Werk & Studie
alle pijlers
Radeloos
vrijdag 18 augustus 2017 om 19:10
Dag iedereen
Ik zit met het volgende, ik ben nu reeds 3 jaar verpleegkundige en heb al vanaf ik begonnen ben met werken pijn aan m'n rug (tussen m'n schouderbladen in). Tijdens m'n stages heb ik hier nooit last van gehad. Ik heb destijds serieus moeten zwoegen om dit diploma te kunnen halen en was zo trots, nu ben ik echter wat radeloos. Ik ben al enkele keren veranderd van afdeling binnen het ziekenhuis omwille van die rugpijn. Aanvankelijk werkte ik in de ouderenzorg, nu werk ik op revalidatie. Het werk begint bij ons fysiek zwaarder en zwaarder te worden met een steeds ouder wordende populatie. De pijn in m'n rug lijkt toe te nemen en tegenwoordig heb ik ook last van tintelingen in m'n hand. Ik ben voor mijn rug al verschillende malen naar de dokter geweest en heb toen ook foto's laten maken. Ook voor de tintelingen van m'n hand ben ik al verschillende malen naar de dokter geweest. Voor beide problemen werd geen oorzaak gevonden en was rusten de oplossing. Voor m'n rug heb ik ook kinesitherapie gevolgd, hetgeen ook niet hielp. Ik heb wel nog steeds dagelijks veel pijn, het wordt steeds moeilijker om ermee om te gaan en ik ben ook bang voor de toekomst. Ik vind het moeilijk om m'n werk met passie te doen door deze pijn. Deze pijn en een vroegere relatiebreuk zorgen ervoor dat ik soms niet te genieten ben voor m'n omgeving en ik wil eigenlijk helemaal niet zo'n zuurpruim zijn. Ik voel me slecht in m'n vel gewoon omdat ik niet weet wat te doen. Ik werk eigenlijk normaal heel graag, maar die pijn wordt steeds harder te verdragen. Ik weet nu helemaal niet meer wat ik moet doen, moet ik werk gaan zoeken in een kledingwinkel, kan ik werk vinden binnen m'n sector dat lichamelijk niet belastend is (zeldzaam), kan ik nog iets nieuws studeren zoals lager onderwijs...
Bedankt voor alle advies
Ik zit met het volgende, ik ben nu reeds 3 jaar verpleegkundige en heb al vanaf ik begonnen ben met werken pijn aan m'n rug (tussen m'n schouderbladen in). Tijdens m'n stages heb ik hier nooit last van gehad. Ik heb destijds serieus moeten zwoegen om dit diploma te kunnen halen en was zo trots, nu ben ik echter wat radeloos. Ik ben al enkele keren veranderd van afdeling binnen het ziekenhuis omwille van die rugpijn. Aanvankelijk werkte ik in de ouderenzorg, nu werk ik op revalidatie. Het werk begint bij ons fysiek zwaarder en zwaarder te worden met een steeds ouder wordende populatie. De pijn in m'n rug lijkt toe te nemen en tegenwoordig heb ik ook last van tintelingen in m'n hand. Ik ben voor mijn rug al verschillende malen naar de dokter geweest en heb toen ook foto's laten maken. Ook voor de tintelingen van m'n hand ben ik al verschillende malen naar de dokter geweest. Voor beide problemen werd geen oorzaak gevonden en was rusten de oplossing. Voor m'n rug heb ik ook kinesitherapie gevolgd, hetgeen ook niet hielp. Ik heb wel nog steeds dagelijks veel pijn, het wordt steeds moeilijker om ermee om te gaan en ik ben ook bang voor de toekomst. Ik vind het moeilijk om m'n werk met passie te doen door deze pijn. Deze pijn en een vroegere relatiebreuk zorgen ervoor dat ik soms niet te genieten ben voor m'n omgeving en ik wil eigenlijk helemaal niet zo'n zuurpruim zijn. Ik voel me slecht in m'n vel gewoon omdat ik niet weet wat te doen. Ik werk eigenlijk normaal heel graag, maar die pijn wordt steeds harder te verdragen. Ik weet nu helemaal niet meer wat ik moet doen, moet ik werk gaan zoeken in een kledingwinkel, kan ik werk vinden binnen m'n sector dat lichamelijk niet belastend is (zeldzaam), kan ik nog iets nieuws studeren zoals lager onderwijs...
Bedankt voor alle advies
zondag 20 augustus 2017 om 13:42
Dat komt denk ik door de uitgebreide verhalen die je hier neerzet. Zoveel details die er eigenlijk helemaal niet toe doen. Vertel je alles tot in de details ook aan je collega's? Als je iets mankeert of dwars zit? En hoe vaak begin je daarover?
zondag 20 augustus 2017 om 13:44
Medisch secretaresse misschien? Zit je gewoon aan de balie in 'n ziekenhuis ipv dat je moet sjouwen met patienten.
zondag 20 augustus 2017 om 13:45
Pientjexxxx schreef: ↑20-08-2017 13:34Als je van baan gaat veranderen dan zou ik in jouw geval niet voor het onderwijs kiezen. Als ik jouw posts lees, dan denk ik niet dat je daar echt geschikt voor bent. Als ik heel eerlijk ben kom je op mij een beetje als een "teutje" over. En zeer waarschijnlijk kom je op je collega ook zo over.
Over iemand de grond instampen gesproken...ik vind dit een behoorlijk denigrerende post. Denk je nu echt dat TO hier iets aan heeft?
Ik kan me goed voorstellen hoe het voelt om in je eigen beleving zowel in privé als op het werk te "falen".
Zo iets doet veel met je eigenwaarde. Het wordt dan een viscueuze cirkel waar je bijna niet meer uitkomt.
TO, probeer dicht bij jezelf te blijven. Het komt heus goed!
zondag 20 augustus 2017 om 13:46
Normaal krop ik het eerder op en zeg ik er pas iets van eens het me echt te hoog begint te zitten. Ik vertel het hier uitgebreid omdat ik niet goed weet of het effectief mijn schuld is en of ik iets moet veranderen in mijn gedrag of dat anderen er ook een bijdrage aan hebben. Ik wil echt wel werken aan mezelf. Ik moet m'n verhaal echt even kwijt.
zondag 20 augustus 2017 om 13:50
Er bestaan ook specialismen zoals diabetes verpleegkundige, fertiliteitsverpleegkundige, zwangerenverpleegkundige (info geven), oncologie verpleegkundige etc. Die doen allen geen fysiek werk meer maar zijn toch nauw betrokken bij patiënten
anoniem_347524 wijzigde dit bericht op 20-08-2017 14:03
0.83% gewijzigd
zondag 20 augustus 2017 om 13:55
Ja. Maar bij TO niet zomaar..Dymphnatam schreef: ↑20-08-2017 13:45Over iemand de grond instampen gesproken...ik vind dit een behoorlijk denigrerende post. Denk je nu echt dat TO hier iets aan heeft?
Ik kan me goed voorstellen hoe het voelt om in je eigen beleving zowel in privé als op het werk te "falen".
Zo iets doet veel met je eigenwaarde. Het wordt dan een viscueuze cirkel waar je bijna niet meer uitkomt.
TO, probeer dicht bij jezelf te blijven. Het komt heus goed!
Poolvosje, ik heb nog even jouw andere topic teruggelezen en je komt er volgens mij zelf niet uit.
Zoek (weer) hulp bij een psycholoog. Verwerk de relatie (je blijft er in hangen, ga echt echt echt niet een briefje in de bus gooien, laat het los) en neem afstand van je ouders.
Ga op jezelf wonen. Je werkt, financieel moet op minimaal een kamer echt wel haalbaar zijn.
Wellicht komen je fysieke klachten alleen door het werk, maar er is kans dat al het andere meespeelt.
Je bent 25, je bent zo ongelukkig, zoek hulp. Doorgaan zoals het nu gaat brengt je nergens. Even pas op de plaats en aan jezelf werken
en kijk inderdaad eens naar een andere functie zoals Enora benoemt.
anoniem_275457 wijzigde dit bericht op 20-08-2017 13:57
2.90% gewijzigd
zondag 20 augustus 2017 om 13:56
Als je nog steeds problemen hebt met een relatiebreuk en je werk lijdt daaronder (wat dus het geval is bij TO) dan moet je professionele hulp zoeken. TO wil dat niet, maar je kunt niet van je collega's verwachten dat ze continu begrip voor je blijven hebben.Dymphnatam schreef: ↑20-08-2017 13:45Over iemand de grond instampen gesproken...ik vind dit een behoorlijk denigrerende post. Denk je nu echt dat TO hier iets aan heeft?
Ik kan me goed voorstellen hoe het voelt om in je eigen beleving zowel in privé als op het werk te "falen".
Zo iets doet veel met je eigenwaarde. Het wordt dan een viscueuze cirkel waar je bijna niet meer uitkomt.
TO, probeer dicht bij jezelf te blijven. Het komt heus goed!
Voor een baan in het onderwijs moet je stevig in je schoenen staan. Door dit hele topic krijg ik nu niet bepaald het idee dat TO zo stevig in haar schoenen staat.
TO heeft het over haar collega die bazig is, maar er kan zomaar een andere kant aan het verhaal zitten. De fysieke klachten zijn problemen die TO bij de arbo-arts moet aankaarten. Voor de psychische klachten moet ze of zelf de schouders eronder zetten of hulp zoeken.
Met de wolven meehuilen, zoals jij nu doet, lost helemaal niets op voor TO.
zondag 20 augustus 2017 om 13:58
En beter betaald én betere werktijden (kantooruren) dan in de zorg zelf...
zondag 20 augustus 2017 om 15:09
Je bent Vlaams?
Want ik heb geen idee hoe het in Belgie werkt, maar haar in Nederland is het zo dat werkgevers niet graag hebben dat je ziek uitvalt. Als je dus aangeeft aan je leidinggevende dat je rugklachten hebt, dan wordt er gezamenlijk gezocht naar een oplossing. En dat kan betaalt worden vanuit de werkgever (bijv door diens verzekering). Bijv een arbodeskundige die kijkt hoe jij bepaalde taken doet en tips geeft hoe je die taken anders kunt doen zodat je minder je rug belast. Over overplaatsing naar een afdeling die minder belastend is voor je rug. Mocht jij namelijk uitvallen, dan is dat een dure grap voor de werkgever en dat willen ze voorkomen.
Je moet dus echt bij je leidinggevende aangeven dat je rugklachten hebt. Niet bij je collega's, gewoon bij je leidinggevende.
Want ik heb geen idee hoe het in Belgie werkt, maar haar in Nederland is het zo dat werkgevers niet graag hebben dat je ziek uitvalt. Als je dus aangeeft aan je leidinggevende dat je rugklachten hebt, dan wordt er gezamenlijk gezocht naar een oplossing. En dat kan betaalt worden vanuit de werkgever (bijv door diens verzekering). Bijv een arbodeskundige die kijkt hoe jij bepaalde taken doet en tips geeft hoe je die taken anders kunt doen zodat je minder je rug belast. Over overplaatsing naar een afdeling die minder belastend is voor je rug. Mocht jij namelijk uitvallen, dan is dat een dure grap voor de werkgever en dat willen ze voorkomen.
Je moet dus echt bij je leidinggevende aangeven dat je rugklachten hebt. Niet bij je collega's, gewoon bij je leidinggevende.
zondag 20 augustus 2017 om 15:57
M'n psychische klachten komen voornamelijk uit onrust omdat ik onzeker ben wat te doen naar de toekomst toe, ben bang om met der tijd niet meer te kunnen werken of continu pijn te hebben. M'n relatiebreuk draagt daar enigszins aan bij omdat ik het gevoel heb er alleen voor te staan. Ik voel me in de steek gelaten. Het is de combinatie van de twee maar voornameliJk m'n lichamelijke klachten degeen me bang maken. Ik wil alleen gaan wonen, maar ik moet er ergens voor zorgen dat ik de vrijheid heb om te veranderen van werk moest het nodig zijn, dus dan wacht ik beter tot ik werk heb die ik lang op lang termijn ook kan doen. Ik wil ook gewoon met m'n toekomst beginnen. Ik denk te gaan bellen om eens te spreken met de arbeidsgeneesheer, nog eens een foto te laten van m'n rug, langsgaan bij de VDAB om te informeren voor opleidingen en uit te kijken naar interessante vacatures.
zondag 20 augustus 2017 om 16:17
Pientjexxxx schreef: ↑20-08-2017 13:56Als je nog steeds problemen hebt met een relatiebreuk en je werk lijdt daaronder (wat dus het geval is bij TO) dan moet je professionele hulp zoeken. TO wil dat niet, maar je kunt niet van je collega's verwachten dat ze continu begrip voor je blijven hebben.
Voor een baan in het onderwijs moet je stevig in je schoenen staan. Door dit hele topic krijg ik nu niet bepaald het idee dat TO zo stevig in haar schoenen staat.
TO heeft het over haar collega die bazig is, maar er kan zomaar een andere kant aan het verhaal zitten. De fysieke klachten zijn problemen die TO bij de arbo-arts moet aankaarten. Voor de psychische klachten moet ze of zelf de schouders eronder zetten of hulp zoeken.
Met de wolven meehuilen, zoals jij nu doet, lost helemaal niets op voor TO.
Iemand zonder tekst of toelichting afzeiken ook niet.
zondag 20 augustus 2017 om 16:40
Ik geef juist een toelichting.
zondag 20 augustus 2017 om 17:34
To, het kan heel goed dat jouw rugklachten voortkomen uit het fysieke werk dat je doet. Maar onderschat ook het effect van je mentale gesteldheid op je lijf en je spieren niet! Als jij niet lekker in je vel zit, vertaalt zich dat heel makkelijk in lichamelijke klachten.
Ik denk niet dat het zin heeft om nog een foto van je rug te laten maken. Als er al zoveel bekeken en geprobeerd is op lichamelijk vlak, en het helpt allemaal niet, dan wordt het echt tijd om je mentale problemen aan te pakken.
Wat ik van je lees, voel je je onzeker, hou je je op de achtergrond en laat je over je heenlopen door een collega.
Geen wonder dat je niet gezien / gehoord / serieus genomen wordt op je werk, want je bént ook niet zichtbaar! En jij bent de enige die dat kan veranderen.
Ik denk dat je er baat bij hebt om naar een psycholoog te gaan, die jou helpt om zelfstandiger, zekerder en assertiever te worden. En misschien inderdaad een andere werkplek zoeken, er staan hier goede suggesties in andere richtingen als verpleegkundige. Op je eigen afdeling zal het lastig zijn om het beeld van jou te veranderen, op een nieuwe afdeling kun je met een schone lei starten én heb je hopelijk fysiek minder zware werkzaamheden.
Ik denk niet dat het zin heeft om nog een foto van je rug te laten maken. Als er al zoveel bekeken en geprobeerd is op lichamelijk vlak, en het helpt allemaal niet, dan wordt het echt tijd om je mentale problemen aan te pakken.
Wat ik van je lees, voel je je onzeker, hou je je op de achtergrond en laat je over je heenlopen door een collega.
Geen wonder dat je niet gezien / gehoord / serieus genomen wordt op je werk, want je bént ook niet zichtbaar! En jij bent de enige die dat kan veranderen.
Ik denk dat je er baat bij hebt om naar een psycholoog te gaan, die jou helpt om zelfstandiger, zekerder en assertiever te worden. En misschien inderdaad een andere werkplek zoeken, er staan hier goede suggesties in andere richtingen als verpleegkundige. Op je eigen afdeling zal het lastig zijn om het beeld van jou te veranderen, op een nieuwe afdeling kun je met een schone lei starten én heb je hopelijk fysiek minder zware werkzaamheden.
zondag 20 augustus 2017 om 22:19
Bedankt voor de vele tips, ik zal actie ondernemen en houd jullie hier op de hoogte omdat mij dat wel helpt om gemotiveerd te blijven. Ik heb het gevoel dat ik ergens terecht kan.
Ik heb een klein briefje geschreven voor m'n ex-vriend en vroeg me af wat jullie van de inhoud vinden. Ik voel mij al veel beter en heb het gevoel dat ik het helpen plaatsen heb op deze manier...
Om dit te kunnen afsluiten:
Ik ben je altijd blijven graag zien en je beschouwen als mijn zielsverwan. Jij denkt hier anders over en ik accepteer dat. Ik aanvaard dat je niet langer wenst dat ik nog deel uitmaak van je leven. Bedankt voor de 5 mooie jaren die we samen hebben gehad & spijt voor het "gepruts" er na. We hebben elkaar veel en nodeloos verdriet aangedaan en ik vind het jammer dat het op deze manier moest eindigen. Desondanks respecteer ik je nog steeds als persoon en weet ik dat je eigenlijk een goed hart hebt. Ik wens je veel succes toe met alles wat nog op je pad komt en hoop dat je een mooi leven mag hebben.
Ik heb een klein briefje geschreven voor m'n ex-vriend en vroeg me af wat jullie van de inhoud vinden. Ik voel mij al veel beter en heb het gevoel dat ik het helpen plaatsen heb op deze manier...
Om dit te kunnen afsluiten:
Ik ben je altijd blijven graag zien en je beschouwen als mijn zielsverwan. Jij denkt hier anders over en ik accepteer dat. Ik aanvaard dat je niet langer wenst dat ik nog deel uitmaak van je leven. Bedankt voor de 5 mooie jaren die we samen hebben gehad & spijt voor het "gepruts" er na. We hebben elkaar veel en nodeloos verdriet aangedaan en ik vind het jammer dat het op deze manier moest eindigen. Desondanks respecteer ik je nog steeds als persoon en weet ik dat je eigenlijk een goed hart hebt. Ik wens je veel succes toe met alles wat nog op je pad komt en hoop dat je een mooi leven mag hebben.
zondag 20 augustus 2017 om 22:51
Prima, als jij het daarmee voor jezelf kunt afsluiten dan is dat toch goed? Ik denk dat je herstel daar toch echt mee begint. Sorry als ik soms wat onaardig overkom, maar je hebt veel zelf in de hand. Werk aan je toekomst en als je er zelf niet uitkomt ga dan naar een psycholoog om hulp te zoeken. Ik weet niet hoe het in België geregeld is, maar in Nederland kan dat ook via de bedrijfsarts. Succes en sterkte!Poolvosje schreef: ↑20-08-2017 22:19Bedankt voor de vele tips, ik zal actie ondernemen en houd jullie hier op de hoogte omdat mij dat wel helpt om gemotiveerd te blijven. Ik heb het gevoel dat ik ergens terecht kan.
Ik heb een klein briefje geschreven voor m'n ex-vriend en vroeg me af wat jullie van de inhoud vinden. Ik voel mij al veel beter en heb het gevoel dat ik het helpen plaatsen heb op deze manier...
Om dit te kunnen afsluiten:
Ik ben je altijd blijven graag zien en je beschouwen als mijn zielsverwan. Jij denkt hier anders over en ik accepteer dat. Ik aanvaard dat je niet langer wenst dat ik nog deel uitmaak van je leven. Bedankt voor de 5 mooie jaren die we samen hebben gehad & spijt voor het "gepruts" er na. We hebben elkaar veel en nodeloos verdriet aangedaan en ik vind het jammer dat het op deze manier moest eindigen. Desondanks respecteer ik je nog steeds als persoon en weet ik dat je eigenlijk een goed hart hebt. Ik wens je veel succes toe met alles wat nog op je pad komt en hoop dat je een mooi leven mag hebben.
maandag 21 augustus 2017 om 18:06
Beste Poolvosje,
als ik al je topics lees (daten mislukt, werk moeilijk, huilen op je werk, pijn etc, relaties die niet lukken) dan is het misschien een optie om eens met een psycholoog te gaan praten. Wellicht dat, als je het leven weer op orde hebt, het lichamelijk ook beter gaat.
Ik heb het idee dat je anders alleen maar dieper in de ellende komt en uiteindelijk zult eindigen als een krakkemikkige en depressieve vrouw. Dat gun ik je niet.
succes!
als ik al je topics lees (daten mislukt, werk moeilijk, huilen op je werk, pijn etc, relaties die niet lukken) dan is het misschien een optie om eens met een psycholoog te gaan praten. Wellicht dat, als je het leven weer op orde hebt, het lichamelijk ook beter gaat.
Ik heb het idee dat je anders alleen maar dieper in de ellende komt en uiteindelijk zult eindigen als een krakkemikkige en depressieve vrouw. Dat gun ik je niet.
succes!
