Zwanger
alle pijlers
too posh to push
dinsdag 25 juli 2017 om 11:49
Interessant artikel in Linda ("Kapot van het baren"), over de interne schade die vaginale bevallingen kunnen aanrichten (scheuren, rupturen, urineverlies, verzakkingen etc.)
"Schokkend genoeg zijn het vaak juist de gynaecologen en verloskundigen die het in deze gevallen ernstig laten afweten. Alsof het oprukkende cijfer van het aantal keizersneden in omringende landen en de angst voor een generatie die too posh to push is, hen vrijwaart om alle klachten rondom de vaginale bevalling maar te bagatelliseren.
Toen ik zelf na een helse bevalling – vier dagen in het ziekenhuis met weeën en flink uitgescheurd – vroeg waarom ik alleen de risico’s van een keizersnede te horen had gekregen, antwoordde mijn verloskundige doodleuk dat ik anders niet meer vaginaal had willen bevallen. Stel je eens voor dat een arts dat zou zeggen na bijvoorbeeld een herniaoperatie. Je zou hem regelrecht voor de tuchtcommissie kunnen dagen."
Uitscheuren en alle bijbehorende ellende was echt mijn grote angst toen ik zwanger was, en eigenlijk was ik best wel opgelucht toen er uiteindelijk, na twee uur persweeen, tot een keizersnede werd besloten. De gyneacoloog had eerst nog iets gezegd over een tang en ik was achteraf zo blij dat ik en mijn kind niet aan zoiets middeleeuws zijn blootgesteld (het zal soms vast wel een oplossing zijn, maar ik blijf het iets barbaars vinden).
Bij de laatste controle zei de gyneacoloog monter dat er geen enkele reden was dat ik de volgende keer niet gewoon vaginaal zou kunnen bevallen en ik weet nog dat ik dacht: "euhhh. moet dat echt..?"
Too posh to push? Misschien. Ik voel me echt niet "te goed" om zelf mijn kind te baren (liever niet zonder pijnbestrijding plz.) Maar ik ben gewoon doodsbang voor de schade die het kan opleveren, die soms blijvend is en veelal niet serieus wordt genomen:
"Vera Remke, chirurg bij de Proctos Kliniek, speciaal gericht op problemen van de anus en bekkenbodem: “Vorige week was er nog een jonge patiënte bij mij, die na een halfuur ineens in huilen uitbarstte. Ze was zo blij dat ze eindelijk werd gehoord. Dan staat het schaamrood op mijn kaken. Moeten we al die risico’s al vertellen aan een zwangere vrouw voordat ze gaat bevallen? Misschien niet, maar na de bevalling zeker wel. Wat is normaal, wat trekt vanzelf weg en wanneer moet je aan de bel trekken. Horen klachten erbij: ja. Moet je ze accepteren: nee.”"
Thoughts?
Hier de blendle link naar het artikel: https://blendle.com/i/linda/kapot-van-h ... gyYzIxOCJ9
"Schokkend genoeg zijn het vaak juist de gynaecologen en verloskundigen die het in deze gevallen ernstig laten afweten. Alsof het oprukkende cijfer van het aantal keizersneden in omringende landen en de angst voor een generatie die too posh to push is, hen vrijwaart om alle klachten rondom de vaginale bevalling maar te bagatelliseren.
Toen ik zelf na een helse bevalling – vier dagen in het ziekenhuis met weeën en flink uitgescheurd – vroeg waarom ik alleen de risico’s van een keizersnede te horen had gekregen, antwoordde mijn verloskundige doodleuk dat ik anders niet meer vaginaal had willen bevallen. Stel je eens voor dat een arts dat zou zeggen na bijvoorbeeld een herniaoperatie. Je zou hem regelrecht voor de tuchtcommissie kunnen dagen."
Uitscheuren en alle bijbehorende ellende was echt mijn grote angst toen ik zwanger was, en eigenlijk was ik best wel opgelucht toen er uiteindelijk, na twee uur persweeen, tot een keizersnede werd besloten. De gyneacoloog had eerst nog iets gezegd over een tang en ik was achteraf zo blij dat ik en mijn kind niet aan zoiets middeleeuws zijn blootgesteld (het zal soms vast wel een oplossing zijn, maar ik blijf het iets barbaars vinden).
Bij de laatste controle zei de gyneacoloog monter dat er geen enkele reden was dat ik de volgende keer niet gewoon vaginaal zou kunnen bevallen en ik weet nog dat ik dacht: "euhhh. moet dat echt..?"
Too posh to push? Misschien. Ik voel me echt niet "te goed" om zelf mijn kind te baren (liever niet zonder pijnbestrijding plz.) Maar ik ben gewoon doodsbang voor de schade die het kan opleveren, die soms blijvend is en veelal niet serieus wordt genomen:
"Vera Remke, chirurg bij de Proctos Kliniek, speciaal gericht op problemen van de anus en bekkenbodem: “Vorige week was er nog een jonge patiënte bij mij, die na een halfuur ineens in huilen uitbarstte. Ze was zo blij dat ze eindelijk werd gehoord. Dan staat het schaamrood op mijn kaken. Moeten we al die risico’s al vertellen aan een zwangere vrouw voordat ze gaat bevallen? Misschien niet, maar na de bevalling zeker wel. Wat is normaal, wat trekt vanzelf weg en wanneer moet je aan de bel trekken. Horen klachten erbij: ja. Moet je ze accepteren: nee.”"
Thoughts?
Hier de blendle link naar het artikel: https://blendle.com/i/linda/kapot-van-h ... gyYzIxOCJ9
anoniem_63d4de36d8a94 wijzigde dit bericht op 25-07-2017 11:54
Reden: toevoeging link
Reden: toevoeging link
4.76% gewijzigd
woensdag 26 juli 2017 om 10:54
Precies.LaFleurNoire schreef: ↑26-07-2017 08:37Dat is maar net uit welk perspectief je het bekijkt natuurlijk. Ik vond de opengesneden buik een stuk beter te doen dan tot twee maal toe uitscheuren tot en met je anus, een maandenlange herstellingstijd en incontinentie. En dan heb ik het nog niet over de onherstelbare schade aan mijn bekkenbodem.
En ik lees net ergens iets over liever niet onder het mes. Alsof de keizersnede een keuze is die gemaakt word zonder aanwezigheid van een complicatie.
En ik zou nog liever 200x wel in me laten snijden dan het risico te lopen dat mijn kind schade overhoud aan een natuurlijke bevalling.
Dat heeft verder niks met mijn eigen gestel te maken.
woensdag 26 juli 2017 om 10:57
Natuurlijk is dat geen falen. Ook met pijnstilling heeft niets met falen te maken. Het geromantiseer over de bevalling moet hoognodig afgeschaft worden.LaFleurNoire schreef: ↑26-07-2017 09:03Daarom. Je weet nooit wat het je gaat brengen en daar kun je dus van te voren niets van zeggen. Ik ben altijd onbevangen die bevallingen in gegaan, maar bij de laatste kon ik op mijn vingers natellen, de eerdere schade in acht nemend, dat nog een keer een dergelijke schade(die bij een dergelijke ligging veel meer risico's met zich meebrengt) de druppel zou zijn. De risico's voor het kind nog niet eens meegerekend.
Ik vind daarom het een niet "beter" of prettiger als het ander, dat zie je wel als het feit zich aandient. Het interesseerde me ook geen barst hoe ik die bevalling deed, ik vond de keizersnee helemaal geen falen en had bij de vaginale bevallingen ook niet het gevoel dat ik samenwerkte met de baby. Kind moest er gewoon uit en dat was het.
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
woensdag 26 juli 2017 om 11:00
Wat precies heeft dat met de natuur te maken?paigeturner schreef: ↑26-07-2017 09:14Wat erg eigenlijk he, we zijn zo ver van de natuur verwijderd geraakt.. we kunnen niet eens meer een kind ter wereld brengen zonder hulp en pijnstilling.
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
woensdag 26 juli 2017 om 11:02
Duufje schreef: ↑26-07-2017 10:51Mijn mening is wat gekleurd omdat ons kindje is overleden tijdens de bevalling.
Mijn vaginale bevalling eindigde in een spoedkeizersnee. De vaginale bevalling vond ik echt horror en wil ik nooit nooit nooit meer doen. Een weeënstorm van 10 uur waarbij ik alleen maar op mijn zij mocht liggen omdat dan de hartslag van het kindje het best onder controle bleef. Niet te doen. En echt, ik heb een hele hoge pijngrens.
Van de keizersnee heb ik fysiek totaal geen last gehad. Ik stond 10 minuten na het uitwerken van de verdoving onder de douche en was meteen weer op de been. Opstaan vanuit lig of zit was een week of 2 wat lastig en pijnlijk, maar daar was het ook echt mee gezegd. Ook totaal geen last van het litteken. Ik ben dus enorm pro-keizersnee, maar hoef gelukkig gezien de vorige ervaring ook niet meer vaginaal te bevallen.
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
woensdag 26 juli 2017 om 11:14
Klopt, maar je hoort het nog regelmatig, vrouwen die vinden dat ze gefaald hebben omdat ze niet op eigen kracht hun kind er uit konden krijgen. Ik kan me daar weinig bij voorstellen, dat je daar echt jarenlang last van kunt hebben. Maar ja, dat wordt je door de Beatrijzen Smulders wel aangepraat.
Bevallen is niet romantisch. Bevallen doet (verrotte) zeer, is vies bij tijd en wijle en je lijf kan er beschadigd van raken, soms onherstelbaar. Waarom zou je het jezelf moeilijker maken dan nodig(en waarom hoort het er blijkbaar bij voor artsen om de opgelopen schade gewoon maar weg te wuiven) en daar ook nog allerlei schuldgevoelens over krijgen?
woensdag 26 juli 2017 om 11:21
Maar dat is toch juist bevorderlijk dan? Tweede of derde baby's zijn nooit ver ingedaald als een eerste over het algemeen. Mijn derde daalde pas in tijdens de bevalling. Ik dacht dat dat normaal was? Doordat ik bleef staan, ging ze juist naar beneden. Maar goed, ik ben ook geen arts.padme84 schreef: ↑26-07-2017 09:19Ik wilde thuis in bad bevallen, maar dat mocht niet vanwege mijn hoge bloeddruk en moest ingeleid worden in het ziekenhuis. Daar moest ik blijven liggen omdat kind niet volledig ingedaald bleek en toen ik ook nog eens uren en uren weeën had zonder dat het opschoot, heb ik om een ruggenprik gevraagd waardoor ik ook geen kant meer op kon. Voor de ruggenprik heb ik keer op keer gevraagd of ik anders mocht liggen of zitten...mijn grootste nachtmerrie was plat op mijn rug bevallen. Maar het mocht niet. Ik had mijn mondje echt wel bij mij, maar als het me zo enorm 'verboden' wordt, dan zit er toch niks anders op dan op-de-rug-liggend bevallen denk ik?
En "liever niet onder het mes" heeft meer te maken met vrijwillig denk ik. Ik ben in Saoedie Arabie bevallen van de derde. Hier kiest bijna 95% van de vrouwen voor een bevalling via een keizersnede. Het is de omgekeerde wereld. Ik werd automatisch opgegeven voor een keizersnede terwijl ik natuurlijk wilde bevallen. En ik heb ook op het bevallingsplan aangegeven dat ik alleen een keizersnede wil bij een noodsituatie. Uiteraard heb je dan niet te kiezen en valt "liever niet onder het mes" weg. Maar nee, voor mezelf, zou ik vrijwillig nooit voor een kiezersnede kiezen.
anoniem_2871 wijzigde dit bericht op 26-07-2017 11:26
23.68% gewijzigd
woensdag 26 juli 2017 om 11:23
Wat een verschrikkelijk verhaal Duufje
Ik kreeg mijn 9 ponder niet voorbij de laatste spierrand, wat uiteindelijk heeft geleid tot een knip. Knip prima, alleen de verloskundige heeft dit uitermate onprofessioneel gehecht. Zo erg dat de kraamverzorging en collega verlos eerst verbaasd ' ohhh' uitriepen. Het is nooit meer geworden wat het was. Misschien laat ik het nog wel eens herstellen (net alle risico's van dien).
En van te voren dacht ik oh ik ga overeind op de baarkruk of op mijn hurken bevallen. Niets was minder waar, ik wilde alleen op mijn rug persen.
Ik kreeg mijn 9 ponder niet voorbij de laatste spierrand, wat uiteindelijk heeft geleid tot een knip. Knip prima, alleen de verloskundige heeft dit uitermate onprofessioneel gehecht. Zo erg dat de kraamverzorging en collega verlos eerst verbaasd ' ohhh' uitriepen. Het is nooit meer geworden wat het was. Misschien laat ik het nog wel eens herstellen (net alle risico's van dien).
En van te voren dacht ik oh ik ga overeind op de baarkruk of op mijn hurken bevallen. Niets was minder waar, ik wilde alleen op mijn rug persen.
woensdag 26 juli 2017 om 11:30
In Nederland is dat niet aan de orde. Ik snap dus ook niks van zo'n artikel. Hier krijg je echt geen keizersnede omdat je liever wil zonder medische indicatie toch?liubi schreef: ↑26-07-2017 11:21Maar dat is toch juist bevorderlijk dan? Tweede of derde baby's zijn nooit ver ingedaald als een eerste over het algemeen. Mijn derde daalde pas in tijdens de bevalling. Ik dacht dat dat normaal was? Doordat ik bleef staan, ging ze juist naar beneden. Maar goed, ik ben ook geen arts.
En "liever niet onder het mes" heeft meer te maken met vrijwillig denk ik. Ik ben in Saoedie Arabie bevallen van de derde. Hier kiest bijna 95% van de vrouwen voor een bevalling via een keizersnede. Het is de omgekeerde wereld. Ik werd automatisch opgegeven voor een keizersnede terwijl ik natuurlijk wilde bevallen. En ik heb ook op het bevallingsplan aangegeven dat ik alleen een keizersnede wil bij een noodsituatie. Uiteraard heb je dan niet te kiezen en valt "liever niet onder het mes" weg. Maar nee, voor mezelf, zou ik vrijwillig nooit voor een kiezersnede kiezen.
woensdag 26 juli 2017 om 11:37
Ja jammer is dat en zó onnodig. Beatrijs moeten ze &^(^(*^&((^&)^P*.LaFleurNoire schreef: ↑26-07-2017 11:14Klopt, maar je hoort het nog regelmatig, vrouwen die vinden dat ze gefaald hebben omdat ze niet op eigen kracht hun kind er uit konden krijgen. Ik kan me daar weinig bij voorstellen, dat je daar echt jarenlang last van kunt hebben. Maar ja, dat wordt je door de Beatrijzen Smulders wel aangepraat.
Bevallen is niet romantisch. Bevallen doet (verrotte) zeer, is vies bij tijd en wijle en je lijf kan er beschadigd van raken, soms onherstelbaar. Waarom zou je het jezelf moeilijker maken dan nodig(en waarom hoort het er blijkbaar bij voor artsen om de opgelopen schade gewoon maar weg te wuiven) en daar ook nog allerlei schuldgevoelens over krijgen?
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
woensdag 26 juli 2017 om 12:24
Maar waren ze dan met je tweede bevalling niet veel voorzichtiger met jou? Ik mocht alleen onder vrij strenge condities een vaginale bevalling doen na de totaal ruptuur. De gynaecoloog wilde een tweede totaal ruptuur voorkomen in verband met incontinentie. Uit mijn blote hoofd zeg ik dat ik tien uur de tijd had en een preventieve knip kreeg. Er zal vast meer geweest zijn, maar dat kan ik me niet meer herinneren. Volgens mij mocht ik het onder andere toch proberen omdat de eerste natuurlijke bevalling heel voorspoedig was gegaan (op een totaal ruptuur na).LaFleurNoire schreef: ↑26-07-2017 08:37Dat is maar net uit welk perspectief je het bekijkt natuurlijk. Ik vond de opengesneden buik een stuk beter te doen dan tot twee maal toe uitscheuren tot en met je anus, een maandenlange herstellingstijd en incontinentie. En dan heb ik het nog niet over de onherstelbare schade aan mijn bekkenbodem.
Duufje, wat een afschuwelijk verhaal.
woensdag 26 juli 2017 om 12:31
Nee hoor, helemaal niet. Ik stond ook niet onder begeleiding van een gynaecoloog, maar van een verloskundige, wel bevallen in het ziekenhuis, maar vrijwillig. Zoon was er binnen anderhalf uur en had de navelstreng 3 keer om zijn nek, dus het was zaak dat hij er zo snel mogelijk uit was toen bleek dat ie hartstikke blauw was. Een preventieve knip kreeg ik niet omdat uit onderzoek bleek dat die vaak alsnog verder uitscheuren en er daardoor meer schade ontstaat, plus dat een scheur sneller en beter heelt dan een knip.Mejuffrouwmuis schreef: ↑26-07-2017 12:24Maar waren ze dan met je tweede bevalling niet veel voorzichtiger met jou? Ik mocht alleen onder vrij strenge condities een vaginale bevalling doen na de totaal ruptuur. De gynaecoloog wilde een tweede totaal ruptuur voorkomen in verband met incontinentie. Uit mijn blote hoofd zeg ik dat ik tien uur de tijd had en een preventieve knip kreeg. Er zal vast meer geweest zijn, maar dat kan ik me niet meer herinneren. Volgens mij mocht ik het onder andere toch proberen omdat de eerste natuurlijke bevalling heel voorspoedig was gegaan (op een totaal ruptuur na).
Duufje, wat een afschuwelijk verhaal.
woensdag 26 juli 2017 om 12:53
Haha die titel..
Hier ook zogenaamd de keuze voor Ks of natuurlijk proberen, omdat eerste keer na lang proberen niet paste ivm ligging baby (soort sterrenkijker).
Heb echter niet het idee dat ik écht mag kiezen, iedereen (vk en gyn dus) stuurt aan op weer natuurlijk proberen. Dat ga ik dan ook maar doen, heb ook lang last gehad van de wond, en 6 weken flink nagebloed.. Hoop dat natuurlijk nu wel lukt en dan hopelijk een sneller herstel. Zelfvertrouwen kreeg wel een kleine knauw na zolang proberen, dus wel een beetje bang. nu 40 weken dus kan mn plan niet echt meer aanpassen!
Hier ook zogenaamd de keuze voor Ks of natuurlijk proberen, omdat eerste keer na lang proberen niet paste ivm ligging baby (soort sterrenkijker).
Heb echter niet het idee dat ik écht mag kiezen, iedereen (vk en gyn dus) stuurt aan op weer natuurlijk proberen. Dat ga ik dan ook maar doen, heb ook lang last gehad van de wond, en 6 weken flink nagebloed.. Hoop dat natuurlijk nu wel lukt en dan hopelijk een sneller herstel. Zelfvertrouwen kreeg wel een kleine knauw na zolang proberen, dus wel een beetje bang. nu 40 weken dus kan mn plan niet echt meer aanpassen!
woensdag 26 juli 2017 om 12:55
Natuurlijk kan dat wel.patsy84 schreef: ↑26-07-2017 12:53Haha die titel..
Hier ook zogenaamd de keuze voor Ks of natuurlijk proberen, omdat eerste keer na lang proberen niet paste ivm ligging baby (soort sterrenkijker).
Heb echter niet het idee dat ik écht mag kiezen, iedereen (vk en gyn dus) stuurt aan op weer natuurlijk proberen. Dat ga ik dan ook maar doen, heb ook lang last gehad van de wond, en 6 weken flink nagebloed.. Hoop dat natuurlijk nu wel lukt en dan hopelijk een sneller herstel. Zelfvertrouwen kreeg wel een kleine knauw na zolang proberen, dus wel een beetje bang. nu 40 weken dus kan mn plan niet echt meer aanpassen!
woensdag 26 juli 2017 om 13:07
Ja en in een groot deel van de hier beschreven keizersnedes zou moeder en/ of kind het niet overleefd hebben zonder die keizersnede. Nou dan toch echt liever hulp en pijnstilling hoor.paigeturner schreef: ↑26-07-2017 09:14Wat erg eigenlijk he, we zijn zo ver van de natuur verwijderd geraakt.. we kunnen niet eens meer een kind ter wereld brengen zonder hulp en pijnstilling.
woensdag 26 juli 2017 om 13:56
Beatrijs Smulders is persoonlijk verantwoordelijk voor het stigma op pijnbestrijding en keizersnede in Nederland. Ik gun haar een driedubbele totaalruptuur.
anoniem_63d4de36d8a94 wijzigde dit bericht op 26-07-2017 14:02
Reden: edit
Reden: edit
1.38% gewijzigd
woensdag 26 juli 2017 om 13:57
Was dat in het ziekenhuis?Zalmsnipper schreef: ↑26-07-2017 11:23Wat een verschrikkelijk verhaal Duufje
Ik kreeg mijn 9 ponder niet voorbij de laatste spierrand, wat uiteindelijk heeft geleid tot een knip. Knip prima, alleen de verloskundige heeft dit uitermate onprofessioneel gehecht. Zo erg dat de kraamverzorging en collega verlos eerst verbaasd ' ohhh' uitriepen. Het is nooit meer geworden wat het was. Misschien laat ik het nog wel eens herstellen (net alle risico's van dien).
En van te voren dacht ik oh ik ga overeind op de baarkruk of op mijn hurken bevallen. Niets was minder waar, ik wilde alleen op mijn rug persen.
woensdag 26 juli 2017 om 14:00
Oy vey. Wat goed dat je voet bij stuk hebt gehouden! Dat vind ik dus zo idioot, dat je in Nederland ongeveer half dood moet zijn willen ze je van tevoren al een keizersnede aanbieden. Het is zo respectloos, je mag gewoon niet beslissen over je eigen lichaam.LaFleurNoire schreef: ↑25-07-2017 12:06Ik ben het er wel mee eens. Na drie bevallingen met als schadeposten twee maal een totaalruptuur en een voor- en achterwandverzakking kreeg ik tijdens mijn derde zwangerschap op de valreep letterlijk ruzie met een gynaecoloog die vond dat ik mijn in stuit cq overdwars liggende kind best vaginaal kon krijgen. Hij was al boos omdat ik het kind niet wilde laten draaien(kind had zoveel ruimte dat ze uit zichzelf nog steeds draaide, dus ze kon net zo hard weer terug na zo'n poging) en werd echt nijdig toen ik weigerde vaginaal te bevallen wegens a) de risico's voor het kind en b) de risico's voor mij. Ik had geen zin om (nog meer) onomkeerbare schade op te lopen. Ik dwong hem tot een keizersnee was zijn standpunt en of ik wel wist wat voor risico's er aan zo'n zware buikoperatie kleefden.
Ja, dat wist ik, en ik wist inmiddels ook wat voor risico's een vaginale bevalling met zich meebracht, al krijg je die inderdaad niet zo expliciet te horen als je zwanger bent.
Uiteindelijk heeft een andere gynaecoloog nog dezelfde dag mijn dochter gehaald. Ze lag (op dat moment) in een positie waarop ik haar er onmogelijk zelf uit had kunnen krijgen zonder schade voor zowel dochter als ik.
En ja, de eerste dagen was het best zwaar, de wond en de pijn, maar ik herstelde uiteindelijk veel en veel sneller dan bij de vaginale bevallingen waarbij ik duizend hechtingen in mijn doos en anus had en wekenlang incontinent was. En dan heb ik nog geluk gehad dat ik niet blijvend incontinent werd.
