Vriend steeds in discussie

Beste allemaal,

Ik zit de laatste tijd ergens mee, en ik heb even wat externe meningen nodig.

De situatie is zo. Mijn vriend en ik zijn vier jaar samen, en ik ben erg gelukkig met hem. De eerste 2,5 jaar heb ik hem leren kennen als een hele rustige, lieve, zorgzame en slimme man. Toen kreeg hij een hele lastige familiesituatie (moeder werd dement). Dit was voor hem heel erg zwaar natuurlijk, en ik probeerde hem meteen veel te steunen. Wel merkte ik dat hij het moeilijk vindt om zijn emoties goed te uiten, hij sluit dit meestal een beetje in zichzelf op. Rond die tijd begon er ook een nieuw fenomeen: bij sommige uitspraken die ik doe (en het is lastig te voorspellen wanneer dit gebeurt), gaat hij ineens heel fel in discussie. Hij wordt dan ook echt kwaad en vindt dat ik zijn standpunt moet aannemen. Ik voel me dan meestal aangevallen en ga mijn standpunt dan verdedigen, waardoor we rustig een uur lang aan het bekvechten zijn, vaak over onbenullige dingen. Ik ben best een gevoelig type, dus ik neem zo'n discussie best zwaar op en raak dan ook een tijdje van slag, en word er erg moe van. Hij ervaart dit echter niet zo, en vindt het normaal om discussies te voeren en het heeft voor hem geen gevolgen voor zijn humeur.

Nu komt het wel ongeveer wekelijks voor. En ik merk dat ik daardoor een onrustig gevoel krijg. Ik loop bijvoorbeeld op eieren, omdat ik bang ben iets te zeggen wat hij als aanleiding tot een discussie kan opvatten. Ik heb het hier al heel vaak met hem over gehad, dat ik het gevoel heb dat hij niet kan accepteren dat ik ook een mening heb, en ook dat ik van slag raak van de negatieve gevoelens die zo'n discussie met zich meebrengen. Hij vindt dit heel erg, en probeert er ook echt rekening mee te houden, maar hij geeft ook aan dat hij denkt dat het te maken heeft met zijn familiestress en dat hij dan zijn emoties afreageert. Hij is in therapie om te proberen de emoties op een andere manier te uiten.

Aan mijn kant probeer ik dus geen uitspraken doen die kunnen uitlokken, en als ik merk dat we in zo'n discussie raken, ook niet 'mee te doen' maar aan te geven dat we allemaal een andere mening mogen hebben en het daarbij laten. Dit werkt echter niet echt, want als hij eenmaal op stoom is, lijkt hij wel blind en doof en gaat hij door tot hij zijn zegje luid en duidelijk heeft gedaan, en ik al verdrietig ben. Dan vindt hij dat ook echt erg en probeert te begrijpen wat er mis ging, en dit de volgende keer anders te doen.

Hoewel ik begrijp dat hij het heel erg zwaar heeft nu, en dus dat hij niet altijd leuk en lief kan zijn, ben ik ook wel bang dat dit niet meer anders wordt, en dat bij iedere stresssituatie het gevolg is dat hij het op mij afreageert. Ook ben ik bang dat ik het gewoon bij hem losmaak door hoe ik dingen zeg (provocerend misschien?) en dat dit probleem dus zal voortduren. Ik weet niet precies wat ik wil, vooral van me afschrijven. En misschien ervaringen, van anderen? Ook tips over hoe ik aan mezelf zou kunnen werken om deze situatie te verbeteren zijn heel erg welkom, want ik ben me ervan bewust dat ik waarschijnlijk ook een grote rol speel in dit probleem.

viva-amber schreef: ↑

03-10-2017 21:25

Ik vind het voorbeeld dat hij geen feministisch standpunt mag over brengen ook een slechte. Daarmee discrimineer je hem als man. Alsof een man geen pro vrouwen standpunt mag steunen.

Vreemd om daar een waarde oordeel over uit te spreken.

Dat is prima, ik heb ook niet altijd gelijk, en dat hij het er niet mee eens was, vond ik totaal niet erg. Het stem verheffen en doorduwen als ik al zeg dat ik vind dat zijn standpunt er mag zijn, was meer het probleem.

Cootjecatootje schreef: ↑

03-10-2017 21:29

Ik denk dat het al eerder begint: je schrijft dat hij een beetje kortaf is en op zijn telefoon en dat jij dan gaat babbelen. Heeft hij niet gewoon behoefte aan rust op zo'n moment? (Niet dat ik dat een goede manier vind om het aan te geven hoor)

Dit zou goed kunnen! Ik zal hem eens vragen of dit zo is, en dat hij dat gewoon kan zeggen op een normale toon en ik hem dan prima met rust zal laten.

viva-amber schreef: ↑

03-10-2017 21:38

Hij heeft jouw toestemming om een eigen standpunt te mogen innemen niet gevraagd. Sterker nog hij heeft jouw toestemming helemaal niet nodig.

Jawel, dat vroeg hij letterlijk: hij zei, dat mag ik toch vinden?? Op zeer luide toon. Ik zei toen juist, omdat ik geen discussie wilde omdat ik het niet erg vind om het niet met elkaar eens te zijn, ja, natuurlijk mag jij dat vinden. Maar hij ging toen door met zijn standpunt doordrukken.

Hij heeft mijn toestemming niet nodig, ik niet die van hem.

Dat ik moest vinden wat hij vond. En dat ik vooral wist hoe belachelijk mijn standpunt was.

S-Meds schreef: ↑

03-10-2017 21:51

waarom mag hij niet in discussie met jou?

Ha, goede vraag. Ik denk niet dat het discussieren an sich en probleem is, ik houd ook wel van een beetje sparren. Mijn probleem is dat uit zijn communicatie niet spreekt dat hij mij een gelijkwaardige discussiepartner vindt, maar dat het erop lijkt dat hij mijn mening/standpunt/verhaal niet eens serieus neemt en heel fel zijn eigen mening aan mij wil opleggen. Dit spreekt uit bijvoorbeeld zeggen dat wat ik vind 'fucking belachelijk' is, of me heel denigrerend aanspreken met lieve schat..het zit zo. Dit vind ik niet prettig en ik voel me niet in mijn waarde gelaten.

Ook krijg ik van te vaak zulke felle woordenwisseling een onrustig gevoel, en ik heb behoefte aan meer harmonie in een relatie.

viva-amber schreef: ↑

03-10-2017 21:58

Ik blijf het een raar waarde oordeel vinden dat je hebt gezegd dat het niet handig is dat een man een vrouwenstandpunt verdedigt. Hier geef je ook aan dat je daarmee geen gelijk had. Hoe moeilijk is het dan om te zeggen: bij nader inzien heb je gelijk ipv jij heb recht op je eigen mening?

Daarbij is het zo onbelangrijk dat het de strijd niet eens waard is.

Ik vind het niet raar dat jij bij jezelf na gaat of het wel nodig is om over bepaalde zaken een waarde oordeel uit te spreken.....Misschien is het zelfs niet nodig om over dit soort zaken een waarde oordeel te hebben.

Je kunt wat hij heeft gezegd of gedaan in een discussie waar je niet bij was of uit het verleden toch niet meer veranderen dus er over oordelen en ruzie maken is nogal zinloze tijdverspilling. Het is maar waar je energie in wil steken.

Je kunt zijn verhalen ook voor kennisgeving aannemen.

Ik vond het ook de strijd niet waard. Ik ging in mijn ogen ook geen strijd aan door mijn mening te delen. Maar ik ben het wel met je eens dat die mening niet van belang was. Dit bedoel ik met mijn vraag in de OP, misschien zeg ik wel dingen die provocerend zijn. En waardoor hij zich geroepen voelt om mij van die mening af te brengen.

Ik probeer dus ook voorzichtiger te zijn in wat ik wel en niet zeg. Maar ik vind het naar dat ik zo'n agressie kan ontketenen met een 'verkeerde' opmerking.

S-Meds schreef: ↑

03-10-2017 22:11

en hem aanspreken op zijn discussietoon is ook niet bepaald constructief.
Hij vindt dat zij zijn mening moet overnemen
zij vindt dat hij zich moet gedragen naar haar maatstaven

Hoe denk je dat ik dit wel constructief kan aanpakken?

Ik begrijp je punt.