Relaties
alle pijlers
Dilemma
woensdag 16 augustus 2017 om 22:51
Ivm herkenbaarheid een nieuwe nick aangemaakt.
We, mijn man en ik hebben een dilemma:
Vanaf de kleuterschool had hij een vriend, samen spelen, samen op vakantie. Toen vriend trouwde was mn man de hele dag uitgenodigd (wij hadden toen nog geen relatie). Toen wij trouwden ging vriend met zn vrouw ook de hele dag mee.
Ongeveer tegelijkertijd kregen we kinderen. Het contact verminderde toen wel. Op den duur zagen we elkaar alleen nog op verjaardagen.
We hadden het idee dat de vrouw van vriend nogal jaloers op ons was. Toen vriend jarig was ging mn man erheen, bleek dat ze het opeens al op een andere dag gevierd hadden. Ze zaten sjaggereinig op de bank en er kon nog net een pilsje af.
Twee maanden later was zij jarig, en we (ik) zijn het vergeten. We waren de wc aan t verbouwen, de verjaardagskalender hing niet op. Drie dagen later ontdekte ik het pas. Toen ik een maand later belde over de verjaardag van onze dochter begon ze erover. Ze was boos. Ik zei, sorry, ik ben t gewoon vergeten. Mooier kan ik het niet maken. Toen zei ze, dan wil ik de vriendschap maar beeindigen. Ik vroeg nog: wat vind je man ervan? Hij en mijn man waren tenslotte van kleins af aan vrienden. Ja die dacht er ook zo over. Toen ik het aan mn man vertelde, reageerde hij vrij laconiek; als zij dat zo willen prima.
Vorig jaar (inmiddels 15 jaar later) hoorden we van mn schoonzus dat hij ernstig ziek was, hij kon niet meer beter worden. Toen vroeg ik nog aan mn man: moeten we niet wat laten horen? Een kaart sturen of zo? Hij vond dat niet nodig, zij hadden de vriendschap beeindigd. Ik vond dat erg hard, maar heb het er wel bij gelaten.
Afgelopen week hoorden we dat hij was overleden, en gister stond de advertentie in de krant. Toen vroeg ik aan mn man: doet het wat met je? Ja, zei hij, toch wel meer dan ik dacht. Ik denk dat ik wel ga condoleren.
Ik vind dat erg hypocriet. Het dorp is niet groot, iedereen wist dat hij zou komen te overlijden, al die tijd laat je niks van je horen en nu wel opeens gaan condoleren dat je het zo erg vind. Als ik de vrouw van vriend zou zijn, zou ik dat niet meer op prijs stellen. Waarom had je niet eerder laten weten dat je het erg vond?
Dus, wat denken jullie, wel of niet gaan condoleren?
We, mijn man en ik hebben een dilemma:
Vanaf de kleuterschool had hij een vriend, samen spelen, samen op vakantie. Toen vriend trouwde was mn man de hele dag uitgenodigd (wij hadden toen nog geen relatie). Toen wij trouwden ging vriend met zn vrouw ook de hele dag mee.
Ongeveer tegelijkertijd kregen we kinderen. Het contact verminderde toen wel. Op den duur zagen we elkaar alleen nog op verjaardagen.
We hadden het idee dat de vrouw van vriend nogal jaloers op ons was. Toen vriend jarig was ging mn man erheen, bleek dat ze het opeens al op een andere dag gevierd hadden. Ze zaten sjaggereinig op de bank en er kon nog net een pilsje af.
Twee maanden later was zij jarig, en we (ik) zijn het vergeten. We waren de wc aan t verbouwen, de verjaardagskalender hing niet op. Drie dagen later ontdekte ik het pas. Toen ik een maand later belde over de verjaardag van onze dochter begon ze erover. Ze was boos. Ik zei, sorry, ik ben t gewoon vergeten. Mooier kan ik het niet maken. Toen zei ze, dan wil ik de vriendschap maar beeindigen. Ik vroeg nog: wat vind je man ervan? Hij en mijn man waren tenslotte van kleins af aan vrienden. Ja die dacht er ook zo over. Toen ik het aan mn man vertelde, reageerde hij vrij laconiek; als zij dat zo willen prima.
Vorig jaar (inmiddels 15 jaar later) hoorden we van mn schoonzus dat hij ernstig ziek was, hij kon niet meer beter worden. Toen vroeg ik nog aan mn man: moeten we niet wat laten horen? Een kaart sturen of zo? Hij vond dat niet nodig, zij hadden de vriendschap beeindigd. Ik vond dat erg hard, maar heb het er wel bij gelaten.
Afgelopen week hoorden we dat hij was overleden, en gister stond de advertentie in de krant. Toen vroeg ik aan mn man: doet het wat met je? Ja, zei hij, toch wel meer dan ik dacht. Ik denk dat ik wel ga condoleren.
Ik vind dat erg hypocriet. Het dorp is niet groot, iedereen wist dat hij zou komen te overlijden, al die tijd laat je niks van je horen en nu wel opeens gaan condoleren dat je het zo erg vind. Als ik de vrouw van vriend zou zijn, zou ik dat niet meer op prijs stellen. Waarom had je niet eerder laten weten dat je het erg vond?
Dus, wat denken jullie, wel of niet gaan condoleren?
woensdag 16 augustus 2017 om 23:43
Ze waren ooit vrienden. Het overlijden raakt hem. Dan steun je hem. En ga je niet lopen wijvenzeiken over hypocriet of niet.
woensdag 16 augustus 2017 om 23:43
En dat is dus waar veel mensen dan weer niet op zitten te wachten. Vandaar een (zeg maar openbare) condoleance want dan is het dus ook klaar.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 16 augustus 2017 om 23:43
Ik vind een uitvaart voor de directe nabestaanden mits inderdaad anders aangeven, zolang maar voor de directe nabestaanden als "prettig" wordt ervaren
"Not making a decision Is a BIIIIIIIIIIG decision"
woensdag 16 augustus 2017 om 23:45
Ik vind het eigenlijk best egoïstisch en not done om bij een uitvaart geen anderen te willen als de overledene dat niet zelf heel specifiek heeft kenbaar gemaakt. Ik kan me het in sommige gevallen wel voorstellen (bij het overlijden van een heel jong kind bijvoorbeeld), maar bij iemand die gewoon een redelijk lang leven heeft gehad en niet zelf heeft aangegeven dat er absoluut niemand anders dan XYZ uitgenodigd mag worden of dat ABC pertinent niet welkom zijn vind ik dat een uitvaart vooral om het leven van de overledene zou moeten draaien. En dat daar dus ook mensen op af zouden moeten kunnen komen die jij als partner of kind van helemaal nooit gekend hebt of waarvan je helemaal niet weet wat hun relatie met de overledene was. Omdat je nu eenmaal nooit alles van iemand weet.
Am Yisrael Chai!
woensdag 16 augustus 2017 om 23:45
woensdag 16 augustus 2017 om 23:45
Het gaat in dit topic echt alleen om de condoleance niet om de uitvaart. Verder eens.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 16 augustus 2017 om 23:48
Een condoleance vindt over het algemeen enige tijd voor de uitvaart plaats, in de advertentie kan gezet worden dat de uitvaart in besloten kring plaats vindt en middels kaarten kan men bepalen wie er bij de uitvaart aanwezig zijn.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 16 augustus 2017 om 23:48
Ik snap je punt wel, maar ik probeer me in te leven in de nabestaanden want daar gaat het namelijk om. Ik zou hem niet moeten als nabestaande..blijf lekker thuis zou ik dan denken.
Je hoeft niet bang te zijn voor de dood. Als jij er bent is de dood er niet, ben jij er niet dan is de dood er.
woensdag 16 augustus 2017 om 23:48
Wat gek. Daar is immers juist de condoleance voor. En als die ouders dan eventueel behoefte zouden hebben aan meer contact dan dat dan geven die dat wel tijdens de condoleance aan. (Goh, Piet, wat fijn dat je er bent. We hebben het altijd jammer gevonden dat jij en Kees uit elkaar gegroeid waren. Kom vooral eens langs.)
Am Yisrael Chai!
woensdag 16 augustus 2017 om 23:50
Ik ben het met je eens en verder kunnen nabestaanden vanzelfsprekend alles bepalen.fashionvictim schreef: ↑16-08-2017 23:45niet zelf heeft aangegeven dat er absoluut niemand anders dan XYZ uitgenodigd mag worden of dat ABC pertinent niet welkom zijn vind ik dat een uitvaart vooral om het leven van de overledene zou moeten draaien. En dat daar dus ook mensen op af zouden moeten kunnen komen die jij als partner of kind van helemaal nooit gekend hebt of waarvan je helemaal niet weet wat hun relatie met de overledene was. Omdat je nu eenmaal nooit alles van iemand weet.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 16 augustus 2017 om 23:51
Hoe weet je dat nu dat de nabestaanden dat denken? Misschien hebben zijn ouders, zijn evt broers en zussen, andere goede vrienden het juist wel altijd jammer gevonden dat door toedoen van de vrouwen een vriendschap sinds de zandbak doodgebloed is.AlejandraLaura schreef: ↑16-08-2017 23:48Ik snap je punt wel, maar ik probeer me in te leven in de nabestaanden want daar gaat het namelijk om. Ik zou hem niet moeten als nabestaande..blijf lekker thuis zou ik dan denken.
Ervan uitgaande dat het nog om een redelijk jonge man gaat die dus ook nog in leven zijnde ouders heeft denk ik zomaar dat die ouders het juist enorm waarderen, dat zou ik in ieder geval wel doen zou het om mijn kind gaan.
Am Yisrael Chai!
woensdag 16 augustus 2017 om 23:56
Ik was oprecht verrast door de aanwezigheid van mensen waarvan ik niet wist dat zij een band voelden. Ik heb het achteraf erg gewaardeerd en het heeft me doen beseffen dat ik van bepaalde contacten gewoonweg niet op de hoogte was. Ik was dus erg blij dat we als groep nabestaanden hebben gekozen om iedereen toe te laten. Het creëerde voor mij een totaalbeeld van de mens die ik tot op de dag van vandaag nog kan missen.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 17 augustus 2017 om 08:04
Ook als je de moeder van de overledene zou zijn? En je er van baalt dat door toedoen van je schoondochter de vriendschap is verbroken?AlejandraLaura schreef: ↑16-08-2017 23:48Ik snap je punt wel, maar ik probeer me in te leven in de nabestaanden want daar gaat het namelijk om. Ik zou hem niet moeten als nabestaande..blijf lekker thuis zou ik dan denken.