt doodsbang dat zoon me nog zou ontglippen als ik door zou lopen en durfde niet meer te slapen en lag alleen maar te wachten op het volgende schopje. Mijn vk zei daar later over: 'maar wij kunnen niet voelen wat jij voelde hè. Wij kunnen alleen maar zeggen: op papier ziet het er niet dramatisch uit. Maar als een moeder die a terme is zo'n sterk gevoel heeft van 'hij moet eruit', dan, in mijn ervaring, moet het kind eruit. Dan is de zwangerschap gewoon klaar en noch moeder, noch kind heeft er dan wat aan als moeder een psychische en lichamelijke uitputtingsslag door moet en dán nog een bevalling en kraamweek door moet maken. Je kon het nu al nog maar net aan. Het was gewoon mooi geweest voor jou.'

Mijn zoon maakt het uitstekend en ik kijk met een positief gevoel terug op mijn bevalling en voelde me door zowel vk als ziekenhuis gehoord in mijn keuzes omtrent mijn bevalling.

Dus het kan wel iig zou mooi zijn als dat de standaard zou worden voor iedere vrouw.

Overigens liep ik vrijwel direct na de bevalling weer rond. Ja ik had wel een beetje een beurse vagina, maar hechtingen heb ik nauwelijks gemerkt, bloeden viel ook enorm mee en na een week had ik nergens meer last van.

Zouden gyn&vk niet van tevoren kunnen inschatten welke vrouwen zoals ik 'geschikt' zijn voor een vaginale bevalling? Nu met mijn achterafkennis had ik liever geen keizersnede gehad, omdat alles zo voorspoedig ging en ik nauwelijks 'verwond' was. Maar zou je dat niet kunnen inschatten bij vrouwen, of ze er zo uitkomen als ik, of zoals een aantal van die horrorverhalen hier? Dat zou me nou handig lijken.

paigeturner schreef: ↑

26-07-2017 09:14

Wat erg eigenlijk he, we zijn zo ver van de natuur verwijderd geraakt.. we kunnen niet eens meer een kind ter wereld brengen zonder hulp en pijnstilling.

Baby's zijn in de tijd (evolutie?) een stuk zwaarder dan vroeger en hebben grotere hoofdjes. Bevallen is een stuk pijnlijker geworden voor mensen (in vergelijk met dieren). Bovendien was babysterfte bij bevallingen stukken hoger vroeger alsmede moeders die in het kraambed stierven. Ik geloof in de middeleeuwen was het 50/50.

Mijn mening is wat gekleurd omdat ons kindje is overleden tijdens de bevalling.
Mijn vaginale bevalling eindigde in een spoedkeizersnee. De vaginale bevalling vond ik echt horror en wil ik nooit nooit nooit meer doen. Een weeënstorm van 10 uur waarbij ik alleen maar op mijn zij mocht liggen omdat dan de hartslag van het kindje het best onder controle bleef. Niet te doen. En echt, ik heb een hele hoge pijngrens.
Van de keizersnee heb ik fysiek totaal geen last gehad. Ik stond 10 minuten na het uitwerken van de verdoving onder de douche en was meteen weer op de been. Opstaan vanuit lig of zit was een week of 2 wat lastig en pijnlijk, maar daar was het ook echt mee gezegd. Ook totaal geen last van het litteken. Ik ben dus enorm pro-keizersnee, maar hoef gelukkig gezien de vorige ervaring ook niet meer vaginaal te bevallen.

LaFleurNoire schreef: ↑

25-07-2017 12:06

Ik ben het er wel mee eens. Na drie bevallingen met als schadeposten twee maal een totaalruptuur en een voor- en achterwandverzakking kreeg ik tijdens mijn derde zwangerschap op de valreep letterlijk ruzie met een gynaecoloog die vond dat ik mijn in stuit cq overdwars liggende kind best vaginaal kon krijgen. Hij was al boos omdat ik het kind niet wilde laten draaien(kind had zoveel ruimte dat ze uit zichzelf nog steeds draaide, dus ze kon net zo hard weer terug na zo'n poging) en werd echt nijdig toen ik weigerde vaginaal te bevallen wegens a) de risico's voor het kind en b) de risico's voor mij. Ik had geen zin om (nog meer) onomkeerbare schade op te lopen. Ik dwong hem tot een keizersnee was zijn standpunt en of ik wel wist wat voor risico's er aan zo'n zware buikoperatie kleefden.
Ja, dat wist ik, en ik wist inmiddels ook wat voor risico's een vaginale bevalling met zich meebracht, al krijg je die inderdaad niet zo expliciet te horen als je zwanger bent.

Uiteindelijk heeft een andere gynaecoloog nog dezelfde dag mijn dochter gehaald. Ze lag (op dat moment) in een positie waarop ik haar er onmogelijk zelf uit had kunnen krijgen zonder schade voor zowel dochter als ik.
En ja, de eerste dagen was het best zwaar, de wond en de pijn, maar ik herstelde uiteindelijk veel en veel sneller dan bij de vaginale bevallingen waarbij ik duizend hechtingen in mijn doos en anus had en wekenlang incontinent was. En dan heb ik nog geluk gehad dat ik niet blijvend incontinent werd.

Jeetje joh wat een verhaal.